ดัดนิสัยยัยจอมดื้อ

8.8

เขียนโดย dada

วันที่ 7 พฤษภาคม พ.ศ. 2554 เวลา 00.03 น.

  40 ตอน
  240 วิจารณ์
  79.41K อ่าน
แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

38)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

ตอน38

“กฎเหล็กขององค์กรณ์*ห้ามมีครอบครัว ห้ามมีคนรัก ไม่อย่างงั้นจะทำให้ความลับขององค์กรณ์รั่วไหลไป ถ้ารู้ในภายหลังทางองค์กรณ์จะไล่ออกในทันทีพร้อมกับจัดการปิดปากคนในครอบครัวทั้งหมด*” นี่คือคำเตือนขององค์กรณ์

“ผมคงทำได้แต่แอบเป็นห่วงแก้วแบบนี้ใช่ไหม”โทโมะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า

“ทำไมไม่บอกชั้น”เสียงใสๆของคนหนึ่งคนดังขึ้นจากด้านหลังของโทโมะ โทโมะหันไปมองโดยไม่คาดคิดว่าคนคนนั้นจะเป็น

“แก้ว...!!”โทโมะผงะเล็กน้อยก่อนจะเช็ดน้ำตาตัวเองแล้วยืนขึ้น

“ทำไมนายไม่บอกชั้นโทโมะ”แก้วน้ำตาไหลพรากก่อนจะโผเข้ากอดโทโมะจนร่างแกร่งๆนั้นถึงกับเอียงเล็กน้อยเพราะโดนแรงรักของแก้วบิดตัวเขาอย่างฉุดรั้ง โทโมะคิดอะไรไม่ออกในตอนนั้น สมองของเค้าตึบไปหมด เธอจะรู้ไหมแก้ว ว่าเธอกำลังสวมกอดฆาตรกรที่ฆ่าคนไปหลายศพโดยไม่มีสาเหตุอย่างชั้น โทโมะนึกในใจก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปแตะหลังของแก้วแล้วกอดตอบอย่างเต็มที่ก่อนทั้งคู่จะปล่อยโฮกันออกมาอย่างไม่มีปิดกัน โทโมะจากที่ใจว่าจะต้องเข็มแข็งกลับแนบเนียนไปกับสถาณการณ์ที่พาเขาให้ไปตามกับอารมณ์ของตัวเอง

“ฮึกๆๆๆ นะ...นาย ใจ ฮึก ร้าย มาก ฮึก เลย”แก้วพูดไปสะอื้นไปอย่างอึกๆอักๆจนโทโมะรัดกุมแก้วเอาไว้แน่นยิ่งขึ้น

“ขอโทดนะแก้ว ฮึกๆ”โทโมะฟึ้ดฟัดในลำคอก่อนจะถอนกอดออกอย่างเบาๆแล้วปาดน้ำตาตัวเองให้ดูเข้มแข็งขึ้นเพราะเค้าเป็นผู้ชาย

“นายอย่าจากชั้นไปไหนอีกนะ ฮึกๆ”แก้วสะอื้นน้อยๆก่อนจะมองตาโทโมะเพื่ออ้อนวอนขอสิ่งที่รัก

“แก้ว....เธออันตรายเกินไปที่จะอยู่กับชั้น”โทโมพูดพร้อมกับทำสีหน้าจริงจัง

“ความรักมันชนะทุกอย่างนะโทโมะ”แก้วพูดพร้อมกับสบตาวิ๊งๆ

“ชั้นรู้ แต่ชั้นก็คงจะไม่มีความสุขถ้าเธออยู่ในอันตรายของสายตาพวกคนแบบนั้น”โทโมะเอ่ยพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างจับหน้าของแก้วไว้แล้วเช็ดน้ำตานั้น

“ชั้นพร้อมที่จะเสี่ยงไปกับนายนะโทโมะ”แก้วพูดพร้อมกับมองแววตานั่นอย่างปักใจ

“แต่ชั้นไม่พร้อมที่จะให้เธอเสี่ยง มันอันตรายเกินไปสำหรับเธอนะแก้ว”โทโมะพูด

“สำหรับชั้น ไม่มีอะไรอันตรายเกินนายแล้วหละ”แก้วพูดพร้อมกับอมยิ้ม

“ชั้นเข้าใจนะ แต่....อื้ม”โทโมะกำลังจะพูดอะไรสักอย่างแต่ถูกแก้วชกชิงจูบของเขาไปซะก่อน

“ชั้นเลือกที่จะรักนาย อะไรก็ขวางคนอย่างชั้นไม่ได้ นายก็รู้ดีว่าชั้นดื้อแค่ไหน”แก้วพูดพร้อมกับกระชากคอเสื้อของโทโมะ

“ฮึ....แต่มัน...”แก้วใช้นิ้วเรียวเล็กไปจอปิดปากโทโมะไว้

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น ชั้นจะอยู่ข้างนายตลอดไป จากนี้ไป นายกับชั้นจะช่วยกันหาทางแก้ไขเรื่องทั้งหมด”แก้วพูดพร้อมกับยิ้มออกมา

“ชั้นรักเธอที่สุดนะแก้ว ชั้นรักเธอจริงๆ ชั้นจะไม่รักใครนอกจากเธอ”โทโมะพูดจบก็โค้งหน้าเค้าใกล้แก้วจนลมหายใจสัมพันธ์กัน โทโมะจูบลงไปที่นิ้วแก้วโดยที่มีนิ้วของแก้วเลื่อนไปชนกับปากของแก้วเอง โทโมะค่อยๆเอื้อมมือมาดึงมือแก้วออกไปจับไว้ ริมฝีปากของทั้งคู่ก็เข้าสัมผัสกันในที่สุด..... ปั่ง!

“โทโมะ”เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับผู้หญิงร่างสูงขาเรียวสวยใส่ชุดสีขาวเป็นเสื้อคลุมหนังเงายาวเท่าหัวเข่า ไม่ติดกระดุม เสื้อข้างในเป็นชุดเกาะอกกระโปรงเท่าขาอ่อนสีขาวเหมือนกัน ที่มือถือปืนอยู่ ชั่งดูโหดและเหี้ยม ใบหน้าขาวเอิบอิ่ม แต่งหน้าอ่อนๆหรือแทบจะไม่ได้แต่งเลยก็ว่าได้ เพียงแค่ปากมีความชุ่มชื่นเงางามเล็กน้อย ที่มือสวมถึงมือสีขาวชั่งดูเข้ากับชุด และรองเท้าส้นสูงคล้ายบูธแต่ยาวประมาณน่อง

“จำกฎเหล็กได้ไหม”เสียงสาวร่างขาวที่แก้วไม่คุ้นหน้าคุ้นตาเลยถามขึ้น

“จำได้”โทโมะพูดเสียงแข็งก่อนจะเอื้อมมือไปด้านหลังอย่างช้าๆ ฟึ่บ

“อันดา อย่ามายุ่งกับชั้น”โทโมะชักปืนที่เหน็บอยู่ที่หลังออกมาจ่อไปตรงหน้าหญิงคนนั้นที่ชื่ออันดา

“ชั้นก็ไม่อยากยุ่งหรอกโทโมะ แต่นายใหญ่ได้ยินเสียงพวกนายคุยกันผ่านเครื่องจับเสียงที่ถ฿กติดไว้ที่สูตรของนายตอนเข้าไปในองค์กรณ์ เค้าเลยสั่งให้ชั้นมาเตือนนาย จะว่าเตือนก็ไม่ได้สิ เค้าสั่งให้ชั้นมาเก็บคนรักของนายตางหาก”อันดาพูดขึ้นพร้อมกับจ่อปืนไปที่หัวแก้ว แก้วผวาเล็กน้อยแต่ก็ใจแข็งเพราะเขามุ่งมั่นไว้แล้วว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเค้าจะอยู่เคียงข้างกัน โทโมะเอาปืนจ่อไปที่อันดา อันดาจ่อไปที่แก้วส่วนแก้วยืนเกาะแขนโทโมะไว้หลวมๆ

“ยิงมาสิ”แก้วว่าท้าทาย

“ไม่ต้องท้าหรอกหนูน้อย”อันดาพูดทำนองเย้ย

“อันดา ถ้าเธอคิดว่าเธอทำแล้วจะรอดจากมือชั้นก็เชิญทำ”โทดมะพูดขึ้นพร้อมกับอีกมือนึงหยิบเข็มฉีดยาเล็กๆออกมาแล้วจ่อไปที่หน้าขาของอันดาโดยที่อันดาไม่ทันระวังตัว เพียงแค่อันดาขยับเข็มก็ปักลงไปในเนื้อแล้ว ระยะใกล้จนเข็มสัมผัสกับขนหน้าขาของอันดา อันดาเหลือบไปมองเข็มแล้วก็ ปึก แก้วเอาตัวกระแทกอันดาจนปืนหลุดจากมือลงไปกองอยู่กับพื้น แก้วคว้าปืนแล้วจ่อไปที่อันดาอย่างรวดเร็ว โทโมะเอาเข็มไปจ่อที่หน้าอกข้างซ้ายของอันดา

“ถ้าอยากตายก็ขยับตัวซะ”โทโมะพูดอย่างมีเลศนัย

“เดี่ยวทางองค์กรณ์ก็จะแห่กันมาอีกในไม่ช้าหรอกโทโมะ”อันดามองด้วยสายตาเย้ยหยัน โทโมะกลับยิ้มมุมปาก

“ฮึ...คิดว่าเค้ารู้ที่ตั้งของชั้นงั้นหรอ เธอโง่หรือแกล้งโง่กันแน่ คนฉลาดอย่างเธอน่าจะรู้นะว่าชั้นมีดีอะไรบ้าง ชั้นมีไหวพริบมากกว่าเธอหลายล้านเท่านัก ชั้นจัดการสลับที่จนเครื่องตรวจเช็คของทางองค์กรณ์รวนไปหมดแบ้ว พวกเครื่องบินคงพากันแห่ไปลงที่คอนโดของเธอกันแน่ๆ และเสียงที่พวกเข้าจับได้ ชั้นก็จัดการให้เป็นว่าเธอบอกว่ารักชั้นอยากไปอยู่กับชั้นและอีกหลายๆอย่างที่ทำให้เธอเสียหาย เสียใจจังนัอันดา...เราก็รู้จักกันมานานพอ ทำไมเธอได้โง่เง่าแบบนี้”โทโมะพูดขึ้นก่อนที่จะลุกขึ้นยืนโดยไม่ทำอะไรคนตรงหน้า แก้วยังคงจ่อปืนไปที่ตัวของอันดาอย่างไม่ให้คลาด

“ฮึ...ฉลาดไม่เปลี่ยนนะ..ที่รัก ไหนๆจะเสียหายแล้วก็เอาให้สุดสิ ถูกไหม นายไม่อยากกลับมาระรึกความหลังกับชั้นหรอโทโมะ ชั้นหละคิดถึงเรื่องราวบนเตียงของเราสองคนซะจริงๆ เวลาที่นายร้อนแรงเนี้ยทำให้ชั้นได้อารมณ์ทุกทีเลย”อันดาพูดพร้อมกับวาดลวดลายเอามือลูบแผ่นอกที่มีสูตรปกคลุมอยู่ของโทโมะ โทโมะเอามือของเขาจับมือของอันดาออกแล้วสะบัดลง

“อย่าคิดว่าจะทำให้แก้วไคว้เขวได้เลย อดีตคืออดีต แต่นี่ปัจจุบัน ชั้นเลือกที่จะหยุดอยู่กับผู้หญิงคนนี้ และชั้นจะไม่ไปต่อกับใครอีก เธอมันก็แค่ดอกไม้ริมทางที่ชั้นเด็ดมาดมแล้วก็ทิ้ง แต่พอชั้นเดินไปจนสุดเส้นทางชั้นก็เจอกับดอกไม้ที่เป็นเพชรและมีค่าที่สุดในชีวิตชั้น ชั้นจะครอบครองเค้าเพียงผู้เดียวและจะครอบครองเค้าตลอดไป”โทโมะพูดพร้อมกับมองแก้ว อันดาหยิบมีดที่เสียบไว้กับร้องเท้าของเขาขึ้นมาและกดปุ่มให้มีดยืดออกไปได้อีกจนถึงคอของแก้ว

“ฮึ...คิดหรอว่าชั้นโง่”อันดาว่าพร้อมกับทำหน้าท้าทาย...........

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

พิมพ์ผิดอย่าว่ากันนะไม่มีเวลาตรวจเช็ค อยากอัพไวๆ คนรอจะได้หลับไวๆ

ฮิๆๆ ใครยังไม่นอนก็อ่านกันนะจ๊ะ รัวแป้นพิมพ์จนแป้นกระเด็นแล้ว ^__^

ฝันดีกันถ้วนหน้านะคะ muah!!

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.3 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา