Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.71K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

1) จุดเรี่มต้นของเรา

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

 

ความรักมันไม่เคยมีความหมายเมื่อเจอใครคนหนึ่ง

ความเห็นแก่ตัวเรี่มเกิดขึ้นเมื่อเรามาเจอกัน

แต่สิ่งที่ผูกมัดกันไว้คือการเดิมพันธ์หรือหัวใจ

ของทั้งสองคนกันแน่นะ...

 

       ผู้หญิงเหรอความรักเหรอ เชื่อเถอะผมก็มี ผมรักผู้หญิงของเพื่อน เธอชื่อฟางและบอบบาง

เหมือนแก้วล้ำค่าจริงๆ ผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์ดึงดูดมาก จนผมหลงรัก ผมเคยคิดชั่วเช่นการที่จะข่ม

ขืนเธอและทำให้เธอมาเป็นของผมอย่างง่ายดาย แต่ก็ต้องตัดใจเพราะเธอรักไอ้ป็อบไม่ใช่ผม

และดูเหมือนเธอจะมีBabyแล้วด้วย ผมควรห่างเธอไว้ เอาละๆเลิกพูดถึงเรื่องนั้นเถอะกลับมาเรื่อง

ผมดีกว่า

     ตอนนี้ผมกำลังปวดหัวอย่างหนักเลยละ เพราะตอนที่ไปทำลายงานหมั้นของป็อบกับเกล

เสร็จ ผมก็กลับไปหาฟาง แต่ดันเจอทั้งสองคนแสดงความรักกัน ผมเลยไปดื่มย้อมหัวใจชะหน่อย

และเพราะความเมาผมเลยไปมีอะไรกับผู้หญิงคนหนึ่ง บ้าเถอะผมอยากจะบ้าตาย เป็นผู้หญิงผอม

ขาวหน้าตาน่ารักดีนะ ดูเหมือนผมจะเป็นคนแรกของเธอด้วยเวนเถอะ ผมจำหน้ายัยนั้นได้ชัด

เจนเลยทีเดียว

     วันที่เรามีอะไรกันยัยนั้นกั้นน้ำตาไว้ อาจจะดูเลวนะแต่ผมไม่สามารถหยุดความไคร่ตัวเอง

ได้เลย ทั้งที่บอกกับตัวเองเสมอว่าจะไม่มีอะไรกับผู้หญิงที่ไม่เต็มใจ... 

  พอตื่นขึ้นมารู้ไหมยัยนั้นบอกผมว่าไง ยัยนั้นบอกให้ผมลืมทุกอย่าง เพราะที่ผมทำกับเธอ

มันแค่ข้ามเวลา...

    ปากเก่งจริงๆเหอะ ถ้าผมไม่ใช่คนแรกของเธอผมคงไม่ถามถึงความรับผิดชอบหรอก แต่

เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ง่ายๆดีไม่ต้องรับผิดชอบมากมายเพราะผมก็ไม่ได้ชอบเหมือนกัน

" พี่โทโมะ!!! " เสียงปวดหัวดังขึ้นมาอีกแล้ว

" ว่าไงพิม " ผมพูดถึงพิมน้องสาวผมเองละ

" ให้ตายเถอะเมื่อไรพี่จะเก็บของตัวเองให้มันเข้าที่สักที!!! " พิมยืนกอดอกมองหน้าผมอย่าง

หงุดหงิด

" พี่เป็นผู้ชายนะ "

" ผู้ชายแล้วไงเก็บของไม่เป็นเหรอมือขาดว่างั้น!!! " โฮะ! ยัยนี่แม่หรือนางสาวเนี่ย

" เดี๋ยวพี่ต้องไปหาเพื่อนละเก็บของชักผ้าให้พี่ด้วยนะน้องรัก " ผมบอกยิ้มๆแล้วเข้าไปหอม

แก้มพิมอย่างเคย แต่พิมก็แยกเขี้ยวมาให้ผมแทน ผมเลยหัวเราะออกมานิดหน่อยก่อนจะออก

ไปข้างนอก

    วันนี้อากาศร้อนมากให้ตายผมไม่อยากไปไหนเลย แต่ถูกไอ้เขื่อนกับเคนตะตัวแสบประจำ

กลุ่มรบเร้าให้มา แถมขู่ด้วยว่าถ้าไม่มาจะประกาศว่าผมเป็นตุ๊ด บ้าจริง ผมเลยต้องมานี่ไงพวกมัน

เป่าหูคนเก่งจะตาย ผมไม่อยากจะแก้ปัญหาตอนนี้เพราะปัญหาที่มีก็ไม่รู้จะแก้ยังไงแล้ว

" กรี๊ดดด!!!ช่วยด้วยค่ะ " ก่อนที่ผมจะเดินเข้าไปในตึก ก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องขอความ

ช่วยเหลือ พอมองดูที่ต้นเสียงก็อึ้งนิดหน่อย ยัยนั้นนิคนที่มีอะไรกับผมวันนั้น

    เธอกำลังโดนผู้ชายสองสามคนวิ่งตามอยู่บ้าชัดๆ

" เฮ่!เธอมาทางนี้!!! " ผมบอกก่อนที่ยัยนั้นจะมองหน้าผม เธอหน้าชีดไปสักพักท่าทางอึกอัก

เหมือนไม่อยากมา แต่สุดท้ายก็ยอมวิ่งเขามาหาผมพร้อมกับพวกนั้นที่ตามมาติดๆ แน่นอนว่าแถว

นี้ไม่ค่อยมีคน ผมไม่อยากจะมีเรื่องเลยเพราะว่าถ้าหน้าผมมีแผลพิมก็ต้องถามนั่นถามนี่ เฮ้อไม่

อยากตอบคำถามยัยน้องสาวตัวดีเอาชะเลย

" ส่งผู้หญิงคนนั้นมาให้พวกเราถ้าไม่อยากเจ็บตัว! " กลัวตาย เอาเถอะถึงยังไม่อยากเข้าห้อง

ขังในตอนนี้เพราะเบื่อขี้หน้าตำรวจเต็มทนก็เถอะ ขอมีเรื่องสักวันแล้วกัน

" ถ้าบอกว่าไม่ละจะทำไม " ผมตอบเสียงเรียบๆอย่างเดิม

" ฉันบอกแล้วไง ว่ามีเงินเมื่อไรจะไปใช้หนี้ให้ " ละนี่ก็คือเสียงยัยนั้นที่อยู่ข้างหลังผม

" เธอบอกแบบนี้กับพวกเรามาเป็นเดือนแล้ว!!! " หื้อ?ตกลงว่ามันเป็นเรื่องหนี้สินงั้นสิ

ไอ้โทโมะเอ๊ย แกไม่น่าเข้ามายุ่งเลย ผมถอนหายใจออกมาก่อนจะจ้องหน้าพวกมันอีกที

" แต่ฉันจะใช้หนี้ให้จริงๆขอร้องละขอเวลา3วันนะๆ " ยัยนี่ยังคงพูดอ้อนวอนต่อไป จนผม

รำคาณ

" ไม่ได้ถ้าไม่มีเงินก็ชดใช้ด้วยอย่างอื่น " พวกมันมองเธอแต่หัวจนเท้า ผมว่าตัวเองหื่นแล้วนะ

พวกมันหื่นกว่าผมอีก

" ฝันไปเถอะ!!! "

" ถ้างั้นก็เอาเงินมา!!! "

" ยัยนี่มีหนี้เท่าไร " ผมพูดแทรกไปก่อนที่พวกมันจะมองมาที่ผม

" 2หมื่น " บ้าสุดๆวะ

     เออ เอาไงละทีนี้ผมก็ต้องใช้หนี้ให้ไงละ ก่อนที่ผมจะลากยัยนี่ออกมาผมก็มีเรื่องกับพวกมัน

นิดหน่อย หมั่นไส้มานานละหน้าเลือดจริงๆพวกเวน ถ้าไอ้ป็อบอยู่ด้วยตอนนี้นะ ผมว่าไอ้นั้นไม่

ปล่อยมันไปแค่หน้าช้ำปากบวมแน่ อย่างน้อยก็ต้องได้เลือดกันสักหน่อย ไอ้หมอนั้นนะดิบเถื่อน

ยิ่งกว่าผมอีก

" เธอไปยืมเงินพวกนั้นได้ไงไม่รู้รึไงว่าพวกนั้นหน้าเลือดจะตาย!! " ไม่รู้เป็นไรผมรู้สึกอารมณ์

ไม่ดีจริงๆ ปกติผมมักจะใจดีกับผู้หญิงทุกคนนะ

" หนี้ของพ่อฉันต่างหาก " เธอพูดแล้วเช็ดน้ำตาตัวเอง บ้าเถอะ ยัยนี่ดูตื่นคนมากกว่าฟางชะอีก

" เหรอเป็นแผลด้วยนี่เดี๋ยวฉันพาไปทำแผลก่อน " ผมไม่สนใจที่ยัยนี่พูดแล้วก็ลากเธอขึ้นรถ

มาด้วย

[End Tomo's talk]

      ฉันมาอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งสวยงามมากจริงๆ เพราะถูกผู้ชายหน้าหวานที่สอยเวอร์จิ้นฉันไป

พามา ให้ตายสิแล้วเขาก็ยังใจดีมาช่วยใช้หนี้ให้ฉันด้วย หรือว่าใช้เงินฟาดหัวค่าที่นอนกับฉันรึ

เปล่าก็ไม่รู้ แต่ถ้าเป็นอย่างที่ฉันคิด เขามันก็เลวต่ำช้าที่สุดในสามโลกเลยละ ฉันคิดว่าตัวเอง

คงเกลียดหมอนี่มากแน่ๆ แต่ไม่เลยฉันไม่เคยมีความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ

" อ่าวโทโมะ " ผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาพร้อมกับยิ้มให้พวกเราสองคน เธอสวยน่ารักดีอะเป็น

แฟนกันเหรอ ไม่เหมาะกันเลยอะหมอนี่โหดจะตายไปไม่อยากจะเชื่อ

" ละนั้นพาใครมาอะสวยนะเนี้ย " เธอพูดยิ้มๆให้โทโมะ ผู้หญิงคนนี้แปลกแฟนตัวเองพาผู้หญิง

ที่ไหนก็ไม่รู้มาบ้านยังจะทำหน้ายิ้มแย้มเหมือนดีใจขนาดนี้

" อย่ามาทำหน้าแบบนั้นนะฟาง... เธอชื่ออะไร " เขาหันมาถามฉันบ้าง

" แก้ว " ฉันบอกไปแล้วเขาก็พยักหน้าไปให้ฟาง

" ชื่อแก้วเหรอน่ารักจังชื่อฟางนะค่ะยินดีที่รู้จัก " เธอบอกเสียงหวานแล้วยิ้มมาให้อีกครั้ง

" เธอทำแผลให้ยัยนั้นด้วยนะ "

" เธอชื่อแก้ว " ฟางเถียงเขาแทนฉัน

" เรียกยัยนั้นก็เหมือนกันนั้นแหละ "

" ชื่อแก้ว " ฟางบอกอีกละฉันก็หงุดหงิดที่เขาเรียกฉันยัยนั้นๆอยู่ได้

" เออๆแก้วก็แก้วฝากทำแผลให้แก้วด้วยนะ! " เขาพูดหงุดหงิดละเดินออกไปข้างนอก

     ในห้องใหญ่ๆตอนนี้เหลือฉันกับฟางสองคนเอง ฉันก็ทำตัวไม่ถูกเลยแหะรู้สึกเกร็งยังไง

ก็ไม่รู้เมื่อเจอคนน่ารักๆแบบนี้มาพูดยิ้มด้วยอะ เธอทำแผลให้ฉันเงียบๆพอทำเสร็จก็เงย

หน้ามายิ้มให้ฉัน ฉันก็ยิ้มตอบเธอไปเช่นกัน

" เธอนะแฟนโทโมะเหรอจ้ะ " ห้ะ!? บ้าป่าวเธอเป็นแฟนโทโมะไม่ใช่เหรอ แล้วมาถามฉันทำไม

" เธอหน้าแดงอะเขินเหรอฮ่าๆน่ารักจัง อิอิ " ผู้หญิงคนนี้พูดละเอานิ้วจิ้มแก้มฉันไปมา

" ป่าวเราไม่ได้เป็นแฟนกันเธอต่างหากแฟนเขาไม่ใช่เหรอ " ฉันท้วงขึ้นแล้วเห็นฟางทำตาโต

ขึ้นนิดหน่อย เห็นแล้วน่าหยิกจังเลย

" ฮ่ะๆไม่ใช่หรอกเราไม่ได้เป็นแฟนกัน " ฉันไม่เชื่อหรอกเพราะสายตาที่โทโมะมองเธอนั้นแบบว่า

ลึกชึ้งอ่อนหวาน ความรักใช่มันเป็นแบบนั้นนิ...

" งั้นกินข้าวก่อนนะแล้วค่อยไปเมื่อโทโมะกลับมา " เธอบอกฉันมาอีกแล้วเดินเข้าไปในครัว เอาอา

หารหลายอย่างออกมาวางที่โตะ

" ไม่เป็นไรหรอกคือเดี๋ยวฉันกลับเอง " ฉันทำตัวไม่ถูกอานะที่จะต้องมานั่งทานข้าวกับแฟนของ

หมอนั้นแบบนี้ ถ้าเธอรู้ว่าฉันมีอะไรกับหมอนั้นเธอคงเสียใจมากแน่ๆ เพราะดูเธอคงจะเป็นพวกร้อง

ไห้ง่ายด้วยนะสิ

" ไม่ต้องไม่เป็นไรๆ เธอทานข้าวก่อนนะ " แล้วจะให้ฉันทำไงได้ละในเมื่อเธอขอมาแบบนี้ ฉันเลย

นั่งทานข้าวกับเธอ เธอบอกว่าไม่ได้คุยกับเพื่อนนานแล้ว เพื่อนที่สนิทของเธอก็ไปคุมแฟนตัวเอง

ถ้าจำไม่ผิดที่เธอเอารูปเพื่อนมาให้ดู เพื่อนเธอเป็นนักร้องนะฉันจำได้เพราะเห็นในTVบ่อยๆ

     ไม่นานหลังจากที่ทานอะไรเรียบร้อย ฉันก็เอาจานไปล้าง ส่วนฟางก็มาช่วยด้วย

ฉันบอกเธอว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวจัดการเอง แต่เธอก็ยังไม่ยอมจะมาช่วยให้ได้หลังจากที่ยืนเถียง

กันมานานเธอก็ยอมแต่โดยดี แต่ก็ดันไปลื่นกับอะไรสักอย่างนี่แหละแต่โชคดีที่ฉันรับไว้ทัน

เธอเลยไม่เจ็บอะไรมาก ตอนนี้ฉันคร่อมเธอไว้รู้สึกเจ็บแขนนิดๆแหะ

" เป็นอะไรไหม " เธอถามฉันแล้วฉันก็ส่ายหน้าไปมา

" เฮ้ยแกทำอะไรแฟนฉันนะ " ละฉันก็ถูกใครก็ไม่รู้ลากคอเสื้อขึ้นพร้อมกับชัดมัดใส่ฉัน

มันเฉียดแก้มฉันนิดเดียวเองอะ แต่ว่าทำไมมันรู้สึกเจ็บปวดใบหน้ายังงี้นะ...

     ฉันลืมตาขึ้นมาอีกทีก่อนจะเห็นใบหน้าใสๆของฟางเป็นอย่างแรก เธอมองฉันอย่างเป็นห่วง

เลยละ บ้าเถอะฉันปวดหน้าเจ็บอะเจ็บ ฮื่อๆ

" แก้วฟื้นแล้ว " เธอบอกละก็มีผู้ชายอีกสองคนเดินเข้ามาหา โทโมะหมอนี่มองหน้าฉันละระเบิด

เสียงหัวเราะออกมาดังลั่นจนฉันทำหน้างิก มันน่าตลกตรงไหนไม่ทราบ

" ป็อบ ขอโทษแก้วเลยป็อบต่อยหน้าแก้วอะ " ฟางบอกผู้ชายข้างๆพร้อมทำหน้างอใส่

" ก็ใครจะไปรู้ละว่าเป็นผู้หญิง ผมก็สั้นแบบนี้แถมคร่อมเธอไว้ด้วยนิ " ผู้ชายคนนั้นบอกฟางและ

ทำหน้าหน้าเรียบๆ แต่สายตาดุดันมากเลยหน้ากลัวไม่ต่างจากโทโมะเลย

" นายต่อยฉันทำไม นายเป็นอะไรกับฟางโทโมะเป็นแฟนกับฟางนิ นายยอมให้นายนี่มาหวงแฟน

นายได้ไง!! " พอฉันพูดแบบนี้โทโมะก็ระเบิดเสียงหัวเราะอีกรอบ แล้วป็อบก็ดูเหมือนจะมีควันออก

หู ส่วนฟางก็หน้าเหวอเลย

" เห้ยๆ!!ไม่ใช่นะ " ฟาง

" ฉันจะฆ่าเธอ!!! " ละนี่คือเสียงนายหน้าโหดนั้น

 

    ละฉันก็ก้มหน้างุดๆเมื่อรู้ความจริงทุกอย่าง เอาเป็นว่าฉันเข้าใจผิดทุกอย่างเองละ

ฟางไม่ได้เป็นแฟนกับโทโมะ แต่เป็นแฟนกับนายนั้นที่ชื่อป็อบปี่ ดูเหมือนนายโหดนั้นจะอารมณ์

เสียมากๆเลยนะแทบจะกระโดดเข้ามาขย้ำคอฉันได้แล้วละ ดีที่นายโทโมะมาขวางไว้ ไม่งั้นฉัน

โดนแน่ๆ

" เข้าใจแล้วนะคือเราไม่ได้เป็นแฟนโทโมะ " ฟางบอกแล้วฉันก็พยักหน้างึกงักให้

" เข้าใจก็ดีแล้วละเธอเข้ามาบ้านฉันได้ไง " ป็อบถามอีกดูคำพูดหน้าตาสิ เหมือนอยากให้ฉัน

ดับลงเลย

" อ่อยัยนี่โดนทำร้ายมาฉันเลยพาเธอมาให้ฟางทำแผลให้ " โทโมะที่เพิ่งหยุดหัวเราะ

ได้พูดขึ้น

" เหรองั้นก็จำไว้ว่าฟางนะแฟนฉันและเรามีลูกด้วยกันแล้วเข้าใจนะ!!! " หมอนี่

กระแทกเสียงดังมาก ฉันนิ่งก็สะดุ้งเอาๆ นี่เขาพูดเบาๆไม่ได้เหรอ แต่เอ๊ะ? เขาบอกว่าฟาง

มีลูกเหรอ ตายจริงถ้าเมื่อกี้ฉันไม่รับเธอไว้มีหวังได้ตกเลือดแน่ๆเลย ฉันคิดอย่างใจหาย

ก่อนจะหันไปมองหน้าโทโมะบ้าง

    ก็เห็นนายนั้นมีสีหน้าเปี่ยนไปแววตาเหมือนเจ็บช้ำเขาชอบฟางงั้นเหรอ

ทำไมฉันถึงรู้สึกใจแฟบลงแบบนี้นะ

 

" บ้านเธออยู่ไหนเดี๋ยวฉันไปส่ง " โทโมะถาม เมื่อเราออกมาจากบ้านของนายป็อบนั้น

     ท่าทางเขาดูเปลี่ยนไปจากก่อนหน้านี้ลี้ลับเลย...

" ไม่เป็นไรฉันจะกลับเอง " 

" เรื่องวันนั้นฉันจะรับผิดชอบเอง " ฉันนึกว่าตัวเองคุยเรื่องนี้กับเขารู้เรื่องแล้วนะ

" ไม่ต้องฉันบอกแล้วไงว่า... "

" ฉันชอบเธอแล้วละ "

" นายโกหก นายรักฟางต่างหากสายตานายมันฟ้อง " ฉันพูดความจริงแต่ไม่รู้ทำไมหัวใจมันถึง

เจ็บนิดๆแบบนี้  ฉันมันบ้าไปแล้วจริงๆ

" ใช่ฉันรักฟางแต่แล้วไงละ ฉันก็ชอบเธอนิงั้นมาเป็นของแก้เหงาให้ทีสิเพื่อลืมฟางไง... "

 

เรื่องนี้โทโมะน่ารักนะอิอิแก้วมาครั้งแรกก็

ป่วนคู่ของฟางกับป็อบไปแล้วฮ่าๆๆเรื่องนี้วนไปหา

เรื่องHot secret ชะงั้นคิกๆ

โทโมะน่ากลัวกว่านี้อีกนะค่ะฮ่าๆเม้นโหวตด้วย

นะค่ะและเดี๋ยวไรเตอร์จะได้ทำตัวน่ารักๆ

มาอัพเร็วๆไงค่ะทุกเรื่องเลย อิอิ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา