Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.08K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

14) ไม่เข้าใจกัน!?

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

             ฉันมองหน้าโทโมะที่ยิ้มมาให้ฉันอย่างอ่อนโยนด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูกเลย

จะว่าไงดีละ เรื่องแบบนี้มันต้องดูไปก่อนไม่มใช่เหรอมันต้องตัดสินใจให้รอบคอบก่อนสิทำไม

เขาถึงไม่คิดข้อนี้เลยนะ

“ว่าไงละแก้ว” พอเห็นเขายิ้มจนหน้าบานแบบนี้แล้วมันยังไงไม่รู้สิ

“คือยังไม่แต่งได้ไหม”

“ทำไมละ” เสียงเขาเข้มขึ้นเพราะไม่คิดว่าฉันจะตอบเขาแบบนี้ คิ้วของเขาขมวดติด

กันอย่างไม่ชอบใจ

“การแต่งงานมันใหญ่นะ โทโมะนายควรคิดให้ดีก่อน…”

“ฉันคิดดีแล้วแก้ว… ที่เธอไม่อยากแต่งนะเป็นเพราะอะไรกันแน่!!” เขาตวาดออกมาอย่างหัวเสีย

และมันทำให้ฉันรู้สึกผิดอยู่มากนะ

“ป่าวนะโทโมะแต่การแต่งงานมันสำคัญ นายเข้าใจมั้ย?”

“ฉันเข้าใจว่ามันสำคัญ เธอรักฉัน ฉันรักเธอมันเป็นเหตุผลไม่พอรึไงที่เราจะแต่งงานกันน่ะ!!”

เขาจ้องมองฉันตาไม่กระพริบ ทำให้รู้สึกได้เลยว่าเขาอารมณ์เสียมากแล้วจริงๆ

“แต่ฉันยังไม่พร้อม…” ฉันยอมรับกับเขาไป ใช่ฉันยังไม่พร้อมที่จะแต่งงานเลย

“ใช่สิ เธออยากไปตั้งนานแล้วนิ แต่ฉันมันเสนอหน้าไปดึงเธอกลับมาเองใช่มั้ยล่ะ!!” ยิ่งพูด

เขาก็ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งอธิบายเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจ นี่ฉันควรจะถอยออกมาให้เขาใจเย็นก่อนรึเปล่านะ

“ได้ ตามใจเธอแล้วกัน!!” จากนั้นเขาก็หัวฟัดหัวเหวี่ยงเดินออกไปจากบ้าน นี่ฉันทำผิดพลาด

อะไรไปรึเปล่านะ

                ฉันติดต่อเขาไปได้โทรไปเขาก็ไม่รับ โทรถามจากจองเบเขาก็ไม่รู้ว่าโทโมะอยู่

ไหนแต่ถ้าเดาเขาก็คงอยู่ที่คลับสักที่นั้นแหละ ฉันเดินเข้ามาที่คอฟฟี่ช็อปและมองหาเพื่อนสาว

มีนามว่ามิล่า และเห็นเธอกวักมือเรียกฉันอยู่

“ไงมิล่า มีอะไรรึเปล่า?”

“ก็แบบฉันอยากจะไปหาจองเบแต่แบบ เขาดูหงุดหงิดอะ ไม่กล้าเข้าไปหา>3<” มิล่าทำ

หน้าแดงๆตอนบอกฉันมา เธอคงรักจองเบมากเลยสินะมิล่า

“ทำไมไม่ไปเลยละ”

“แต่ไม่กล้าอะ แกไปกับฉันได้รึเปล่านะ แต่เอ๊ะแกยังไม่แข็งแรงนิอย่าเลยๆ” มิล่าหัวเราะพร้อมกับ

เกาหัวแกร่กๆไปด้วย

“เดี๋วยฉันไปด้วย”

“ไม่เป็นไรแก ฉันไปคนเดียวได้”

“พอดีว่า อยากเจอโทโมะด้วยนะ” ฉันบอกแล้วยิ้มเขินไปด้วยเพราะสายตามิล่าที่มองมานั้น

เหมือนกำลังล้อฉันอยู่

             ฉันเดินมาที่ผับกับมิล่า และเห็นว่าโทโมะกับจองเบอยู่ตรงนั้นด้วยพร้อมกับบรรดา

เพื่อนๆของเขาก็อยู่ครบจองเบมองมาที่มิล่าแล้วเดินเข้ามากอดเธอในเวลาต่อมา ส่วนโทโมะนะ

เหรอมองฉันแค่แวบเดียวแล้วหันไปดื่มตามเดิมเหมือนไม่เห็นฉันในสายตา

“เฮ้ย ไอ้โมะแก้วเขามาหานะไปคุยดิวะ” ไม่วายเสียงของจองเบยังดังมาให้ได้ยินด้วย

             โทโมะหันมามองฉันอีกครั้งแล้วจะเดินเข้ามาหาแต่ก็มีผู้หญิงทักเขาก่อน

“ไฮ โทโมะ ว่างรึเปล่า ไปต่อกันมั้ย โอ๊ะ ลืมไปมีแฟนแล้วนิใช่มะ โทษที” เธอบอกขอโทษ

เมื่อมองเห็นฉันที่ยืนอยู่ตรงนี้

“เปล่า ฉันโสด ต่อกันที่ไหนดีละ!” สายตาของฉันจับจ้องอยู่แผ่นหลังกว้าง ที่กำลังเดินถอยห่าง

ออกไปอย่างช้าๆ ฉัมมึนและชาไปหมด อยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาออกมาให้ไหล

“เฮ้ยโทโมะ!” เสียงใครสักคนเรียกเขาตอนที่เขากำลังเดินไปพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น

“ไร” เขาตะโกนตอบกลับและไม่แม้แต่จะจองฉันเลยสักนิด

“เฮ้ย… แก้วมาหานะเว้ย” เขาถอนหายใจออกมาแรงๆแล้วจ้องฉันอย่างไม่พอใจนัก

“โอเค มีธุระอะไรก็ว่ามาเลย” เขาว่ามาแบบนั้นและทำให้ฉันพูดต่อไม่ออก ได้แต่หัวเราะแหงๆ

ก่อนจะยิ้มและเดินถอยห่างออกมาจากเขา

             ฉันเดินไปอย่างไม่สนใจใครไม่ว่าจะมีคนพูดตามหลังมาก็ตาม ที่คิดตอนนี้คือต้อง

วิ่งไปจากตรงนี้ซะ แต่วิ่งได้ไม่กี่ก้าวฉันต้องต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่อมันกระเทือนแผลไป

ทั้งตัวของฉัน เจ็บซะจนน้ำตาไหลเลยต้องเปลี่ยนมาเป็นเดินแทน พลางเอามือกดแผลไว้แน่น

“บ้าจริง” ฉันสบถออกมาให้ตัวเองเพราะเดินอย่างที่ใจคิดไม่ได้ และฉันก็สะดุ้งอีกรอบเมื่อ

มีมือแข็งแรงมารั้งแขนของฉันไว้

“ปล่อย” ฉันบอกสั้นๆและพยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา

“ห้ามวิ่งอีก… เข้าใจมั้ย?”

“ฉันถามว่าเข้าใจมั้ย?” พอฉันไม่ตอบเขาก็ถามฉันอีกทีด้วยความหงุดหงิด

“ฉันต้องไปแล้ว”

“ไปไหน?”

“กลับไปกินยา” พอฉันตอบแบบนั้นเขาก็ครางออกมาด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่นัก

“นี่แสดงว่าเธอยังไม่ได้กินยางั้นเหรอ!?” เขาถามเสียงเครียดแล้วออกแรงดึงฉันไปอีกทางหนึ่ง

“กินแล้ว แต่จะกลับไปกินอีกที”

“งั้นกลับ…” เขาบอกแล้วทำท่าจะลากฉันไปด้วย แต่ฉันรั้งมือเอาไว้

“ไม่เป็นไร ฉันจะกลับเอง”

“หุบปากซะ!”

              พอเขาพูดตอกหน้ามาแบบนั้นฉันก็เงียบกริบทันที ไม่พูดไม่อะไรทั้งนั้นให้เขาหงุด

หงิดอีก และสักพักก็เห็นว่าผู้หญิงที่มาชวนโทโมะไปต่อนั้นเดินมาทางเราและมองหน้าฉันอย่างไม่

พอใจที่ฉันมาอยู่ใกล้ๆเขาแบบนี้

“ไปเที่ยวกันโทโมะ”

“ยังไปไม่ได้” เขาตอบเสียงเรียบแล้วเดินผ่านเธอไป

“แล้วคืนนี้จะมาไหม…” เสียงหวานๆของหล่อยังถามตามมาอีก

“ไป…”

Tomo Talks…

           ผมอารมณ์หงุดหงิดสุดๆ กับแก้ว ชึ่งเวลาแบบนี้ผมไม่ควรจะใส่อารมณ์กับเธอเลยด้วยช้ำ

แต่จะว่ายังไงล่ะ ผมผิดหวังจนไม่รู้จะอธิบายยังไง

         มันเหมือนกับว่าแก้วโยนของขวัญที่ผมตั้งใจหามาให้เธอทิ้งโดยไม่ทันได้แกะดูเลย

ด้วยช้ำว่าข้างในนั้นเป็นอะไร แล้วจะไม่ให้เสียใจได้ยังไงกันล่ะ ผมออกมาดื่มกับจองเบแล้วก็มา

ระบาย ความรู้สึกหงุดหงิดทั้งหมดให้เพื่อนฟัง

“กูนะ อยากแต่งงาน อยากอยู่ด้วย อยากบอกว่าอยากรับผิดชอบยัยนั่นจริงๆ แต่ดูที่ยัยนั่นททำสิ!”

“แก้วไม่รับคำแต่งงาน ของมึงใช่มั้ย? กูได้ยินมาสามรอบแล้ว” จองเบทำเสียงเหนื่อยๆ

“กูนะ ไม่อยากทะเลาะด้วยเลย อยากะดูแล แต่เห็นหน้าทีไรกูละเคืองทุกที!!”

“หงุดหงิดจนอยากจับปล้ำเลยใช่มั้ย อันนี้กูก็ได้ยินมาแล้ว รอบที่หกรึเจ็ดนี่แหละ” จองเบ

ว่ามาแล้วก็ยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม

“เพราะกูปล้ำไม่ได้ไง ตอนนี้แก้วเพิ่งแท้งมานะเว้ย ต้องรักษาเป็นเดือนๆ แค่กูเห็นหน้ากูก็อยาก

เข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงให้หายแค้นจริงๆ!” ผมพึมพำอย่างหงุดหงิด

“มึงเมาแล้วก็กลับบ้านไปเหอะ ชิ้วๆ”

“ไปก็เละสิ บอกแล้วไงกูเห็นหน้าแก้วไม่ได้ กูอาจจะเอานิสัยเดิมๆมารังแกเธออีก” ให้ตายเถอะ

ยิ่งคิดยิ่งทรมานตัวเองซะมัด

“สรุปมึงอยากได้ผู้หญิง…” จองเบสรุปได้ตรงเป้า…

“ใช่… แต่ถ้าไม่ใชแก้วกุก้ไม่อยากได้…” ผมบอกก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มแล้วลุกขึ้น

“อ้าวไหนว่าไม่อยากจะเจอหน้า ตอนนี้จะกลับแล้วงั้นเหรอ”

“เออ” ผมตอบจอเบอย่างไม่สบอารมณ์

           ระหว่างที่เดิมกลับกับจองเบผมก้เห็นสาวๆที่ชวนผมไปดื่มเมื่อตอนเย็น ตอนที่ประชดแก้ว

นั้นแหละ ผมยิ้มให้อย่างเสียไม่ได้เพราะไม่อยากเสียมารยาท เพราะผมเป็นคนรับปากเองว่าจะไปกับ

พวกเธอแต่กลับมาดื่มกับจองเบเงียบๆ

“ไปต่อกันมั้ย?” คนสวยๆที่สุดเดินเข้ามาถามผมอย่างค่ดหวังแต่ผมปฏิสธส่ายหน้าไป

“โทษทีต้องกลับแล้ว”

“ว้า เสียดายจัง ว่าจะให้อะไรสักหน่อย”

“ไม่เป็นไร ไม่อยากได้ ฉันต้องกลับแล้ว” ผมบอก แล้วพวกเธอเดินคล้องคอเพื่อนอีกคนของ

เธอเดินปถ่ายรูปตัวเองเล่นกัน

“คืนนี้กูนอนกับมึงนะจองเบ” ผมหันไปบอกเพื่อนที่กำลังสอดสายตามองสาวๆแถวนี้ พอผมเรียก

มันก็สะดุ้งทันที

“อะไรของมึงวะ กลับไปหาแก้วไม่ดีกว่าเหรอ” จองเบเกาหัวและทำเสียงไม่พอใจผม

“รึมึงอยากให้กูปล้ำแก้ว…”

“โอเค งั้นคืนนี้มึงปล้ำกูแทนเลยโทโมะ…”

“เออ อยากปล่ำมึงอยู่พอดี” ผมรับมุกแล้วก็หัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของจองเบเปลี่ยนไปทันใด

“ไอ้เห้-เอ๊ย ตกใจหมด!?”

End Tomo Tslks…

 

TK TK TK TK TK TK TK

อัพแล้วน้าาาาาาาาาา

อีกตอนเดียวก็จบแล้วจ้า

เม้นโหวตให้ด้วยนะ แล้ว

เจอกานตอนหน้าาา

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา