รักเราจะลงเอยเช่นไร(รักอลเวง 2)

8.6

เขียนโดย numspy

วันที่ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2554 เวลา 20.23 น.

  5 ตอน
  54 วิจารณ์
  12.29K อ่าน
แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

2)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

แล้วแก้วก็เปิดประตูออกมา

แก้ว: นี่(พูดด้วยเสียงประชด) จะนินทาชั้นอีกนานมั๊ย?? ถ้าไม่กลับชั้นขับกลับเองก็ได้

ว่าแล้วแก้วก็เดินไปเปิดประตูด้านคนขับแล้วสตาร์ทรถ ก่อนที่จะขับรถออกจากร.ร.

โทโมะ: O_o!!! กะ แก้วๆๆ รอโมะก่อนเด่ (วิ่งตามรถ =_=)

แล้วแก้วก็ขับรถจากไป......

โทโมะ: โถ่เว้ย (สบทใส่ป๊อปปี้ด้วยความโหหึงก่อนจะชี้หน้าป๊อปแล้วด่าต่อ!!!) เพราะแกไอ้ป๊อปชั้นถึงทะเลาะกับแก้ว

ป๊อป: อ้าวๆๆ ไอ้นี่มึงวอนชิบ แล้วมึงจะใส่อารมไรนักหนาวะหึงนักก็ง้อดิวะ

โทโมะ: ออ....จิงวะ ((โอยความรู้สึก.ช้า=_=)) งั้นชั้นไปง้อก่อนน๊า บายไอ้เพื่อนป๊อป บายครับฟาง

ฟาง: บะ บายคะ

ป๊อป: (หึง) แหมๆๆๆไอ้... 2 มาตรฐานเอ๊ย กับเพื่อนนี่ขึ้นไอ้ แฟนเพื่อนมาพูดคงพูดครับ แม่งเด๋วเตะปากเลย ไปไหนก็รีบๆไปเลย

โทโมะ: เออๆๆๆ ไปก็ได้ ไม่ง้อเว้ย ไปละ (แล้วโทโมะก็เดินออกจากม.ไปขึ้นแท็กซี่เพื่อไปที่คอนโดที่แก้วอยู่)

....คอนโดที่แก้วอยู่.....

ความจริงโทโมะกับแก้วก็อยู่คอนโดเดียวกัน แต่คนละห้อง แก้วอยู่ห้อง 317 โทโมะอยู่ห้อง417 พูดง่ายๆคือห้องอยู่ตรงข้ามกัน ทุกๆเย็นโทโมะจะไปทำอาหารที่ห้องแก้วแล้วถ้างานไหนที่ไม่เข้าใจก็จะถามแก้วเผื่อแก้วจะช่วยด้านการออกแบบที่จะต้องส่งอาจารย์บ้าง ทั้งคู่ย้ายมาอยู่คอนโดตั้งแต่ปี่ 1 เพราะแม่แก้วทำงานอยู่ต่างจังหวัด แล้วมหาลัยฯก็อยู่ไกล จึงมาเช่าห้องอยู่...

ภายในห้องของแก้ว....ซึ่งมีเด็กสาวที่กำลังหงุดหงิดนั่งอยู่ปลายเตียงอย่างเอือมระอา กับการกระทำของแฟนหนุ่มที่ชอบขัดใจตน

แก้ว: (พูดกับตัวเอง)  นี่ก็ไม่ได้ โน่นก็ไม่ยอม แล้วจะให้ชั้นทำอาไรวะ เชอะ ขัดใจอยู่ได้ ไอ้บ้าๆๆๆๆ

~ก๊อกๆๆ ~

โทโมะ: แก้ววววววว แก้วจัยคร๊าฟฟฟฟฟฟ เปิดให้โมะ หน่อยยยยยยยยย (แหกปากอยู่หน้าห้องแก้ว)

แก้ว: (มองไปที่ประตู) เฮอะ พูดถึงก็มาเลย ตายยากจังชิ

โทโมะ: ~ก๊อกๆๆๆ~ แก้ววววว เปิดหน่อยยยยยยยย ((แหกปากอยู่หน้าห้องแก้ว=_=!!))

แก้ว: (แหกปากกลับ) ไปตายซะ

โทโมะ: ไม่น๊ะ เค้ายอมแล้วๆๆๆ ยอมทุกอย่างเลย  หายโกดเค้าน๊า

แก้ว: ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยย  ไปตายซะ

โทโมะ: (แกล้งสำออย)  แพล๊ง โอ้ย  แก้ว โอ๊ย แก้วช่วยโมะด้วย  โอ๊ย เลือดๆๆ โมะกลัวเลือด  แก้วช่วยด้วยยยยยยยยยยย

แก้ว: (เปิดประตูออกมา) โมะเป็นไรมากมั๊ย ว๊าย

พอแก้วเปิดประตูออกมาโทโมะก็รวบแก้วไว้ในอ้อมกอด

แก้ว: นี่ นายหลอกชั้นเหรอ (ขัดขืน) ปล่อย ปล่อยชั้น

โทโมะ: ไม่ปล่อย จนกว่าแก้วจะหายโกด หายโกดเค้าน๊า น๊าๆๆๆๆ

แก้ว: ไม่ ปล่อย ปล่อยเซ่ ปล่อย ว๊าย โทโมะปล่อยชั้นลงงงงงงงงงงง

โทโมะอุ้มแก้วไปวางบนเตียงก่อนที่จะใช้แขนอันแข็งแรงคร่อมตัวแก้วไว้ไม่ให้ไปไหน

แก้ว: นะ  นี่จะทำอะไร ปล่อยน๊า ออกไป ออกป๊ายยยยยยยย อุ๊ป.....

เกิดอารายขึ้นน๊า????? เอาไปนอนคิดซัก 2-3 วันน๊ะจร๊ะ จุ๊ฟๆ เม้นด้วยๆคร๊า

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.3 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.7 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.7 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา