นิยาย : love the eternal รักเจ้าชั่วนิรันดร์

อ่าน 33
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 บท
แต่งเมื่อ:
วันที่ 29 มิ.ย. 2561 21:39 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง eanth
ขีดเขียนหน้าใหม่ (36)
เด็กใหม่ (3)
เด็กใหม่ (1)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. love the eternal : บทที่1 พบเจอ

เขียนเมื่อ วันที่ 29 มิ.ย. 2561 21:50 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 30 มิ.ย. 2561 17:25 น. โดย เจ้าของบทความ )

 

     บทที่1 พบเจอ

     Author : GOD FAITH 

 

     สวัสดีครับผม นาย ชรัตน์ นิกลุน หรือเรียกว่า อาริ กันก็ได้ผมมีเพื่อนอยู่ 2 คนที่สนิทด้วย 2 คนนี้เป็นเพื่อนสมิทกันมาตั้งแต่มัธยมจนเรียนจบป.ตรี จนตอนนี้ผมก็กำลังเรียนป.โท อีกอย่างเลยทำให้ตอนนี้ผมก็ทำงานเป็นผู้บริหารแทนผู้เป็นพ่อที่ยกตำแหน่งให้นั้นเอง ว่าแล้วเลยได้แต่นั่งเซ็ง ผมนั่งรอเอกสารชุดสุดท้ายแล้วจะได้กลับบ้านเวลาผ่านไป 

 

          ห้าทุ่มครึ่ง 

 

     ฮ้า เหนื่อยจริงๆผมเดินออกมาจากผับ แล้วขับรถกับบ้าน ผมกลับมาถึงบ้านก็อาบน้ำนอนทันทีด้วยความง่วงนอน

 

          เช้า

     หลังจากที่ผมตื่นมาก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็ออกมานั่งเซ็นเอกสารที่บริษัทต่อ ก่อนจะออกไปเช็คสินค้าแล้วออกไปพบลูกค้าต่อในช่วงบ่าย

         ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

     "ขออนุญาติค่ะบอส มีเอกสารด่วนเข้ามาค่ะ" ผมพยักหน้าให้เลขาเดินเอาเข้ามาให้

     "ยังมีอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่า คุณแพรว"

     "ไม่มีแล้วค่ะ นอกจากบอสออกไปพบลูกค้าค่ะ" ผมพยักหน้ารับพร้อมยืนเอกสารให้เธอกลับไปในระหว่างที่นั่งรอก็มีสายเรียกเข้าจากโทรศัพท์สุดแพงของผมซะก่อน

     "โหล มึงมีไรว่ะได้ชาติ"

     "(โหลไอริ วันนี้มึงจะมาผับเปล่าว่ะ พอดีได้แอนนามันกลับจากเมกาแล้ว กูเลยว่าจะพาพวกเพื่อนสมัยเรียนมาเลี้ยงที่ผับมึงสักหน่อย)"

     "อ๋อ ไอนามันกลับมานานแล้วแงะว่ะ"

     "(มันพึ่งกลับมาได้ไม่กี่วันเนี้ยแหละ ว่าไงจะมาเปล่า)"

     "เออๆ วันนี้ใช่ไหม?"

     "(เออ งั้นแค่นี้ก่อนเมียกูตื่นแล้ว)"

     "อ่าๆ" ไอชาติก็วางสายไปผมก็ลุกออกจาห้องเพื่อหาอะไรกินก่อนไปพบลูกค้า

     "คุณแพรว เดี๋ยวพบจะออกไปพบลูกค้า ยังไงถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรหาชาติชายหรือไม่ก็แจ๊คลีแล้วกันนะครับ"

     "ค่ะบอส" ผมพูดคุยกับแพรวนิดหน่อยแล้วเดินออกจากบริษัทเพื่อจะออกไปกินข้าวเเล้วเลยไปพบลูกค้าต่อ ในระหว่างที่ผมออกจากบริษัทมาได้สักพักก็ได้มีอุบัติเหตุเกิดขึ้นกับผมจนทำให้ผมหมดสติไป

     พอผมได้สติกลับมามันกลับไม่ใช่โรงพยาบาลแต่กลับเป็นพระราชวังอรามแสงสีทองสุดแสบตานี่แทนซะนี่

          มันเกิดไรขึ้นว่ะเนี้ย แล้วไหงกูมาอยู่ที่แปลกๆไปได้ว่ะ

     ผมได้แต่นอนนิ่งเพื่อทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น กับตัวเองบ้าง ไล้ตั้งแต่เดินออกมาจากบริษัทจึงถึงตอนเกิดอุบัติเหตุ แล้วได้แต่นอนช๊อคหมดสติลงไปอีกครั้งทันที

     หลังจากที่สลบไปนานพอตื่นขึ้นก็ผมกับผู้ชายหน้าตาดีแล้วยังแต่งกายเหมือนราชวงศ์ชั้นสูงสมัยก่อนประวัติศาสร์ล่ะมั้ง ผมตกใจจนลุกพรวดขึ้นมาจนทำให้เกือบตกเตียงถ้าไม่มีมือแกร่งคว้าตัวผมเอาไว้ไม่งั้นคงได้ลงไปนอนกับพื้นหินแน่

เอ่อ...ขอบคุณครับ” ผมรีบพูดขอบคุณอีกฝ่ายไปแล้วนั่งทับขานิ่งๆ

“อืมไม่เป็นไร แล้วเจ้าเป็นใครถึงมาอยู่ที่ตำหนักข้า” อีกฝ่ายถามกับมาตาหน้านิ่งๆ แล้วลุกเดินไปนั่งที่เก้าอี้ทองตรงข้ามกับตัวของผม

“เอ่อ...คือผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมจำได้ว่าผมเดินออกจากบริษัทกำลังจะไปทานอาหารแล้วพบกับลูกค้ารายสำคัญแต่กับเกิดอุบัติเหตุซะก่อน แต่พอผมตื่นขึ้นก็มาอยู่ที่นี่” ผมอธิบายให้เจ้าของห้องที่ผมนั่งอยู่ตรงนี้

“ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าเอ่ยมาเลย” อีกฝ่ายบอกแล้วลุกเดินออกไปส่วนผมก็ลุกขึ้นเดินแล้วสำรวจว่าพอจะบอกได้ว่าที่นี่ที่ไหน

“นั้นเจ้าจะทำอะไร” อีกฝ่ายเดินเข้ามาแล้วถามหลังจากที่เห็นตัวของผมที่พยายามที่จะหาคำตอบให้ตัวเองอยู่

“เอ่อ คือแบบว่า แค่สงสัยนะครับว่าที่นี้มันที่ไหน เลยเดินดูว่ามีอะไรบอกได้บ้างนะครับ” ผมรีบอธิบายให้อีกฝ่ายเข้าใจ อีกฝ่ายพยักหน้ารับแล้วบอกกับผมว่า

“ที่นี้คือ อานาจักรโรม ที่มีข้าเป็นกษัตริย์องค์ที่ 222 นามว่า โรมูลุส แห่งกรุงโรม ” ผมยืนอึ้งอีกครั้งที่อีกฝ่ายบอก 

นะนี่มันเหมือนในหนังสือที่เคยอ่านของคุณลุงเลยนี่หว่าแล้วจะทำไงดีล่ะเนี้ย

ผมยืนใบ้รับประท่านไปแล้วเกือบ 10 วินาทีแนะ

“เอ่อคือว่า นายว่าอะไรนะ เมื่อกี้นี่อ่ะ ช่วยบอกใหม่อีกทีได้ไหม?” ผมถามกลับไปแบบกล้าๆกลัวๆ แล้วนั้งตัวสั่นเล็กน้อย

“เจ้าจะ ให้ข้ามานั่งพูดกลับคนไม่มีหัวนอปลายเท้าอย่างนั้นหรือ” โห้ตอบกลับมาได้เจ็บมากๆ

“เอ่อ ไม่ต้องก็ได้ถ้ามันจะลำบาก” ผมบอกกลับไปแล้วเดินกูด้วนตัวเอง

“นั้นเจ้าจะไปไหน”

ผมเลือกทีจะไม่ตอบแต่เดินหาทางออกจากห้องที่ยืนอยู่โดยไม่สนใจอีกฝ่ายที่กำลังมองมา ผ่านไปสักพัก... ผมที่เดินหาคำตอบแต่ยักไม่เจออะไรที่มันจะบอกอะไรได้เลย

เห้ยเหนื่อยจริงๆแล้วจะได้คำตอบไม่เนี้ย

แล้วผมก็เดินกลับมาทีเดิน ณ จุดเริ่มต้นอีกครั้ง แต่รอบนี้ผมกลับเห็นใครคนหนึ่งที่กำลังยืนคุยอยู่กับกษัตริย์หนุ่ม กษัตริย์หนุ่มที่กำลังคุยอยู่ก็หันมาเห็นผมพอดีก็เอ่ยบอกอีกฝ่าย

 

 

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...