น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : แฟนของผมออกมาจากหนังสือการ์ตูน

อ่าน 1,089
วิจารณ์ 15
แนว:
จำนวน:
3 ตอน
แต่งเมื่อ:
วันที่ 7 ก.ย. 2558 22:49 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง เคียวคุง
ขีดเขียนเต็มตัว (195)
เด็กเข้าเรียน (174)
เด็กหัดอ่าน (81)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

ตอน 1. หญิงในฝัน

เขียนเมื่อ วันที่ 7 ก.ย. 2558 23:04 น.

( แก้ไขเมื่อ วันที่ 7 ก.ย. 2558 23:41 น. โดย เจ้าของบทความ )

•»

               “ เรย์จิจัง   ตื่นได้แล้วเดี๋ยวจะไปโรงเรียนสายเอานะ   !!”  

               “ ถ้าเธอไม่ยอมลืมตาลุกขึ้นมา ฉันจะ... ฉันจะ... ถอนแล้วนะ!!”

 

               ( ตึ่งงงงงงง )  ....                                           

               “ โอ้ยเจ็บๆ  !!   อะไรกันฝันไปหรอกเหรอเนี่ย แต่ก็ชั่งเหอะได้เห็นคุณรินเนะมาปลุกในฝันแบบนี้มีความสุขสุดๆไปเลยย......... ”

               เช้าของวันที่แสนจะสดชื่น เสียงนกร้องเป็นจังหวะเสียงใบไม้ที่พัดไปตามลมมันเป็นเหมือนเสียงของดนตรียามเช้าที่ ( อบอุ่น )

               ผมก็ตื่นในบรรยากาศแบบนี้ทุกๆวัน ในแต่ละวันนั้นก็มีความสุขดีไม่มีปัญหาอะไรที่หน้าข้องใจหรือเป็นห่วง  ผมลืมแนะนำตัวเลยมัวแต่บ่นมากไปแล้วละ

               ผมชื่อ เรย์จิ โอะเซะ เป็นนักเรียนมัธยมปลายธรรมดาๆคนหนึ่ง ซึ่งมีงานอดิเรกคืออ่านหนังสือการ์ตูนที่มีชื่อว่า สงครามรักข้ามมิติ  ซึ่งกำลังดังที่สุดในญีปุ่นในขณะนี้ ผมนี่เป็นสาวกมือขวาของเรื่องนี้เลยเชียว และสิ่งที่ชอบที่สุดในการ์ตูนเรื่องนี้เห็นจะเป็น  รินเนะ ไซกะ เธอเป็นนางเอก2มิติของเรื่องที่น่ารักที่สุดในทุกๆเรื่องที่ผมอ่านมาและมีความโมเอะที่สุดยอดไม่ว่าใครหน้าไหนก็สู้ไม่ได้  ซึ่งวันนี้เปิดวางขายอีก 1 เล่มหลังจากรอเวลามาทั้งอาทิตย์ เพื่อตอนใหม่ตอนนี้เท่านั้น

               “เห้อวันนี้สินะ จะได้อ่านเล่มที่ 15 แล้ว รู้สึกอยากจะไปเอามาตอนนี้จริงๆเลยเว้ย  แต่ต้องรอถึง 5 โมง เย็นกว่าเขาจะวางขาย ต้องใช้เวลาห่างจากรินเนะเล่มที่ 15 ตั้ง 8 ชั่วโมงคิดแล้วอยากตายชิบ”    เรย์จิเอามือขวาของเขากุมขมับหน้าตาเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

               ถึงเขาจะบ่นพรึมพรัมอะไรมากมาย แต่ยังไงก็ต้องแต่งตัวไปโรงเรียนอยู่ดีนี่คืองานหลักที่จะต้องทำในทุกๆวันซึ่งเรย์จินั้นไม่ค่อยชอบสักเท่าไหร่นักเพราะว่า..........

 

               โรงเรียนมัธยมปลาย  ไซเรียวกิ

               “ดูนั่นสิเธอๆเรย์จิโอตาคุตัวพ่อนิ อย่าไปใกล้นะไม่งั้นเธอเป็นอาหารเขาแน่ !!!”

               “ใครจะไปใกล้ละเธอ ดูน่าก็ขนลุกแล้วอ่ะ”   

                “เนอะๆน่าขยักแขยง”

                “ถ้าจะนินทาดังขนาดนั้นหยิบโทรโข่งมาพูดเหอะ”  

               “  เห้ออออ !!”

               “ว่าไงไอเจ้าเรย์จิพ่อแห่งโอตาคุห้าๆ เช้านี้แกก็ดังเหมือนเคยเลยนะ มีแต่ผู้หญิงมองมาพร้อมกับสีหน้าที่สุดแสนจะรังเกลียดนั่นห้าๆๆๆๆ”

               “แกพูดมากไปเดี่ยวปากแตกนะเว้ย ไอโมคิ !!”

               “แหม๋ๆ!! หยอกแค่นี้ถึงกับโกรธ เดี๋ยวรินเนะไม่ปลื้มนะเว้ย ห้าๆๆ”

               “เออเรื่องนี้กูยอม”

               ไอคนที่ปากเสียสุดนี่ มันชื่อ  โมคิ  ยาริ เป็นเพื่อนผมตั้งแต่สมัยเด็กมันเป็นคนเดียวที่เข้าใจผมมากที่สุดถึงมันจะปากเสีย แต่ก็เป็นคนดี

               “ไปเข้าห้องกันเรย์จิ” 

               “พูดแบบนี้คิดไรปะเนี่ย”

               “เองจะบ้าเร้อ...  ห้องเรียนเว้ย”

               “เข้าใจละ...  ห้าๆๆ”

               ในระหว่างทางเดินไปห้องเรียนไม่ว่าจะชั้นไหนตรงไหนก็มีแต่คนพูดถึงเรย์จิและมองด้วยสีหน้าแสนจะอบอุ่นราวกับสัตว์ประหลาดในชั้นเรียนเสียจริงๆ

               “แหม๋ๆ !!   เองนี่ดังจริงๆไปชั้นไหนคนก็มองไปที่ไหนคนก็พูดชมแกนะเว้ยเรย์จิ”

               “ชมบ้านเองดิ !!   ถ้าขนาดนี้ชม มาฆ่าตูเลยดีกว่า ถ้าจะมองกันแบบนี้ตัดหัวตูไปเถอะ เห็นแล้วเศร้า”

               “แต่ถึงแบบนั้นตูก็ไม่เลิกรัก รินเนะจัง ตลอดกาล   ห้าๆๆๆ”

               “ต้องแบบนี้สิเพื่อนตู”

               “แล้วจะชูนิ้วกลางทำบ้านเองเร้อ ไอโมคิ”

               “ห้าๆๆๆ”       “ห้าๆๆๆ”

ทั้งคู่เดินไปด้วยสีหน้าที่ร่าเริงและสดใส  พวกเขาทั้งสองก็เดินไปคุยไปไม่หยุดจนมาถึงหน้าห้องที่พวกเขานั้นจะต้องเข้าเรียน

 

               หน้าห้องเรียน  6 ห้อง c

               “ว่าไงทุกคน โมคิคนหล่อคนนี้มาแล้ว” 

               “ถ้าแกหล่อนะโมคิ คนรับใช้บ้านฉันคงจะไม่มีที่ติเลยอะนะ”

               “ถ้าจะพูดแบบนี้ฆ่ากันเลยไหม มาซึจัง”

               “ห้าๆๆ”       “ห้าๆๆ”      “ห้าๆๆ”

               ทุกคนก็ต่างพากันสนุกสนาน ไปคาบเรียนอันสดใส  ถึงผู้คนในโรงเรียนจะพากันเกลียดและขยักแขยงเรย์จิมากแค่ไหนคนในห้องก็ เกลียดเหมือนๆกัน….

               “แบบนี้สิตูถึงไม่อยากมาเรียน”     

               “  เห้อออ   !!”

               “เอาน่าเรย์จิ ถ้าเองไม่ทำเรื่องวันนั้นเองก็เป็นมัธยมปลายธรรมดาๆเท่านั้นแหละ”

               “ก็ทำไงได้ละรินเนะเล่มที่ 5 วางขายตอนเที่ยงพอดีไม่ขออาจารย์ออกไปซื้อมีหวังหมดก่อนอดดูเลยนะเว้ย”

               “แต่เองประกาศไปทั้งโรงเรียนเนี่ยนะคิดแล้วเองนะบ้าเกิ้น ห้าๆๆ”

               “เออตูผิดตูขอโทษ   ห้าๆๆๆ”

 

               หลังเลิกเรียน   16.30 น.

               “เอองั้นฉันกลับก่อนนะเรย์จิ   เจอกันพรุ่งนี้”

               “บาย โมคิเจอกันพรุ่งนี้”

               “เอาละเราต้องรีบไปต่อแถวแล้ววิ่งเต็มกำลัง”

               เรย์จิวิ่งไปอย่างรวดเร็วหวังจะให้ถึงย่านการค้าที่เขาวางจำหน่ายการ์ตูนเล่มโปรดของเขา  เขารับวิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต เพื่อนให้ทันเวลา สีหน้าของเขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิดเดียว มันทำให้รู้ออะไรบางอย่างได้ว่าการที่ตั้งใจกับอะไรสักอย่างมันจะไม่มีคำว่าเหนื่อยจริงๆ จนเวลาผ่านไป 16.55 น. เขาก็ถึงที่หมาย

 

               ย่านการค้า  ซากิไฮบาระ

               “ถึงสักที เอาละเหลือ 5 นาที  เท่านั้นรีบไปต่อแถวดีกว่า”

               เรย์จิเดินไปอย่างหน้าระรื่น เพราะเขาได้มาถึงที่หมายที่ตนต้องการ เขาเห็นแถวที่จะต่อซื้ออยู่ข้างหน้า เขาได้มองไปที่แถวมันดูคนน้อยนิดเสียเหลือเกินเหมือนเขาจะมาทันเวลาเขารีบวิ่งแบบสุดกำลัง เพื่อจะได้ไปถึงคิวที่เขาจะได้รับ

               (  เอี้ยดดดดดด  )      “ถึงแล้วววว”

               “ผมมาเอาคิวครับ” 

               “รอสักครู่นะคะ” 

               “คนน้อยแบบนี้คงได้อ่านไวแน่ๆ ดีใจสุดๆ เลยเว้ยย”

               “นี่คะคิวของคุณ” 

               “ผมเห็นคิวแล้วถึงกับต้องร้องว่า”     “เหี้ยยยย”

               “ทะ ทำไมคิวผมถึงอยู่ที่ 1520 ละคร้าบบบบ”

               “เขาจองมาก่อนหน้านี้แล้วคะ เดี่ยวนี้จองผ่านอินเทอร์เน็ตหรือมือถือก็ได้นะคะมันจะได้สะดวกสบายยิ่งขึ้นค่ะ”

               “ทำไมตูพึ่งรู้ฟร้าๆ   คราวนี้ตูรอหงำเหงือกแน่นอน” สีหน้าของเรย์จิถึงกับซีด

               ถึงอากาศจะหนาวเพียงใด ต่อคิวรอนานสักท่าไหร่เขาก็อดทนผ่านไปคิวแล้วคิวเล่า เขาก็นั่งรออยู่ตรงนั้นจนกระทั่ง ตี 3 ก็เป็นคิวของเขาถึงกับอดหลับอดนอน เพื่อสิ่งที่ต้องการจริงๆ  และในที่สุดเขาก็ได้มาจนได้หนังสือเล่ม ที่15 ที่เขาต้องการ เขาไม่รอช้ารีบกลับบ้าน เพื่อหวังจะอ่านหนังสือที่ได้มาจนจบถึงจะนอนได้สักที  

 

               ผ่านไป 1 ชั่วโมง  ห้องพักของเรย์จิ

               “ ฮ่า ๆ   !!   ถึงบ้านแล้ว” 

               เขาก็ได้รีบขึ้นบ้านและเปิดอ่านอย่างตั้งใจ  เขาอ่านไปหน้าแดงไปและหัวเราะคนเดียวเหมือนกับคนบ้าแต่แลดูเขามีความสุขมากที่ได้จับการ์ตูนเรื่องนี้  เรย์จิอ่านไปเรื่อยๆ จนถึงหน้ากลางเป็นตอนที่รินเนะหญิงสาว2มิติกำลังใช้คาถาเพื่อจะข้ามมิติมาพบคนรัก  ในระหว่างที่เรย์จิกำลังตั้งใจอ่านและกำลังเปิดไปหน้าใหม่นั้นก็ได้มีแสงประหลาดออกมาจากหนังสือ.......  

 

 

โปรดติตามตอนต่อไป.....................

•»
บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

9.5
โหวต 9.5 /10 คะแนน
จากสมาชิก 5 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

9.6 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

9.4 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

9.6 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...