นิยายฟิค/ฟิคชั่น : อุตลุดจุดฝัน

อ่าน 580
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
4 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 7 ธ.ค. 2560 21:44 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ขีดเขียนชั้นอนุบาล (90)
เด็กใหม่ (9)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. การพบกันของเพื่อนต่างพันธุ์

เขียนเมื่อ วันที่ 7 ธ.ค. 2560 22:22 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 16 เม.ย. 2561 15:37 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

       ดินแดนนี้น่าจะเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่มากมาย กลับเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัด เมืองทั้งเมืองไร้ซึ่งผู้คนและสัตว์อื่นๆ ตึกรามบ้านช่องที่เป็นที่อยู่อาศัย กลายเป็นอนุสรณ์สถาน เพราะเมืองร้างคน อาคารบางหลังถูกทำลาย จากความต้องการของใครบางคน อีกบางหลังถล่ม ด้วยอุบัติเหตุที่พวกเขาจงใจให้เกิด ไม่มีใครรู้สาเหตุที่แท้จริง นอกจากคนในเหตุการณ์

       การต่อสู้ยังคงยืดเยื้อจนกว่าจะได้ผู้ชนะ หรือจนกว่าจะมีใครสู้ต่อไม่ไหว ทั้งสองผลัดกันแพ้ผลัดกันพ่าย หวังเป็นผู้ชนะ หนึ่งตน เพื่อขึ้นเป็นผู้ปกครองและสร้างโลกใบใหม่ในอุดมคติของตน หนึ่งคน จำต้องชนะเพื่อปกป้องเพื่อนมนุษย์ด้วยกันและรักษาที่อยู่ของตัวเอง

       โลกจะกลับมาสงบสุขหรือกลายเป็นที่อยู่ของผู้รุกราน

       คงมีเพียงพระเจ้ากระมังที่รู้

       ไม่สิ หากพระเจ้ามีจริงคงไม่ปล่อยให้มนุษย์ตัวเล็กๆ เผชิญชะตากรรมแสนสาหัสเพียงคนเดียว!

       แฮกๆๆ!

       เสียงหอบของคู่ต่อสู้เรียกรอยยิ้มจากเขาได้ง่ายดาย

       แฮกๆๆ!

       ทว่าเสียงหอบของเขาเองก็สร้างขวัญกำลังใจแก่ศัตรูของเขาเช่นกัน

       “จะเก่งกล้าสามารถยังไง มนุษย์ก็คือมนุษย์ เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก”

       “ใครสน ฉันไม่ใช่คนธรรมดานะ เป็นมาสค์ไรเดอร์”

       “เห็นทีคงต้องมีใครตายไปข้างหนึ่ง”

       “นั่นสิ แต่คนที่ตายต้องไม่ใช่ฉัน” มาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์เหวี่ยงบูมเมอแรงไปที่อกของธันเดอร์ จักรพรรดิของไนท์เมจิเชียนหนึ่งที ทว่าฝ่ายตรงข้ามหลบได้อย่างไวว่อง ตอกกลับศัตรูด้วยอาวุธคู่ใจ แต่มาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์ก็หลบพ้นอย่างหวุดหวิดเช่นกัน ทั้งสองไม่ละความพยายาม ต่างผลัดกันรุกผลัดกันรับ เนเน่ ราจิส มิชเชล และบรรดาอิมมาจินลูกสมุนปรี่เข้ามาช่วยธันเดอร์สู้กับมาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์ ทำให้ธันเดอร์ถือไพ่ด้านพละกำลังเหนือกว่า แต่จะมากี่ตนเขาก็ไม่กลัว แลกอาวุธกับอริด้วยความกล้าหาญ อิมมาจินจอมคลั่งทั้งหลายที่รุมเขาถูกคมของบูมเมอแรงปลิดชีพ ตามด้วยราจิสและมิชเชล เนเน่ ผู้รอบรู้สู้กับมาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์ไม่ไหว จึงหลบไปช่วยเคอร์คีย์จัดการฟรานแทน เหลือเพียงธันเดอร์กับมาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์กลางสนาม

       “ธันเดอร์สวอร์ด” ธันเดอร์ชิงเป็นฝ่ายรุกก่อน ขณะที่มาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์กำลังปะทะกับอิมมาจินตนอื่น ทำให้มาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์เพลี่ยงพล้ำ

       “โอ๊ยยย”

       “ยูอิจิ!”

       “อย่ามัวสนใจคนอื่นสิฟราน คู่ต่อสู้นายคือฉันนะ” เคอร์คีย์ หนึ่งในขุนพลที่แข็งแกร่งที่สุดของไนท์เมจิเชียนยิงปืนรัวใส่ฟราน อิมมาจินรูปร่างคล้ายไดโนเสาร์ไทแรนโนซอรัสไม่ยั้ง ฟรานร้องครวญ และเอาคืนโดยขว้างกงจักรอัคคีของตัวเองใส่เคอร์คีย์ เคอร์คีย์เข่าอ่อน ฟรานถือโอกาสที่เคอร์คีย์บาดเจ็บ วิ่งไปหามาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์ หรือยูอิจิ ผู้เป็นคู่หู

       “ยูอิจิ เป็นไงบ้าง แบบนี้ไม่ไหวแล้วนะ”

       “นายมีวิธีอะไรดีๆ หรือเปล่าล่ะ”

       “รวมร่างกันเถอะ ถ้าพวกเรารวมร่างกันพลังจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า”

       “โอเค” สิ้นเสียง มาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์ถอดพาสออกจากเข็มขัดและใส่การ์ดของอิมมาจินคู่หูซ้อนทับการ์ดของตัวเอง

       ฟรานกลายเป็นหุ่นยนต์ แยกชิ้นส่วนร่างกายออกประกอบรวมร่างเข้ากับมาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์ กลายเป็นมาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์เวอร์ชันใหม่ ต่อสู้กับธันเดอร์ เคอร์คีย์ เนเน่ และอิมมาจินที่ถูกใช้เป็นเครื่องมืออีกมากมาย การเปลี่ยนร่างใหม่ ทำให้ร่างแยกมีพลังเพิ่มตามไปด้วย

       “จะร่างไหนเจ้าก็สู้ข้าไม่ได้หรอก”

       “ไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไง”

       พวกเขายังมีความหวังที่จะกำจัดไนท์เมจิเชียน แต่จู่ๆ มีมือดีที่ไหนไม่รู้โจมตีมาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์จากด้านหลัง...อิสมิลนั่นเอง พวกเขาเสียหลัก แทนที่จะกำจัดธันเดอร์ได้กลับถูกเคอร์คีย์ทำร้ายซ้ำ ร่างแยกสลายไปในอากาศ มาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์ถูกเหล่าไนท์เมจิเชียนและกองทัพอิมมาจินรุมโทรม จำนวนคู่ต่อสู้มากมายขนาดนี้ เขาจะรับมืออย่างไร

       ยูอิจิเปลี่ยนฟรานเป็นอาวุธคือเปลี่ยนร่างตัวเองเป็นไทแรนโนซอรัส ใช้ร่างกายตัวเองเป็นอาวุธเข้าตอบโต้ พวกเขากำจัดกองทัพอิมมาจินได้ เหลือเพียงธันเดอร์ เคอร์คีย์ เนเน่ และอิสมิลเท่านั้น ทั้งสองฝ่ายเปิดศึกต่อ คู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งมีจำนวนมากเกินจะรับไหว ทำให้มาสค์ไรเดอร์ทีเร็กซ์ถูกเล่นงานง่ายดาย กลับคืนสู่ร่างต้น ยูอิจิถูกคมดาบเขี้ยวสายฟ้าของธันเดอร์ เข็มขัดแตกเป็นรอยร้าว กลายเป็นมนุษย์ดังเดิม ลอยคว้างตกหน้าผาสูงชัน ขณะที่ฟรานถูกเคอร์คีย์อัดจนน่วม

       ปัง! ปัง! ปัง!

       ตบท้าย...รัวปืนใส่สามนัดโดยเล็งที่จุดสำคัญ เพื่อให้แน่ใจว่ามันต้องตายแน่แล้ว!

       

 

 

       เฮือก!

       นัตตี้สะดุ้งตื่นกลางดึก เพราะฝันร้าย ฝันถึงใครไม่รู้ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ที่แน่ๆ มันเหมือนละครไลฟ์แอคชั่นนำเข้าจากแดนปลาดิบที่เธอเคยดูอย่างกับเป็นหนังม้วนเดียวกันเลย

       ...ความฝันเมื่อคืนทำให้คนคิดมากเช่นเธอนอนไม่หลับ เธอจำต้องนอนพักสายตาตลอดกลับจากพักผ่อนกับบิดามารดาที่ทะเล รู้สึกตัวอีกทีรถก็จอดสนิทใต้ชายคาคุ้นเคยแล้ว

       บ้านของเธอนั่นเอง!

       “ตื่นแล้วหรอลูก เมื่อคืนนอนดึกหรอ” นิโคล มารดาของเธอถามอย่างห่วงใย ด้วยพื้นเพเป็นคนเยอรมันภาษาพูดเธอจึงแปลกแปร่งไปบ้าง

       “เปล่าจ้ะ ฝันร้ายนิดหน่อยเลยนอนไม่ค่อยหลับ”

       “ฝันอะไร”

       “ฝันว่ามีสัตว์ประหลาด ปีศาจกำลังสู้อยู่กับมาสค์ไรเดอร์...” นัตตี้คิดถึงผู้ชายในชุดเกราะและนามบุรุษ “ทีเร็กซ์”

       “ดูหนังมากไปละสิ” ตติยะ ผู้เป็นบิดากล่าว

       “คงงั้นแหละพ่อ” ปกติเธอเองก็ชอบดูละครแฟนตาซีกึ่งการ์ตูนเป็นทุนเดิมด้วย ไม่ใช่เรื่องแปลกหากต้องฝันแบบนี้สักวันใดวันหนึ่ง

       นัตตี้ลงจากรถเป็นคนสุดท้าย ความบกพร่องด้านร่างกายทำให้ไม่เหมือนคนอื่น นั่งพักหายใจที่เก้าอี้หน้าบ้าน ขณะที่บิดามารดากำลังลำเลียงของบนรถ ทั้งกระเป๋าสัมภาระ ถุงบรรจุของฝากนานาจิปาถะ และถุงเสบียงของพวกเขาเข้าไปเก็บไว้ภายในบ้าน พวกเขาเพิ่งกลับจากการพักผ่อนหย่อนใจที่ทะเลซึ่งนานๆ จะได้ไปที เพราะธรรมดานิโคลก็ต้องสอนหนังสือ ตติยะต้องดูแลตำรวจลูกน้องให้ปฏิบัติหน้าที่ของตนเองให้ลุล่วง ในฐานะที่ตนเป็นหัวหน้า

       หญิงสาวมองต้นไม้ที่ปลูกไว้หน้าบ้าน พลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

 

 

 

       “ซารัมดึลริ โพชานา นุนมุล ชม ดาคโก โคแก ดึลรอบวา มีอันฮาดา แฮซชานา มูรึพอิราโด กุดรอ โพอินกา...” นัตตี้ฝึกร้องเพลง...เพลงที่คิดว่าตัวเองร้องได้ดีที่สุด พลางขยับซ้ายขวาตามจังหวะที่สามารถทำได้

       มีความสุขนักที่ได้ร้องเพลง และเริงร่ากับต้นไม้แสนรักแสนหวงของเธอ เธอกลับบ้านมาได้สามวันแล้ว และวันนี้บรรยากาศก็เป็นใจ ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส แสงแดดกำลังอุ่นสบาย ขณะที่กำลังโยกย้ายตามดนตรีในหัวใจอย่างสนุกสนาน แสงประหลาดกลมๆ สีเหลืองทองไร้ที่มาลอยเข้ามาในตัวหญิงสาว นัตตี้สะดุ้งเล็กน้อย แล้วจู่ๆ ก็มีทรายร่วงออกมาจากร่าง เธอมองทรายปริศนาด้วยความประหลาดใจก่นสนใจใคร่รู้ ทรายสีขาวค่อยๆ ก่อตัวกันเป็นรูปเป็นร่าง และกลายเป็นตัวประหลาดชนิดที่ว่า คนทั่วไปได้เจอต้องผวา คนคลั่งสัตว์แปลก มนุษย์ต่างดาว หรือปีศาจต้องโผเข้าใส่ ทรายที่ร่วงมาจากตัวเธอกลายเป็นมนุษย์แมว ผิวพรรณลายคล้ายเสือและมีขนสั้น ตัวสูงโปร่ง ใบหน้ารูปแมว ดวงตาสีทอง จมูกสีน้ำตาล ปากยื่นออกมาเล็กน้อย ก็แมวดีๆ นี่เอง เพียงแต่ยืนสองขา!

       ถ้าเธอเป็นคนอื่น...เห็นปีศาจแล้วคงกรีดร้อง วิตกจริตตายตกไปตามกัน แต่นัตตี้เป็นคนประเภทรักเรื่องลี้ลับภูตผีปีศาจนี่สิ พอได้เจอปีศาจตัวเป็นๆ จึงตื่นเต้นที่สุด!

       “ความต้องการของเธอคืออะไร...”

       อิมมาจินไม่ยี่หระสายตาคนตรงหน้า คิดถึงเพียงจะได้ทำสัญญาและเข้าไปในอดีตเท่านั้น

       “นายเป็นใครน่ะ หน้าตาพิลึกแฮะ” หญิงสาวถือวิสาสะจับตัวประหลาดอย่างไม่กลัวเกรงฝ่ายตรงข้าม แถมไม่สนใจฟังที่มันพูดด้วย “เป็นปีศาจหรอ ดูไม่น่ากลัวเลยสักนิด น่ารักออก”

       “เฮ้ยยยยยยยยย อย่ามาจับนะ”

       “นี่ นายมาจากไหนน่ะ ฉันชื่อนัตตี้นะ ยินดีที่ได้รู้จัก”

       “ยินดีที่ได้รู้จัก เฮ้ย ไม่สิ ความต้องการของเธอคืออะไร” อิมมาจินถามย้ำ “บอกความต้องการของเธอมาสิ ฉันจะทำให้เธอสมหวังเอง ขอแค่มีสิ่งหนึ่งมาแลกแค่นั้น...”

       “ความต้องการหรอ แลกกับอะไรล่ะ”

       “สบายใจได้ ฉันไม่เอาชีวิตเธอหรอก ฉันแค่ต้องการเวลา ช่วงเวลาที่สามารถพาฉันเข้าไปในอดีตได้ก็เท่านั้น”

       “อ๋อ...”

       “ว่ายังไง อยากให้ฉันทำอะไรหรอ”

       “นายทำไม่ได้หรอก คำขอฉันมันไม่ง่ายขนาดนั้น” นัตตี้คิดถึงคำอธิษฐานภาวนาของตัวเองที่สวดก่อนนอนทุกคืน

       “เธออยากทำอะไรหรอ ถ้าไม่บอกฉันจะคิดว่าเธออยากทำอย่างอื่นนะ”

       เธอไม่ตอบ อิมมาจินจึงคิดเองเออเอง เห็นเธอตั้งใจร้องเพลง เลยทึกทักว่าอยากร้องเพลง มันอุ้มนัตตี้พาไปยังสถานที่ที่มีเสียงดนตรี คนในวงแขนตกใจกับการกระทำของปีศาจแปลกหน้านัก ร้องและดิ้นหนีหวังหลุดจากพันธนาการที่ไม่รู้จักนี้

       “เฮ่ยยยยยย! ปล่อยฉันนะเจ้าเหมียวววววววว” เรียกตามรูปร่างหน้าตาซึ่งละม้ายคล้ายแมวในการ์ตูน “เฮ่ยยยยยยยยยยย!! ปล่อยสิวะ!”

       โวยวายอย่างไร มันก็ไม่ยอมหยุด จะพาเธอไปไหน

       กระโดดสูงกึ่งวิ่งได้ไม่เท่าไร ปีศาจแมวเหมียวก็หยุดยืนหน้าร้านคาราโอเกะแห่งหนึ่ง

       “นายพาฉันมาที่นี่ทำไม”

       “ความต้องการของเธอไง”

       “ไม่ใช่”

       “อ้าว”

       “ฉันจะกลับบ้าน ไปส่งฉันเดี๋ยวนี้!”

       “ไม่ บอกความต้องการของเธอมาก่อนสิ”

       นัตตี้ไม่ตอบ และเดินหนี หาทางกลับบ้านเอง อิมมาจินเดินตามหลังมา “เธอไม่อยากร้องเพลงหรอ”

       “ปีศาจทึ่ม” เธอเอ็ดมนุษย์ต่างดาวที่มีชื่อเรียกว่า อิมมาจิน ตนนั้นเบาๆ

       “แล้วเธออยากทำอะไรล่ะ”

       เธอยังคงปิดปากเงียบ

       “ถ้าเธอไม่บอก ฉันก็มีวิธีของฉัน”

       “...”

       “หรือเธออยากเจ็บตัว?”

       “จะเอาหรอ?” ถึงเธอจะไม่แข็งแรง แต่ก็ได้เกรดสี่วิชามวยไทยเลยนะ!

       อิมมาจินย่างสามขุมหมายอุ้มผู้ทำสัญญาไปยังที่ที่มีเสียงดนตรี แต่เจ้าตัวกลับต่อต้าน แถมอัดมันจนเสียชื่ออิมมาจิน หรือปีศาจในสายตาหญิงสาว “อย่ามายุ่งกับฉัน”

       “หมัดหนักใช้ได้เลยนี่” มันยกแขนเช็ดเลือดริมฝีปาก “เธอนี่แปลกนะ อิมมาจินก็ไม่กลัว แถมยังไม่ยอมบอกความต้องการกับฉันอีก ฉันทำความฝันของเธอให้เป็นจริงได้นะ”

       “นายทำไม่ได้หรอก สิ่งที่ฉันต้องการน่ะ ไม่ใช่แค่การร้องเพลง แต่ฉัน...อยากเป็นนักร้อง” เธอว่า “ดูฉันตอนนี้สิ ใช้ได้ที่ไหน”

       อิมมาจินมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก็เข้าใจทุกอย่าง...เธอพิการ

       อัมพฤกษ์ครึ่งซีก

       “นายจะช่วยฉันยังไง นายไม่ใช่หมอสักหน่อย”

       อิมมาจินสีหน้าหนักใจ ดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากเสียแล้ว ถล่มโรงพยาบาลเลยดีไหม บังคับให้หมอรับเธอไปรักษา สัญญาจะได้สมบูรณ์

       “เธอชื่อนัตตี้สินะ ยินดีที่ได้รู้จักอีกครั้ง”

       มันเสเปลี่ยนเรื่องคุยกลางอากาศ

       “อืม... นายล่ะชื่ออะไร”

       “ฉันเป็นอิมมาจิน ไม่มีชื่อหรอก”

       “อิมมาจินคืออะไรหรอ”

       “อิมมาจินคือปีศาจที่เกิดจากจินตนาการของมนุษย์ อิมมาจินจะทำความต้องการของมนุษย์ให้เป็นจริงได้หนึ่งอย่าง แลกกับการที่ตัวเองได้ย้อนกลับไปในอดีตแล้วทำลายความทรงจำของคนที่เป็นผู้ทำสัญญา”

       “ไงต่อ”

       “ความทรงจำของคนหายไป เพราะอดีตถูกลบ อนาคตก็จะไม่มี”

       “โห วายร้ายของจริง! ดีนะที่ฉันไม่ได้บอกความต้องการแต่แรกไป”

       “แต่ตอนนี้ฉันก็รู้แล้ว”

       “นายจะทำอะไร”

       “หึๆๆ”

       “ฉันไม่ให้นายสมหวังหรอก ถ้านายทำเพื่อทำลายโลก”

       “ทำได้หรอ”

       “ลองดูก็ได้” พูดจบ อิมมาจินก็จะไปทำอย่างใจคิด...ป่วนโรงพยาบาลลากคอหมอที่เก่งที่สุดในประเทศมารักษาแขนกับขาให้นัตตี้ แต่ทว่ามันกลับถูกฉุดรั้งไว้ด้วยจิตแรงกล้า “หยุดเดี๋ยวนี้นะ มิจจี้”

       “มิจจี้หรอ? ชื่ออะไรไม่มีเซ้นส์เลย แล้วทำไมเธอถึงห้ามฉันได้ล่ะเนี่ย...” อิมมาจินรู้สึกแปลกใจ มันพยายามลองหนีขึ้นไปบนยอดตึกระฟ้าไม่ใกล้ไม่ไกล ทว่ากลับขยับไม่ได้ ตัวแข็งทื่ออยู่กับที่...ไม่จริงใช่ไหม

       “ต่อไปนี้นายคือมิจจี้ เพื่อนของฉัน”

 

       ขณะที่มนุษย์กับอิมมาจินคู่นี้กำลังงัดข้อกัน แสงประหลาดอีกดวงก็ลอยไปยังผู้หญิงคนหนึ่ง เธอกำลังจะตกงาน เพราะพิษเศรษฐกิจ ความลำบากถาโถมเธอ เธอมีภาระที่ต้องเลี้ยงดูมารดาของเธอกับลูกอีกสองคน เธอหวังว่าเธอจะหางานใหม่ทำได้เร็วๆ นี้ ก่อนที่ประธานบริษัทจะไล่เธอออก เพราะต้องการเซฟค่าใช้จ่ายในบริษัท คำภาวนาลอยๆ ของเธอ ทำให้อิมมาจินถือกำเนิดขึ้น...

       “หื่ออออ ความต้องการของเธอคืออะไร”   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

หมวดนิยายฟิคหรือฟิคชั่นนี้ สร้างขึ้นมาเพื่อให้เหล่าแฟนคลับหรือผู้ที่ชื่นชอบศิลปิน ดาราของตัวเองได้ทำการโปรโมทศิลปินหรือดารานั้นๆ โดยเขียนเรื่องราวฉบับนิยาย และถ้าทางสังกัดหรือผู้เสียหาย ไม่พึ่งพอใจ สามารถแจ้งทางเว็บเพื่อทำการระงับเรื่องนั้นๆ ได้ทันที

สำหรับนักเขียนฟิคชั่นทุกคน พึ่งพิจารณาและไตร่ตรองก่อนเขียนทุกครั้ง ว่าเรื่องของตัวเองที่เขียนนั้นส่งผลกระทบกับศิลปินหรือดาราที่ตัวเองชื่นชอบมากน้อยแค่ไหน

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...