Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.08K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

13) อะไรที่ลงตัว

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

End Tomo Talks…

           ฉันตื่นขึ้นมาก็แห็นเพดานสีขาวเป็นอย่างแรกพอกวาดสายตาไปรอบห้อง

ก็พบว่ามีชายหญิงมีอายุคู่หนึ่งกำลังปอกผลไม้อยู่ เขาเป็นใครนะ? แล้วไม่นานเสียงประ

ตูก็เปิดออกสายตาฉันมองไปแล้วแทบจะร้องไห้เมื่อเห็นว่าเป็นโทโมะกับพิมแต่เดี๋ยวสิ

แล้วลูก ลูกฉันละ ฉันรีบลุกขึ้นทันทีแต่ก็ต้องนอนราบลงตามเดิมเพราะแผลที่มี

ทำให้เจ็บมาก

“อ๊ะ” ฉันครางเพราะความเจ็บปวดเบาๆก่อนที่โทโมะจะวิ่งมาหาฉัน

“เธอเพิ่งฟื้นอย่ารีบลุกสิ เดี๋ยวแผลก็ปริหรอก”

“โทโมะ ลูกละ เขาปลอดภัยใช่มั้ย?” ใบหน้าของโทโมะเศร้าหมองลงนิดหน่อยก่อนจะส่าย

หน้าไปมา

“เธอแท้ง…” คำเดียวของเขา ทำให้น้ำตาฉันไหลลงมาไม่หยุด ทำไมเป็นแบบนี้ละ

“โกหก ใช่มั้ย…” ฉันยอมรับไม่ได้ ยอมรับไม่ได้จริงๆ

“ไม่เป็นไรนะแก้ว คิดซะว่าเขาทำบุญกับเรามาแค่นั้น” โทโมะยังคงปลอบฉัน ในขณะที่ฉัน

ร้องโฮ่หนักกว่าเดิม

“โทโมะ ไปหาอะไรให้น้องทานก่อนนะ” เสียงผู้หญิงวัยกลางบอกโทโมะก่อนจะยิ้มใจดี

มาให้ฉัน

“เอ่อ แก้วนี่แม่ฉันนะแล้วนั้นก็พ่อฉัน” พอพิมแนะนำเสร็จฉันก็กะว่าจะลุกขึ้นสวัสดีท่าน

แต่ก็ถูกเบรกไว้ซะก่อน

“ไม่ต้องลุกหรอกจ้ะหนูแก้ว” ท่านบอกมา แล้วใช้มือเกลี่ยผมที่ปกหน้าปกตาของฉันออก

“ลูกชายแม่ ทำไม่ดีกับหนูสินะ แม่ขอโทษแทนตาโมะด้วยนะ” ฉันส่ายหน้าไปมาบอกว่าไม่เป็นไร

“แย่จังเลย แม่อยากจะรู้จักหนูตอนนี้ แต่แม่ต้องไปทำธุระกับพ่อก่อนนะ ไว้พรุ่งนี้แม่มาเยี่ยม

แล้วเรามาทำความรู้จักกันใหม่นะหนูแก้ว” แม่โทโมะยิ้มมาให้ฉันที่กำลังตกใจอยู่ ว่าผู้หญิง

ที่สวยและใจดีคนนี้นะเหรอแม่โทโมะ เพราะเธอช่างแตกต่างกับโทโมะเหลือเกิน

“ไว้พ่อจะมาเยี่ยมใหม่นะ หนูแก้ว” พ่อโทโมะพูดมาบ้าง ฉันก็พยักหน้ายิ้มให้ไป

            พวกท่านทั้งสองออกไปแล้ว เหลือแค่ฉันกับพิมที่อยู่ในห้องเธอขอทาฉันอยู่

นานกว่าจะหยุด ฉันไม่ได้โทษพิมเลยนะที่เธอไม่อยู่บ้านนะอีกอย่างฉันไม่ได้ถูกแทงตอนอยู่

ที่บ้านด้วย จำได้ว่าถูกแทงที่หน้าบ้านนายป็อบนะ ถึงจะเสียใจมากแค่ไหนแต่ฉันก็ต้อง

เข้มแข็งไว้ สายใยเล็กๆที่เป็นตัวแทนของฉันกับเขาขาดไปแล้วแต่โทโมะก็ยังเอาใจใส่

ฉันดีเหลือเกิน

“แก้ว เดี๋ยวฉันมานะ ออกไปข้างนอกแปบหนึ่ง” พอพิมออกไปฉันก็อกจะคิดเรื่องลุกไม่ได้

เขาจากไปทั้งที่ฉันยังไม่ได้ชื่นชมเอาซะเลย

              ฉันมองประตูเมื่อได้ยินเสียงเปิดปิดประตู เห็นนางพยาบาลถือถาดโลหะบาง

อย่างเข้ามาด้วยก็ยิ้มรับ เธอคงเข้ามาตรวจอาการฉันเหมือนทุกวันนั้นแหละ

“ขอครวจดูแผลหน่อยนะค่ะ แล้วก็ขอเก็บตัวอย่างจากช่องคลอดด้วยนะค่ะ ขอดูแผล

ที่ขูดมดลูกหายหรือยัง” นางพยาบาลบอกเสียงหวาน ฉันก็งงเพราะการตรวจภายใน ต้อง

ไปตรวจที่ห้องตรวจโดยเฉพาะไม่ใช่เหรอ แถมยังเอาผ้าปิดปากไว้อีกทำให้ฉันมองเธอไม่

ถนัดเลย

“ตรวจที่นี่เลยเหรอค่ะ” ฉันถามอย่างแปลกใจ เห็นเธอยิ้มก็พูดอะไรต่อไม่ออก

“ต้องตรวจตรงนี้เลยค่ะ…” หล่อนยิ้มหวานและทำให้หัวใจฉันแทบร่วงลงไปกองกับพื้น

              ฉันส่ายหน้าและยืนกรานว่าจะไม่ตรวจร่างกายแบบนี้แน่ ถ้าจะลุกเดินหนีร่างกาย

ก็ยังบาดเจ็บ ปกติจะมีคนคอยประคองพยุง ตอนนี้เลยได้แต่กระวนกระวายบนเตียง เพราะรู้ว่า

อีกฝ่ายไม่ได้มาดีแน่

“ถ้าจะตรวจจริงๆ ฉันขอคุยกับหมอก่อนได้มั้ยค่ะ”

“ก็คุยกับหมอแล้วไงค่ะ ถึงจะมาตรวจคุณนะ” เธอบอก แต่ฉันส่ายหน้าไปมาเหมือนเดิม พอจะหนี

ก็ถูกจับแขนไว้แน่นจนขยับไม่ได้

“หยุดนะ!” ฉันพยายามบิดตัวเองออกจากการเกาะกุมของพยาบาลคนนี้เต็มที แต่แรงของฉัน

ตอนนี้คงสู้ใครไม่ได้เลย

“อยากให้ฉันเอามีดกรีดหน้าคุณมั้ยล่ะ? มันยากอะไรกะอิแค่อ้าขาให้ฉันดูมดลูกของคุณ

ก็เท่านั้นเอง… คุณก็ทำเป็นประจำจนท้องไม่ใช่เหรอ?” เธอหัวเราะเสียงสูงจนขนฉันลุกเกียว

ไปหมด

“น่า มันไม่ยากหรอก แค่อ้าขาเท่านั้นเอง”

“เธอ! เธอใช่มั้ยที่เป็นคนแทงฉันนะ!” ฉันพูดเสียงดังเพื่อทำให้เธอตกใจกลัว และเลิกคุกคาม

ฉันสักทีแต่เธอไม่มีทีท่าวาจะกลัวเลยด้วยช้ำ

“ถ้าใช่แล้วทำไม มีหลักฐานเหรอ” เธอหัวเราะอย่างคนเสียสติ ปกติฉันคงสามารถหนี

หลุดออกจากสถานการณ์แบบนี้ง่ายๆ แต่ตอนนี้ฉันแท้งและเสียเลือดไปมากร่างกายเลยอ่อน

แอ ทำได้แค่ดิ้นบนเตียงและขยับไม่ได้แบบนี้

“เธอจริงๆ ด้วย ที่เป็นคนทำร้ายฉัน เราเคยรู้จักกันเหรอ” ฉันถาม น้ำตาก็ไหลด้วยเพราะความกลัว

“เธอจะมารู้อะไรฉันล่ะ แต่ฉันนะรู้จักเธอดี เธอก็แค่ผู้หญิงที่อยากจะจับโทโมะยังไงละ!”

            เธอถอดผ้าปิดปากออกมาก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าของเธอ ใช้เธอจริงๆด้วยคนที่แทง

ฉัน ขอบตาเธอดำยังกับคนติดยา

“เธอจงใจทำร้ายฉัน!” 

“ฉันไม่อยากทำร้ายเธอให้ตายหรอกนะ บอกไว้ก่อน แต่บังเอิญเด็กคนนั้นมันอยู่ในท้องของเธอไง

ฉันเลยแทงื้องเธอซะ!” ว่าแล้วเธอก็หัวเราะ

             ฉันใช้โอกาสตอนเธอเผลอดันเอออก ก่อนจะถลาเข้าไปหาที่กดเรียกพยาบาลเข้ามา

เธอคนนั้นมองตามฉันก่อนจะเดินเข้ามาหาแต่ฉันก้พยายามหลบเธอเหมือนกัน

“จะไปไหน แกไม่รอดหรอก!!” สุดท้ายฉันก็เธอจับได้ก่อนจะผลักฉันลงพื้น ฉันกลัวเหลือเกินว่า

เอจะฆ่าฉันหรือไม่ก็ขยายดูช่องคลอดของฉันจริงๆ

“อ้อ ฉันก็รอเออยุ่เหมือนกัน ขนมจีน…” เสียงหวนๆดังขึ้น พร้อมกับร่างกายของฉันที่ถูกกอดไว้

“โทโมะ”

“เธอไม่รอดแน่ ขนมจีน”

               สุดท้ายฉันก็ถูกเอาตัวมานอนที่เตียงตามเดิม ส่วนผู้หญิงคนนั้นก็ถูกเอาตัวไป

ที่โรงพักเรียบร้อย โทโมะบอกว่าเขาจะหาหลักฐานเพิ่มและคิดไว้ว่าขนมจีนต้องมาหาฉันแน่ๆ

เขาเลยวางแผนไว้กับพิมว่าให้ออกไปข้างนอกทีละคน ส่วนพ่อกับแม่ของโทโมะนั้นพวกท่าน

มีธุระจริงๆเลยเข้าแผนสองพี่น้องนี้

               หลังจากนั้นหลายวันผ่านไปฉันก็เห็นว่าพิมเอาผู้ชายหน้าหล่อหน้าตาลูกครึ่งมาให้ฉัน

ได้รู้จัก ถ้าให้เดาก็คงไม่พ้นคู่หมั้นที่เธอบอกหรอก ผู้ชายคนนั้นชื่อ กวิน ดูท่าพิมจะไม่พอใจมากที่

เขามา เอ๊ะ แต่เขามากลับเธอไม่ใช่เหรอ งงแหะ

“แก้ว ทานข้าวก่อนนะ”

“ไม่เอาอะ มันไม่อร่อย” ฉันบอกแล้วเบ้ปากออกมาด้วย จะว่าไงดีละ อาหารที่โรงพยาบาลนะ

มันสุดๆไปเลยแถมยังมาให้กินเลือดแล้วก็ตับอะไรก็ไม่รู้ ไม่ไม่ได้สุขเลยนะมันคราวมากและฉันไม่

ชอบเอาซะเลย

“แต่เธอเสียเลือดไปมากเลยนะ รุ้รึเปล่าว่าตอนที่พาเธอมาโรงพยาบาลนะเลือดเธอออก

เยอะมากเลยน่ากลัวมากเลยนะ” เขาพยายามบอกฉันให้รู้สึกกลัวแต่ไม่เลย ฉันไม่หลงกลเขา

หรอก

“ไม่รู้ ไม่สนฉันไม่กินเด้ดขาด” ฉันยืนกรานเสียงแข็งและหันหน้าไปอีกทาง

“แก้ว อย่าดื้อได้มั้ย?”

“พี่โมะ พิมว่าพอก่อนดีกว่านะ แก้วคงไม่อยากกินจริงๆละ” เสียงของพิมบอกและมันทำให้ฉัน

ยิ้มออกขึ้นมาจริงๆ จะว่าไงดีละก็ทุกๆวันนะ โทโมะก็ให้ฉันกินแต่แบบนี้ไม่ไหวอะ

“ไม่ได้ หรืออยากให้หมอดุละแก้ว” คำแรกพุดกับพิม คำต่อมาบอกกับฉัน ให้ตายสิทำไมเขา

ต้องขู่ด้วยละ

“แก้ว… รีบกินจะได้หายแล้วเราไปทำบุญให้ลุกกัน” พอเขาบอกแบบนั้นฉันเลยหันหน้าไปมอง

เขาแล้วอ้าปากรับคำข้าวอย่างเต็มใจ โทโมะยิ้มอย่างพอใจที่ฉันไม่ดื้อก็แน่ละเขาเอาเรื่องแบบนี้มา

บอกทีไรฉันก็ใจอ่อนทุกทีนั้นแหละ

“ไปได้แล้วพิม” เสียงผู้ชายอีกคนดังขึ้นชึ่งฉันก็เพิ่งได้ยินที่เขาพูดนี่แหละตั้งแต่เขาก้าว

เข้าห้องมา

“นายอยากกลับก็กลับไปคนเดียวสิ” พิมทำหน้าหงุดหงิดใส่กวินทันที

“ใช่ อยากกลับก้กลับไปคนเดียวสิ ยุ่งอะไรกับน้องฉัน” โทโมะหัวเราะหึหึ ในลำคอก่อนจะจ้อง

หน้ากวินนิ่งๆ         

“หรือจะให้ไปบอกคุณน้าละ” กวินหันหน้ามามองโทโมะอย่างไม่กลัวอะไรเลย ดูท่าทางแล้ว

โทโมะคงระเบิดอีกไม่ช้าแน่

“ไอ้เวร^$%$!@#$” ว่าแล้วเชียวโทโมะด่ากวินด้วยคำหยาบเยอะมาก แต่เขาก็ไม่ยัก

จะสะเทือนตรงข้ามกับยิ้มหวานมาให้อีก

“พอ… ไปได้แล้วจะไปไม่ใช่รึไง!” พิมห้ามทัพไว้ ก่อนจะลากแขนกวินออกจากห้องไปด้วย

             ฉันว่าพวกเขาเป็นคู่ที่น่ารักดีเนอะ ลูกเขยกวนทรีนพี่ชายแฟนตัวเองมันก็น่าขำดี

เหมือนกันนะ

“ขำอะไร ยัยตัวยุ่ง” ฉันจู่ปากให้เขาทนที เมื่อคำด่าของเขามันน่ารักดีจริงๆ

“รีบกินให้หมดเลยนะข้าวเนี่ย!”

             เฮ้อ สงสัยฉันต้องกินไอ้ตับหมู ตับไก้นี่อีกนานเลยนะ…

             ฉันได้กลับมาบ้านแล้ว และฉันดีใจมากที่ไม่ต้องไปอุดอู้ที่โรงพยาบาลนั้นอีก

โทโมะก็พาฉันไปทำบุญให้ลุกอย่างที่เขาบอกไว้จริงๆ อ่าแล้วกลับมาเกิดเป็นลูกแม่อีกนะ

แม่รอเราอยู่นะ หนูน้อย

             วันนี้ฉันตื่นมาทำอาหารให้โทโมะแต่เช้าอย่างที่เคยทำ ถึงแม้ว่าโทโมะจะห้าม

นักห้ามหนาว่าไม่ให้ฉันมาทำอะไรแบบนี้เพราะร่างกายยังไม่ดีเต็มที่ก็เถอะ แต่จะไม่ให้ฉันทำ

อะไรเลยมีหวังได้เป็นง้อยพอดี ส่วนพิมนะฉันยังไม่เห็นเธอเลยตั้งแต่ที่โรงพยาบาลคาวนั้น

ไม่มีเธอก็รู้สึกเหงาๆอยู่เหมือนกันนะ

“แก้ว! บอกแล้วไงว่าอย่าทำแบบนี้นะ” ว่าแล้วก้ต้องสะดุ้งเมื่อคุณชายโทโมะที่เพิ่งตื่น โวยวาย

ฉันที่กำลำอาหารอยู่

“วางๆ เลยนะ” เขาเข้ามาแย่งมีดที่ฉันกำลังหันผักอยู่ออกจากมือ แล้วจ้องหน้าฉันดุๆ แค่นี้เอง

ทำไมต้องโกรธด้วยเล่า

“ให้ฉันทำต่อเถอะนะ” ฉันส่งสายตาวิ้งๆไปให้เขา แต่โทโมะกลับแยกเขี้ยวมาแทนทำเอาเกา

หัวแกร่กๆ อย่างไม่เข้าใจทันที

“ไม่ได้ เดี๋ยวฉันทำเอง ออกไปๆ” เขาดันฉันไปนั่งที่เก้าอี้แถวนั้นพร้อมกับย้ำนักย้ำหนาว่าอยู่

ตรงนี้ละดูเขาทำอาหารให้กินก็พอ ฉันไม่คิดว่าเขาจะน่ารักแบบนี้><’

               พอเขาทำอาหารเสร็จฉันก็เสนอตัวเข้าไปช่วย นำอาหารไปวางไว้ที่โตะ โทโมะดูไม่

พอใจเท่าไร แต่ก็ไม่ได้ต่อว่าอะไรมา ระหว่างที่กำลังจะไปเอาข้าวออกมาหม้อเขาก็ดันมากอดรัดฉัน

ไว้แทนแถมยื่นหน้ามาจูบแก้วฉันแรงๆหลายทีด้วย นี่เขาเป็นอะไรรึเปล่านะ

               เขาหันตัวฉันเข้าไปหาเขาก่อนจะยิ้มหวานพร้อมกับใช้สายตาหวานๆจ้องมาด้วย

ทำเอาเขินเลยแหะ เขามีอะไรจะพูดหรือเปล่านะ ถึงได้ทำตัวแปลกๆแบบนี้นะ

“แต่งงานกันนะ แก้ว…”

 

TK TK TK TK TK TK TK

จบไปแว้วอีกตอน

ขอโทษนะค่ะ ที่ไม่ได้มาแต่ง

เรื่องนี้เลยวันนี้ไรท์เลยมาจัดให้ 

55555555555555555

เรื่องก็ใกล้จบแล้ว><'

เม้นโหวตจร้าแล้วเจอกันตอน

หน้า จุบุ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา