เรื่องสั้น : คืนสู่เหย้า...

อ่าน 1,414
วิจารณ์ 26
แนว:
จำนวน:
3 ตอน (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 30 เม.ย. 2556 06:49 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง ฮางมะ
ผู้ช่วยคนที่ 2 (299)
เด็กเข้าเรียน (209)
เด็กเข้าเรียน (405)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. คืนสู่เหย้า...

เขียนเมื่อ วันที่ 30 เม.ย. 2556 07:11 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 1 พ.ค. 2556 12:14 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

  

           

           เคยไหม ที่มีเพลงบางเพลงแม้เราไม่ได้ชอบฟัง แต่พอได้ฟังไม่กี่ครั้ง กลับติดแน่นในสมองดังก้องอยู่ในหู จนขจัดมันออกไปไม่ได้เลย…ยิ่งเพลงนั้นมีอดีตของเรา ปนรวมอยู่ ได้ฟังทีไรก็ราวกับเห็นภาพในวันวาร อย่างชัดเจน

 

           

            อาทิตย์ นั่งโบกการ์ดแผ่นเล็กๆในมือไปมา อย่างช้าๆ ในรถ  อย่างใช้ความคิด นานๆ ถึงจะดูข้อความในการ์ดแผ่นนั้นสักทีหนึ่ง

 

 

          “คืนสู่เหย้า ชาวแดงเหลือง”

 

           

           เขาอ่านอีกครัง ไม่รู้ว่าครั้งที่เท่าไหร่แล้ว เป็นการ์ดเชิญงานเลี้ยงรุ่น ของโรงเรียน มัธยม เก่าของชายหนุ่ม

 

             

          เขาไม่เคยกลับไปที่โรงเรียนอีกเลยตั้งแต่จบการศึกษามา และไม่เคยไปร่วมงานเลี้ยงรุ่น รำลึกถึงความหลัง เลยสักครั้ง เพราะจบมา เขาก็เข้าเรียนต่อที่เมืองหลวง ทิ้งโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอเล็กๆ ของจังหวัดทางภาคเหนือ นั้นไว้ในความทรงจำ  จนเขาเกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยเรียนที่นั่น แต่เขาก็ไม่ลืม ใช่สิ ชั่วชีวิตนี้เขาคงไม่กล้าลืม เขาอาจจะลืมอะไรบางอย่างได้ เพราะอำเภอเล็กๆนั้นไม่มีสิ่งน่าจดจำสักเท่าไหร่ แต่เขาไม่มีวันลืม เธอแน่ แพรว….

 

         

            เขาไม่เคยคิดต่อเพื่อนเก่าคนไหน จากโรงเรียนเดิม แต่ยุคสมัยสังคมออนไลน์ เราก็เจอเพื่อนเก่านั้นไม่ยาก เขาเจอ แม็ค ในเฟชบุ๊ค แล้วก็เป็นเพื่อนเก่าคนนี้แหล่ะที่ส่งการ์ดเชิญมาให้เขา

 

 

           “ไปเถอะวะ มึงไม่ได้กลับไปโรงเรียนตั้งนาน เดี๋ยวนี้เปลี่ยนไปเยอะเลยว่ะ ทุกคนก็บ่นหามึงทั้งนั้น” แม็คเอ่ยชวน ตอนที่เขานัดเจอกันเพราะเพื่อนคนนี้มาทำงานที่ กรุงเทพฯ

 

 

          “ยังไม่รับปากว่ะ ว่าจะไปได้หรือเปล่า งานมันเยอะช่วงนี้”

 

 

          “เออ แต่ถ้าได้ไปบอกกูเลยนะเว้ย จะได้ไปด้วยกัน”

 

 

         “อื่อ”  จำได้ว่ารับคำไปอย่างนั้น

 

          

          ไม่คิดว่าจะได้ไปจริงๆหรอก ส่วนหนึ่งก็เพราะ เธอ แพรว…เขาไม่กล้ากลับไปพบเธอ นั่นคือสาเหตุหลัก เราจากกันไปด้วยความรู้สึก เสียใจ ภาพของเธอในวันนั้น เขายังจำไม่ลืม  ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเสียใจเขาไม่น่า เลย ไม่น่าทำกับเธออย่างนั้นเลยจริงๆ แค่นึกถึงเธอ เพลงนี้ก็ยังดังก้องในสมอง แต่เขาต้องกลับไป อย่างน้อยก็ต้องกลับไปสู้หน้าอดีต ที่ปวดร้าวของตัวเอง และเพื่อกลับไปหาเธอ แพรว...นึกถึงแพวเพลงนี้ก็เหมือนจะดังก้องกังวาลออกมา

 

 

 

……….ปล่อยความคิดถึงปลิวไปในอากาศ………
      

 

         เขาชอบเธอ ชอบที่เธอร้องเพลง  ตอนนั้นเขา ย้ายมาจากโรงเรียนอื่น ตอนชั้น มอ ห้า สะดุดเสียงร้องของเธอ เเพรวเป็นนักร้องของโรงเรียน เสียงของเธอไพเราะกังวาลใส เขาเจอแพรวที่ ห้องชมรมดนตรีของโรงเรียน เธอร้องเพลง อสงไขย ด้วยท่วงท่างดงาม เธอดูเด่นท่ามกลางผู้คน จนเขายืนมองอยู่นาน ทั้งๆที่เขาไม่ได้ชอบเพลงนี้

 

            

          บทเพลงที่เศร้า ยิ่งเนื้อเพลงแล้ว ยิ่งเศร้า เหงา เป็นความคิดถึงที่ส่งไปให้คนที่รัก และไม่ได้หวังให้เขาตอบกลับมา  เขาจึงไม่ชอบบทเพลงนี้ แต่มันก็มีอำนาจในบทเพลงอย่างประหลาด เมื่อเธอเป็นคนร้อง

 

 

 

………….ล่องลอยหัวใจสะอาด ปล่อยไปแสนไกล…….

 

 

 

 

 

            เพลงจบไปเมื่อไหร่ไม่รู้ พอรู้สึกตัวอีกทีทุกคนในห้องก็หัวเราะเสียงดังลั่นให้กับเขา  เพราะท่าทางยนตลึงนิ่งของเขา ทำให้ทุกคนตลก โดยเฉพาะ แพรว เธอหัวเราะ  คิก คัก  อาทิตย์ ยืนยิ้มอย่างเก้อเขิน 

 

               

           นับแต่นั้นมา เขาก็แอบมายืนริมหน้าต่าง แอบมองเธอร้องเพลงทุกครั้งในเวลาพักกลางวัน บางวันแอบดูนานจนลืม ขึ้นไปเรียน 

 

           

           แล้วเราก็รู้จักกัน เมื่อเพื่อนของเธอ เดินเข้ามาถามอย่างหาเรื่อง

 

 

          ‘นายแอบมองมองแพรวทุกวัน นายชอบเธอเหรอ’ แพรวเดินมาห้ามเพื่อนสาวของเธอ

 

 

          ‘เออ…’  อาทิตย์อ้ำอึ้ง

 

 

         ‘ไม่เอาน่าปุยฝ้าย’ แพรวว่า  ใบหน้าแดงระเรื่อ

 

 

          ‘ก็จริงนี่ ฉันเห็นหมอนี่มาแอบมองเธอทุกวัน’ ปุยฝ้ายบอกแล้วหันมาทางเขา ‘นายนะห้อง5/1 ใช่ไหม มาแอบมองเธอ ทำไม’

 

 

          ‘คือเอ่อ…ฉันแค่ชอบเสียงเพลงนะ’ เด็กหนุ่มปด

 

 

           ‘โธ่ นึกว่าอะไร งั้นก็มาอยู่ชมรมนี้ด้วยกันสิ นายเล่นดนตรี อะไรเป็นมั่งล่ะ’  เพื่อนของเพรวเอ่ยปากชวน และแต่นั้นมาทำให้เด็กหนุ่มได้รู้จักกับเธอ…

 

 

 

…………….กรุ่นกลิ่นบุหงาพัดมาด้วยรักจากใจ…………..

 

 

 

          เขาไม่น่ารู้จักกับเธอเลย ไม่น่าเลย ชายหนุ่มสะบัดความหลังครั้งเก่าออกจากสมอง 

 

 

          “เป็นไรไปว่ะ เห็นซึมตั้งแต่ขึ้นรถละ” แม็คถามขณะขับรถ

 

 

          “คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะ” เขาตอบ  ตา เฉมองออกไปข้างนอกหน้าต่างรถ เขาเพิ่งเดินทางมาถึงสนามบิน แม็คก็ขับรถมารับตามที่นัดกันไว้

 

 

          “คิดถึงโรงเรียนเก่าใช่เปล่าวะ อีกไม่ไกลแล้วล่ะ ไม่ต้องรีบร้อนเดี๋ยวก็ได้เจอโรงเรียน เจอเพื่อนทุกคนแล้ว” คนขับบอกอารมณ์ดี

 

 

         ‘เจอเพื่อนทุกคน?’ เขาทวนคำ ในใจ เจอเธอด้วยหรือเปล่าแพรว…

 

     

           รถเก๋งญี่ปุ่น ขับไปด้วยความเร็วเมื่อเข้าสู่ถนน ป้ายบอกทาง ไปอำเภอจุดหมายอีก สิบแปด กิโลเมตร  ชายหนุ่มเอียงตัวกับเบาะรถก่อนความทรงจำครั้งอดีตจะกลับมาในหัวอีกครั้งพร้อมกับเพลงเดิม ที่ยังดังวนอยู่ในหู ตอนนั้นเราสนิทกันมาก เพราะรู้จักกันมาปีกว่า เขายอมรับกับตัวเองว่า ชอบเธอ

 

 

 

…………..เพียงหวังให้ถึงใคร คนที่รอคนนั้น………

 

 

 

          ‘เธอชอบเพลงนี้เหรอ’ เขาถามเมื่อได้ยินเพลงที่เธอร้อง บ่อยครั้ง

 

           

          ‘อื่ม ชอบมากเลย เพลงนี้มีความหมายมากเลยนะ’ เธอดูมีความสุขที่ได้ร้องเพลงนี้

 

       

          ‘แต่ฉันว่ามันเศร้านะ’

 

       

           'ไม่เห็นจะเศร้าตรงไหน เนื้อเพลงมีความหมายมากๆ รักยาวนาน ตราบ อสงไขยเวลา’ เธอบอก ในห้องดนตรีที่เงียบสงบในยามเย็น เขาและเธอมักมาพูดคุยด้วยกันทุกเย็นเสมอ  

 

       

           ‘อสงไขยแปลว่าอะไร’

 

       

           ‘นับไม่ได้ไม่มีที่สิ้นสุด ถ้าฉันรักใครสักคน อยางหมดหัวใจฉันก็จะรักอย่างไม่มีวันลืมไม่ว่านานสักแค่ไหน’ เธอพูดด้วยแววตาที่มุ่งมั่น จนเขาเผลอมองนาน สายตาของเธอมองเขาก่อนจะหลบตาหันหน้าไปทางอื่น เปลี่ยนเรื่องคุย

 

 

           ‘อีกห้าเดือนเราก็จะจบกันแล้ว เธอจะไปเรียนต่อที่ไหนเหรอ’

 

           

           ‘ไม่รู้สิ ’

 

       

           ‘อย่างเธอเนี่ยนะไม่รู้ จะไปเรียนต่อที่ไหนก็ได้ เรียนเก่งออกขนาดนั้น’

 

       

           ‘แม่ฉัน อยากให้ฉันไปเรียนที่กรุงเทพฯ ’

 

       

            ‘ก็ดีสิทำไมไม่เลือก เอนทรานช์ ไปมหาลัยที่นู้นล่ะ อย่างเธอสอบติดแน่’

 

       

           ‘แตฉันไม่อยากไปจากเธอนี่’ เขาบอก ‘ฉันชอบเธอ เธอล่ะคิดยังไงกับฉัน’

 

           

          ‘คือ…ฉัน…เออ ฉันก็ชอบเธอ’ แพรวพูดเสียงแผ่วเบา

 

 

          จ้องมองเธอ ไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร ความรู้สึกที่มีต่อเธอมันกักเก็บไว้ไม่อยู่ มันเป็นวันแห่งความพลั้งพลาด ในห้องชมรมดนตรีที่เงียบสงบ ทำให้เขาทำสิ่งที่ผิดพลาดไป อย่างไม่น่าให้อภัยตัวเอง

 

 

           เธอพยายามขัดขืนแต่เขาก็ไม่ใส่ใจ อารมณ์ของเด็กวัยรุ่น ทำให้อยู่เหนือเหตุผล เป็นความผิดของเขาเอง

 

 

           แพรวผมขอโทษ….ผมไม่น่าทำอย่างนั้นเลย

 

 

 

…………..ส่งความคิดถึงปลิวไปในอากาศ คิดถึงใจจะขาด เธออาจไม่เข้าใจ………….

 

 

 

           รถจอดลงอย่างช้าๆ ชายหนุ่มหันไปมองคนขับ

 

 

           “รับแฟนนะ นายรู้จักปุยฝ้ายห้อง 6/3ได้เปล่าวะ”

 

 

           “อื่อ” เขารับคำ …ทำไมจะจำไม่ได้…เพื่อนของแพรว…

 

 

           “นั้นและแฟนกู ไปรับเธอก่อน เดี๋ยวมา” แม็คใช้เวลาไม่นานก็รับหญิงสาวแต่งชุดนักเรียนมัธยมเดินขึ้นรถ ปุยฝ้ายเปลี่ยนไปมาก กาลเวลาผ่านไปดูป็นผู้หญิงมากขึ้น ลบเลือนสาวห้าวในวัยรุ่นไปเสียหมด

 

 

           “ฝ้ายรู้จักไหม นี่อาทิตย์ ห้องเดียวกับเรา” แฟนสาวของแม็คจ้องมองเขาอย่างเนิ่นนานก่อนจะยิ้มให้พอเป็นพิธี แต่ดวงตานั้นฉายแววแห่งความโกรธ

 

 

           “รีบไปเถอะ ป่านนี้เพื่อนๆคอยแย่แล้ว” หญิงสาวคนเดียวในรถตัดบท พาหนะสี่ล้อจึงเคลื่อนออกไป พร้อมกับความคิดภายในใจของชายหนุ่ม เขาอยากจะถามเรื่องแพรวจาก ปุยฝ้ายแต่เขาไมกล้า ยิ่งเห็นสายตาคู่ดุ มองมาที่เขาแล้วเขาจึงไม่พูดออกมา ไม่เป็นไร แพรวอาจมาในงาน เขาอาจจะได้เจอเธอที่งานคืนนี้

 

        

            “ฉันลืมบอกนายไปว่ะ ธีมของงานให้ใส่ชุดนักเรียน” คนขับบอกเมื่อเห็นสายตาที่อาทิตย์มองแฟนของตัวเอง

 

 

            “นายไม่เห็นใส่?” เขาถาม โล่งใจที่ในรถมีเรื่องคุย

 

 

            “บ้า ไปรับแกที่สามบินให้ใส่ชุดนักเรียนเก่าที่มีแต่ลายเซ็น เต็มผืนไปได้ยังไง อยู่ในรถนี่แหละเดี๋ยวค่อยเปลี่ยน”

 

 

            ‘เสื่อนักเรียนเก่า?’  ชายหนุ่มทวนคำในความคิด แล้วภาพวันอำลาวันสุดท้ายของการเรียนก็ปรากฏให้เขาเห็น

 

 

 

………แค่อยากให้รู้ ไม่ได้ต้องการสิ่งใด เธอไม่ต้องขืนใจ ถ้าเธอไม่ต้องการ………

 

 

 

 

             แสงแดด ร้อนกลางเดือนมีนา ทั่วโรงเรียนได้ยินแต่เสียงหัวเราะ เด็ก มอหก ทุกคนต่างเฮฮากันในห้อง แลกเปลี่ยนกันเขียนข้อความกันบนเสื้อนักเรียนอย่างสนุกสนาน บ้างคนเขียนข้อความทะลึง หรือเขียนข้อความเชื้อเชิญให้แตะฟรี  ทำให้เจ้าของเสื้อก็ไล่ตีกันทั่วห้องเรียกเสียงหัวเราะกันเสียงดัง

 

            แต่เขา นั่งในห้องอย่างเงียบๆไม่มีอารมณ์ ความรู้สึกใดๆร่วมอยู่เลย เหตุเพราะ เธอ ช่วงหลังมานี่ เขาทำตัวห่างกับเธอ เพราะ แพรวทำตัว สนิทกับเขามากเกินไป ความสำพันธ์ของทั้งคู่ แม้จะไม่มีใครรู้ แต่ผู้คนก็เริ่มสงสัย เขาจะให้ใครรู้ไม่ได้ โดยเฉพาะแม่ กับครู  เขาจะให้ใครรู้ไม่ได้ เขาจึงบอกเลิกกับเธอ แพรวก็ร้องไห้ฟูมฟาย แล้วเธอก็ หายไปไม่มาโรงเรียน ข่าวว่าเธอ อาจจะไม่จบ เพราะไม่ได้มาเข้าสอบ เด็กหนุ่มรู้สึกใจหาย เขาคงทำร้ายจิตใจเธอมากเกินไปจริงๆ

 

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

5.1
โหวต 5.1 /10 คะแนน
จากสมาชิก 7 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

5.1 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

5.3 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

5 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...