secret ความ (รัก) ลับของนายซุป'ตาร์

9.2

เขียนโดย ruktomokaew

วันที่ 11 กันยายน พ.ศ. 2555 เวลา 22.56 น.

  34 ตอน
  351 วิจารณ์
  25.50K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 14 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 10.09 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

25)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เรื่อง secret ความ (รัก) ลับของนายซุป'ตาร์

 

 

 

 

 

 

"นี่ยัยแก้ว" อยู่ๆยัยเฟย์ก็ลุกขึ้นมาเขย่าตัวฉันอย่างแรง

 

 

 

 

 

"อะไรของแกเนี๊ย" ฉันโวยเบาๆด้วยความตกใจ

 

 

 

 

 

"ฉันเรียกแกตั้งนาน...แกเหม่ออะไร" ยัยเฟย์ถามฉันอย่างสงสัย

 

 

 

 

 

"ยัยเฟย์...." ฉันเรียกยัยเฟย์เสียงเบา

 

 

 

 

 

"อะไรยัยแก้ว..." ยัยเฟย์ทำท่าสงสัยในตัวฉัน

 

 

 

 

 

"ปะ...เปล่าหรอก" ฉันบอกแค่นั้นแล้วก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งไปให้ไกลที่สุด....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

//เฟย์//

 

 

 

 

 

 

 

 

"อะไรของมันว่ะ" ฉันมองตามหลังยัยแก้วไปก่อนจะสะดุดกับสายที่เหมือนจ้องมองพวกฉันอยู่ตลอดเวลา

 

 

 

 

 

"ใครกันนะ..." ฉันบ่นเบาๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  หลังจากที่ฉันจ้องมองยัยผู้หญิงคนนั้นที่มองพวกฉันอยู่ตลอดเวลาถามว่าฉันรู้ได้อย่างไงก็ฉันนั่งหันหน้าให้หล่อนนิหน่า ฉันว่าผู้หญิงคนนี้ต้องไม่ใช่แค่ธรรมดาๆแน่ๆดูจากสายตาและรอยยิ้มที่มุมปากมันยิ่งทำให้ฉันแน่ใจว่ายัยผู้หญิงคนนี้ต้องคอยตามดูใครสักคนซึ่งมันก็มีแค่ฉันกับยัยแก้วแต่ถ้าเป็นฉัน...ยัยนั้นคงจะต้องหลบไม่ให้ฉันเห็นสิแล้วอีกอย่างยัยนั่นน่ะนะมองตามหลังยัยแก้วไปตลอด...ยัยแก้วแกต้องมีอะไรปิดบังฉันอยู่....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"แกจะทำอะไรเพื่อนฉัน...ฉันไม่ยอมหรอก..." ฉันบ่นเบาๆก่อนจะรีบวางตังค์ค่าน้ำแล้วตามยัยนั่นไปทันที

 

 

 

 

 

"โทโมะนายไม่มีวันหนีฉันพ้นหรอกหึ!!..." ฉันได้ยินยัยนั้นพูดถึงโทโมะอยู่แสดงว่ายัยนี่จะต้องเกี่ยวข้องอะไรกับโทโมะแน่ๆ รีบไปบอกโทโมะก่อนดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

//โทโมะ//

 

 

 

 

 

 

 

  นี่แก้วหายไปไหนแล้วนะเมื่อกี้ยังเห็นอยู่เลยนิไปไหนเร็วจริงๆ เฮ้ย...ผมรู้สึกว่าต่อจากนี้ผมคงจะต้องไม่มีความสุขแล้วแน่ๆตราบใดที่ฟ้ายังคงตามวนเวียนอยู๋ในชีวิตผม แต่จะให้ผมทำอย่างไงได้ล่ะในเมื่อเรื่องทั้งหมดผมเป็นคนก่อขึ้นมาเองแต่จะพูดให้ถูกผมก็ไม่ได้ผิดอยู๋คนเดียวซะหน่อยยังมีอีกหลายคนที่เกี่ยวกับเรื่องนี้แต่ทำไมฟ้าต้องเลือกผมด้วยนะ..ไม่เข้าใจเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อ๊ะ...ซองอะไร" ในขณะที่ผมเดินตามหาแก้วอยู่ผมก็เดินมาหยุดนั่งพักแต่มือเจ้ากรรมกับไปโดนซองเอกสารอะไรสักอย่างมันเหมือนซองที่แก้วถือเลยแต่แก้วเองก็พยายามที่จะเอาหลบผมตลอดหรือว่า....

 

 

 

 

 

"หึ!อย่างนี้สินะ...ฟ้า" ผมพอจะเข้าใจแล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับแก้วและผม

 

 

 

 

 

"อีกซองนึงล่ะ...." ผมแกะอีกซองนึงดูว่าข้างในมันเหมือนกันมั้ยแต่มันเหมือนกันต่างกันแค่ว่าในนั้นมีการ์ด...ใบนั้นอยู่

 

 

 

 

 

"แล้วเราจะได้เจอกันยาวแน่ๆฟ้า" ผมบ่นเบาๆแล้วรีบเก็บรูปในซองทั้ง2แล้วเดินกลับไปยังโรงแรม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

//แก้ว//

 

 

 

 

 

 

 

  ฉันวิ่งกลับมาที่โรงแรมเจอพวกยัยฟางกับนายป็อปปี้ที่นั่งอยู๋ที่ริมสระว่ายน้ำ พวกนั้นบอกว่าวันนี้จะมีการจัดปาร์ตี้บาบีคิวกัน ฉันเลยขอตัวไปอาบน้ำแต่งแต่ความจริงแล้วฉันจะกับไปนอนพักมากกว่า คุณเคยสงสัยมั้ยว่าทำไมเวลามีความสุขมันช่างสั้นเสียเหลือเกินแต่พอเวลามีความทุกข์มันช่างยาวนานเสียเหลือเกิน...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ก๊อก~ ก๊อก~

 

 

 

 

 

 

"แก้ว..." เสียงโทโมะเคาะประตูเรียกฉัน

 

 

 

 

 

"มะ...มีอะไรหรอโทโมะ" ฉันปาดน้ำตาแล้วตอบกลับไปแต่ยังไม่ได้เปิดประตู

 

 

 

 

 

"แก้วเป็นอะไรรึเปล่าเสียงดูแปลกนะ..." โทโมะถามฉันน่าจะด้วยความเป็นห่วง

 

 

 

 

 

"เปล่าๆโมะไม่มีธุระอะไรใช่มั้ยงั้นเอาไว้เจอกันตอนเย็นนะ" ฉันตัดบทแล้วเดินไปยังห้องน้ำเพื่อที่จะอาบน้ำเพราะว่าวันนี้อากาศร้อนมากแถมฉันยังเดินไปวิ่งไปมาเหนื่อยมากแล้วยังจะต้องมาคิดเรื่อง...ไม่เป็นเรื่องอีก บอกตรงๆตอนนี้ร่างกายฉันอ่อนเพลียมาก...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  แล้วตอนนี้ฉันก็อาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วกำลังจะออกไปแต่งตัว ที่ฉันไม่ได้เอาชุดเข้ามาเปลี่ยนนั้นก็เพราะว่าฉันอยู่ในห้องคนเดียวอย่างไงล่ะ ฉันเดินฮัมเพลงเบาๆออกมาอย่างสบายใจแต่ฉันรู้สึกว่าฉันไม่ได้อยู่ในห้องเพียงคนเดียวใช่มั้ย...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"อ๊ะ!0.0" ฉันร้องเสียงหลงเมื่อฉันหันหลังไปทางปลายเตียงแล้วก็โดนขโมยอ้อมกอดทันทีโดยใครน่ะหรอคงไม่ต้องถาม

 

 

 

 

 

"หายไปไหนมา...โมะตามหาตั้งนาน" โทโมะพูดเสียงอู้อี้เพราะว่าเค้ากำลังกดหน้าลงมาที่ไหล่ฉันไงล่ะ

 

 

 

 

 

"เอ่อ...แก้วไม่นั่งคุยกับยัยเฟย์มาน่ะโมะมีอะไรหรอ" ฉันบอกแล้วพยายามเบียดตัวออกจากโทโมะ

 

 

 

 

 

"แก้วโกหก...แก้วพยายามหลบหน้าโมะอยู่ใช่มั้ย" แต่โทโมะเองก็ไม่ยอมขยับสักนิด

 

 

 

 

 

"ไม่ใช่นะแต่แก้วคิดว่าเรายังมีเวลาเจอกันอีกนานเลยนิ" ฉันแถไปเรื่อย

 

 

 

 

 

"ไม่จริง!เพราะไอ้รูปบ้าๆนั่นใช่มั้ยที่ทำให้แก้วต้องหลบหน้าโมะ!" โทโฒะขึ้นเสียงแล้วกะชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นไปอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ...ruktomokaew...

 

 

 

 

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------เราจะกลับมาอัพให้ใหม่นะแต่คงไม่เกิน2วันหรอกมั้งนะ เราอยากจะบอกว่าฟิคเรื่องนี้เม้นน้อยถึงน้อยมากเราแทบจะไม่มีแรงอัพอยู่แล้วเพระาฉะนั้นเราขอแค่ตอนละ20เม้นอ่ะให้เราได้มั้ยคะ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.4 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา