Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.08K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

11) ในอ้อมแขนของเทวทูต

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

“ขนมจีน…” ผมพึมพำชื่อเธอเบาๆ เพราะรู้จักผู้หญิงตรงหน้าดี

“จำได้ด้วยเหรอ ดีจัง…” เธอว่าและทำท่าจะเข้ามากอดผม แต่ผมเบี่ยงตัวหนีอละถอยห่าง

ออกมาอย่างรังเกียจ

“อย่าเข้ามาใกล้ เธอเหม็นเหล้าหึ่ง และเดาว่าคงไม่ใช่แค่กลิ่นเหล้าด้วย ไหนจะกลิ่นบุหรี่

ไหนจะกลิ่นแบบว่า… รู้ๆกันนะเวลามีเช็กแล้วไม่อาบน้ำ นั่นแหละ เธอเหม็นมากเลย…” ผมบอก

และเห็นว่าเธอหน้าเสียใป

        แล้วไง… ผมไม่ใช่สุภาพบุรุษที่ต้องคอยตามเอาใจใส่ใครอยู่แล้ว ถ้าคนๆนั้นไม่ใช่แก้ว

อีกอย่างผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่ผมไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย เธอทำให้เพื่อนกลุ่มหนึ่งของผมแตกคอกัน

และดูท่าทางแล้วก็เดาไม่อยากว่าเธอต้องการอะไร

“ฉัน…”

“ไม่ต้องบอกว่าชอบนะ เอียน… ขอละ เธอทำให้หลายคนทะเลาะกันเพียงแต่อยากบริหาร

เสน่ห์เท่านั้นจริงมั้ยล่ะ แล้วนี่เพิ่งออกจากห้องใครกันล่ะ” ผมถาม และเห็นว่าเธอทำหน้าเหมือน

จะร้องไห้ แต่ผมไม่ใจอ่อนหรอกนะถ้า คนนั้นไม่ใช่แก้ว…

“โทโมะ… ฉัน…” เธอตอบไม่ได้ น้ำตาคลอชึ่งมันไม่ได้ทำให้ผมสงสารเธอเลยสักนิด กลับมัน

มันทำให้ผมสมเพชเธอมากกว่า

“ฉันไม่ชอบเธอ คิดว่ามาบอกชอบฉันรักฉัน ทั้งที่เพิ่งลงจากเตียงของใครก็ไม่รู้แล้วฉันจะดีใจ

งั้นเหรอ ไม่เลยขนมจีนมันน่าสมเพชมาก เพราะมันทำให้รู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงง่ายๆที่พร้อมจะแก้

ผ้าขึ้นเตียงกับใครก็ได้ ทุกคน…” ผมพูดอย่างไม่ไว้หน้า

        เพราะคนแบบนี้ต้องพูดให้ตรงและเข้าใจมากที่สุด ไม่งั้นยัยนี่คงไม่เลิกตามตอแย

ผมแน่ๆ

“โทโมะ…”

“ไปซะขนมจีนและอย่าให้ฉันได้เจอเธออีกนะ…” ผมบอกเสียงเรียบแล้วเดินออกมา ไม่อยาก

จะเสียเวลากับคนแบบนั้นเลยจริงๆนะ

          ระหว่างที่ลงลิฟต์ ผมก็ยกโทรศัพท์มือถือต่อสายไปหาแก้ว แต่ไม่แน่ใจว่าเธอจะ

รับสายรึเปล่า ก็เล่นแกล้งซะขนาดนั้น เธอไม่โกรธมากก็น้อยแหละ แต่ความผิดต้องโทษแก้ว

คนเดียวเท่านั้นเพราะเล่นทำแก้มแดงๆ ให้น่ารักน่าแกล้งทำไมเล่า ใครจะไปทนไหวกันล่ะ…

 

(ไร…)  แก้วพูดเหมือนหาเรื่อง ผมก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ ยิ่งเธอโกรธมากเท่าไรผมก็ยิ่งงมีความ

สุขมากเท่านั้น

“ตื่นรึยังวันนี้มีเรียนไม่ใช่เหรอ?” ผมถามและยิ้มมุมปากตลอดเวลา ให้ตายสิสงสัยผมคงใกล้

บ้าไปแล้ว

(นายนั้นแหละ แกล้งกัน!) เธอทำเสียงฮึดฮัดฟัดเฟียด แบบที่อยากกลับไปแกล้งอีกรอบ

“โทษทีนะ ต้องไปแล้ว วันนี้ออกไปไหนรึเปล่า…”

(ไม่รู้ ไม่บอก ไม่ต้องมาสนใจเลย ฉันจะอาบน้ำแล้ว…) แก้วยังดูหัวเสีย ตั้งแต่เธอท้องมาเนี่ยเห็น

ความเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเลย ชึ่ผมก็ชอบมันด้วยสิ

“งั้นเลิกเรียนจะโทรหานะ รับสายด้วยละ…”

(ไม่สน!) ว่าที่คุณแม่ยังดื้อดึงจนผมอดมันเขี้นวไม่ได้

“เดี๋ยวเหอะ ดื้อมากๆจะโดนดีแบบเมื่อคืนอีก” พอขูไปแบบนั้นแก้วก็เงียบกริบเลย มีแต่เสียง

หายใจฟึดฟัดที่ดูน่ารักนั้นแหละ

“รับสายด้วย แล้วจะโทรหา โอเค้?”

“แก้วครับ ฟังอยู่หรือเปล่าครับ ที่ถามไปได้ยินมั้ยครับ” ถึงจะรู้ว่าเธอกำลังโกรธ แต่ผมก็

อยากแก้ลงเธอเรื่อยๆ ผมนี่นิสัยเสียจริงแหะ

“รู้แล้ว…”

“โอเคคะ… แล้วเจอกันนะคะ…”

End Tomo Talks…

           ฉันหน้าแดงและวางสายลงเมื่อได้ยินเสียงพูดคะขาหวานๆของ โทโมะ หัวใจฉันเต้นแรง

อย่างน่ากลัว ไม่ว่าจะพยายามปรามแค่ไหนก็ทนแทบไม่ไหว ถึงมุมแบบนี้จะเคยห็นบ่อยแล้วก็ตาม

แต่มันก็อดที่จะใจเต้นแรงไม่ได้ แหะๆ

            หลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ฉันก็เก็บหนังสือใส่กระเป๋า เดินออกจากห้องอย่าง

ไม่เร่งรีบ แต่ฉันก็หยุดเดินกระทันหันและล้วงเอามือถือขึ้นมาดูเพราะมีเสียงเรียกเข้า ตอนแรกนึก

ว่าเป็นโทโมะที่แสนเอาใจแต่ แต่กลับเป็นของเพื่อนอีกคนของฉันอย่างมิล่าแทนนี่สิ

“ไง มิล่า…” ฉันพูดก่อนจะเดินลงไปที่ลิฟต์

(เฮ้! ไม่ได้คุยกันเลยนะ เธอไปไหนนะ) เสียงแว้ดๆของมิล่าดังมาทำให้เดาอารมณ์แม่คนนี้ได้เลย

ว่าคนโมโหไม่มาก็น้อยแหละ ที่ไม่เห็นฉันในห้องของเธอนะ

“เอ่อ คือ ฉันมาอยู่กับแฟนนะ” ฉันบอกเสียงอ้อมแอ้มอย่างเขินอายนิดหน่อย แน่สิฉันบอกคน

อื่นได้เต็มปากแล้วนิว่าเขาคือแฟนฉัน

(ห้ะ! แฟนเหรอ นี่ฉันหูฝาดไปป่ะนะ ใครแฟนเธอ แล้วไปเจอกันตอนไหนยังไง!) เอ่อ เล่นรัว

คำถามมาขนาดนี้เลยเหรอ ทีละคำถามก็ได้แม่คุณ

“ก็ เจอนานแล้วสามเดือนกว่าๆ”

(โอ๊ะ ช่วงที่เธอโดนยัยป้าหน้าเลือดถีบออกจากหอนั้นนะเหรอ) มิล่าพูดซะฉันกลืนน้ำลายอึกๆเลย

คิดถึงตอนนั้นก็ฮานะ ชีวิตฉันเปลี่ยนผันไปได้ขนาดนี้เลยเหรอ

“ก็นั้นแหละๆ”

(โอ้พระเจ้า รีบมาที่มอเลยนะแก้ว ฉันอยากรู้ว่าเธอไปเลิฟๆกับแฟนตั้งแฟนตั้งแต่ตอนไหน

ทำไมฉันไม่รู้!) จริงๆแล้ว มิล่าก็สนิทกับฉันมากพอนะ แต่ว่าไงดีละ เพราะเธอไม่ค่อยสนใจ

อะไรฉันก็ไม่ ค่อยพูดอะไรเลยทำให้เธอไม่ได้รู้เรื่องฉันเลย

“เอ่อ…”

(อีกอย่างนะ แฟนเธอนะใช่คนเดียวที่เพจยัยอิงค์พูดถึงป่ะ รีบๆมาะ ฉันรออยู่…) พูดจบแล้วก็วาง

สายไปเลยจ้า

           ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากลิฟต์แล้วเดินไปเรียกแท็กซี่อยู่

หน้าคอนโด พอได้รถฉันก็ขึ้นไปนั่งและบอกเข้าให้ป่างที่มหาวิทยาลัยทันที แถมไม่นานก็ได้ยิน

ข้อความไลน์ส่งมาด้วย

 

TOMO: กินข้าวยัง หาอะไรทานด้วย เลิกเรียนแลวจะโทรหา รับสายด้วย ไม่งั้นตาย!!

KAEW: รู้แล้ว

TOMO: ดีมากลูบหัวสองที

 

         ฉันหัวเราะกับความน่ารักของโทโมะทันที เมื่อเห็นเขาส่งสติ๊กเกอร์จูบ น่ารักๆ มาด้วย ไม่รู้

ทำไมช่วงหลังๆนี่โทโมะถึงทำตัวน่ารักเหลือเกิน

“อย่ามาทำให้ใจฉันเต้นแบบนี้สิ ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ…”

 

         ฉันไม่ได้ทำตามที่โทโมะสั่งละ…

         มันยังหลอนๆอยู่เลยนะ เพราะไม่รู้ว่าโทโมะจะมาตอนไหน เหมือนหลอนไปเอองว่า

เขาอาจจะโผ่มาตรงหน้าแล้วถามว่าทำไมไม่กินข้าว ประมาณนั้นแหละ

           พอเลิกคลาสฉันเลยแวะไปชื่ออะไรมารองท้อง วันนี้ไม่มีเรียนและไม่รู้ว่าจะเจอโทโมะ

ตอนไหนท้องก็หิวเลยเลือกขนมปังกับนมวัวมารองท้องไว้ก่อน

         สักพักเขาก็โทรมาทำให้ฉันหุบยิ้มไม่ได้เลย…

(ไงแก้ว เลิกเรียนแล้วใช่มั้ย?) เขาถามมาตามสบาย ฉันเลยพยักหน้าอย่างไม่รู้ตัว

“อึม เลิกเรียนแล้ว” ฉันตอบ ซึ่งก็งงอยู่เหมือนกัน ว่าโทโมะรู้เรื่องทุกอย่างของฉันได้ยังไง

(แล้วกินอะไรรึยัง…) ฉันสะอึกทันทีกับคำถามนี้ของเขา ถ้าบอกความจริงไปเขาอาจจะโวยวาย

ฉันเลยเลือกที่จะ โกหก…

“กินแล้ว”

(กินตอนไหน) เสียงของโทโมะเข้มขิ้นจนฉันสั่น กลัวว่าเขาจะจับได้

“กินก่อนเข้าเรียน…”

(จริงเหรอ แล้วนี่อะไร)

        ฉันสะดุ้งสุดตัวเมื่อมัคนมาซ้อนอยู่ข้างหลังแล้วก็จับมือของฉันไว้แน่น ฉันหันไปมองแล้ว

ก็หน้าเสีย โทโมะ อยู่ที่นี่แล้ว โธ่

“โทโมะ…” ฉันครางเสียงอ่อย เมื่อโทโมะดึงเอาถุงขนมออกจากมือฉันแล้วทิ้งมันลงถังขยะ…

“เธอนี่มันเหลือเกินจริงๆนะ แก้ว…” เขาบ่นอุบอิบออกมา แต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรฉันอีก

“ก็นายนั้นแหละ ทำฉันสาย”

“อ้อ… จะบอกว่าเพราะฉันหื่น เลยทำเธอสายงั้นสิ!?” ฉันเต้นพราดๆ มองช้ายมองขวาทันที

เพราะเสียงเขาที่พูดออกมานะเบาซะที่ไหนละ

“ทำไมต้องเสียงดังด้วย!”

“ก็คนอื่นจะได้เลิกมองเธอสักที” เขาบอกพรางใช้มือโอบเอวฉันไว้ให้เดินไปพร้อมกัน

            ฉันทำหน้าเหลอหลาแล้วก็มองดูรอบๆ คนอื่นมองเราเยอะจริงๆอย่างสนใจซะด้วย

แต่ฉันว่าตอนแรกก็ไม่มีคนมองมากหรอก แต่พอเขาพูดเสียงดังคำนั้นออกมาปุ๊บคนอื่นก็มองตรึม

เลยจ้า ไม่วายยังชุบชิบนินทาให้ได้ยินอีก

         โทโมะไม่ได้พาฉันไปที่คอนโดแต่กลับพาฉันมาที่บ้านแทน สิ่งแรกที่เห็นคือพิมที่นั่ง

จิบกาแฟพร้อมกับอ่านนิยายในมืออย่างสบายอารมณ์ พิมมองมาที่ฉันแล้วมีเคื่องหมายถามอยู่

บนหน้าอย่างชัดเจน แน่สิก็มาถึงที่บ้านแล้วโทโมะก็ยังไม่ยอมปล่อยมือออกจากฉันเลย

“เฮ้ ถึงบ้านแล้วนะจะเกาะกันไปถึงไหน” ว่าแล้วพิมก็ถามทันที โทโมะเองก็ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

หน็อยอิตานี่

“ปล่อยได้แล้ว” ฉันบอกเขาเบาๆแล้วเกาะมือออก โทโมะก็ยอมปล่อยแต่โดยดี

“ฉันไม่อยู่หลายวันเนี่ย ดีกันยังอะ” พิมถามเมื่อฉันเดินเข้าไปนั่งข้างๆเธอ ทำเอาหน้าร้อนเลยแหะ

“ไปหาแม่มา เรื่องอะไร” ไม่ทันที่ฉันจะพูดโทโมะก็ถามพิมก่อน

“อ้อ เลือกคู่! ให้ตายสิแม่อะ ให้ฉันไปดูตัวกับใครก็ไม่รู้พี่อะโชคดี ที่ตอนนั้นแม่เห็นว่าพี่

มีแฟนแล้ว แต่กรรมมาตกที่ฉันนี่สิ!!” พิมบ่นๆแล้วมองหน้าพี่ชายตัวเองอย่างไม่ชอบใจเท่าไรนัก

“ไอ้หมอนั้นเป็นใครละ!” โทโมะถามพิมยิ้มเหมือนจะกวนอารมณ์ให้เธอแปลงร่างเลย เดี๋ยวก็โดน

พิมโวยหรอก

“จะใครซะอีกละ ก็อิตากวินไรนั้นละคนที่แอบชอบฟางแฟนพี่ป็อบอะ” ฉันขมวดคิ้วอย่างสงสัย

ก่อนจะมองหน้าโทโมะ เขาทำหน้าไม่ชอบใจนักเหมือนพิมเลย

        จะว่าไปฟางก็มีคนชอบเยอะแหะแบบนี้นายป็อบอะไรนั้นคงจะหวงหน้าดูเลย…

“เหอะ หนีการแต่งให้ได้นะน้องรัก พี่ไม่ชอบไอ้หมอนั้น” โหทีนี้มาทำเป็นเชียร์เข้าไปใหญ่ เข้ากัน

ได้ดีซะเหลือเกินพี่น้องคู่นี้

“แน่นอน ฉันไม่ยอมแต่งหรอก” พิมพูดอย่างมั่นใจและหันมาถามคำถามที่เอาฉันใจหายหมด

“ว่าแต่ เธอนะอ้วนขึ้นนะรู้ตัวป่ะ” ฮือ แม่จ๋า

“ไม่อ้วนได้ไง ก็แก้วท้อง” กรี๊ด!! ฉันออยากจะจตบปากอิตาโทโมะนี่จริงๆเลยทำไมมาแฉกัน

แบบนี้ละฮือ

“อ้อ แก้วท้องนี้เอง… ห้ะ แก้วท้อง!!!” ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อเธอแผดเสียงออกมาทันที

“กับใคร!”

“พี่เอง…” พิมทำหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา ดูเหมือนเธอจะช็อกไม่น้อยนะ

“ไอ้พี่โมะ!” สุดท้ายพิมก็เข้าไปตบตีพี่ชายตัวเองทันที แถมยังบ่นนั้นบ่นนี่อีก

         ฉันนั่งมองพิมที่ทั้งด่าทั้งว่าและตีแขนโทโมะเอาแล้วก็นึกจะสงสารและเจ็บแทน

ไม่ได้ พิมนะ มือเบาซะที่ไหนละ ฉันเคยโดนเธอลากยังจำได้เลยว่าแขนฉันช้ำม่วงแค่ไหน

จนเพื่อนคิดว่าฉันโดนทำร้ายร่างกายมา

“พี่นี่มันจริงๆเลยนะ พิมบอกแล้วไงว่าห้ามล่วงเกินแก้ว!” ฉันยิ้มออกมาหน่อยๆเมื่อรู้เหตุผล

ที่เธอต่อว่าพี่ชาย ก็เพราะเธอเป็นห่วงฉันนี่เอง

“ก็ไม่ได้ล่วงเกินอะไรนี่” โกหก เขานะเหรอจะไม่ล่วงเกินฉันนะ ฉันค้อนให้เขาที่มองยิ้มๆมา

ที่ฉันก่อนจะมองพิมที่ตอนนี้คงเดือดปุดๆไปแล้วมั้ง

“ถ้าไมม่ได้ล่วงเกินแล้วแก้วท้องได้ยังไงไม่ทราบ!” พิมต่อว่าอย่างเอาเรื่อง

“นี่เธอจะเข้าข้างพี่ชายไม่ได้หรือไง จริงๆแก้วอาจจะข่มขืนพี่เพราะอดใจไม่ไหวก็ได้…”

“อ๊ะ ไม่ใช่นะ!” ฉันบอกเขาอย่างโกรธๆ ฉันนะเหรอจะข่มขืนเขาพูดบ้าๆ

“ให้ตายสิ แล้วจะเอาไงต่อไปละ” เธอกอดอกถามแล้วมองมาที่ตัวฉันกับโทโมะสลับกันไปมา

“ก็ต้องคุยกับแม่ก่อน ละมั้ง” เขายักไหล่ทำเป็นไม่สนใจเท่าไร

“เหอะๆ งั้นก็รีบเตียมของไปคุยเลยนะพี่โมะบ้าๆๆๆๆ” เธอทำแก้มป่องอย่างน่ารักและทบพี่ชาย

สองสามทีก่อนจะลากฉันขึ้นไปข้างบน

           พิมทำท่าจะถามฉันหลายอย่างแต่เธอกลับไม่พูดออกมา ไม่สมกับเป็นเธอเลยนะพิม

“มีอะไรอยากถามฉันเหรอ” เมื่อพิมไม่ยอมพูดฉันเลยเสนอถามเธอแทน

“ก็ เอ่อ คือ…” เธอทำหน้าอึกอักจนฉันอยากจะหัวเราะจริงๆนะ

“ก็แบบ… ฉันไปไม่กี่วันนี่เธอท้องเลยเหรอ” ฉันแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่ได้เมื่อเธอถามแบบนี้มา

“แบบว่านะ คือคนเราท้องด้วยกันได้ไวขาดนี้เลยเหรอ ฉันไปไม่กี่วันเองนะ!”

“พิม ความสัมพันธ์ของฉันกับโทโมะนะ… มันมาไกลมากแล้ว”

             สุดท้ายฉันก็ยอมเล่าทุกอย่างให้พิมฟังโดยไม่มีข้อปิดบังอะไรเลยทั้งนั้น ก็มาถึง

ขนาดนี้แล้วนิเนอะจะปิดบังอะไรอีก พิมได้ฟังแล้วก็นิ่งไปชั่วขณะเหมือนกันใครกันจะไป

ตั้งรับทัรได้จริงไหมละ ถ้าพิมจะต่อว่าฉัน ฉันกยอมรับได้อยู่นะ

“นี่มันบ้าชัดๆรู้ตัวป่ะเนี่ย” พิมถอนหายใจออกมาพลางเอามือกุมขมับไว้ นี่ฉันทำให้เธอ

เครียดรึเปล่า

“ช่างแม่งเหอะ เธอรีบกลับไปนอนพักผ่อนเถอะหลานฉันจะได้สบาย เดี๋ยวฉันจะไปทำอาหาร

มาให้ทานยังไม่ได้ทานอะไรใช่มั้ย” ฉันพยักหน้างึกงักให้พิมก่อนที่เธอจะพาตัวเองออกไปจากห้อง

ส่วนฉันก็เดินกลับเข้าไปที่ห้องตัวเอง

        หลังจากที่ทานข้าอาบน้ำเรียร้อนฉันกรีบเข้านอนทันทีแถมล็อประตูไว้ด้วย เพราะพิมเธอ

สั่งมา แต่ฉันก็เห็นด้วยกับตวามคิดนี้นะ เพราะถ้าไม่ล็อกเดี๋ยวโทโมะก็เข้ามาลวนลามฉันอีก คิดแล้ว

ก็เขินแหะ

       ตอนเช้าหลังจากตื่นขึ้นมาฉันก็ไม่เจอใครเลยสักคนมีแต่อาหารที่วางไว้ที่โตะ กับกระดาษ

ข้อความเล็กๆแปะไว้

     ตื่นแล้วทานข้าวด้วยนะอย่าลืมดื่มนมด้วยแล้วจะรีบกลับมา

       โทโมะ

       ฉันยิ้มให้กับข้อความของเข้าก่อนจะทานข้าวที่เขาเตียมไว้ให้ ไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองรึ

เปล่านะ ฉันคิดว่าโทโมะน่ารักมากจริงๆและฉันก็อยากกอดเขาทุกเวลาเลยด้วย เป็นเพราะฉัน

ท้องรึเปล่านะที่ทำให้รู้สึกแบบนี้

   ก๊อก ก๊อก

       ฉันหันไปมองประตูเมื่อได้ยินเสียงคนมาเคาะ ถ้าไม่ใช่พิมก็ต้องเป็นโทโมะนี่แหละ

พอคิดได้แบบนั้นก็ยิ้มกว้างเดินไปเปิดประตูทันทีแต่สิ่งที่ฉันคิดก็พังลงเมื่อเห็นผู้ชายหน้าสวย

คนหนึ่งเดินที่หน้าประตูในมือเธอถือมีดไว้ ทำให้ฉันใจคอไม่ดีเอาซะเลย

“เธอนะเหรอ ที่ท้องกับโทโมะนะ” เธอพูดเสียงหวนแล้วมองหน้าฉันอย่างไม่เป็นมิตร

“เธอเป็นใคร” ฉันพูดเสียงสั่นแล้วพยายามเดินห่างจากประตูทันที

“ฉันเจอโทโมะก่อนเธอ ฉันรักเขาก่อนเธอ เธอมีสิทธิ์อะไรมาท้องกับโทโมะ!!” เธอกระแทกเสียงดัง

ก่อนจะเดินมากระชากแขนของฉันจนตัวฉันเข้าหาเธอ ทั้งกลัวทั้งสั่นในใจของฉันตอนนี้มีแต่หน้าของ

โทโมะเต็มไปหมด

“เธอต้องการอะไร…”

“ลูกของโทโมะนะ ฉันต้องการมากแค่ไหนแค่รู้มั้ย แต่เขาไม่เคยจะแตะต้องตัวฉันเลย!!”

        สถานนะการณ์แบบนี้ฉันควรจะทำยังไงดี ฉันกลัวว่าเธอจะคลั่งขึ้นมาแล้วมาทำร้ายฉัน

“ปล่อยฉันไปเถอะขอละ เธอต้องการอะไร…” ฉันพูดอย่างวิงวอนถ้ากราบแล้วทำให้เธอ

ยอมปล่อยไปได้ฉันทำไปแล้ว

“แท้งลูกของแกไง…”

 

TK TK TK TK TK TK TK

มาอัพแล้วตอนใหม่น้า

แก้วจะเป็นไงT^T 

โมะรีบกลับบ้านผู้หญิง

เก่าๆของแกเอาอีกแล้ว

เม้นๆให้เค้าด้วยนะแล้วมา

ลุ้นกันว่าจะเป็นไงต่อไป 

เรื่องนี้ใกล้แล้วแล้วเน้อ^^

เม้นโหวตนะ แล้วเจอกัน

ตอนหน้าจ้า

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา