Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  13.93K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

15) ก็ฉันอยากแต่งงานกับเธอ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

             ฉันอยู่โรงพยาบาลจะบอกยังไงดีละ ฉันตกเลือดแหน่ะฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้น

ได้ยังไงทั้งที่ก็แท้งไปแล้วแท้ๆ ถ้าเกิดว่าพิมไม่เข้าไปเห็นฉันละก็ป่านนี้ฉันคงนอนจมกอง

เลือดที่บ้านของโทโมะแล้วละ เขาหายไปไหนก็ไม่รู้ฉันไม่เข้าใจทำไมต้องโกรธมากขนาด

นั้นด้วยยังไงฉันก็รักเขาและวันหนึ่งก็ต้องแต่งถ้าเขามาขอฉันอีกที แต่ทำไมต้องตอนนี้ละ

พวกเรายังเด็กกันอยู่เลยอย่างน้อยถ้าจะแต่งจริงๆเราก็ควรจะแต่งหลังเรียนจบแล้ว

“แก้ว!!” เสียงที่พรวดพลาดดังมาให้ได้ยินมันทำให้ฉันรับรู้ทันทีว่าคือใคร ใช่แล้วละผู้ชาย

ที่ฉันอยากเจอเขามากที่สุดในตอนนี้ไง

“แก้ว…” แล้วตัวของเขาก็เข้ามาและโผล่เข้ามากอดฉันในเวลาต่อมา

“ฉันขอโทษ ขอโทษที่ไม่กลับมาหาเธอ ไม่มาอยู่กับเธอ ไม่ดูแลเธอ ขอโทษๆ…” เขากอดชับฉัน

ไว้แน่นส่วนปากก็พูดขอโทษตลอดเวลา

“ขอโทษฉันทำไมละ” ความจริงฉันก็โกรธนะที่เขาทิ้งฉันไว้ที่บ้านคนเดียวและปล่อยให้ฉันกลัว

เพราะเลือดเต็มไปหมด

“ขอโทษที่ทิ้งเธอไว้คนเดียว ขอโทษ ต่อไปจะไม่ทิ้งเธอไว้คนเดียวแล้ว” เขาทำเสียงอู้อี้จน

ฉันอดไม่ได้ที่จะขำน้อยๆออกมา

“ขำอะไรห้ะ” นั้นไงเขาทำเสียงเข้มใส่ฉันอีกแล้ว

“นายจะดุฉันเหรอ”

“…” เขาเงียบไปเลยแหะ

“โทโมะ อยากออกไปเที่ยวบ้างนะ ไม่อยากอยู่โรงพยาบาลเลย” ฉันมองเขาและทำ

สายตาอ้อนวอนเพื่อให้เขาเห็นใจและพาฉันออกไปจากนี่สักที

“ได้…”

“แต่ต้องหายก่อนนะ”

“…” สุดท้ายก็ไม่พ้นก็ทนอยู่โรงพยาบาลต่อสินะ เฮ้อ~

             และแล้วหลังจากที่ทนอยู่ในโรงพยาบาลเป็นเวลาอาทิตย์หนึ่งเต็มๆ โทโมะก็ใจดี

พาฉันมาเที่ยวอย่างที่เขาบอกจริงๆ ที่สวนน้ำนะแต่ไม่ใช่แค่ฉันกับเขาสองคนหรอกนะบันดาเพื่อนๆ

และแฟนเพื่อนของเขาก็มาด้วย มากันเยอะแยะเลยละ พิมกับกวินก็มาด้วย ตอนแรกฉันงงๆ

อยู่ไม่น้อยที่นายป็อบนะจ้องจะหาเรื่องกวินตลอด และมารู้ทีหลังว่ากวินกับป็อบปี้เคยมีเรื่องกัน

เพราะฟาง กวินชอบฟางนะ

“นี่ฉันไม่อยากจะเชื่อจริงๆนะ ว่าหมอนั่นจะตามใจผู้หญิงแบบนี้” พี่โฟร์ชี้นิ้วไปหา โทโมะที่นั่ง

คุยอะไรก็ไม่รู้กับเพื่อนของเขาอยู่

             อ้อลืมบอกพี่โฟร์เขาก็เป็นเพื่อนต่างกลุ่มของพวกนักร้องเลือดร้อนนั้นแหละ เธอ

ดูไม่เกรงกลัวพวกเขาเลยแม้แต่น้อย ส่วนพวกนั้นก็ยังทำท่าว่าจะกลัวเธออีก

“นั้นนะสิ แต่ก่อนนะนิสัยหมอนั้นไม่ใช่แบบนี้เลย” หวายบอกเพิ่มเติมแล้วมองหน้าฉันยิ้มๆ

“เลวมากเลยนะ” และคำพูดของฟางทำให้พวกเราพากันหัวเราะขึ้นโดยไม่ได้นัดหมายทันที

            มันรู้สึกดีมากๆเลยนะที่มีสาวๆหลายคนมานั่งรวมกลุ่มกันและคุยกันแบบนี้นะ ดี๊ดีอะ

ส่วนเฟย์เธอก็ถูกสั่งห้ามไม่ให้ไปเล่นแย่งลูกบอลหรือวิ่งเด็ดขาด เพราะเธอท้องอยู่ ดีอะเธอจะมี

ลูกมันวิเศษมากนะ นี่ถ้าสายใยของฉันไม่ขาดไปซะก่อนก็คงจะดี

             พวกเราคุยกันอย่างสนุกสนาน ส่วนพวกผู้ชายก็เล่นน้ำกันและแกล้งกันไปด้วย เฮ้อ อยู่

กับเขามานานเพิ่งได้เปิดหูเปิดตาก็วันนี้แหละ แหะๆ

“แก้ว เราเข้าไปข้างในกันเถอะ แดดร้อนอ่า เธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาลด้วย เดี๋ยวไม่

สบายไปอีก” มิล่าบอกฉัน ก่อนจะไปบอกกับสาวๆที่เล่นน้ำกันอย่างสนุกและพาฉันขึ้นไปที่

ร้านอาหารเล็กๆแถวนั้น บรรยากาศดีนะติดตรงที่มันร้อนไปหน่อย ช่วงนี้อากาศร้อนจนตับจะ

ไหม้ให้ตายอยู่แล้วด้วย

             พวกเราทำกิจกรรมวนนี้เยอะมาจนถึงเย็นพวกเราเลยตัดสินใจว่าจะกลับบ้านกัน

เพราะโทโมะก็ไม่อยากให้พิมเป็นห่วงและพ่อแม่ของเขาก็ม่เห็นดีเท่าไหร่ที่จะพาฉันออกไปข้าง

นอกแล้วค้างคืนนะ ครอบครัวเขาดีกับฉันมาก ดีจนฉันไม่เคยคิดว่าจะมีคนดีกับฉันขนาดนี้

“นอนได้แล้วนั่งทำไรนะ” เขาที่เดินออกมาจากห้องน้ำถามฉันด้วยความสงสัย

              อ้อ ลืมบอกไปหลังจากที่เขาบอกความจริงว่าฉันกับเขาเป็นอะไรกัน เขาก็ลาก

ฉันมานอนที่ห้องเขานี่แหละ เสื้อผ้าของฉันเขาก็เอามาไว้ที่ห้องเขาจนหมด จนตอนนี้ฉันต้อง

มานอนที่ห้องเขาตลอดแล้วจ้า

“รอ นานอาบน้ำเสร็จ” พอบอกไปเขาก็หัวเราะออกมาเฉยเลย แถมเดินมาโอบกอดฉันไว้ด้วย

“นอนได้แล้วดึงแล้ว” เขาดึงตัวของฉันลงไปกอดกับเขา และกอดชับแน่น เรากอดกันกลม

และมันรู้สึกดีมากแบบนี้นะ…

              วันนี้ทั้งวันตัวฉันติดกับโทโมะอย่างกับตังเม เขาเดินไปไหนฉันก็เดินตามไปด้วย

รู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคจิตและติดเขาเอามากๆก็วันนี้แหละ โทโมะเองก็ไม่มีทีท่าว่าจะรำคาณ

ในสิ่งที่ฉันทำเลย ตรงกันข้ามเขาหัวเราะและยินดีมากที่ฉันทำแบบนี้ เพราะเขาบอกมาว่า

เขาก็อยากให้ฉันติดเขาแบบนี้มานานแล้วด้วย แต่ฉันไม่ยอมติดเขาสักที ฮ่าๆ

“นี่ฉันไปด้วยนะ นะ” และฉันก็เรี่มงอแงอีกแล้ว เพราะเวลาเขาจะไปร้องเพลงเขามักจะทิ้ง

ให้ฉันอยู่บ้านคนเดียวตลอดเลย ฉันเหงานะ

“ไม่ได้!!”

“ขอร้องนะ” แล้วฉันก็งัดเอาไม้นี้มาจนได้ ฉันมองเขาตาแป๋วและกอดเอวเขาไว้จากด้านหน้า

“อย่ามองฉัน ด้วยสายตาแบบนั้นแก้ว” เขาบอกมาแบบนั้นแต่กลับยิ้มกว้างก่อนจะหัวเราะออกมา

“นะ โทโมะน๊า” ฉันยังคงไม่ละความพยายาม เขาทำหน้าคิดก่อนนิดหน่อย

“ดื้อเดี๋ยวจูบนะ” เขายิ้มเหี้ยม แต่ฉันไม่รู้จักกลัวเลย

“ยอมให้จูบก็ได้ แต่ต้องให้ไปด้วยนะ” ฉันฉีกยิ้มกว้างให้เขาไป โทโมะเองก็หัวเราะออกมา

ก่อนจะยิ้มให้ฉัน

“เดี๋ยวนี้ร้ายกาจนะ” เขาว่า แล้วก้มตัวลงจูบแก้มฉันเบาๆ

“ก็ได้…” เห็นมั้ยละว่าเขานะน่ารักแค่ไหน…

 

              กลิ่นบุหรี่แอลกอฮอในผับมันทำให้ฉันไม่ไหวเหมือนเดิมจริงๆนั้นแหละ ดูเหมือน

โทโมะจะมองเห็นอาการฉันเขาเลยเอาผ้าปิดปากจมูกมาให้ฉันปิดไว้  แล้วก็มองเพลงในมือไป

ด้วย เวลาที่ผู้ชายเขาอยู่รวมๆกันนะ ดูแปลกตาดีเนอะไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่เข้าใจสิ่งที่พวกเขา

ทำแม้แต่น้อย

“อ่าว วันนี้พาแก้วมาด้วยเหรอ ไหนว่าไม่อยากให้มาด้วยไง โทโมะ” ป็อบปี้เลิกคิ้วถามโท

โมะ ก่อนจะหัวเราะเสียงสูง

“อ้อ… พามาบอกว่าเราจะแต่งงานกันแล้วนะ…”

 

“it’s a beautiful night, มันช่างเป็นค่ำคืนที่แสนงดงาม

  We’re looking for something dumb to do, เรากำลัง หาเรื่องโง่ๆ ทำกันอยู่

  Hey baby, I think I wanna marry you, เฮ้ที่รัก, ฉันคิดว่าฉันอยากแต่งงานกับเธอ

  Is it the look in your eyes, อาจจะเป็นแววตาของงเธอ

  Or is it this dancing juice?, หรือไม่ก็เหล้าอะไรสักอย่าง?

  Who cares baby, แต่ใครสนใจกันละ

  I think I wanna marry you, ก็ฉันอยากแต่งงานกับเธอ”

 

           บรรยากาศในผับเร้าร้อนมาก เสียงร้องเพลงหวานๆของเขาทำให้สาวๆกรี๊ดกัน ตาม

เป็นแถวเขาช่างเหมือนกับพระจันทร์ คอยให้แสงสว่างกับฉันเสมอ ถึงแม้ที่นั้นจะมืดแต่ยังไงก็

ได้แสงจากพระจันทร์ช่วยนำทางได้ทุกที แม้ว่าที่นั่งของฉันกับเวที ที่เขาอยู่มันจะห่างไกลกัน

แค่ไหน สายตาของเขาก็ยังคอยมองมาที่ฉันบ่อยๆ 

“หมอนั่น ร้องให้เธอนะรู้มั้ย?” พี่โฟร์ เดินเข้ามานั่งข้างๆฉัน ก่อนจะพูดคำนั้นออกมา แต่สายตาเธอ

ก็มองไปที่ผู้ชายห้าคนบนเวที

            ในนั้นมีพี่พิทแฟนพี่โฟร์มาเล่นเบสแทนจองเบ ส่วนโทมะก็ขึ้นร้องนำแทนป็อบปี้

และป็อบปี้ก็ไปเล่นกีต้าร์แทนโทโมะ สายตาของฉันกับโทโมะมองกันทุกครั้งที่เขาร้องคำนั้น

“I think I wanna marry you…”

          นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันสัมผัสหัวใจตัวเองได้ชัดเจนมากขนาดนี้ ตอนนี้หากไม่เชื่อฟังคำ

สั่งเผด็จการของโทโมะแล้ว ฉันคงจะเป็นผู้หญิงโง่งี่เง่าที่สุดคนหนึ่งในโลกเลยละมั้ง

            ฉันคิดแล้วก็หัวเราะ เมื่อเพลงจบลงร่างสูงของโทโมะก็กระโดดลงมาจากเวที แล้ว

ตรงดิ้งมาหาฉันอย่างไม่ลังเล

           ระหว่างเดินมามีสาวๆหลายคนยื่นมือมาแตะตัวเขา เชิญชวนเขา หรืออะไรก็ตามแต่

สายตาของเขาก็ยังมองมาที่ฉันเสมอ สุดท้ายของก็ปัดมือสาวคนหนึ่งออกจากหน้าอก และเดิน

เข้ามาถึงตัวฉันในที่สุด

            ไม่ทันไร ริมฝีปากร้อนๆของเขาก็แนบลงมาที่ริมฝีปากฉัน ผ้าปิดจมูกไม่อาจกลั้น

ความร้อนนั้นได้ ทันทีที่ริมฝีปากของเราสัมผัสกันแก้วหูของฉันก็แสบไปหมด เพราะเสียงกรี๊ด

สาวๆของแฟนคลับโทโมะ นาทีต่อมาโทโมะก็ดึงเอาผ้าปิดจมูกออกจากฉันก่อนเราจะจูบกัน

แนบสนิทแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ

“I think I wanna marry you” เมื่อถอนริมฝีปากออก เขาก็กระชิบคำนี้มาให้ฉัน จน

ไม่สามารถช่อนรอยยิ้มที่หน้าเอาไว้อยู่ได้อีก

             ฉันนอนกอดอยู่กับโทโมะ หลังจากที่เขาพาฉันกลับมาจากผับนั้นได้ ทั้งกอดทั้งจูบ

ถึงแม้ว่าพิมจะเคาะประตูตามให้เราไปกินข้าวก็ตาม โทโมะ ก็ไม่สนใจคำพูดของน้องสาวเขาเลย

สักนิด เราจ้องตากันเนีนนานจนไม่อยากจะละสายตาออกจากกัน มันดีนะดีมากเลยที่ได้

อยู่ใกล้กับคนที่เรารักแบบนี้

“โทโมะ ฉันขอ…”

“ขอ… ขออะไร” เขาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัยและจ้องหน้าฉันไปด้วย

“ขอแหวนนะ หมั้นกันไว้ก่อนได้มั้ย…” ฉันยิ้มให้เขาแล้วชุกตัวเข้ากับแผงอกของเขาในทันใด

“ก็ได้ ยัยตัวแสบ” เขาจูบแก้มฉันแรงๆก่อนจะ ใช้มือคว้าหาอะไรสักอย่างมาจากกระเป๋าของเขา

 และเห็นว่า นั้นคือแหวนนั้นเองแหละ เขาจับมือของฉันขึ้นมาก่อนจะสวมแหวนใส่นิ้วนางข้าง

ช้ายของฉันก่อนจะจูบปิดท้าย

“ฉันรักนายนะ” ฉันไม่ขัดหรือเขินอะไรสักนิดที่จะบอกคำนี้กับเขา

“ฉันทั้งรัก ทั้งหลง เธอมากกว่าอีกแก้ว” พูดแล้วก็กอดรักฟัดเหวียงฉันอีกจนได้

“อ้อ…อีกอย่าง จำวันที่เธอถามได้ไหม ว่าถ้าลืมฟางได้นะฉันจะปล่อยเธอไปรึเปล่านะ” พอเขา

บอกแบบนั้นมาฉันก็ฉุดคิดขึ้นมาได้ ว่าฉันเคยถามเขาไปจริงๆ

“วันนั้นจะมาตอบเธอ แต่เธอกลับไม่อยากรู้ ฉันหงุดหงิดมากเลยรู้มั้ย” ฉันไม่เคยรู้เลย เพราะ

ตอนนั้นฉันกลัวเขารำคาณแหน่ะ

“ก็ฉันกลัวนายโกรธนี่น่า”

“ชิ เอาเหอะ วันนี้จะมาตอบนะ ความจริงฉันลืมฟางได้ตั้งแต่เธอเข้ามาในชีวิตฉันแล้วละแก้ว”

เขากระชิบมาเบาๆ ในห้องที่ไม่มีใครนอกจากฉันกบเขานั้น ทำให้ฉันได้ยินชัดเจนและหัวใจก็

เต้นแรงมากด้วย

“ฉันไม่เคยคิดว่าเธอเป็นของแก้เหงาของใครเลยนะ”

“ฉันหงุดหงิด พูดจาไม่ดีหลายๆอย่างเพราะฉันหึงและประชดเธอ” เขาสารภาพ

และทำให้ฉันยิ้มออกมา

“ตอนนี้ฉันรักเธอ รักมาก รู้มั้ย”

“ฉันก็รักนาย รักจริงๆ”

“ฉันไม่มีทางปล่อยเธอไป รอบสองหรอกนะ ยัยตัวแสบ”

“ฉันก็ด้วย”

               จากนี้ไปไม่ว่าจะมีอะไรร้ายแรงแค่ไหน แค่มีมือของโทโมะที่จับมือของฉันไว้

ฉันก็ไม่มีทางที่จะกลัวอะไรอีกแล้วละ ผู้ชายโหดๆแบบเขาใครจะรู้เล่า ว่าเขานะอ่อนโยน

และน่ารักมากแค่ไหน ฉันไม่มีทางปล่อยให้เขาจากฉันไปง่ายหรอก เพราะฉันหลงรัก

ผู้ชายโหดๆคนนี้ไปทั้งใจแล้วไงละ

 

 

THE END

 

TK TK TK TK TK TK TK

เย่ๆๆๆๆ จบแล้วจ้า สำหรับเรื่องนี้>_<

หลังจากที่แต่่งแช่ไว้มานานสองปี ฮ่าๆ

สุดท้ายก็จบสักที เหมือนยกภูเขาออก

จากอกยังไงยังงั้นเลย<3 ขอบคุณ

สำหรับทุกคน ที่ติดตามนิยายเรื่องนี้

มาโดยตลอด ขอบใจน้า จุบุ

 

ปล. เค้าฝากเรื่อง Love You My Bad Guy ll❤

ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยน้า ใครกำลังเบื่อๆหานิยาย

อ่านก็เข้าไปอ่านได้เน้อ^^

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา