น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

นิยาย : เทวะศาสตราตำนานราชันย์

อ่าน 99
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 chapter
แต่งเมื่อ:
วันที่ 4 ก.ย. 2560 03:31 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง เคียวคุง
ขีดเขียนเต็มตัว (194)
เด็กเข้าเรียน (174)
เด็กหัดอ่าน (81)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

chapter 1. เธอคนนั้น

เขียนเมื่อ วันที่ 4 ก.ย. 2560 05:02 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 4 ก.ย. 2560 05:19 น. โดย เจ้าของบทความ )

                   เวลาผ่านไปยาวนานนับร้อยปีพันปี ต่างก็มีเรื่องราวมากมายที่ซ่อนอยู่บนโลกใบนี้

ที่มนุษย์หลายคน หลายชนเผ่านั้น ไม่อาจจะเข้าใจได้ถึงสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นได้

 

“ชินจัง… วันนี้เราไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะในเมืองกันไหม ฉันอยากไปเดินเล่น

เห็นเขาบอกว่าที่นั่นน่ะนะ มันสวยมากๆเลยละ ชินจังไปด้วยกันเถอะน้าๆ” 

“อืมมม….วันนี้ก็ได้นะไม่ได้ไปทำอะไรด้วยแล้วก็วันนี้ก็ว่างๆ ละนะ”

แล้วอีกอย่างอย่าเรียกได้ม้า ชินจังน่ะ มันดูเหมือนเด็กน้อยยังไม่รู้แหะ”

“ไม่ได้หรอกนะ…ชินจังก็เป็นชินจังอยู่วันยังค่ำ ไม่มีทางเป็นอื่นไปได้หรอก”  ฮุฮู

“งั้นไปก่อนนะชินจัง  รีบเดินเข้าละเดี๋ยวก็เข้าโรงเรียนสายอีกหรอก”

“อยากไปยืนหน้าห้องงั้นหรอ ><  คิคิ” 

“บ๊ายบายชินจางๆๆๆๆๆ”

“เห้อ..เธอนี้จริงๆเลยนะ ทำเอาวุ่นไปหมดเลยชีวิตที่สุขสบายของเรา”

                    สวัสดีทุกคนผมละก็ลืมบอกไปผมชื่อ  อิโนชิ ชินเรียว ทุกคนก็เรียกสั้นๆว่า  ชิน  อยู่มัธยมชั้น ม.ปลายเป็นคนที่ผลการเรียนปกติ กิจกรรมในโรงเรียนก็ปกติ ไม่ได้แย่แล้วก็ไม่ได้เก่ง ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ เล่นกีฬาก็งั้นงั้น  คิดไปผมก็แค้นตัวเองที่ไม่ได้เรื่องอะไรสักอย่างก็นะคนธรรมดาอย่างเราใครเขาจะไปสนใจคิดแล้วเศร้า  และผู้หญิงที่มาทักทายผมอีกคนเธอชื่อ อุรุฮาราชิ นัตสึมิ เธอเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่ค่อนข้างสนิทกันมากและเธอยังเป็นคนที่ห่วงคนอื่นอยู่เสมอเลยแหละ

 

                    ชิน ได้เดินไปโรงเรียนด้วยความอืดอาดยืดยาดเหมือนคนหมดเรี่ยวแรงก็ได้เดินไปถึงโรงเรียนสักทีแต่นั่นมันก็สายไปเสียแล้วเพราะมันได้เวลาเริ่มเรียนมาประมาณ 15 นาที แล้วเมื่อชินได้เห็นแบบนั้นเขาพึ่งรู้สึกว่าตัวเองต้องกระตือรือร้นที่จะเข้าเรียน คิดได้ดังนั้นจึงรีบวิ่งเพื่อที่จะไปเรียนให้ทันคาบเรียนแรก

                    แย่แล้วสิเรา  ทำยังไงดีละทีนี้ถ้าไม่ปรับให้ตัวเองเป็นคนทำอะไรให้เร็วกว่านี้ก็คงจะได้ยืนหน้าห้องทั้งปีละน่า  ขนาดตื่นตั้งแต่  6 โมงเช้าเดินออกจากบ้านมาก็ 7 โมงนี่นาหรือเพราะเราเดินช้าไปกันนะ  เฮ้อออออ น่าเหนื่อยใจกับตัวเองสุดๆเลย  

 

          _ภายในห้องเรียนของ   มัธยมปลาย ม.5/4_

แก็ก ๆแก็ก ๆ……ปัง ……

          เสียงเปิดประตูดังสะหนั่นหวั่นไหว

“ขออนุญาตเข้าห้องเรียนคร้าบบบบบบบบบบบ”!

                   ชินได้ตะโกนสุดเสียงมันทำให้ทุกคนที่เขากำลังเรียนในห้องอยู่ต้องหยุดชะงักทันทีคุณครูที่กำลังสอนได้รีบหันหน้ามามองชินเรียวด้วยสีหน้าที่น่ากลัวพอดูมันทำให้ชินนั้นหัวใจแทบจะวาย

“ไปยืนหน้าห้องซะ เธอน่ะมาสายทุกวันเลยนะชินคุงถ้ามาสายแบบนี้อีกอาจารย์จะให้เธอซ้ำชั้นไม่ต้องขึ้มม.6 เหมือนเพื่อนๆ ก็ดีเหมือนกันนะอาจารย์กำลังหาคนแบกหนังสืออยู่พอดีเลย”

หึหึหึหึ โธ่ยัยอาจารย์ป้าแว่น

                   อาจารย์ อิริฮะระ รันคุ  ได้สั่งให้ชินไปยืนหน้าห้อง จนกว่าจะจบการเรียนคาบเช้าเหมือนเดิมเสมอและมันก็เป็นทุกวันที่ทำให้เขาไม่ได้เข้าเรียนคาบเช้าแต่ถึงอย่างนั้นเพื่อนๆในห้องเรียนก็เป็นเพื่อนที่ดีกับเขาเสมอเพราะเขาเองก็ดีกับเพื่อนๆและเป็นคนที่เอาใจใส่เพื่อนๆตลอดเวลา

 

                เวลาพักกลางวัน

“ชินจางง  ไปกินข้าวด้วยกันนะวันนี้พอดีวันนี้ฉันทำแกงกะหรี่มาตั้งสองกล่องแน่ะเผื่อเธอด้วยน้า”

“ก็ได้นะ นัตสึมิจัง ผมจะได้ไม่ต้องไปซื้อข้าวที่โรงอาหารและก็ไม่เปลืองเวลาที่จะต้องเดินอีกด้วยแถมได้กินของอร่อยๆฝีมือของคุณนัตสึมิด้วยเนี่ยดีสุดๆไปเลยละ แง่มๆ”

“แบบนี้ตลอดเลยนะ ชินจัง ชิ ถึงยังไงก็แล้วแต่ ชินจังก็ต้องกินอยู่ดี”  ฮุฮู

“ก็นั่นนะสินะ  ฝีมือของคุณนัตสึมิ  ใครได้ทานคงต้องปลื้มเพราะความอร่อยอยู่แล้วละใครได้เป็นสามีคงจะโชคดีมากเลยล่ะ”

“ชินจังก็พูดไป บ้าน่า…”

                    นัตสึมึ ได้ยินชินพูดแบบนั้นก็หน้าแดง บิดตัวเป็นเกลียวเหมือนมีหนุ่มหล่อมาสารภาพรักซะอย่างนั้นเธอแทบจะไม่เก็บอาการของความเขินอายไว้เลย

                    หลังจากพักเที่ยงของวันได้หมดลงพวกเขาก็ได้ใช้ชีวิตในรั้วโรงเรียนอย่างมีความสุขกับเพื่อนๆจนถึงเวลาเลิกเรียน ชินก็ได้ไปรอนัตสึมิ อยู่ที่หน้าโรงเรียนที่ได้นัดเขาไว้ในช่วงเช้า แต่ไม่ว่ารอยังไงนัตสึมิ ก็ยังไม่มาสักทีจนเวลานี้ก็ 16.58 แล้วเธอก็ยังไม่มาผ่านไปแล้วชั่วโมงกว่าๆก็ยังไม่มาสักทีจนเวลาผ่านไปอีกกว่า 30 นาทีพระอาทิตย์กำลังค่อยๆจะตกลงพื้นเพื่อลาลับขอบฟ้า เขานั้นรออยู่นาน ชินที่รออยู่ก็ได้เห็นเธอเดินลงมาและออกจากโรงเรียนมาถึงหน้าโรงเรียนสักที

“รอนานไหมชินจัง”

“ไม่นานหรอกแล้วไปทำอะไรมาหรอทำไมเนื้อตัวมอมแมมจังเลยนะ”

“อื้ม วันนี้นัตสึมิเป็นเวรก็เลยลงมาช้าและก็เปื้อนแบบนี้แหละวันนี้ขอยกเลิกนัดไปก่อนนะชินจัง นัตสึมิเหนื่อยแล้วน่ะ เอาไว้พรุ่งนี้จะได้ไหมนะๆๆๆ”^^

“ได้สิไม่เป็นอะไรหรอกฉันก็เข้าใจนะ เธอทำเวรคนเดียวนี่นาถ้าอย่างงั้นฉันไปก่อนนะ”

บ๊าย บาย     บ๊าย บายชินจางงง

 

                    ในระหว่างที่ชินกำลังเดินทางกลับจากโรงเรียนเพื่อกลับไปที่บ้านอย่างช้าๆ เขาเดินไปตามทางปกติที่เดินกลับเป็นประจำแต่เขานั้นก็เดินไปได้ไม่นานตาเขานั้นได้ไปสะดุดกับทางแยกขวามือที่มันค่อนข้างมืดเพราะมีตึกสูงสองข้างทางบดบังแสงจากดวงอาทิตย์จนแสงแทบจะเล็ดลอดผ่านลงมาถึงพื้นไม่ได้ และช่วงเวลานี้ก็ใกล้จะ 5โมงเย็นแล้วมันก็เริ่มมืดพอสมควร เขาจึงหยุดชะงักและเดินเข้าไปตามทางโดยที่เขาเองนั้นไม่รู้ตัวเหมือนมีอะไรดลใจให้เขาได้เดินเข้าไปในนั้นมันเป็นทาง   ที่ค่อนข้างจะมืดและเงียบสงัด ในระหว่างที่เขานั้นเดินเข้าไปได้ไม่นานเขาได้ยินเสียงเหมือนผู้หญิงกำลังร้องครวญครางอย่างเจ็บปวดเหมือนโดนอะไรทำร้ายอย่างทารุณแสะเสียงร้องที่ขอความช่วยเหลืออย่างเบาบางมาจากด้านในสุดของทางที่มืดทึบ

ช่วยด้วย….. ช่วยฉันด้วย…….….ช่วยฉันด้วย………”

 

                    ชิน ไม่รอช้ารีบวิ่งดิ่งตรงไปทางช่องแคบๆหวังที่จะไปถึงจุดหมายโดยเร็วโดยที่เขาไม่สนใจเลยว่าอาจจะมีอันตรายที่กำลังรอเขาอยู่ก็ได้ แต่เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

                    เขาได้วิ่งอย่างเร็วที่สุดเพื่อไปหาต้นเสียงนั้นจนไปถึงต้นเสียงของหญิงสาวจนได้พบสิ่งที่เขาไม่คาดฝันที่จะได้เจอมาก่อนมันทำให้เขานั้นตกใจและตะลึงเขาได้พบหญิงสาวใช่เสื้อสีขาวแขนยาวกางเกงสแล็คสีดำผมสีดำยาวถูกกางแขนออกฝ่ามือทั้งสองข้างถูกกางและตอกด้วยตะปูยาวขนาด 5 นิ้ว เลือดท่วมตัวเหมือนถูกแทงอยู่หลายแห่งเธอร้องด้วยเสียงพลางๆให้ชินได้ยินก่อนจะหมดสติ

ช่วย……..ฉัน……………..ด้วย  

 

                    ชินได้ยินอย่างนั้นก็ทำอะไรแทบจะไม่ถูกเขารีบหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงอย่างลนลานและรีบกดเบอร์โทรศัพท์ของโรงพยาบาลทันที              

 

ตอนต่อไป>>>

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...