ด้วยใต้เงาแห่งรัก
6.8
เขียนโดย GreenBerry
วันที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2560 เวลา 16.39 น.
4 ตอน
2 วิจารณ์
6,295 อ่าน
แก้ไขเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2560 22.06 น. โดย เจ้าของนิยาย
4) ยามเย็นฉันและเธอ
อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ::ด้วยใต้เงาแห่งรัก::
ตอนที่ 4
"หนูนา..เลิกเรียนไวจัง"พี่บอลเอ่ยถามหนูนากำลังสะพายกระเป๋าหนังสือเดินลงสนามฟุตบอล
"อ่อ...คาบท้ายเรียนศิลปะอ่ะคะถึงเลิกเร็ว"หนูนาตอบแล้วเดินเอากระเป๋าไปวางตรงม้าหินอ่อนข้างๆสนามฟุตบอล ผ่านไปสักพักพี่บอลเปลี่ยนจากชุดนักเรียนเป็นชุดกีฬาสุดเท่สาวๆต่างพากันกริ๊ด
"น้องหนูนาลงสนามได้เลยเดี่ยวพี่ไปดูน้องมีนก่อนนะ"
"คะ...พี่บอล"หนูนายิ้มอ่อนๆแล้วเดินลงสนามครั้งแรกเริ่มการวอมร่างกายให้คุ้นชินกับสภาพในร่างกายของตัวเอง มีนวิ่งมาหยุดยืนตรงหน้าบอลเธอหายใจหอบเพราะวิ่งมาสามรอบติดกันตอนนี้ก็ปาไปหกโมงเย็นแล้ว
"พี่คะ...ขอมีนพักสักแปปนึงได้ไหมคะมีนไม่ไหวแล้ว"
"ก็ได้ครับน้องมีน..."พี่บอลบอกพร้อมกลับส่งน้ำเปล่ามาให้มีนมีนรับมาแล้วเอนตัวล้มลงนอนบนสนามหญ้าสีเขียวขจี พี่บอลแอบเผลอมองมีนจนเจ้าตัวต้องรีบลุกขึ้นมานั่งสักพักบอลก็สลัดความคิดนั้นออก
"พี่บอลมองมีนทำไมคะ?"เจ้าตัวเอ่ยถาม
"ก็มีนน่ารักไงพี่ถึงมอง"
"มีนน่ารัก?"ใบหน้าของมีนเริ่มแดงเป็นลูกตำลึงเพิ่งสุกบ่งบอกถึงอาการเขิลอายจนหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
"พี่พูดจริงๆนะ...คนสวยอย่างมีนทำไมไม่ลองเป็นหลีดดูละพี่ว่ามีนเหมาะมากกว่า"พี่บอลบอก
"มีนไม่ชอบแต่งตัวแพงๆยืนกลางแดดคะ...ที่มีนลงเล่นกีฬาเพราะมีนชอบใครบางคนอยู่ไงคะ?.."
"พี่เหรอ?"พี่บอบถามอย่างมีความหวังเขาใจเต้นแรงรอฟังคำตอบจากมีนใจจะขาด
"ไม่ใช่คะ"
"ใครละ?"พี่บอบขหมวดคิ้วเขาอยากรู้ว่าหนุ่มผู้โชคดีคนนั้นคือใคร
"พี่ภูมิคะ...มีนชอบพี่ภูมิ"มีนตอบยิ้มๆแล้วลุกยิ้นไปวิ่งต่อพี่บอลฟังคำสภาพนั้นออกมาเขาแทบช็อคเล็กน้อยไม่คิดว่าคนที่มีนชอบจะเป็นคนสนิทใกล้ตัวขณะนี้...ใครๆก็ชอบไอ้ภูมิกันทั้งนั้น
'เฮ้อ...โกหกพี่บอลจนได้'
มีนชอบบอลตั้งแต่ตอนแข่งพี่บาสระดับภาคกับพี่ภูมิมานานมากมีนได้แต่ปกปิดความรู้สึกตัวเองเรื่อยๆแต่โชคชะตาก็ทำให้พี่บอลมาคุมนักวิ่งแทนกีฬาบาสเป็นเหตุให้เธอลงแข็งวิ่ง หนูนามองดูนาฬิกานี้ก็หกโมงกว่าแล้วจึงขอลาพี่บอลกลับก่อนเพราะต้องรีบกลับไปช่วยงานแม่ในครัวได้ข่าวจากแม่ว่าจะมีแขกมาทานมื้อค่ำตอน1ทุ่มจึงต้องอาสากลับบ้านไปช่วยงานแม่อีกแรง
"น้องหนูนา..."พี่ภูมิเรียกฉันส่วนฉันกำลังจูงจักยานออกจากโรงรถจักยาน
"พี่ภูมิ?"
"กลับบ้านด้วยกันนะ!"ภาคภูมิเอ่ยชวนจนหนูนาไม่กล้าปฎิเสธโดยภูมิอาสาที่จะขี่จักยานให้หนูนาซ้อน
"พี่จะขี่จักยานให้หนูนาทุกวันได้ไหม?"
"เอ่อ..."
"พี่บริสุทธิ์ใจกับหนูนานะ"
"ถ้าพี่ภูมิไม่รังเกียจนายินดีคะ"ส่งยิ้มแล้วเข้าไปนั่งซ้อนท้าจักยานพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างจับชายเสื้อของภาคภูมิ
"พี่ชอบเวลานี้ที่สุดเลยรู้ไหม..."
"คะ?"หนูนางงกับคำถามของพี่ภูมิ
"ก็เวลาที่มีคนสำคัญซ้อนท้ายอยู่ไง...พี่ชอบมันมากเลยนะหนูนาสัญญากับพี่ได้ไหมว่าจะซ้อนท้ายจักยานพี่แบบนี้ไปจนจบการศึกษา"
"เอ่อ...คะนาสัญญากับพี่ภูมิ"
'นาเองก็มีความสุขมากๆเลยคะ...พี่ภูมิเป็นคนดีเหลือเกิน'
กดโหวตให้เค้าหน่อยนร้าาาา...คอมเม้นได้นะ
ตอนที่ 4
"หนูนา..เลิกเรียนไวจัง"พี่บอลเอ่ยถามหนูนากำลังสะพายกระเป๋าหนังสือเดินลงสนามฟุตบอล
"อ่อ...คาบท้ายเรียนศิลปะอ่ะคะถึงเลิกเร็ว"หนูนาตอบแล้วเดินเอากระเป๋าไปวางตรงม้าหินอ่อนข้างๆสนามฟุตบอล ผ่านไปสักพักพี่บอลเปลี่ยนจากชุดนักเรียนเป็นชุดกีฬาสุดเท่สาวๆต่างพากันกริ๊ด
"น้องหนูนาลงสนามได้เลยเดี่ยวพี่ไปดูน้องมีนก่อนนะ"
"คะ...พี่บอล"หนูนายิ้มอ่อนๆแล้วเดินลงสนามครั้งแรกเริ่มการวอมร่างกายให้คุ้นชินกับสภาพในร่างกายของตัวเอง มีนวิ่งมาหยุดยืนตรงหน้าบอลเธอหายใจหอบเพราะวิ่งมาสามรอบติดกันตอนนี้ก็ปาไปหกโมงเย็นแล้ว
"พี่คะ...ขอมีนพักสักแปปนึงได้ไหมคะมีนไม่ไหวแล้ว"
"ก็ได้ครับน้องมีน..."พี่บอลบอกพร้อมกลับส่งน้ำเปล่ามาให้มีนมีนรับมาแล้วเอนตัวล้มลงนอนบนสนามหญ้าสีเขียวขจี พี่บอลแอบเผลอมองมีนจนเจ้าตัวต้องรีบลุกขึ้นมานั่งสักพักบอลก็สลัดความคิดนั้นออก
"พี่บอลมองมีนทำไมคะ?"เจ้าตัวเอ่ยถาม
"ก็มีนน่ารักไงพี่ถึงมอง"
"มีนน่ารัก?"ใบหน้าของมีนเริ่มแดงเป็นลูกตำลึงเพิ่งสุกบ่งบอกถึงอาการเขิลอายจนหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ
"พี่พูดจริงๆนะ...คนสวยอย่างมีนทำไมไม่ลองเป็นหลีดดูละพี่ว่ามีนเหมาะมากกว่า"พี่บอลบอก
"มีนไม่ชอบแต่งตัวแพงๆยืนกลางแดดคะ...ที่มีนลงเล่นกีฬาเพราะมีนชอบใครบางคนอยู่ไงคะ?.."
"พี่เหรอ?"พี่บอบถามอย่างมีความหวังเขาใจเต้นแรงรอฟังคำตอบจากมีนใจจะขาด
"ไม่ใช่คะ"
"ใครละ?"พี่บอบขหมวดคิ้วเขาอยากรู้ว่าหนุ่มผู้โชคดีคนนั้นคือใคร
"พี่ภูมิคะ...มีนชอบพี่ภูมิ"มีนตอบยิ้มๆแล้วลุกยิ้นไปวิ่งต่อพี่บอลฟังคำสภาพนั้นออกมาเขาแทบช็อคเล็กน้อยไม่คิดว่าคนที่มีนชอบจะเป็นคนสนิทใกล้ตัวขณะนี้...ใครๆก็ชอบไอ้ภูมิกันทั้งนั้น
'เฮ้อ...โกหกพี่บอลจนได้'
มีนชอบบอลตั้งแต่ตอนแข่งพี่บาสระดับภาคกับพี่ภูมิมานานมากมีนได้แต่ปกปิดความรู้สึกตัวเองเรื่อยๆแต่โชคชะตาก็ทำให้พี่บอลมาคุมนักวิ่งแทนกีฬาบาสเป็นเหตุให้เธอลงแข็งวิ่ง หนูนามองดูนาฬิกานี้ก็หกโมงกว่าแล้วจึงขอลาพี่บอลกลับก่อนเพราะต้องรีบกลับไปช่วยงานแม่ในครัวได้ข่าวจากแม่ว่าจะมีแขกมาทานมื้อค่ำตอน1ทุ่มจึงต้องอาสากลับบ้านไปช่วยงานแม่อีกแรง
"น้องหนูนา..."พี่ภูมิเรียกฉันส่วนฉันกำลังจูงจักยานออกจากโรงรถจักยาน
"พี่ภูมิ?"
"กลับบ้านด้วยกันนะ!"ภาคภูมิเอ่ยชวนจนหนูนาไม่กล้าปฎิเสธโดยภูมิอาสาที่จะขี่จักยานให้หนูนาซ้อน
"พี่จะขี่จักยานให้หนูนาทุกวันได้ไหม?"
"เอ่อ..."
"พี่บริสุทธิ์ใจกับหนูนานะ"
"ถ้าพี่ภูมิไม่รังเกียจนายินดีคะ"ส่งยิ้มแล้วเข้าไปนั่งซ้อนท้าจักยานพร้อมกับใช้มือทั้งสองข้างจับชายเสื้อของภาคภูมิ
"พี่ชอบเวลานี้ที่สุดเลยรู้ไหม..."
"คะ?"หนูนางงกับคำถามของพี่ภูมิ
"ก็เวลาที่มีคนสำคัญซ้อนท้ายอยู่ไง...พี่ชอบมันมากเลยนะหนูนาสัญญากับพี่ได้ไหมว่าจะซ้อนท้ายจักยานพี่แบบนี้ไปจนจบการศึกษา"
"เอ่อ...คะนาสัญญากับพี่ภูมิ"
'นาเองก็มีความสุขมากๆเลยคะ...พี่ภูมิเป็นคนดีเหลือเกิน'
กดโหวตให้เค้าหน่อยนร้าาาา...คอมเม้นได้นะ
คำยืนยันของเจ้าของนิยาย
✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน
คำวิจารณ์
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้
![](/images/lib/ajax-loader.gif)
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
โหวต
เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
6.5 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
6.5 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
7.5 /10
* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้
แบบสำรวจ