น้อมรำลึกถึงพ่อหลวง ร.๙

เรื่องสั้น : มันเป็นแค่......

อ่าน 109
วิจารณ์ 0
แนว:
จำนวน:
1 บท (จบบริบูรณ์)
แต่งเมื่อ:
วันที่ 2 ม.ค. 2561 23:36 น.

(แก้ไขเนื้อหาล่าสุดเมื่อ โดย เจ้าของบทความ)

ผู้แต่ง Dew_supersap
เด็กใหม่ (2)
เด็กใหม่ (0)
เด็กใหม่ (0)

วิธีตรวจสอบว่า

"เรื่องนี้ผู้แต่งได้แต่งเองหรือไม่"

>คลิ๊กอ่าน<

รายชื่อผู้ยืนยันบทความนี้แต่งขึ้นเองจริง

เปิดดูบทนำ
เปิดดูตัวละคร
ดูคำวิจารณ์

บท 1. มันเป็นแค่......

เขียนเมื่อ วันที่ 2 ม.ค. 2561 23:54 น.

          ในจักวาลที่กว้างใหญ่ไพศาลมีดวงดาวมากมายจนนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายล้อมรอบดวงดาวสีแดงที่เรียกว่าดวงอาทิตย์   

          ถึงแม้ว่าดวงดาวที่ล้อมรอบดวงอาทิตย์จะมีมากมายมหาศาลแต่มีดวงดาวดวงหนึ่งที่แปลกและไม่เหมือนใครเพราะว่าดาวดวงนี้เป็นดวงดาวสีน้ำเงินผสมกับสีเขียวและสีน้ำตาลแถมยังเป็นดวงดาวที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่มากมายหลากหลายสายพันธ์นั้นก็คือดาวโลก      

          ภายในดาวโลกนั้นถึงแม้จะมีสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่มากแต่มีสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่ไม่เหมือนใครเพราะสิ่งมีชีวิตชนิตมีความคิด,มีสติปัญญาที่สูงส่งกว่าสิ่งมีชีวิตอื่นใดในโลกสามารถสร้างภาษาและภูมิปัญญา,ประวัติศาสตร์,วัฒนธรรมนั้นก็คือมนุษย์      

          ตั้งแต่ที่มนุษย์ได้ถือกำเนิดขึ้นมามนุษย์ก็เริ่มที่วิวัฒนาการไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เรื่อยๆ จนกาลเวลาผ่านไปมากกว่าล้านล้านปีหรืออาจจะมากกว่านั้น     

           มนุษย์ได้ทำการทดลองเชื้อไวรัสและทดลองสิ่งมีชีวติที่เป็นอมตะหลากหลายชนิดเพื่อที่มนุษย์จะได้ไม่มีวันตายแต่แล้วการทดลองนี้ได้ถูกคนกลุ่มหนึ่งขโมยตัวอย่างทดลองออกไปก่อนที่จะทำลายทิ้งทั้งหมดซึ่งคนกลุ่มนั้นเรียกตัวเองว่า "ผู้ต่อต้าน"      

          หลังจากที่ผู้ต่อต้านได้ขโมยตัวอย่างการทดลองมาแล้วพวกเขาก็ให้ทีมวิจัยศึกษาต่อจนผ่านไปห้าสิบปีผู้ต่อต้านได้ผลิตเชื้อไวรัสชนิดหนึ่งที่มีชื่อว่า "last" พวกกลุ่มต่อต้านได้นำlastไปทดลองกับศพของมนุษย์ที่ตายไปแล้วโดยการทดลองนั้นกลุ่มต่อต้านได้ทำการฉีดไวรัสไปในร่างศพทำให้ศพที่น่าจะตายไปแล้วฟื้นกลับมามีชีวิตอีกครั้งกลุ่มต่อต้านจึงเปลี่ยนชื่อกลุ่มใหม่ว่า "ผู้คืนชีพ"      

          ถึงแม้ว่าจะมีชีวิตอีกครั้งแต่ก็ไม่ได้เป็นเหมือนมนุษย์เพราะศพที่ถูกฉีด last เข้าไปนั้นจะไม่สติ,ความคิดและอารมย์เพราะศพที่ถูดฉีด last เข้าไปจะมีเพียงแค่สัญชาติญาณอันดิบเถื่อนที่อยู๋ในสายเลือด      

          สุดท้ายศพของมนุษย์ที่ถูกฉีด last เข้าไปได้หลุดออกมาจากห้องทดลองเพราะมีการกระทบกระทั่งความไม่ลงลอยในกลุ่มจนเป็นเหตุให้เกิดการฆ่ากันจนสุดท้ายเหลือผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวแต่ผู้ที่รอดชีวิตนั้นได้ถูกศพที่มีเชื้อไวรัส last กัดจนทำให้เขาติดเชื้อไวรัสแต่ที่ผู้รอดชีวิตยังไม่ตายนั้นเพราะเขาได้ใช้ลวดตัดคอของศพที่มีเชื้อ last ไม่อย่างนั้นเขาจะถูกศพที่มีสัญชาติญาณดิบเถื่อนฆ่าในทันที      

          หลังจากที่ผู้เหลือรอดในกลุ่มผู้คืนชีพคนเดียวนั้นได้ติดเชื้อก็ผ่านมาหลายวันแต่เขาก็ยังไม่อะไรผิดปกติมากทำให้เขาสามารถทดลองไวรัสว่ามันทำอะไรกับมนุษย์ที่ยังไม่ตาย      

          ก่อนที่ผู้รอดชีวิตจะตายนั้นเขาได้ข้อสรุปว่าเมื่อเชื้อไวรัส last ได้เข้าไปสู่ร่างกายของสิ่งมีชีวิตมันจะไปทำลายระบบประสาทและสมองบางส่วนทำให้สิ่งมีชีวิตนั้นกลายเป็นเหมือนศพที่ถูกฉีดเชื่อไวรัส last เข้าไปผู้รอดชีวติคนสุดท้ายที่ใกล้จะตายได้ตั้งชื่อให้ผู้ที่ถูกเชื้อไวรัส last ว่า "ซอมบี้"      

          หลังจากที่ผู้เหลือรอดคนสุดท้ายของกลุ่มผู้คืนชีพได้ตายลงเข้าก็กลายเป็นซอมบี้และออกไปแพร่เชื้อใส่คนอื่นจนทำให้คนเกือบทั้งโลกกลายเป็นซอมบี้      

          กาลเวลาผ่านไป 3 ปี จากดวงดาวสีน้ำเงินครามก็ค่อยๆกลายเป็นดวงดางสีแดงดำอย่างช้าๆเท่านั้นไม่พอซอมบี้บางตัวยังมีการวิวัฒนาการที่รวดเร็วจนหน้าใจหาย

.

.

.

.

.

.

.

.

.      

          ณ ลานกว้างภายในโรงเรียนแห่งหนึ่งที่มีแต่ซอมบี้สวมชุดนักเรียนหลายพันตัวกำลังเดินไปเดินมาโดยที่มีผู้รอดชีวิตบางคนมองดูพวกมันจากภายในตึกสูง      

          ภายในอาคารสูงมีคนกลุ่มหนึ่งที่ร่างกายซูบผอมกำลังจ้องมองซอมบี้ด้วยความหวาดกลัวและความหิวโหยเพราะพวกเขาไม่สามารถที่จะผ่าฝูงซอมบี้เข้าไปเอาอาหารภายในมินิมาร์ท      "พวกเราจะทำยังไงกันดีถ้าอยู่อย่างนี้ต่อไปพวกเราตายแน่นอน"นักเรียนชายคนหนึ่งที่ร่างกายซูบผอมเหมือนได้กินอะไรมาเกือบหนึ่งอาทิตย์พูดขึ้นมาโดยที่เขาไม่ได้มองแววตาของคนในกลุ่มเลย      

          "แกก็ออกไปเอาอาหารมาให้พวกเราสิ"นักเรียนชายที่หน้าตาดูดุดันถึงแม้ร่างกายเขาจะซูบผอมก็ตามที      

          "ถ้าจะพูดขนาดนี้แกก็ออกไปเอาอาหารมาเองซิ"นักเรียนอีกคนหนึ่งพูดออกมาอย่างไม่พอใจกับการกระทำของนักเรียนชายที่มีหน้าตาดุดันระหว่างที่นักเรียนชายทั้งสามกำลังเถึยงกันอยู่นักเรียนหญิงร่างซูบผอมที่เหลืออยู่อีกห้าคนก็มองดูซอมบี้ผ่านกระจกหน้าต่าง         

          "พวกเราดูนั้นสิ"อยู่ๆนักเรียนหญิงคนหนึ่งก็พูดขึ้นมาพร้อมกับเอาชี้นิ้วไปยังชายหนุ่มที่กำลังผ่าฝูงซอมบี้มาโดยใช้ดาบตัดคอซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาหาเขาเป็นฝูงอย่างรวดเร็ว      

          "มีอะไรงั้นหรอ"นักเรียนหญิงอีกสี่คนพูดขึ้นมาก่อนที่จะมองนักเรียนหญิงคนที่เรียกพวกเธอรวมถึงนักเรียนชายที่กำลังเถียงกันอยู่ก็หันไปมองพวกนักเรียนสาวเหมือนกัน      

          "นั่นตรงนั้นมีคนกำลังผ่าฝูงซอมบี้มาที่อาคารนี้"นักเรียนเรียนหญิงพูดขึ้นมาอีกครั้งทำให้ทุกคนที่อยู่ในห้องรีบเข้ามามุงดูชายหนุ่มที่กำลังผ่าฝูงซอมบี้ผ่านทางกระจกหน้าต่าง

          "พระเจ้านั้นเขาใช่คนรึเปล่า"นักเรียนชายอุทานออกมาเมื่อเห็นชายหนุ่ม      

          "เราต้องตามเขาไปนะเขาต้องช่วยเราได้แน่นอน"นักเรียนหญิงพูดขึ้นมาก่อนที่จะรีบลงไปด้านล่างอาคารเพื่อไปขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่มโดยที่เหลือก็ตามนักเรียนหญิงทุกคนลงไปแต่ถึงยังไงในอาคารอื่นก็มีคนอยู่เหมือนกันจึงทำให้ผู้รอดชีวิตทั้งหมดรีบลงไปหาชายหนุ่มเพื่อจะไปร้องขอความช่วยเหลือ

           

---ด้านล่างอาคารที่มีแต่ฝูงซอมบี้      

          

          "ช่วยด้วยค่ะช่วยพวกเราด้วย"คนสวมชุดที่ดูเหมือนอาจารย์ที่อยู่อาคารตรงข้ามตะโกนร้องขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่มโดยที่คนอื่นๆที่อยู่รอบอาจารย์สาวแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา      

          "อีนี่จะตะโกนทำไมอยากโดนซอมบี้ลากไปกินรึไง"ชายสูงอายุคนหนึ่งพูดออกมาอย่างฉุนเฉียวเพราะไม่พอใจกับการที่อาจารย์สาวตะโหนร้องขอความช่วยเหลือ      

          "เดี๋ยวเขาก็มาช่วยเราแกจะไม่ช่วยกันเรียกรึไงไอ้แก"อาจารย์พูดออกมาอย่างไม่สบอารมย์      "อีนี่นิข้าเป็นอาจารย์ใหญ่นะโว้ยอย่ามาพูดน้ำเสียงแบบนี้กับข้า"ชายสูงอายุที่ถูกเรียกว่าอาจารย์ใหญ่พูดออกมาพร้อมกับแสดงสีหน้าไม่พอใจอาจารย์สาวที่ขึ้นเสียงใส่เขา      

          อาจารย์สาวที่ได้ยินอย่างนั้นก็ทำหน้าไม่พอใจแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรเพราะเธอเห็นชายหนุ่มฆ่าซอมบี้ไปเกือบหมดแล้วจึงรีบวิ่งเข้าไปหาชายหนุ่ม      

.      

.      

.      

.      

.      

.      

.      

.      

ทางด้านนักเรียนทั้งแปดที่พึ่งลงมาจากอาคาร      

 

          "ว้าวสุดยอดไปเลย"นักเรียนหญิงคนหนึ่งมาและยืนมองหนุ่มที่ฆ่าซอมบี้จนเกือบหมดด้วย      

          "ยืนบื้ออะไรอยู่ยัยบ้ารีบเอาอาหารกันเถอะปล่อยให้ไอ้บ้านั้นฆ่าซอมบี้ไปคนเดียว"นักเรียนชายพูดเตือนสติเพื่อนสาวเพราะว่าพวกเขาเห็นโอกาศที่จะเข้าไปในมินิมาร์ทโดยไม่ต้องเสี่ยงได้แล้ว      

          นักเรียนหญิงก็ไม่พูดอะไรเมื่อได้ฟังนักเรียนชายพูดเพราะเธอถูกเพื่อนๆลากไปทำให้ต้องวิ่งไปตามๆกันทั้งแปดคน      

.           

.      

.           

.      

.      

.      

.      

ทางด้านอาจารย์ใหญ่ที่มีผู้รอดชีวิตอยู่อีกสามคนไม่นับอาจารย์สาวที่วิ่งไปหาชายหนุ่ม      

 

          "อาจารย์ใหญ่ครับมีเด็กแปดคนกำลังวิ่งไปทางมินิมาร์ท"ชายคนหนึ่งที่ดูมีอายุนิดหน่อยพูดขึ้นมาพร้อมกับชี้นิ้วไปยังนักทั้งแปดที่กำลังวิ่งเข้าในมินิมาร์ทเพื่อเอาอาหาร       

          อาจารย์ใหญ่หันหน้ากลับมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกก่อนที่มองไปทางที่นิ้วของชายที่ดูมีอายุ           

          "บัดซบไอ้พวกเด็กเปรต"อาจารย์ใหญ่สบทออกมาก่อนที่จะสั่งคนทั้งสามคนที่เหลืออยู่"พวกแกรีบไปตัดหน้าไอ้เด็กพวกนั้นก่อนที่มันจะไปถึงมินิมาร์ท"      

          "ครับอาจารย์ใหญ่"ชายทั้งสามตอบกลับก่อนที่จะรีบวิ่งไปยังมินิมาร์ท      

.      

.           

.      

.      

.      

.      

.           

.      

 

--ทางด้านอาจารย์สาว      

 

          "ช่วยพาฉันไปด้วยได้ไหม"อาจาย์สาวถามขึ้นมาเมื่อวิ่งมาถึงเบื้องหน้าชายหนุ่มและตอนนี้ไม่มีซอมบี้เหลือเลยแม้แต่ตัวเดียว      

          หืม ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกก่อนที่จะหันไปมองหน้าอาจารย์สาวโดยที่ไม่พูดอะไรเลยแถมยังทำหน้าเย็นชาใส่ด้วย      

          "พาฉันไปด้วยเถอะนะถ้าพาฉันไปฉันจะยอมทำทุกอย่างเลย"อาจารย์สาวพูดอย่างอ้อนวอนเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่ตอบและยังทำหน้าเย็นชาใส่เธออีก      

          ชายหนุ่มที่ได้ยินอาจารย์สาวพูดออกมาก็ไม่ได้พูดอะไรแถมยังเดินผ่านเธอไปอย่างเฉยเมยเหมือนกับเธอเป็นดังอากาศธาตุ      

          "นี่รอฉันด้วยสิ"อาจารย์สาวพูดขึ้นมาก่อนที่จะวิ่งตามชายหนุ่มที่กำลังเดินไปทางมินิมาร์ทด้วยความเชื่องช้าเพราะเธอและคนอื่นๆที่อยู่ในโรงเรียนแห่งนี้ไม่ได้กินอะไรมามากกว่าหนึ่งอาทิตย์      

.      

.      

.      

.      

.      

.

.      

.      

          "ไอ้พวกเด็กเวรหยุดวิ่งเดี๋ยวนี้"ชายสามคนที่ถูกอาจารย์ใหญ่สั่งวิ่งตามนักเรียนทั้งแปดมาด้วยความเร็วทั้งหมดพร้อมกับตะโกนเสียงดังอย่างไร้กังวลเพราะซอมบี้ที่อยู่ในลานกว้างถูกชายหนุ่มฆ่าหมดแล้ว     

 

          ทางด้านเด็กนักเรียนทั้นแปดที่ถูกเรียกก็ไม่หยุดวิ่งแม้แต่น้อยแถมยังวิ่งเร็วกว่าเดิมอีก            

"ไอ้พวกเด็กเวรนิถ้าจับได้นะจะเอาแม่งโยนให้ซอมบี้กินให้หมดส่วนผู้หญิงข้าจะจับทำเมียซะ"ชายหนึ่งในสามพูดออกด้วยสีหน้าชั่วร้าย      

 

          ทางด้านนักเรียนทั้งแปด      

 

          "พวกเรารีบวิ่งเร็วไอ้พวกสุนัขของอาจารย์ใหญ่มาแล้ว"นักเรียนชายคนหนึ่งพูดออกมาทำให้ทุกคนวิ่งเร็วขึ้นแถมสีหน้าพวกนักเรียนหญิงยังกลายเป็นสีขาวซีดเมื่อได้ยินสิ่งที่นักเรียนชายพูดออกมาเพราะก่อนหน้านี้หลายวันพวกมันเกือบจะข่มขืนพวกเธอแต่นักเรียนชายทั้งสามที่เป็นเพื่อนไปช่วยไว้ได้ทันพวกเธอเลยรอดไปได้      

          ผ่านไปไม่กี่นาทีพวกนักเรียนก็มาถึงมินิมาร์ทก่อนที่จะรีบเข้าไปในมินิมาร์และล็อคประตูทางเข้าเอาไว้      

          ปึ่ง!ปึ่ง!ปึ่ง!ปึ่ง!ปึ่ง!ปึ่ง!            

          หลังจากที่นักเรียนทั้งแปดเข้ามาได้ไม่นานก็มีเสียงทุบประตูดังขึ้นอย่างแรงก่อนที่จะมีเสียงตะโกนด้วยความไม่พอใจดังตามา      

          "ไอ้เด็กเวรเปิดเดี๋ยวนี้นะโว้ยถ้าพวกกูเข้าไปได้พวกมึงตายแน่"      

          "ถ้าออกมาตอนนี้และส่งอาหารทั้งหมดมาพวกเราจะไม่ทำเด็กเวรอย่างพวกมึงแต่ถ้าไม่เปิดประตูและพวกกูเข้าไปได้ตอนนั้นพวกกูจะจับพวกมึงไปทำอาหารซอมบี้"      

          "ออกไปซะไอ้พวกอาจารย์บัดซบพวกแกอยู่มานานและไม่สมควรมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว"เสียงนักเรียนหญิงดังออกมาจากในมินิมาร์ททำให้ชายทั้งสามที่ถูกเรียกว่าอาจารย์บัดซบหน้าเสียเหมือนกับตูดหมา     

          "ดีไอ้เด็กเปรตกูเข้าไปได้มึงตายแน่"เสียงของหนึ่งในอาจารย์บัดซบดังขึ้นมาพร้อมกับมีเสียงกระแทกประตูมินิมาร์ทต่อเนื่อง            

          

          ---ภายในมินิมาร์ทที่นักเรียนทั้งแปดหลบอยู่      

          

          "พวกเราจะทำยังไงดี"นักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดออกมาอย่างกังวล

          "ไม่ต้องทำไรหรอกยังไงไอ้แก่พวกนั้นก็เข้ามาไม่ได้"นักเรียนชายคนหนึ่งตอบกลับ 

             "งั้นพวกเราหาอะไรกินกันก่อนเถอะ"นักเรียนหญิงอีกคนหนึ่งพูดออกมาก่อนที่จะเดินไปหาของกินภายในมินิมาร์ทโดยที่มีคนอื่นแยกย้ายไปหาสิ่งที่ตัวเองชอบมากินเมื่อเห็นนักเรียนหญิงคนพูดไปหยิบแซนงิสมากิน      

 

          ---ด้านนอกมินิมาร์ท      

 

          ตึง! ตึง! ตึง! เสียงไหล่ของอาจารย์บัดซบทั้งสามที่ถูกอาจารย์ใหญ่สั่งมากำลังกระแทกประตูมินิมาร์ทเพื่อจะเข้าไปเอาอาหารดังขึ้นมาเป็นจังหวะตลอดเวลาก่อนที่จะมีเสียงของชายหนุ่มดังขึ้นมา  "ออกไปจากตรงนั้นซะ"      

          "มึงเป็นใครถึงมาสั่งพวกกู"หนึ่งในอาจารย์บัดซบพูดขึ้นมาก่อนที่จะหันไปมองทางต้นเสียงทำให้หัวใจของอาจารย์บัดซบทั้งสามตกไปอยู่ที่ตาตุ่มเพราะพวกอาจารย์บัดซบเห็นชายหนุ่มสวมชุดสีดำรัดรูปทับด้วยฮูดสีดำปิดบังใบหน้าและในมือยังถือดาบไทยที่ยาวเมตรครึ่งที่มีเลือดสีดำของซอมบี้ถูดฉโลมอยู่      

          "อย่ามายุ่งกับกับมินิมาร์ทของข้านะโว้ย"เสียงของอาจารย์ใหญ่ดังขึ้นมาก่อนที่ชายหนุ่มจะมองไปยังอาจารย์ใหญ่ที่อยู่ห่างออกไปหกเมตรกว่าๆโดยที่ชายหนุ่มไม่ได้สนใจอาจารย์สาวที่ล้มพับอยู่ห่างจากด้านหลังของเขาไปสองเมตรเลย      

          หึ! ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่พอใจก่อนที่จะยืนมองอาจารย์โดยที่มุมปากของเขามีรอยยิ้มที่พยายามกลั้นขำเอาไว้      

          ตูมมมมมมมมม! 

          อยู่ก็มีเสียงอะไรบางอย่างพุ่งผ่านกำแพงทางด้านหลังอาจารย์ใหญ่ออกมาก่อนที่สิ่งที่พุ่งมานั้นจะเข้าไปกัดหัวอาจารย์ใหญ่หายไปในพริบตาเพียงการกัดครั้งเดียวของมัน      

          อาจารย์บัดซบทั้งสามก็เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับอาจารย์ใหญเหมือนนกันทำให้พวกเขาหน้าซีดและสั่นด้วยความกลัว      

          "หึ! สมน้ำหน้าอุส่าห์บอกแล้วแท้ๆทะนงตังซะจริง"ชายหนุ่มพูดออกมาอย่างเย็นชาก่อนที่จะมองไปยังสิ่งที่ทะลุกำแพงเข้ามาโดยสิ่งที่ทะลุกำแพงเข้ามามันรูปร่างกำยำเหมือนกับนักกล้ามสูงสีเมตร มีปากที่ใหญ่โต,หัวที่ไร้เส้นผมกับเล็บสีดำที่ดูหน้าขยะแขยงแถมตัวมันยังมีแต่สีเทาบางแห่งของร่างกายมันยังมีบาดแผลสีดำและกลิ่นที่เหม็นเน่ายิ่งกว่าศพหมาตาย      

          "มาแล้วหรอซอมบี้กลายพันธุ๋ last one"ชายหนุ่มพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาก่อนที่จะกวักแกว่งดาบพร้อมกับมองดูซอมบี้กลายพันธุ์ที่พุ่งตัวเข้ามาหาชายหนุ่ม      

          "ตายแน่ ตายแน่ไม่รอดแน่"อาจารย์บัดซบทั้งสามพึมพำออกมาอย่างสิ้นหวังเพราะพวกเขากลัวจนขยับตัวไม่ได้เลยส่วนชายหนุ่มที่เห็นซอมบี้กลายพันธุ์พุ่งเข้ามาก็หลบไปยังด้านซ้ายซึ้งมินิมาร์ทบังร่างของเขาไว้      

          ตูมมมมมมมม แผละ!      

          เสียงของร่างซอมบี้กลายพันธุ์บางส่วนชนเข้ากับมินิมาร์ทกับเสียงของบางอย่างถูกมันเหยียบเละ      

          ปรื้ดดด แปะ แปะ แปะ เลือดสีแดงฉานพุ่งกระจายผ่านหน้าชายหนุ่มไปก่อนที่จะมีหยดเลือดตกลงมาจากเพดานเล็กน้อยแต่ชายก็ไม่ได้กลัวหรือตกใจอะไรดูเหมือนว่าเขาจะเห็นภาพพวกนี้มาจนชินตาแล้ว      

          กรี๊ดดดดดดดดดดดดด      

          จู่ๆก็มีเสียงร้องของนักเรียนสาวดังขึ้นมาจากในมินิมาร์ททำให้ซอมบี้กลายพันธุ์หันไปมองยังภานในก่อนที่มันจะเอาแขนที่มีแต่กล้ามฟาดเข้ากับกำแพงของมินิมาร์ท      

          "ซวยแล้ว"เสียงของนักเรียนชายอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อเขาเห็นซอมบี้กลายพันธุ์      

          "เราจะทำยังไงกันดี"นักเรียนหญิงคนหนึ่งถามออกมาอย่างกระวนกระวาย      

          ก๊อกๆๆๆ      

          เสียงกำแพงมินิมาร์ทโดนเคาะจากอีกด้านหนึ่งทำให้นีชักเรียนทั้งแปดไปรวมตัวอยู่ที่มุมนั้นก่อนที่จะมีเสียงชองชายหนุ่มดังขึ้นมา      

          "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งนะทุกคน"เสียงชายหนุ่มพูดออกมาอย่างร่าเริง      

          "ตุบๆๆ...ใครอยู่ตรงนั้นช่วยพวกเราดัวย"นักเรียนหญิงคนหนึ่งพูดออกมาพร้อมกับทุบกำแพงมินิมาร์ทแต่ก็ไม่มีเสียงใครตอบกลับมีแต่เสียงของชายหนุ่มที่อยู่อีกด้านหนึ่งพูดอะไรบางอย่างออกมาเท่านั้น      

          "เมื่อหลายสิบปีก่อนมีเด็กชายคนหนึ่งได้เข้ามายังโรงเรียนแห่งนี้ในชั้นอนุบาลหนึ่ง ในวันแรกเด็กชายคนนั้นเข้ามาเรียนอย่างปกติโดยที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่วันที่สองกับมีนักเรียนชายสามคนเข้ามาแกล้วเด็กชายคนนั้นจนบาดเจ็บแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรหรือแม้แต่คุณครูก็ยังทำเป็นไม่สนใจพอวันที่สามเด็กชายคนนั้นก็ถูกแกล้งเหมือนวันที่สอง วันที่เด็กชายคนนั้นก็ยังถูกแกล้งและยังถูกแกล้งในวันที่ห้า วันที่หก วันที่เจ็ด วันที่แปด วันที่เก้า      

          จนเด็กชายคนนั้นไม่อยากมาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้เขาเลยบอกพ่อกับแม่ว่าโรงเรียนหยุด พอวันถัดไปเขาก็บอกว่าโรงเรียนหยุด วันถัดๆไปก็ไม่ต่างกันจนพ่นและแม่ของเด็กชายคนนั้นเริ่มสงสัย พ่อแม่ของเด็กชายคนนั้นจึงได้โทรไปถามยังโรงเรียนและได้รู้ว่าเด็กชายโกหกพ่อและแม่พวกนายรู้ไหมว่าวันนั้นเด็กชายคนนั้นโดนไม้ตีจนเลือดไหลแต่พอเช้าอีกวันหนึ่งเด็กชายคนนั้นก็ต้องถูกบังคับให้ไปโรงเรียนอีกและได้พอกับคำล้อเลียน,การกลั่นแกล้งที่เหมือนทุกๆวันจนเด็กชายคนนั้นทนไม่ก็ได้ไปบอกกับคุณครูแต่พวกนายรู้ไหมว่าสิ่งที่เด็กคนนั้นพูดออกมากลับไม่มีใครเชื่อเพราะคุณครูคนนั้นได้มาถามในห้องเรียนว่าเรื่องมันจริงไหมแต่เหมือนเด็กทั้งห้องจะไม่ชอบเด็กชายคนนั้นเลยพากันบอกว่าไม่จริงกันหมดและสุดท้ายเด็กชายคนนั้นก็ต้องถูกอาจารย์ตีอย่างแรงจนแทบเดินไม่ไหวเพราะคุณครูคิดว่ามันเป็นเรื่องโกหกเป็นเรื่องโกหกเท่านั้นทั้งที่จริงๆแล้วไอ้เด็กเวรทั้งห้องนั้นมันโกหกสุดท้ายเด็กชายคนนั้นก็อดทนและอดทนต่อไป      

          จนเรียนจบชั้นอนุบาลรู้ไหมว่าวันที่เรียนจนเด็กชายคนนั้นรู้สึกดีเหมือนกับได้ออกมาจากขุมนรกแต่พอขึ้นมาชั้นประถมศึกษาปีที่หนึ่งเด็กชายคนนั้นก็รู้สึกเหมือนอยู่ในขุมนรกอีกครั้งเพราะเขาก็ถูกกลั่นแกล้วโดยไอ้เด็กเวรสามคนนั้นแถมยังมีเด็กผู้หญิงอีกห้าคนมาร่วมวงกับพวกมันมันด้วยทำให้เด็กชายคนนั้นต้องอดทน อดทนและอดทน      

          จนเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่หกสุดท้ายเขาก็รู้สึกเหมือนกับหลุดรอดออกมาจากขุมนรกอีกครั้งแต่พอมาขึ้นชั้นมัธยมต้นเด็กชายคนนั้นก็ต้องรู้สึกหดหู่เพราะเขาได้เจอกับไอ้เด็กเวรสามตัวและอีดอกทั้งห้าอีกและถูกแกล้งไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนเขาทนไม่ไหวและมีอยู่วันหนึ่งเด็กชายก็ไม่ได้กลับไปที่บ้านเพราะเขาไม่อยากกลับไปเจอกับพ่อแม่ที่พาเขามาอยู่ในขุมนรกหลายปีสุดท้ายเด็กชายคนนั้นได้ตัดสินใจไปยังป่าแห่งหนึ่งเพื่อที่จะกระโดดน้ำฆ่าตัวตายแล้วเด็กชายคนนั้นก็กระโดลงไปในแม่น้ำจากหน้าผาจริงๆ      

          ตอนแรกเด็กชายคิดว่าเขาได้ตายไปแล้วแต่เปล่าเลยเขายังไม่ตายเพราะเขาถูกชายชราคนหนึ่งที่อยู่ในป่าช่วยเอาไว้ชายชราคนนั้นได้ถามเด็กชายว่า'เจ้าไปทำอะไรในแม่น้ำและพ่อแม่ของเจ้าอยู่ที่ไหน'แต่เด็กชายกลับจะพูดความจริงกลับพูดโกหกไปว่าเขาได้พลัดตกมาหน้าผามาและพ่อแม่ของเขาตายหมดแล้วแต่ชายชรานั้นมองแววตาของเด็กชายออกชายชราจึงรู้และเขาไม่พูดอะไรเพียงแต่คอยสอนหลายๆสิ่งหลายๆอย่างในการเอาตัวรอดในป่า,สอนให้คิดเป็น,วางแผนเป็น,หนีเป็น,ต่อสู้เป็นและเข้าใจธรรมชาติก่อนที่ชายชราจะตายลงในห้าปีหลังเขาได้สอนทักษะการใช้ดาบ,วิชาดาบและการต้อสู้มือเปล่าให้      

          หลังจากที่ชายชราได้ตายจากไปเด็กชายได้ไม่สิ..ต้องบอกว่าชายหนุ่มต่างหากเขาได้นำร่างของชายชราไปฝังก่อนที่จะเก็บของทั้งหมดที่อยู่ภายในบ้านไม้ของชายชราและออกเดินทางกลับเข้าไปยังในเมืองแต่เมื่อชายหนุ่มเขาได้กลับมาในเมืองเขาก็ได้เห็นแต่ฝูงซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาเพื่อที่จะฆ่าเขาด้วยการที่อยู่ในป่าและดาบของชายชราชายหนุ่มจึงได้ฆ่าซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาหาเขา ชายหนุ่มได้ฆ่าซอมบี้ไปเรื่อบ ไปเรื่อบ ไปเรื่อย จนเขาแทบไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้นรวมถึงมนุษย์ที่หลังจะฆ่าเขาเพื่อกินเนื้อชายหนุ่มก็ฆ่าพวกมันจนหมด      

          และวันหนึ่งหนึ่งชายหนุ่มได้พอกับห้องทกลองทำให้เขาที่ไม่เคยพออะไรเข้าไปดูและเขาได้พบเห็นซอมบี้ตัวหนึ่งที่อยู่ข้างในเขาเลยฆ่ามันทิ้งก่อนที่จะได้จดจำทุกอย่างภายในห้องทดลอง ทำให้ชายหนุ่มได้รู้ว่าบนโลกใบนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับผู้คนและรู้อีกว่าพวกซอมบี้ที่มีการวิวัฒนาการเกิดขึ้นได้ยังไงทำให้เขาออกจากห้องทดลองนั่นก่อนที่จะตามหาเด็กทั้งแปดที่เคยกลั่นแกล้งเขาจนแทบบ้า      

          ชายหนุ่มค้นหาเด็กทั้งแปดก็ไม่พบเจอพวกมันเลยแต่มีสิ่งหนึ่งที่ชายหนุ่มได้พอเจอและรู้ว่าเขาได้กลายเป็นบุคคลที่หายสาบสูญจนเพราะเขาเห็นประกาศตามหาตัวเขาที่ดูเก่ามาติดอยู่ที่เสาไฟฟ้า      

          จนมาวันหนึ่งชายหนุ่มได้รู้ข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ที่เก็บข้อมูลของรัฐบาลและได้เห็นหน้าตาที่เปลี่ยนไปของเด็กทั้งแปดรวมถึงที่อยู่และสถานที่ ที่พวกนั้นเรียนอยู่ชายหมุ่มจึงออกตามหาตัวเด็กทั้งแปดแต่ชายหนุ่มไปครบทุกบ้านก็ไม่พบอะไรมีแต่ซอมบี้สองตัวชายกับหญิงที่น่าจะเป็นพ่อและแม่ของเด็กทั้งแปดเขาจึงฆ่ามันทั้งหมดก่อนที่จะเดินทางมายังโรงเรียนแห่งนีร้โดยที่หลอกล่อซอมบี้กลายพันธุ๋ตัวหนึ่งมาด้วยซึ่งเรื่องที่ผมเล่ามาทั้งหมดไอ้เด็กที่ถูกแกล้งนั้นก็คือผม ขอให้พวกแกตายอย่างมีความสุขละกัน"หลังจากที่ชายหนุ่มเล่าจบเขาก็เดินหายไปอย่างไร้ร่องรอยทิ้งไว้แต่นักเรียนชายทั้งสามและนักเรียนหญิงทั้วห้าทีกำลังถูกซอมบี้กลายพันธุ์ last one กัดกินอย่างทรมาน      

          ช่วยด้ว...      ไม่นะ ไม่นะ ฉันยังไม่อยา..  พรวดดด!      หื้อออออออ!      

          "อะไรกันวะความฝันแบบนี้"ผมสดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจกับฝันที่มันแปลกประหลาดเหมือนกับตัวเองเป็นตัวร้านที่อยู่ในคราบพระเอกแถมยังมีเพื่อในอดีตที่เคยแกล้งผมประจำอยู่ในความฝันด้วยแต่ทำไมเสียงมันเหมือนจริงกันนะ                

          ผมเอามือขยี้ตาก่อนที่จะมองไปยังปลายเตียงที่มีโน๊ตบุ๊คPCที่เปิดเกมส์แนวซอมบี้ทิ้งเอาไว้      

          ผมลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปปิดเคื่องโน๊ตบุ๊คPCที่พึ่งซื้อมาได้ไม่นานก่อนที่จะมองไปรอบๆที่เหมือนปกติอย่างทุกวันและเดินออกไปยังนอกบ้านที่อยู่ติดริมทะเล      

          ซูดดดดด ผมสูดหายใจเข้าไปเต็มปอดก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างสดชื้นพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างตีหน้าตัวเองเบาๆ      

          "ยังเจ็บอยู่แสดงเรายังไม่ตายเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดคงแค่ฝันไปสินะ...เห้อไปเขียนนิยายต่อดีกว่า"

-------------------จบเรื่องสั้นเรื่องแรกของไรท์(จบบริบูรณ)-------------------------

ไรท์:เอาละจบไปเรื่องนึงละเรื่องต่อไปจะเป็นอะไรดีน้าาาา...นักอ่านทุกท่านที่อ่านเข้ามาคอมเม้นท์กันได้นะจะได้ปรับปรุง อิอิ (ไรท์เคยลงเรื่องนี้ในธัญวลัยและfictionlog ใช้ชื่อว่า "เรื่องสั้นนานๆลงตอน" สามเดือนมาแล้วไม่ได้ลงคิดว่าคงมีคนไม่ได้อ่านเลยเอามาแพร่ใหม่เรื่องต่อไปทำได้ครึ่งนึงแล้วแต่ ขก ทำต่อเพราะปั่นนิยายเรื่องใหม่อยู่)

บทความ บนหน้าเว็บ http://www.keedkean.com เกิดขึ้นจากการ เผยแพร่โดยสาธารณชน และได้เผยแพร่แบบอัตโนมัติ ดังนั้นผู้ใช้บริการจึงต้องใช้วิจารณญาณ ในการกลั่นกรองด้วยตัวเอง ถ้าหากท่านพบเห็นบทความที่ ผิดกฎหมาย กรุณาแจ้งมาที่ b_beginner@hotmail.com เพื่อทีมงานจะได้ ดำเนินการในทันที ขอขอบพระคุณ

ชอบก็กดไลน์ :)

อยากแชร์ก็ทางนี้

Share Share Share

คะแนนโหวต

0
โหวต 0 /10 คะแนน
จากสมาชิก 0 คน

แนวเรื่อง/น่าสนใจ

0 /10

การใช้ภาษา/การบรรยาย

0 /10

การดำเนินเรื่อง/น่าติดตาม

0 /10

โหวตของฉัน

เฉพาะสมาชิกพิเศษเท่านั้น

กรุณา login ข้างบน หรือ สมัครสมาชิกใหม่

คำวิจารณ์พิเศษ

»ดูวิจารณ์เพิ่มเติม

คำวิจารณ์

ดูวิจารณ์เพิ่มเติม
 
กำลังโหลดอยู่ครับ...