Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  13.93K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

10) คุณทำให้ฉัน ใจแทบจะระเบิด

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

End Tomo Talks…

        ฉันตื่นมาพร้อมกับเห็นหน้าของโทโมะเป็นอย่างแรก เขายิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยน

จนทำให้หัวใจของฉันเต้นตึกตัก นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย? เขาอยู่ตรงหน้าฉันใช่มั้ย? มือของ

เขายื่นมาสัมผัสใบหน้าของฉันเบาๆ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจูบที่แก้วของฉัน จนฉันต้องหลับ

ตาแน่นปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ไม่ใช่เพราะกลัวหรือเสียใจ แต่เป็นเพราะความดีใจที่

มันมากล้นที่ได้เจอเขาอีกครั้งต่างหาก                                                                         

“ตื่นแล้วเหรอ เห็นแต่ถุงมะม่วงอยู่ตรงนั้น เธอยังไม่ได้กินข้าวเลยสินะ” มือเรียวยาวของเขา

ชี้ไปที่ถุงมะม่วงที่วางอยู่ที่โตะ

“รีบแต่งตัวเดี๋ยวจะพาไปกินข้าว” ฉันกระพิบตาถี่ๆ ก่อนจะมองดูเขาที่อารมณ์เปลี่ยนไวยังกับอะไร

“กินแต่แบบนี้ไม่ได้นะ เดี๋ยวลูกไม่แข็งแรงหรอก” เขาพึงพำแล้วจับถุงมะม่วงทิ้งลงถังขยะที่

อยู่ใกล้ๆกับเขา

“ทำไม…”

“ไม่ต้องถามอะไรแล้ว” เขาเดินเข้ามาหาฉันพร้อมนั่งลงข้างๆ สายตาของเขามันยากจะอ่านออก

ว่าตอนนี้เขาคิดอะไร

“เราเลิกกันนะ… แล้วเรี่มต้นกันใหม่อีกครั้ง” ลมหายใจของฉันแทบจะหยุดเต้น เมื่อได้ยินคำนี้ออก

จากปากของเขา สิ่งที่เขาเอ่ยบอกมานะจริงเหรอ

“นาย…”

“ฉันไม่ได้บอกให้เธอไปทำแท้งนะ! เธอถามเองนิว่าถ้าผู้หญิงคนอื่นน่ะ!” แล้วอยู่ๆ เขาก็เปลี่ยน

อารมณ์รวดเร็วแล้วทำหน้าบึงตึงใส่ฉัน แต่มือนี่ยังกอดฉันไว้ไม่ปล่อยเลย

“ถ้าเธอบอกว่าลูกเธอ ฉันคงไม่พูดแบบนั้นหรอก เพราะเธอนั้นแหละไม่ยอมบอกว่าลูกเธอ!!”

ฉันเบ้ปากจะร้องไห้จริงๆนะ ทำไมเขาต้องโวยวายอะ

“ขอโทษไม่ได้ตั้งใจ” เขาทำหน้าตกใจนิดหน่อยที่ฉันทำเหมือนจะร้องไห้ ฉันตามอารมณ์

เขาไม่ทันเลยจริงๆนะ

“ก็ฉันกลัว ว่านายจะไม่รับ…” ฉันพูดเสียงเครือกลั้นน้ำตาเอาไว้ แต่ในใจฉันนี่สิมันร้องไห้แทบจะ

เป็นสายเลือดอยู่แล้ว

“ฉันรับ ฉันรับได้ทุกอย่างแก้ว เราอยู่ด้วยกันมานานแค่ไหนแล้วฉันไม่ปล่อยมือเธอไปหรอก”

สุดท้ายน้ำตาที่ฉันอุตส่ากลั้นไว้มันก็ไหลพรากลงมาทันที ฉันไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะคิดแบบนี้

ฉันดีใจ ดีใจมากจริงๆ

“ป่ะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ… ไม่ดีกว่าเธออยู่นี่แหละ เดี๋ยวลงไปชื้อให้ดีกว่า” ฉันจ้องมองเขา

ที่เปลี่ยนอารมณ์ไวยิ่งกว่าจรวด แล้วถอนหายใจออกมา นี่เขาจะเอาไงกันแน่

“หมอให้ไปโรงพยาบาลวันไหน” แล้วอยู่ๆโทโมะก็ถามคำถามนี้มา จริงสินะ…

“วันนี้…”

“วันนี้! ทำไมเธอไม่บอกฉันให้ไวกว่านี้ห้ะแก้ว!!” อะไรของเขานะ จะดีจะโกรธ จะหงุดอารมณ์ไม่ดี

เอาสักอย่างเถอะ

“ก็ฉันเพิ่งนึกได้ นายอย่าอารมณ์เสียได้ไหมเล่า” ฉันบ่นอุบอิบ ส่วนโทโมะก็นิ่งไปเลย

“เอาละๆ ฉันไม่อยากเถียงกับเธอนะแก้ว นอนๆพักไปก่อนเดี๋ยวจะออกไปชื้อข้าวมาให้โอเค?”

เขาเลิกคิ้วสูงพลางถามไปด้วย

“ทำไมนายจะไปไหนไปหาผู้หญิงชื่อมีนเหรอ” ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันถามเขาไปแล้วนั้น

“อย่ามาหาเรื่องน่า เรื่องนี้เดี๋ยวจะเคลียร์เอง”

“เหรอ แน่ใจเหรอว่าเคลียร์นะ” คงเพราะช่วงนี้ฉันท้องอยู่รึเปล่านะ ถึงได้ปากเก่งกับเขาแบบนี้

“นี่เธอหึงเหรอ” เขากระตุกยิ้มที่มุมปากแล้วเอาหน้ามาใกล้ๆ จนฉันหน้าแดงขึ้นทันที

“ฉันหิวแล้ว…” พอพูดแบบนี้โทโมะก็หัวเราะออกมานิดหน่อย

       ฉันยิ้มออกมาน้อยๆตอนที่เขา เดินออกไปจากห้องชุดนี้ แปลกนะก่อนหน้านี้เรายังต่างคน

ต่างอยู่เลย แต่ทำไมตอนนี้เราคุยกันเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยละ ยิ่งคิดก็ยิ่งแปลกใจ แต่ว่าความ

รู้สึกที่ดีในหัวใจนี่นะ มันคือของจริง

        โอ้ย ให้ตายฉันนอนไม่หลบ เพราะคำพูดของโทโมะนั้นแหละ อีกอย่างนะฉันเพิ่งนอนตื่นนะ

ฮือ ทำไงดี ตอนนี้ฉันน่ะ อยากเจอเขาอยากอยู่ใกล้ๆเขาแทบบ้าแล้ว

       ในระหว่างที่ฉันกลิ้นไปกลิ้งมาอย่างสุดจะทน ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้าพร้อมกับเปิดประตูเข้ามา

ทำให้ฉันเลื่อนตัวลงไปนอนแกล้งหลับทันที

“แก้ว…” เสียงของโทโมะดังอยู่มาใกล้ๆแต่ไม่รู้เป็นอะไร ทำให้ฉันไม่อยากลุดขึ้นเลย อยากแกล้ง

เขามากว่า

“หลับเหรอ… ดีเลยจะได้ปล้ำง่ายๆ” ฉันลืมตาโผทันที ก่อนจะเด้งตัวขึ้นมองหน้าเขาจังๆ เห็น

เขายิ้มและหัวเราะออกมาอย่างกับมันเป็นเรื่องตลก

“ว่าแล้ว ว่าต้องแกล้งหลับ ลุก!” แล้วเขาก็สั่งๆนั้นแหละ แต่ที่แปลกคือฉันทำตามไง

“นี่คอนโดเพื่อนใช่มั้ย?” เขาถามตอนที่จัดอาหารใส่จานมาให้ฉัน

“อาห้ะ! รีบเก็บเสื้อผ้านะแล้วกลับไปบ้าน พิมมาแล้วยัยนั้นถามหานะ” เอ๊ะ? พิมกลับมาจากญี่ปุ่น

แล้วเหรอ ฉันคิดถึงเธอจังไม่ได้เจอตั้งหลายวันแล้วด้วย

“แต่…”

“ไม่ต้องกลัวหรอก ยังไงวันหนึ่งพิมก็ต้องรู้นั้นแหละ” เขาพูดดักขึ้นเมื่อรู้ว่าฉันกำลังกลัวอะไร

       ใช่แล้ว ฉันกลัวพิมรู้ว่าฉันท้องกับพี่ชายเขา ฉันกลัวสายตาคนอื่นที่มองฉัน กลัวนั้นกลัวนี่

กลัวไปหมดทุกอย่าง เพระฉันท้องในวัยเรียน อะไรก็ไม่พร้อมเลยสักอย่างเดียว แต่ก็ยังดีอยู่นิด

หน่อยที่ฉันใกล้จบแล้วเหลือแต่เข้าสอบเท่านั้น

“เดี๋ยวลูกก็เครียดตามหรอก ไม่ต้องไปคิดอะไรมาก แล้วมียาแก้แพ้มั้ย?” เขาถาม ฉันก็เลยส่ายหัว

ไปให้ จะว่าไงดีละช่วงนี้ฉันไม่ได้ไปหาหมอเลยละ เพราะเวลาไปหาหมอทีไร หมอก็ถามแต่แฟน

มาด้วยรึเปล่า ฉันเลยไม่กล้าจะไปที่นั้น

“เฮ้อ เธอนี่น่า… กินข้าวก่อนๆเดี๋ยวไปหาหมอด้วยกัน”

        หลังจากที่ทำตามคำสั่งของท่านโทโมะเสร็จสิ้น เขาก็มาคลอเคลียร์ฉัน มือของเขาเตะ

นั้นนี่ อย่างอยู่ไม่สุข จนฉันเรี่มรู้สึกไม่ปลอดภัยเอาซะเลย ฉันรู้สึกตกใจฉันเมื่อเขาจูบลงที่ริมฝี

ปากฉันมือของเขาลูบไร้ลงที่ต้นขาอย่างหยาบคายเล็กน้อย

“โทโมะ!” ฉันปรามเขาอย่างตกใจ แน่สิคนแบบเขาจะฟังเหรอนี่เขาไม่ดูเลยใช่มั้ยว่าฉันท้องนะ

“ฉันอยาก…”

“นี่โทโมะ นายดูสถานการณ์บ้างมั้ย ตอนนี้ฉันท้องนะ!” ฉันพยายามเบี่ยยงตัวจากเขา แต่ก็เท่านั้น

แหละคนแบบเขานะเหรอจะปล่อยฉันไปง่ายๆ

“ครั้งก่อนก็มีได้ เธอน่าจะท้องแล้วด้วย”

“ก็ตอนนั้นยังไม่รู้ แต่ตอนนี้รู้แล้วเลยไม่ได้!” ฉันขึงตาใส่เขา แต่โทโมะก็ไม่สนนอกจากจะจูบ

แก้มฉัน

แล้วยังทำหน้าตาอ้อนๆอีก

“ก็อยาก…”

      โอย… พ่อคุณจะพูดอ้อมกว่านี้ไม่ได้รึไง ฉันเขินอายแทบจะแทรกแผ่นดินหนีอยู่แล้ว

“นี่ไม่ได้เหรอ…” โทโมะอ้อนมาอีกจนฉันอยากจะบ้าตายจริงๆแล้วละ

“ฉันบอกว่าฉันท้องไง”

“ไม่เคยเรียนเพศศึกษาเหรอ คนท้องมีอะไรกับสามีได้เยอะแยะ…” ฉันไม่รอที่จะฟังเขาพุดอีก

ก่อนจะผลักเขาออกแล้วเดินไปห้องน้ำ ไม่อยากรอฟังคำพูดหื่นๆของเขาอีกหรอก ไม่วายยังได้ยิน

เสียงหัวเราของปีศาจอย่างเขาอีก

            พอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นเขานั่งยิ้มให้ฉันอยู่ที่เตียงรอแล้ว ให้ตายเถอะฉันรู้สึก

เหมือนฟ้าจะไม่เข้าข้างฉันซะแล้วสิ เขาเดินมาลากฉันไปที่นอนก่อนจับฉันลงนอนกับเตียงแล้ว

กอดฉันไว้แน่นๆ

“แก้ว… จูบหน่อยดิ” โทโมะสั่งมาอีกครั้ง แบบว่ามันเป็นการเสี่ยงมากที่จะจูบเขาในเวลาแบบนี้

“ไม่จูบก็ปล้ำอะ ลองดูดิ…”

ฮือ เล่นขู่กันแบบนี้ใครจะกล้าละ…

Tomo Talks…

       เชื่อเหรอ… ว่ามันจะหยุดแค่จูบ ผมเหมือนคนติดเหล้าที่มันจะลงแดงตายให้ได้ถ้าไม่ได้ทำ

         สุดท้ายเป็นไง… แก้วก็เคืองจนไม่ยอมให้ผมกอดหลังจากจบเรื่องร้อนๆ กันแล้ว แต่ผมก็

ปล้ำกอดเธอได้อยู่ดี หึๆ

         พอถึงตอนเช้า ผมก็ลากแก้วไปที่คอนโดของผม แล้วก็ปล้ำแก้วอีกทีก่อนจะแต่งตัวไป

เรียนเธอโกรธมาก นั่งชันเข่าบนเตียงดึงผ้ามาคลุมร่างเอาไว้และจ้องผมด้วยสายตาอาฆาต

“นายมันร้าย…” เธอด่า ทำให้ผมหัวเราะร่วนเพราะนั้นเป็นคำที่น่ารักเหลือเกิน

“เธอก็ขัดขืนมั้งสิ ตามใจกันตลอดแบบนี้ฉันก็นิสัยเสียนะสิ” ผมหัวเราะร่วนก่อนจะเสยผมลวกๆ

“วันนี้สายละ ต้องออกไปก่อนนะ หาอะไรกินเองได้มั้ย?” ผมถาม แต่แก้วสะบัดหน้าหนีแต่แก้ม

แดงอย่างน่าแกล้งสุดๆ ผมเลยหัวเราะก่อนจะเดินออกไปจากห้องไม่พูดอะไรมาก เดี๋ยวพลาน

ไม่ได้กินของหวานอีก

      พอเดินออกมาจากห้อง ผผมก็ต้องสะงักเมื่อเห็นใครคนหนึ่งยืนรออยู่ด้านนอก เหมือน

จะมาดักรอนานแล้ว

“ไฮ… โทโมะ… คิดถึงจัง”

 

TK TK TK TK TK TK TK

ฮันน้อวววบอกเลยว่านังโมะ

มันน่ารักมากเลยครัชตอนนี้

55555555555555555

เอ๊ะใครมาดักรอ โทโมะกัน??

รอลุ้นติดตามกันนะเออ ^^

เม้นๆให้ด้วยนะ รู้สึกว่าเม้นหายอะ

แง่ๆๆ แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า จุ้บๆ

 

ปล. ไรเตอร์ขอฝากเรื่อง

Wishes ปราถนารักหัวใจผู้ชายเย็นชา

เอาไว้ใจอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะจ้า

http://keedkean.com/fiction/KK0008311.html

เป็นฟิคของป็อบปี้กับฟาง อิอิ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา