เกมร้ายวุ่นรักฉบับยัยอ้วน
7.6
เขียนโดย น้องแจ้มจ้น
วันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 เวลา 21.39 น.
38 ตอน
19 วิจารณ์
37.82K อ่าน
แก้ไขเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ. 2558 14.28 น. โดย เจ้าของนิยาย
29)
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความภายในห้องสุดหรูของโรงแรมที่พักของกลุ่มชมรมเทควันโด้ร่างเล็กนั่งนิ่งอยู่บนเตียงโดยที่สติสตังของเธอนั่นได้หล่นหายไปกับสารภาพรักของเขา แต่เธอกลับเดินออกมาจากเขาทั้งที่ยังไม่ตอบรับหรือปฏิเสธใดใด เธอครุ่นคิดและกังวลว่าหลังจากที่เธอเดินจากมานั้นเทวิณจะมีความรู้สึกยังไงเธอควรจะกลับไปหาเขาดีไหม๊
"จิ๊กซอ เธอโอเคไม๊"
"คะพี่แบงค์ ซอไม่เป็นไร"
"เธออย่าไปเชื่อหมอนั่นเด็ดขาด มันก็แค่หวังในตัวของเธอเท่านั้น"
".เหมือนที่พี่เคยหวังใช่ไม๊คะ"
"ปะ ป่าวนะ มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ"
ร่างสูงพูดพร้อมกับนั่งลงข้างๆเธอ มือหนาลูบอยู่บนหัวของเธอด้วยความอ่อนโยนและสายตาที่แสร้งทำเป็นหวังดีของเขานั้นทำให้เธอตายใจและเชื่อใจเขามากยิ่งขึ้น
"ให้โอกาศพี่อีกครั้งได้ไหม๊จิ๊กซอ"ชายหนุ่มเอ่ยปากขอโอกาศกับเธอ
"เราก็ยังคงเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้หนิคะ"
"ช่างเถอะตอนนี้เธออาจยังไม่เชื่อใจพี่นักแต่พี่จะทำให้เธอยอมรับรักพี่อีกครั้ง"
ชายหนุ่มเดินออกไปและสวนทางกับตินที่เดินเข้ามาอย่างร้อนใจ
"จิ๊กซอ เธอหายดีแล้วหรอ จะลงไปทำไมไม่บอกชั้นห่ะ"
ชายหนุ่มร่างบางน่าเอ็นดูเอ่ยถามเธอด้วยความเป็นห่วง
"ถ้าจะให้ชั้นเชื่อใจ คงมีแค่นายและดาด้าเท่านั้นที่ชั้นเชื่อได้"
"เธอดราม่านะ ยังไม่ปวดหัวอยุ่รึป่าวน่ะ"
ตินพูดพร้อมเอามือของเขาแตะหน้าผากเธอ จิ๊กซอมองหน้าตินด้วยความอุ่นใจ
"เธอมองชั้นแบบนี้ชั้นรู้สึกเหมือนพ่อของเธอเลยนะเว้ย><"
"นายคิดยังไงกับชั้นหรอติน" อยู่ๆจิ๊กซอก็ถามคำถามที่เข้าไม่เคยคิดว่าจะได้ยินขึ้นมาทำเอาสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเขร่งขรึมในทันที
"เธอไม่รู้หรือแค่อยากแน่ใจ"
"ชั้นแค่อยากแน่ใจ ว่าถ้าชั้นจะบอกนายว่าชั้นรักเทวิณ นายจะเจ็บปวดรึป่าวติน"
มือเล็กๆของเธอเอื้อมเข้าไปกุมมือของเขาอย่างเป็นห่วงแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดจากหัวใจของเค้าบรรเทาลงแม้แต่น้อย
"5555เธอนี่หลงตัวเองชะมัด^ ^"
ชายหนุ่มแสร้งยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวดของเขาที่มีความรู้สึกมากกว่าเพื่อนกับเธอ แต่ทว่าตินกลับปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองเพราะเขาเองรู้ดีว่าการทำให้คนที่เขารักรู้สึกอึดอัดใจมันเจ็บปวดต่อเธอแค่ไหน
อีกด้านเมื่อแบงค์เดินออกมาจากห้องของเธอและได้เผชิญหน้ากับเทวิณที่กำลังจะไปหาจิ๊กซอ
"จะไปหาแฟนของผมหรอครับพี่เทวิณ^^"แบงค์ยิ้มยวนกวนประสาทเทวิณที่กำลังหัวเสีย
"หลบไปชั้นไม่มีอารมณ์จะกัดกับคนอย่างนาย"
"จิ๊กซอไม่อยากเจอพี่หรอกนะพี่เทวิณ เธอบอกว่าเะอไม่กล้าปฏิเสธคำสารภาพรักจากพี่ เพราะเธอกลัวพี่โมโหและทำร้ายจิตใจเธออีก"
ชายหนุ่มพูดจบและกำลังจะเดินจากไปแต่เทวิณกับกระชากคอเสื้อของเขาเข้ามา
"นายหมายความว่าไง!!" เทวิณชายหนุ่มเจ้าอารมณ์ที่คราดการไม่ได้ของเขาตอนนี้ความร้อนในร่างกายประทุขึ้นอีกครั้ง
"ผมก็หมายความอย่างที่พูดไงล่ะ ^^"แบงค์ยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านในความโกรธที่มากขึ้นเรื่อยๆของเทวิณ
"เหอะ ชั้นไม่เชื่อคนอย่างนายแน่" เทวิณระงับอารมโกรธของเขาและพลักแบงค์ไปอย่างไม่ถือสา
"ก็ลองเข้าไปดูเธอเองสิ่ กำลังพรอดรักกับน้องชายต่างสายเลือดของพี่อยู่เลยหนิ ผมล่ะแปลกใจกับความมีเสน่ห์ของเธอที่ทำให้ครอบครัวแตกร้าวซะจริงๆ"
"นายอย่าปากหมาให้มันมากนักล่ะ ยังไงความจริงก็คือความจริงชั้นไม่ใช่คนที่หุเบาจะหลงเชื่อคนอย่างนาย"
เทวิณพูดจบและทำท่าจะเดินออกไป
"เอ่อมีอีกอย่าง เรื่องที่นายกับเรนโบว์ร่วมมือกันถ้านายไม่อยากถูกข้อหาพยายามฆ่าก็อย่ายุ่งกับเธออีกไม่งั้นอย่าหาว่าชั้นไม่เตือน"
เทวินเดินออกมามาหยุดที่หน้าห้องของเธอ
'กีอกๆ'
ประตูถูกเปิดขึ้นพร้อมกับร่างของหยิงสาวที่ยืนชะงักเพราะความตกใจที่ผู้มาเยือนเป็นชายหนุ่มที่เค้าอยากจะหลบหน้ามากที่สุดในตอนนี้
ร่างเล็กปิดประตูปละยืนพิงประตูอยู่อย่างนั้น
"ออกไปสิ่ ออกไปบอกว่าเธอรู้สึกยังไง"ตินพุดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแม้ในหัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น
จิ๊กวอเปิดประตูอีกครั้งและทันใดนั้นเองร่างของเธอก็ถูกร่างหนาดึงเข้าไปสวมกอดอย่างรวดเร็วจนแทบไม่ทันได้ตั้งตัว เธอไม่ดิ้นและขัดขืนอะไรทั้งสิ้นสองแขนของเธอโอบรอบตัวร่างหนาของเทวิณอย่างเต็มใจ
"ทุกครั้งที่ชั้นตะคอกเธอรู้ไม๊ว่าชั้นเจ็บปวด"
"..."
"ทุกครั้งที่เธอเสียใจหัวใจของชั้นเจ็บปวดเหลือเกิน"
"..."
"ทุกครั้งที่..."
ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้พุดจบเธอก็ได้ผลักตัวของเขาออกมาก่อนที่เขย่งปลายเท้าเพื่อประกบริมฝีปากของเธอลงที่ริมฝีบางของเขาอย่างนุ่มนวล
ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างอย่างตกใจและใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันทีที่รับสัมผัสนั้น
ร่างสูงค่อยๆโน้มหน้าลงมาตอบรับจูบของเธอ มือของเขาสวมกอดเข้าที่เอวขอเธอดวงตาเฉียบคมค่อยๆหลับลงช้าๆเพื่อวึมซับความรู้สึกนั้น
หัวใจของทั้งคุ่เต้นพร้อมๆกันด้วยความรู้สึกเดียวกัน
และน้ำตาของชายหนุ่มก้ค่อยๆไหลด้วยความดีใจ
หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่เคยโกรธเขานานแม้เขาเองจะโหโหร้ายและรุนแรงกับเธอมากมายขนาดไหน
เธอมักจะใจอ่อนและให้อภัยเขาเสมอแม้เขาจะหาเรื่องแกล้งจนทำให้เธอเจ็บตัวแต่เธอก็ยังยอมรักจูบที่เขามอบให้ทุกครั้งอย่างเต็มใจ
จูบนั้นเนินนานซะจนลืมคนที่อยู่ข้างหลังของพวกเขาที่ไม่แม้แต่จะหันมามองภาพแสนเจ็บปวดนี้ ตินได้แต่ก้มหน้านั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นแม้เขาจะไม่มีน้ำตาแต่ในหัวใจของเขากลับเจ็บปวด ก่อนที่ร่างบางของชายหนุ่มจะล้มลงทำให้เทวิณและจิ๊กซอหันกลับมาเห็นร่างที่ไรสติของตินนอนแน่นิ่งที่พื้นห้องด้วยความตกใจ
"จิ๊กซอ เธอโอเคไม๊"
"คะพี่แบงค์ ซอไม่เป็นไร"
"เธออย่าไปเชื่อหมอนั่นเด็ดขาด มันก็แค่หวังในตัวของเธอเท่านั้น"
".เหมือนที่พี่เคยหวังใช่ไม๊คะ"
"ปะ ป่าวนะ มันไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ"
ร่างสูงพูดพร้อมกับนั่งลงข้างๆเธอ มือหนาลูบอยู่บนหัวของเธอด้วยความอ่อนโยนและสายตาที่แสร้งทำเป็นหวังดีของเขานั้นทำให้เธอตายใจและเชื่อใจเขามากยิ่งขึ้น
"ให้โอกาศพี่อีกครั้งได้ไหม๊จิ๊กซอ"ชายหนุ่มเอ่ยปากขอโอกาศกับเธอ
"เราก็ยังคงเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้หนิคะ"
"ช่างเถอะตอนนี้เธออาจยังไม่เชื่อใจพี่นักแต่พี่จะทำให้เธอยอมรับรักพี่อีกครั้ง"
ชายหนุ่มเดินออกไปและสวนทางกับตินที่เดินเข้ามาอย่างร้อนใจ
"จิ๊กซอ เธอหายดีแล้วหรอ จะลงไปทำไมไม่บอกชั้นห่ะ"
ชายหนุ่มร่างบางน่าเอ็นดูเอ่ยถามเธอด้วยความเป็นห่วง
"ถ้าจะให้ชั้นเชื่อใจ คงมีแค่นายและดาด้าเท่านั้นที่ชั้นเชื่อได้"
"เธอดราม่านะ ยังไม่ปวดหัวอยุ่รึป่าวน่ะ"
ตินพูดพร้อมเอามือของเขาแตะหน้าผากเธอ จิ๊กซอมองหน้าตินด้วยความอุ่นใจ
"เธอมองชั้นแบบนี้ชั้นรู้สึกเหมือนพ่อของเธอเลยนะเว้ย><"
"นายคิดยังไงกับชั้นหรอติน" อยู่ๆจิ๊กซอก็ถามคำถามที่เข้าไม่เคยคิดว่าจะได้ยินขึ้นมาทำเอาสีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเขร่งขรึมในทันที
"เธอไม่รู้หรือแค่อยากแน่ใจ"
"ชั้นแค่อยากแน่ใจ ว่าถ้าชั้นจะบอกนายว่าชั้นรักเทวิณ นายจะเจ็บปวดรึป่าวติน"
มือเล็กๆของเธอเอื้อมเข้าไปกุมมือของเขาอย่างเป็นห่วงแต่ก็ไม่ได้ทำให้ความเจ็บปวดจากหัวใจของเค้าบรรเทาลงแม้แต่น้อย
"5555เธอนี่หลงตัวเองชะมัด^ ^"
ชายหนุ่มแสร้งยิ้มเพื่อกลบเกลื่อนความเจ็บปวดของเขาที่มีความรู้สึกมากกว่าเพื่อนกับเธอ แต่ทว่าตินกลับปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองเพราะเขาเองรู้ดีว่าการทำให้คนที่เขารักรู้สึกอึดอัดใจมันเจ็บปวดต่อเธอแค่ไหน
อีกด้านเมื่อแบงค์เดินออกมาจากห้องของเธอและได้เผชิญหน้ากับเทวิณที่กำลังจะไปหาจิ๊กซอ
"จะไปหาแฟนของผมหรอครับพี่เทวิณ^^"แบงค์ยิ้มยวนกวนประสาทเทวิณที่กำลังหัวเสีย
"หลบไปชั้นไม่มีอารมณ์จะกัดกับคนอย่างนาย"
"จิ๊กซอไม่อยากเจอพี่หรอกนะพี่เทวิณ เธอบอกว่าเะอไม่กล้าปฏิเสธคำสารภาพรักจากพี่ เพราะเธอกลัวพี่โมโหและทำร้ายจิตใจเธออีก"
ชายหนุ่มพูดจบและกำลังจะเดินจากไปแต่เทวิณกับกระชากคอเสื้อของเขาเข้ามา
"นายหมายความว่าไง!!" เทวิณชายหนุ่มเจ้าอารมณ์ที่คราดการไม่ได้ของเขาตอนนี้ความร้อนในร่างกายประทุขึ้นอีกครั้ง
"ผมก็หมายความอย่างที่พูดไงล่ะ ^^"แบงค์ยิ้มอย่างไม่สะทกสะท้านในความโกรธที่มากขึ้นเรื่อยๆของเทวิณ
"เหอะ ชั้นไม่เชื่อคนอย่างนายแน่" เทวิณระงับอารมโกรธของเขาและพลักแบงค์ไปอย่างไม่ถือสา
"ก็ลองเข้าไปดูเธอเองสิ่ กำลังพรอดรักกับน้องชายต่างสายเลือดของพี่อยู่เลยหนิ ผมล่ะแปลกใจกับความมีเสน่ห์ของเธอที่ทำให้ครอบครัวแตกร้าวซะจริงๆ"
"นายอย่าปากหมาให้มันมากนักล่ะ ยังไงความจริงก็คือความจริงชั้นไม่ใช่คนที่หุเบาจะหลงเชื่อคนอย่างนาย"
เทวิณพูดจบและทำท่าจะเดินออกไป
"เอ่อมีอีกอย่าง เรื่องที่นายกับเรนโบว์ร่วมมือกันถ้านายไม่อยากถูกข้อหาพยายามฆ่าก็อย่ายุ่งกับเธออีกไม่งั้นอย่าหาว่าชั้นไม่เตือน"
เทวินเดินออกมามาหยุดที่หน้าห้องของเธอ
'กีอกๆ'
ประตูถูกเปิดขึ้นพร้อมกับร่างของหยิงสาวที่ยืนชะงักเพราะความตกใจที่ผู้มาเยือนเป็นชายหนุ่มที่เค้าอยากจะหลบหน้ามากที่สุดในตอนนี้
ร่างเล็กปิดประตูปละยืนพิงประตูอยู่อย่างนั้น
"ออกไปสิ่ ออกไปบอกว่าเธอรู้สึกยังไง"ตินพุดด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแม้ในหัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น
จิ๊กวอเปิดประตูอีกครั้งและทันใดนั้นเองร่างของเธอก็ถูกร่างหนาดึงเข้าไปสวมกอดอย่างรวดเร็วจนแทบไม่ทันได้ตั้งตัว เธอไม่ดิ้นและขัดขืนอะไรทั้งสิ้นสองแขนของเธอโอบรอบตัวร่างหนาของเทวิณอย่างเต็มใจ
"ทุกครั้งที่ชั้นตะคอกเธอรู้ไม๊ว่าชั้นเจ็บปวด"
"..."
"ทุกครั้งที่เธอเสียใจหัวใจของชั้นเจ็บปวดเหลือเกิน"
"..."
"ทุกครั้งที่..."
ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้พุดจบเธอก็ได้ผลักตัวของเขาออกมาก่อนที่เขย่งปลายเท้าเพื่อประกบริมฝีปากของเธอลงที่ริมฝีบางของเขาอย่างนุ่มนวล
ดวงตาของชายหนุ่มเบิกกว้างอย่างตกใจและใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงในทันทีที่รับสัมผัสนั้น
ร่างสูงค่อยๆโน้มหน้าลงมาตอบรับจูบของเธอ มือของเขาสวมกอดเข้าที่เอวขอเธอดวงตาเฉียบคมค่อยๆหลับลงช้าๆเพื่อวึมซับความรู้สึกนั้น
หัวใจของทั้งคุ่เต้นพร้อมๆกันด้วยความรู้สึกเดียวกัน
และน้ำตาของชายหนุ่มก้ค่อยๆไหลด้วยความดีใจ
หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่เคยโกรธเขานานแม้เขาเองจะโหโหร้ายและรุนแรงกับเธอมากมายขนาดไหน
เธอมักจะใจอ่อนและให้อภัยเขาเสมอแม้เขาจะหาเรื่องแกล้งจนทำให้เธอเจ็บตัวแต่เธอก็ยังยอมรักจูบที่เขามอบให้ทุกครั้งอย่างเต็มใจ
จูบนั้นเนินนานซะจนลืมคนที่อยู่ข้างหลังของพวกเขาที่ไม่แม้แต่จะหันมามองภาพแสนเจ็บปวดนี้ ตินได้แต่ก้มหน้านั่งนิ่งอยู่อย่างนั้นแม้เขาจะไม่มีน้ำตาแต่ในหัวใจของเขากลับเจ็บปวด ก่อนที่ร่างบางของชายหนุ่มจะล้มลงทำให้เทวิณและจิ๊กซอหันกลับมาเห็นร่างที่ไรสติของตินนอนแน่นิ่งที่พื้นห้องด้วยความตกใจ
คำยืนยันของเจ้าของนิยาย
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
7.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
7.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
7.8 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ