Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.09K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

12) มารผจญ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

ตัวฉันแข็งทื่อสมองเรี่มไม่ทำงาน คิดอะไรก็ไม่ออก โทโมะนายกลับบ้านมาสักที

เถอะ น้ำตาฉันไหลออกมาเหมือนเขื่อนแตกทันที กลัว นี่คือความรู้สึกเดียวที่ฉันรับรู้ ผู้หญิงคน

นั้นแสระยิ้มมาที่ฉันในมือของเธอถือมีดไว้พร้อมจะแทงฉันไว้ตลอดเวลา หากฉันขยับ

         ระหว่างที่ฉันกำลังคิดหาทางออก เหมือนฟ้ามีตาฉันไดยินเสียงรถของใครคนหนึ่งมา

จอดหน้าบ้านของโทโมะ ฉันไม่ลังเลเลยที่จะใช้ตอนเธอเผลอผลักเธอออกแล้ววิ่งออกไปข้างนอก

“จองเบ!” เมื่อเห็นว่าเป็นจองเบ ฉันก็วิ่งเข้าไปหา น้ำตามันพรั่งพู่ออกมาเพราะดีใจ

อย่างน้อยฉันก็รอดแล้ว

“เป็นอะไร” จองเบจ้องหน้าฉันแล้วถาม

“ผู้หญิงคนนั้น เขาจะเอามีดมาแทงฉัน!” บอกแล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอีก จองเบมองตามที่ฉัน

บอกก่อนจะถอนหายใจออกมา

“เมายารึไงถึงมาทำร้ายคนอื่น อย่างไม่กลัวอะไรแบบนี้”

“ฉันเปล่านะ”

“ฉันไม่ได้ว่าเธอ” จองเบตอกกลับ แล้วบอกให้ฉันเข้าไปรอในรถก่อน ฉันก็ทำถามอย่างไม่รังเล

เพราะฉันกลัวผู้หญิงคนนั้นจริงๆ

          จากที่มองเหตุการณ์ข้างนอกเหมือนจองเบจะคุยกับเธอสักอย่าง ก่อนที่ผู้หญิงคนนั้นจะ

วิ่งหนีออกไป ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนจะเอามือปิดตาตัวเองไว้

“ไปหาโทโมะกับฉันมั้ย? ฉันว่าอยู่ที่นี่คนเดียวคงไม่ปลอดภัยหรอก” ฉันลืมตามองจองเบนิดหน่อย

แล้วพยักหน้าให้ตอบรับ มันคงดีถ้าฉันเจอเขาตอนนี้

“นายมาทำอะไรที่นี่เหรอ” ฉันเริ่มถาม เมื่อจองเบพาฉันออกมาได้ไกลมากแล้ว

“อ้อ โทโมะมันสั่งให้แวะมาดูเธอ”

“เห้?”

“ตอนนี้คบกันแล้วใช่มั้ย?” แล้วจู่ๆเขาก็พูดถามขึ้นมาทำเอาเขินนิดหน่อย

“อึม” เมื่อได้ยินคำตอบที่พอใจเขาก็ยิ้มร่าทันที เหมือนกับเขาต้องการให้โทโมะมีแฟนเหลือเกิน

             แล้วหลังจากนั้นเขาก็เงียบไปเลย เหมือนตอนที่เขามาส่งฉันตอนนั้น ฉันก็ไม่ได้พูดอะไร

ต่อจนมาถึงที่บ้านหลังโตหลังหนึ่งนั้นแหละ และฉันจำได้ว่านี่คือบ้านของนายป็อบปี้ เพราะฉันเคย

มากับโทโมะครั้งหนึ่ง

           ฉันเดินเข้ามาที่บ้านพร้อมกับจองเบที่เดินนำมาก่อนแล้ว คนเยอะแหะเหมือนกับมา

เลี้ยงฉลองยังไงยังงั้นเลย ฟางกับหวายหันมามองฉันนิดหน่อยพร้อมกับยิ้มให้ ฉันก็ยิ้มตอบพวก

เธอทันที มองหน้าพวกเธอแล้วก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เขาว่ากันว่าเพื่อนกันนั้นนิสัยมันจะค้ายๆกัน

และฉันก็เชื่อแบบนั้น หวายกับฟางก็ออกจะดูน่ารักไม่สู้คนเลย พวกเธอจะโดนรังแกแบบ

ที่ฉันเป็นรึเปล่า

“แก้วใช่มั้ย? มานั่งนี่มา” หวาย เธอเดินมาจับมือฉันไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่ใกล้ๆกับฟาง

“แก้วๆ ดูดิลูกของฟางอะน่ารักมากเลยเหมือนฟางเลยเป็นผู้ชายนะๆ” หวายบอกฉันให้

ดูลูกของฟาง เด็กคนนี้น่ารักมากเลยละขาวมากด้วย

“แล้วชื่ออะไรเหรอ” ฉันถามอย่างสนใจ เพราะยังไงฉันก็กำลังจะมีแบบที่เธอมี

“ชื่อน้องพอร์ชจ้า” ฟางตอบแล้วก็เล่นกับลูกชายตัวเองต่อ เป็นภาพที่น่ารักดีนะ

“พี่ฟาง” เสียงแหบพ่าดังมาทำให้เธอหันไปมองทันที เป็นสาวน้อยน่ารักมากเลยเขื่อนกำลัง

พยุงเธอเดินมาหาฟางที่นั่งอยู่ตรงนี้ ฉันเลยลุกให้เธอนั่งที่ฉันก่อนจะ เลื่อนไปนั่งอีกที่

“เฟย์ โอเคมั้ย” ฟางมองดูเธออย่างเป็นห่วง

“เฟย์โอเค พี่ฟางเฮ้อ เพราะเขื่อนนั้นแหละ!” เธอพูดกับฟางจากนั้นก็ไปแว้ดใส่เขื่อนทันมี

“ทำไมเพราะเขื่อนอ่า” พูดเสียงเศร้า แต่สายตานี่สิเจ้าเล่ห์มากบอกเลย

“จะเถียงเหรอเขื่อน!” เธอทำแก้มป่องอย่างน่ารักก่อนที่เขื่อนจะเข้าไปกอดรัดเฟย์ไว้

ยิ่งเห็นยิ่งน่ารักเนอะว่ามั้ย

“พอเลยอิตาบ้าๆ”

“ไม่เอาไม่พอกอดหน่อยๆ” เสียงน่ารักหยอกล้อของทั้งสองยังดังมาให้ได้ยินมาบ่อยๆ

            มองไปแล้วพวกเขาก็น่ารักดีเนอะเคนตะก็เข้ามากอดอ้อนหวาย ส่วนนายป็อบก็นิ่งๆ

แต่สายตาที่มองฟางเนี่ยขอบอกเลยว่าหวานกว่าที่เขื่อนกับเคนตะอ้อนแฟนตัวเองอีก

“แก้ว!!” แล้วเสียงที่ฉันต้องการได้ยินตอนนี้ก็เรียกชื่อฉันดังชัดเจนจนลั่นบ้าน

ตามด้วยอ้อมกอดที่อบอุ่นของเขาที่กอดฉันจากด้านหลัง

“เธอเป็นอะไรไหม!”

“ได้ยินว่ามีคนไปทำร้ายเธอถึงที่บ้าน” หน้าตาเขาดูตกใจสายตาเขาดูกังวนจนฉันขำ

ออกมาน้อยๆ

“มันไม่ใช่เรื่องน่าขำนะแก้ว!” เขาดูหงุดหงิดนิดหน่อยจนฉันตามอารมณ์ไม่ทันแล้ว

“จองเบ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครวะ” เขาปลายตาหันไปมองเพื่อนของเขาทันที

“ขนมจีน” พอจองเบบอกแบบนั้นฉันก็หันไปมองโทโมะทันที หน้าเขาดูโกรธมากเลยกำ

หมัดแน่นจนฉันเห็นเส้นเลือดที่ปูดออกมา

“บ้าชิบ จองเบจัดการให้ทีดิ” เขาไม่ทำแต่โยนไปให้จองเบทำแทน ผู้ชายคนนี้ช่างแก้ปัญหา

เฉพาะหน้าจริงๆ- -

“ทำไมไม่จัดการเองวะ”

“ไม่ได้ อยากอยู่กับแก้วนี่หว่า” พอเขาพูดแบบนี้เสียงก็โห่ดังขึ้นมาทันที นี่ที่พวกเขาเงียบเพราะรอ

ฟังสินะร้ายกาจจริงๆ

“ฉันก็อยากอยู่กับแฟนนะเว้ย” จองเบโวยวายทันที ชึ่งฉันก็อึ้งอยู่นิดๆนะ เพราะโทโมะเคยบอก

ว่าในบันดาเพื่อนของเขามีแฟนหมดนอกจากจองเบ พอเขามาบอกแบบนี้ทุกคนดูจะอึ้งนิดหน่อย

“แฟนเหรอ?” ป็อบปี้

“เห้ยมึงไปหิ้วมาจากไหนวะ” โทโมะ

“ใครใจกล้ามาคบมึงวะ” เขื่อน

“จองเบขายออกแล้วโว้ย” เคนตะ

          พวกเขาดูรักเพื่อนเนอะว่ามั้ย? ฮ่าๆ

“ชื่ออะไรวะ” โทโมะถามเพื่อนเขาทำยิ้มอย่างภูมิใจที่ทำให้เพื่อนเขาตกใจกันได้

“มิล่า” เอ๊ะ? ฉันเลิกคิ้วนิดหน่อยเพราะชื่อมิล่านั้นคือเพื่อนฉัน แต่จะใช่คนเดียวกันเหรอ

“อ้อแม่สาวเปี้ยวจี๊ดที่เจอมึงในผับนะเหรอ” ป็อบปี้เหมือนนึกอะไรออกเลยถามจองเบไป

“เออ เดี๋ยวเธอจะมาที่นี่ ว่าแต่พวกมึงนะจะกอดเมียอีกนานมั้ยมาช่วยกูในครัวสิครับ” พูดจาสุภาพ

แต่สายตานี่เหมือนอยากขย้ำเพื่อนมากบอกเลย

“โห จองเบใจเย็นสิ เคนๆไปช่วยเพื่อนเลยไป” หวายผลักเคนออกแต่เคนยังออดอ้อนกอดเธอไว้แน่น

เหมือนไม่อยากจะให้จากไปไหนเลย

“จะไปไม่ไปเนี่ย!”

“ไปครับๆ อย่าโหดดิ” เคนตะยิ้มหวานให้หวายก่อนจะเดินไปที่สวนหลังบ้าน

           ดูเหมือนในนั้นจะมีของกระจายเต็มอยู่นะอากาศวันนี้ก็ดีน่าปิกนิกจริงๆนั้นแหละ

“แก้ว เป็นห่วงนะรู้มั้ยท้องอยู่ด้วยไม่อยากให้เธอออกมาเลย แต่ไม่ออกก็ไม่ได้” โทโมะพูดเสียง

อ่อยแล้วใช้ครางเกี่ยบนไหล่ฉันอย่างน่ารัก

“งั้นนายก็อยู่กับฉันสิอย่าปล่อยให้อยู่คนเดียวสิ” ใช่ ฉันนะอยากอยู่กับเขาตลอดเวลาเลย

ไม่อยากห่างไปไหนเลยสงสัยฉันกำลังจะบ้าจริงๆนั้นแหละ

“ฉันต้องทำงานนี่น่า แต่ก็อยากอยู่กับเธอจะแย่ อยากกอดเธอไว้ทั้งวันเลย” ฉันยิ้มออกมานิดหน่อย

ยิ่งเขาออดอ้อนหัวใจฉันก็เหมือนจะระเบิดออกมาจริงๆ ทั้งตื่นเต้นรู้สึกดีมันตีวนกันในช่องท้อง เหมือน

มีผีเสื้อนับหมื่นๆตัวบินวนอยู่ในนั้น

“งั้นทำงานเสร็จก็กลับมานะ” สายตาของฉันมองใครไม่ได้อีกแล้วนอกจากเขา ผู้ชายใจร้ายที่

น่ารักมากกว่าอะไรในโลกคนนี้

“แฮ่มๆ ขอโทษนะครับคุณโทโมะ ไม่ทราบว่าคุณดูบ้างมั้ยครับว่ามีคนเต็มบ้านจะหวานก็กลับไป

หวานที่บ้านสิวะ!” ป็อบปี้นั้นแหละที่โวยวาย มือเขายังกอดเอวฟางไว้อยู่เลย

“ว่าแต่ว่านะ แกบอกว่าแก้วท้องอยู่เหรอ” เขื่อนถามอย่างสงสัย

“เออ แก้วท้องมีอะไรไม่ทราบ น้ำเชื้อกูแรงขอบอก” ฉันเอามือฟาดแขนเขาทันทีเมื่อเขาบอกมา

แบบนั้น ให้ตายสิทำไมเขาพูดขวานผ่าชากแบบนี้เนี่ย

“แต่ท้องแบบนี้ลำบากนะ ผู้หญิงโทโมะตามรังควนอยู่ด้วย” สีหน้าป็อบปี้เครียดขึ้นมาทันที

“กูดูแลเองแหละน่า…”

            จบคำพูดของโทโมะเขาก็เดินออกไปข้างนอกเพื่อช่วยเพื่อนตัวเองทันที ส่วนผู้ชาย

ที่เหลือก็ตามออกไปติดๆ ทีนี้ก็เหลือแค่ฉันกับสาวๆแล้ว สักพักก็มีเสียงเจี้ยวจ้าวดังออกมาขางนอก

จนต้นเสียงเข้ามานั้นแหละ ฉันถึงเห็นว่าเป็นมิล่าเพื่อนฉันนี่แหละ เธอมองฉันอย่างตกใจก่อน

จะวิ่งเข้ามาหาฉันที่นั่งอยู่กับบันดาแฟนๆของเพื่อนโทโมะ

“แก้ว ว่าแล้วเธอต้องเป็นแฟนนายโทโมะจริงๆด้วย” มิล่าบอกอย่างถูมิใจก่อนจะหันไปมองจองเบ

ที่เดินตามหลังมา

“ทำไมไม่บอก ปล่อยให้เดาทำไม” มิล่าแว้ดเสียงใส่จองเบทันทีที่เขาเข้ามาหา

“ไม่สนุกเหรอ” ของเบกอดข้างหลังมิล่าไว้ก่อนจะหอมแก้มเธอโชว์คนอื่น สาวๆก็พากันกรี๊ดเบาๆ

เมื่อเห็นฉากเลิฟชีนแบบนี้

“สนุกกับผีสิ ทำไมเนี่ย” เธอผลักอกจองเบออกแล้วจ้องหน้าเขม็ง

“จูบไง ทำไมจูบไม่ได้รึไง”

“ได้ๆ โอ๋ไม่งอนนะๆ” ยากนะที่ฉันจะเห็นโหมดนี้ของยัยคุณเพื่อนอะ บอกเลย มิล่าไม่เคยหวาน

กับใครให้ฉันเห็นแม่แต่นิดเดียว

“น่ารัก แฟนใครอะ”

“จองเบ”

           เห็นหน้ามิล่าที่แดงๆแล้วก็เดาไม่ยากนะว่าเธอคงมีความสุข เป็นแบนี้ก็ดีแล้วหยุด

อยู่ที่ใครสักคนอะ เพราะที่ผ่านมามิล่าเจอมาเยอะเจ็บมาแยะ ไม่ต้องถามว่ารู้ได้ไง คำตอบคือ

เวลามีอะไรยัยนี่มาเล่าระบายให้ฉันฟังตลอดไงค่ะ

“งั้นแปลว่า เธอท้องจริงๆนะสิ” เธอรู้ได้ไงอะ

“อือ แต่ฉันยังไม่ได้บอกเธอเลยนะมิล่า…”

“แก้ว ยังไม่รู้เหรอ เพจยัยอิงค์จอมวุ่นวายนั้นไง” อิงค์เหรอ

“เขาว่าไง”

“มันบอกว่า เธอโดนคนอื่นฟันแต่แรดโกหกว่าท้องกับโทโมะ!!”  

         จะว่าไงดีละ ฉันไม่ได้ตกใจอะไรเลยนะเรื่องแบบนี้เพราะก็รู้ๆกันอยู่ว่าความจริงเป็น

แบบไหน ฉันไม่ได้มีอะไรกับใครเลยข่าวลวงโลกซะมัด

“เอ๊ะ มันไม่ใช่ความจริงนิ” เป็นฟางที่บอกออกมา

“โห อยากได้ผู้ชายจนขนาดทำข่าวงลวงโลกแบบนี้เลยเหรอ” หวายเสริม

“ก็คนมันคันนะพี่หวาย อยากได้อยากเอาของคนอื่น” ฉันอ้าปากค้างนิดหน่อเพราะไม่คิด

ว่าคนน่ารักๆแบบเฟย์จะพูดคำพวกนั้นออกมาได้

“เออแต่ก็ดีแล้ว ที่แกไม่คิดอะไรมาก” มิล่าพูดอย่างหนักแน่นแล้วยิ้มหวานมาให้ฉัน

             ผ่านไปไม่นานฉันก็เพิ่งรู้ว่านี่คืองานฉลองต้อนรับสมาชิกใหม่ นั้นก็คือลูกชายของฟาง

กับป้อบปี้นั้นเองเห็นบอกว่าพ่อแม่ของป็อบจะพากันมาด้วยดูแล้วสบายใจอารมณ์จริงๆ ฉันเดินออก

มาข้างนอกบ้าน สายลมที่พัดมาอ่อนๆทำหัวใจฉันสดชื่นอยากบอกไม่ถูก เหมือนกับว่าสายลมพัด

เอาความรู้สึกแย่ๆที่มีของฉันออกไปหมด

“แก้ว แม่ฉันก็มาด้วยนะ”  ฉันตาโตขึ้นกับสิ่งที่โทโมะบอก พ่อแม่โทโมะงั้นเหรอ -0-

“ไม่ต้องกลัวหรอกน่า พวกท่านใจดี”

“แต่คือ มาที่นี่เหรอ” ถ้ามาตอนนี้ที่นี่คือฉันไม่พร้อมจริงๆนะ ฉันทำตัวไม่ถูกที่จะเจอ

อีกอย่างถ้าพวกท่านรู้ว่าฉันท้อง พวกท่านจะมองฉันยังไง จะมองว่าเป็นผู้หญิงใจง่าย

ไม่รักตัวเองถึงได้ปล่อยให้ท้องโย้แบบนี้รึเปล่า

“เปล่า ตอนนี้อยู่ที่บ้าน”

“อือ ก็ดีนะฉันจะได้ทำใจทัน” โทโมะหัวเราะออกมาเหมือนเป็นเรื่องตลก ก่อนจะจูบแก้มฉัน

อย่างหมั่นเขี้ยว

“งั้นกลับกันเถอะ…”  

          จู่ๆโทโมะก็บอกแบบนี้ออกมา ตัวฉันเองก็ไม่ได้ขัดอะไรเพราะอยากออกไปจากที่นี่

เหมือนกันเสียงเพลงมันดังมากจนฉันหนวกหู ไม่นานเดี๋ยวถูกข้างบ้านเขวี้ยงของมาใส่

แน่ๆ ข้อหาเสียงดงเกินเหตุรบกวข้างบ้านเขา

Tomo Talks…

             ผมบอกให้แก้วไปรอที่รถก่อนจะเดินเข้ามาข้างในบ้านของไอ้ป็อบก่อจะขอตัวกลับ

วันนี้ผมกะจะออกมาที่นี่แปบเดียวแล้วจะกลับ ในใจก็รู้สึกเป็นห่วงแก้วอย่างประหลาดเลยบอก

ให้ไอ้จองเบไปดูแก้วให้หน่ อย แล้วมันก็เป็นไปตามคาดเพราะขนมจีนจะไปทำร้ายแก้วจริงๆ

               ขนมจีนคือผู้หญิงที่ตามผมมานานแล้ว เวลาผมขึ้นไลฟ์ก็เห็นเธอมาดูตลอด

แกล้งมาชนผมบ้างละ ขอมานั่งชนแก้วกับผมบ้างละ แต่ผมก็ไม่สนใจเพราะรู้จักประวัติของผู้

หญิงคนนี้ดี เธอนอนกับใครไม่เลือกหน้าขายยาแล้วก็เสพด้วย ชึ่งผมไม่ชอบยุ่งกับผู้หญิง

ที่ใช้ของแบบนี้อยู่แล้ว

“โห พอมีเมีย ติดบ้านเลยนะ” ไอ้ป็อบแซวผมที่ทำท่าจะเดินออกไปจริงๆแล้ว

“เออ มึงก็เหมือนกันนะแหละไอ้ป็อบ” มันว่าคนอื่นไม่เคยดูตัวเองเลยนะไอ้ป็อบเนี่ย มันติด

บ้านติดเมียมากกว่าพวกผมอีก จะขึ้นไลฟ์แต่ละทีก็บอกลาเมียกับลูกเป็นชั่วโมง

“โทโมะ นิสัยมันดีขึ้นปะวะ” ไอ้เคนตะจอมกวนพูดแล้วหัวเราะคิกคักขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้

“ก็มีเมียแล้วนี่หว่าจะชั่วเหมือนเดิมได้ไงวะ” ผมก็เล่นกับพวกมันด้วย ทำให้พวกมันหัวเราะขึ้นทันที

“กรี๊ด! นังบ้าแกตายซะเถอะ!!” แล้วพวกผมทุกคนก็ต้องตกใจเมื่อได้ยินเสียงกรี๊ดออกมา

ที่หน้าบ้านไอ้ป็อบ ผมไม่เสียเวลามาคิดรีบวิ่งออกไปทันที ตามด้วยเพื่อนของผมและบรรดาเมีย

ของพวกมัน

“นั้นแก้วนิ! แล้วผู้หญิงคนนั้นใครกัน กรี๊ดถือเมียด้วย” เสียงยัยหวายหวีดขึ้นอย่างตกใจ

         ไม่ต่างจากผมที่ตอนนี้หัวใจร้อนรุ่มเหมือนมีไฟมาสุมอยู่ในอกจะตายอยู่แล้ว

“หยุดนะขนมจีน!!” ฉันตะโกนห้ามเสียงแข็งทำให้ยัยนั้นมงมาที่ผมอย่างตกใจ

“โทโมะ ช่วยด้วย” น้ำตาของแก้วที่ไหลอาบแก้มทำให้หัวใจของผมเจ็บปวด และนึกโทษตัว

เองไม่ได้ที่เป็นคนทำให้เธอกลัวแบบนี้

“โทโมะ ในเมื่อนายไม่ได้รักฉันก็อย่าหวังจะได้มีความสุข!!” ขนมจีนต้องเมายาแน่ๆถึงได้ทำตัว

น่าสมเพชแบบนี้ออกมาให้เห็นอยู่ตลอด แต่ตอนนี้ผมคงไม่เอาอารมณ์เป็นหลัก เพราะสิ่งสำคัญที่

สุดคือความปลอดภัยของแก้ว

           ผมพยายามเดินเข้าไปใกล้ๆ ไอ้ป็อบก็กระชิบว่าจะไปดักจากข้างหลังเวลานี้มันวุ่นวาย

ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น ในใจก็ขอให้แก้วอย่าทำอะไรตอนนี้เลยเพราะมันเสียงมากที่มีดในมือของยัย

ขนมจีนจะทำร้ายเธอ

“อย่าทำอะไรแก้วนะ! ไม่งั้นฉันเอาเธอตาย” สายตาของยัยขนมจีนไม่เกรงกลัวผมเหมือนเคย

แม้แต่น้อย

“ฉันไม่สนหรอก”

           หลังจากที่ขนมจีนพูดจบหัวใจผมก็แทบจะหล่นไปทื่พื้นเมื่อแก้วทำในนสิ่งที่ผมกลัวที่สุด

คือดันตัวยัยนั้นออกแล้วจะวิ่งมาหาผม

“หน็อย นังบ้า! ตายซะ…”

          เหมือนมีก้อนหินอนใหญ่มากมาถ่วงตัวผมให้จมดิ่งลงไปในแม่น้ำที่แสนมืดมิด

ทุกสิ่งทุกอย่างมันคอยแต่ผลักผมลงไปสู้ที่มืดเมื่อเห็นร่างของผู้หญิงที่ผมรัก เต็มไปด้วยเลิอด

เพราะเธอถูกแทง ผมรีบวิ่งไปรับเอาร่างของแก้วไว้อย่างเจ็บปวด บอกทีเถอะว่าสิ่งที่ผม

เห็นนะคือเรื่องโกหก

“กรี๊ด!!”

“แก้ว! แก้ว อย่าเป็นอะไรนะ”

“เฮ้ย โทโมะพาแก้วไปโรงพยาบาลก่อนเถอะวะ” เสียงไอ้เขื่อนที่ดูร้อนใจไม่แพ้ผมบอก

พลางวิ่งไปที่รถของมัน

“ไม่นะแก้ว!”

“ฮึก โทโมะ ฉันขอโทษ ลูกๆ” แก้วร้องไห้สะอึกสะอื้น ออกมาขอโทษผม แต่ตอนนี้ผมไม่ได้

คิดจะโทษเธอเลยเพราะเรื่องทั้งหมดก็เป็นเพราะผมนั้นแหละ

“ลูก…”

             แก้วพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะสลบไป ผมรีบยกร่างแก้วขึ้นมาเอาไว้แนบอกก่อนจะพาขึ้น

ไปที่รถเขื่อนเพื่อนไปที่โรงพยาบาล ขอร้องละอย่าให้ลูกผมเป็นอะไรเลย

           ตอนนี้แก้วอยู่ในการดูแลของหมอแล้ว ใจผมอยากจะเข้าไปหาซะเหลือเกินแต่

หมอก็ไม่ยอมให้เข้า บ้าเถอะผมจะบ้าตายอยู่แล้วเรื่องบ้าบอนี่ทำไมต้องเกิดขึ้นกับผมผู้หญิง

ที่ผมรักด้วยวะ

“ไอ้บ้าโทโมะ เอ๊ย” ผมแต่ด่าตัวเองอย่างทรมานใจ ถ้าแก้วเป็นอะไรขึ้นมาผมจะทำยังไงละ

ผมอยู่ไม่ได้หรอกนะถ้าขาดแก้วไปนะ

            กำลังจะมีความสุขแท้ๆ แต่ก็เกิดเรื่องบัดชบมาให้ผมเจ็บใจอีก

“โทโมะแก้วเป็นอะไรบ้างวะ” ป็อบปี้ถามผมที่ทำตัวหมดอาลัยตายยากอยู่

“มึงอย่าไปถามมันเลยวะ มันยังช๊อกอยู่” ใช่ผมช๊อกมาก และผมอยากจัดการกับขนมจีน

ให้ไวที่สุด ก่อนที่ผมจะทำอะไรรุนแรงไป

“ป็อบ…”

“หือ”

“บ้านมึงมีกล้องวงจรปิดใช่ไหมวะ”

“เออ”

“ช่วยนำภาพพวกนั้นมาให้ที ยังไงซะวันนี้ยัยขนมจีนต้องเข้าคุก…”

 

TK TK TK TK TK TK TK

แต่งไปแต่งมาทำไมรู้สึกว่า

เรื่องของแก้วกับโทโมะถึง

ได้ดราม่ากว่าเรื่องของฟาง

อีกอุปสรรคมันเยอะเกิ๊นT^T

นังขนมจีนเดี๋ยวแม่ตบเลย แง่ๆ

มาทำแก้ว ได้ไงไปตายซะ#%$&^@

เม้นๆนะแล้วเจอกันตอนหน้าจ้า

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา