Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.09K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

2) เมื่อเราเลือกที่จะอยู่ก็ต้องทนกับทุกสิ่ง

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

     ฉันหอบข้าวของเคื่องใช้ต่างๆมาที่บ้านหลังหนึ่ง ใหญ่มากและแน่นอนว่ามันเป็นบ้านของ

นายหน้าหวานนั้น ฉันรู้สึกเจ็บใจที่สุดในชีวิดเมื่อได้ยินคำว่าของแก้เหงาของเขา บ้าสุดๆเลยพอ

กลับหอฉันก็ถูกเจ้าของห้องไล่ออกมาชะแล้ว เพราะไม่ได้จ่ายค่าเช่ามา3เดือนแล้ว สุดท้ายฉันก็

เลยต้องมาอยู่ที่บ้านนายหน้าหวานนี่ เพราะเขาเสนอมา แต่ถ้าฉันปฏิเสธก็ไม่มีที่อยู่ เลยจำใจ

ยอมมาที่บ้านเขาในที่สุด

" พาใครมาอีกเนี่ย " เสียงของใครคนหนึ่งทำให้ฉันละสายตาจากการสำรวจห้อง ไปมองเธอ

ทันที

    เป็นผู้หญิงขาวสวยดูบอบบาง หน้าหวานจนต้องอิจฉาเลยละ เธอเป็นใครแฟนนายนั้นเหรอ

ฉึก แค่คิดก็เหมือนมีเข็มนับหมื่นๆมาทิ่มแทงหัวใจบ้าแหะ ฉันบ้าไปแล้วแน่ๆ

" เพื่อน " คำสั้นๆออกจากปากเขาทำให้ฉันมองไปหาทันที เพื่อนเหรอ เหอะฉันรู้สึกทุเรดเขายัง

ไงไม่รู้สิ ฉันเพิ่งรู้จักเขา แถมครั้งแรกที่เรารู้จักกันมันก็ไม่ได้สวยงามอะไรเลยด้วยช้ำ

" โอ๊ะ เพื่อนเหรอ " ผู้หญิงคนนั้นทำหน้าสงสัย ก่อนจะเดินเข้ามาหาฉันสำรวจร่างกายแต่หัวจน

เท้าเลย

" เสื้อผ้าใช้ไม่ได้ หน้าตาจืดร่างกายผอมแห้งยังกับไม้จิ้มผี ดูท่าทางชื่อบื้อสุดๆแล้วก็จน!!! " ยัยนี่

วิจารณ์ชะฉันเสียหายเลย แห้งยังกับไม้จิ้มผีเหรอ มันทำให้ฉันทำหน้างิกเลยละโทโมะก็หัวเราะ

เบาๆก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้หญิงคนนั้นแล้วขยี้หัวอย่างเอ็นดู

" วิจารเกินไปแล้วน้องสาวไปหาห้องให้เขาอยู่สิ " โทโมะบอกเธอ เอ๊ะเมื่อกี้บอกว่าน้องสาวเหรอ

" น้องสาว? " ฉันทวนคำแล้วจ้องพวกเขาสองคน

" ใช่น้องสาวเธอคิดว่าพวกเราเป็นแฟนกันเหรอ " เธอจ้องหน้าฉันจนฉันไม่กล้าสบตาคืนเลยที

เดียว

" เอ่อ "

" ช่างเถอะแต่พี่โทโมบ้านเราเหลือแค่สองห้อง คือห้องฉันกับห้องพี่ เพราะอีกห้องนะกาย

เป็นห้องเก็บขยะเสื้อผ้าเน่าๆของพี่นั้นละ " เธอเน้นคำว่าเสื้อผ้าเน่าๆใส่หน้าโทโมะพร้อมจิกตา

ใส่ด้วย โหน้องสาวนี่ร้ายไม่เบาเลยแหะ

" เน่าที่ไหนหอมจะตาย "

" กลิ่นน้ำหอมนั้นละที่ฉันบอกว่าเน่า!!อ้อเธอนอนกับฉันก็ได้นะ " เธอยิ้มมาให้ฉัน ก่อนจะดึง

มือฉันให้เดินตาม ถึงจะร้ายกาจแต่ก็ดูน่ารักเหมือนกันนะ

    ห้องเธอตกแต่งได้น่ารักทีเดียว แถมกว้างด้วยเป็นสีฟ้าดูเย็นสบายตา รอบๆห้องมีตุ๊กตา

ตัวใหญ่หลายตัวแถมยังมีTVแล้วคอมในห้องด้วย

" นี่ชื่อไรอะ " เธอถามฉัน แล้วฉันก็เพิ่งคิดได้ว่ายังไม่แนะนำตัวเลย

" แก้วเธอละ "

" พิมน้องสาวโทโมะ " เธอตอบแล้วยิ้มมาให้ก่อนจะทำอะไม่รู้ในตู้เสื้อผ้า

" นี่ๆเอาเสื้อผ้ามาเก็บสิ " เธอบอก ฉันก็พยักหน้าให้ทันทีก่อนจะทำตาม ฉันแอบมองเสื้อผ้า

ของเธอตอนที่จัดการเสื้อผ้าตัวเองด้วยละ มีแต่ชุดสวยๆทั้งนั้นเลยลาคาแพงด้วย ฉันคงไม่มีปัญ

ยาชื้อหรอก

" เสื้อผ้าเก่าฉันว่าเอาไปทิ้งเถอะ " พิมพูดออกมา บ้าเหรอถ้าทิ้งจะเอาอะไรใส่ ไม่เข้าใจพวก

คนรวยเลยแหะ

" ฉันไม่ได้รวยนี่ถ้าเอาไปทิ้งจะเอาที่ไหนใส่ " พอจัดของเสร็จฉันก็หันมายิ้มให้เธอ

" เหรอแล้วจะจ้องหน้าฉันนานไหมไปอาบน้ำสิ จะได้นอนนี่มันสามทุ่มแล้ว " สมแล้วที่เป็น

น้องสาวนายนั้น ปากเจ็บจี๊ดได้ใจเต็มๆ

    ฉันพยักหน้างึกงักให้แล้วเข้าไปอาบน้ำอย่างที่เธอบอก ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้มาอยู่ที่บ้าน

หลังใหญ่กับคนแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จักกันไม่นานแบบนี้ นี่มันคือโชคชะตาที่ฟ้ากำนดให้มันเป็นแบบ

นี้ใช่ไหม ถ้ามันเป็นแบบนั้นฉันก็จะปล่อยให้มันเป็นไปตามซะตาของตัวเองชะ เพราะถึงจะฝืนเท่า

ไร ถ้ามันเป็นเพราะเรื่องพวกนี้จริงฉันคงจะฝืนมันไม่ได้อยู่ดี การที่ฉันได้มาอยู่กับพวกเขาสอง

พี่น้องนี่นะ เป็นเพราะอะไรก็ชั่งเถอะนะ

     ตอนเช้าฉันตื่นขึ้นมาอย่างไม่สดชื่นเท่าไร เพราะเมื่อคืนก่อนจะหลับได้ตีสองแหน่ะ ตื่นมา

อีกทีก็7โมงเช้าจะมีอะไรแย่ไปกว่านี้ไหม เฮ้อแต่ว่าฉันไม่เห็นพิมเลยฉันเข้าไปแปลงฟันล้างหน้า

ก่อนจะลงมาข้างล่างเพื่อทำอาหารให้พวกเขาสองคนทาน ก็นะอยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ทำ

อาหารให้ลูกทานเล่นเอ้ยกินต่างหากฮ่าๆ แต่พอเดินเข้าไปก็ต้องตกใจเมื่อเห็นพิมทำอาหารอยู่

รู้สึกไม่มีประโยชน์ก็วันนี้แหละ

" มีอะไรให้ช่วยไหม " ฉันเดินไปถามพิมที่ทำชุปอยู่

" เอาอาหารไปตั้งสิเธอตื่นสายชะมัดเลย "เจ็ดโมงเช้าเนี้ยนะสาย 

" แล้วต้องตอนไหนละที่ว่าเช้า " ฉันถามเธอกลับไป

" หกโมงไง " เธอมาทำอะไรหกโมงถ้าทำอาหารมันก็ต้องเย็นก่อนนะ

" เธอตื่นแบบนี้ประจำเหรอ " ฉันเรี่มถามทำความรู้จัก ก่อนจะเอาอาหารนี่ไปวางไว้ที่โตะอาหาร

" ใช่ฉันชินกับมันแล้วละเพราะต้องเตียมหลายอย่าง " อ้อแบบนี้นี่เองเป็นผู้หญิงที่ดูค่องดีแหะ

" ชุปเสร็จพอดีเอาละไปปลุกพี่มาทานอาหารที " ฉันอ้าปากเหวอเลยละ ให้ไปปลุกนายนั้น

เนี้ยนะ บ้าไปแล้วเหรอฉันต้องถูกหักคอแน่ๆ

" รีบไปสิ " เมื่อถูกเร่งฉันก็จำใจเดินไปที่ห้องเขาทันทีหัวใจเต้นรัวชะมัด

   เมื่อเข้ามาก็ต้องใจเต้นไปใหญ่เมื่อมองที่ห้องนอนฉันก็ต้องหน้าร้อนและเจ็บปวดเมื่อนึกถึง

ตอนที่อยู่ใต้ร่างเขาตอนที่เขาเมามีไรกับฉันแต่ปากดันพึมพำหาแต่ฟาง บ้าเถอะฉันส่ายหัวไปมา

เพื่อสลัดความคิดบ้าๆออกก่อนจะเดินไปหาเขาพร้อมแตะตัวเขาเบาๆ

" นายตื่น พิมบอกไห้ไปทานข้าว " ฉันบอกแต่รู้สึกว่าเขาจะไม่รู้สึกตัวเลยแหะ

" นายตื่นๆ " ฉันบอกอีกทีก่อนจะเขย่าตัวเขาแรงๆ ไอ้บ้านี่ขี้เชาชะมัด เอ่อแต่เจ็ดโมงเช้านี่

ก็โหดร้ายสำหรับคนเราเหมือนกันนะ

" นาย ว๊าย!! " ฉันตกใจวูบ เมื่อคนที่ฉันคิดว่าหลับอยู่มาดึงมือฉันลงกับที่นอน ก่อนจะคร่อมร่าง

ฉันไว้ อีกแล้ว ภาพในวันนั้นมันหวนมาให้ฉันจำอีกแล้ว

" มีอะไร มาปลุกไรแต่เช้า " เขาลืมตาขึ้นมาจ้องตาฉัน วูบแรกมันทำให้ฉันชา แต่พอต่อมาอยู่

ใกล้ๆกันแบบนี้มันทำให้ฉันสำรวจใบหน้าเขาชัดเจน เขาหน้าสวยมาก จนผู้หญิงอย่างฉันอิจฉา

เลยทีเดียว บ้าจัง ใจเต้นแรงกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว

    เพียงวูบเดียวที่ฉันตาโตขึ้น เมื่อเขาโน้มตัวลงมาจูบที่รีมฝีปากฉันแล้วฉันก็จูบตอบเขา ฉัน

รู้สึกว่าตัวเองลืมทุกอย่างไปหมด จะว่าฉันหน้าด้านก็ได้นะ เพราะตอนนี้ฉันนอนจูบกับเขา อยู่บน

เตียงใช่มันเป็นแบบนั้นละอายชะมัด

" นี่ไปปลุกกันท่าไหนห้ะ!!! " ฉันผลักออกโทโมะทันที เมื่อเสียงของพิมเรียก ก่อนจะเด้งตัว

ขึ้น ฉันจับที่ปากตัวเองก่อนจะหน้าแดงเอาดื้อๆ ทำอะไรไม่ถูกจนทำให้โทโมะหัวเราะเบาๆกับ

ท่าทางตลกของฉัน  ฉันเลยรีบวิ่งออกจากห้องเขาไปทันที

 

    ฉันนั่งลงที่โตะอาหารไม่กล้าสบตากับใคร ทานข้าวไปเงียบๆเพราะพิมเอาแต่จ้องฉันนะสิ

เฮ้อ อึดอัดอย่างบอกไม่ถูกเลยแฮะ

" ยัยบ๊อง จ้องแก้วแบบนั้นมีหวังวันนี้แก้วไม่ได้ทานอะไรพอดี " โทโมะเขกหัวพิมเบาๆ ก่อน

จะจ้องหน้าฉันยิ้มๆ นายนี่เก่งจังนะที่ทำให้ฉันเขินนะ

" ก็แล้วทำไมเธอต้องหลบหน้าฉันด้วยละ " ฉันผิดสินะ

" พอได้แล้วพิมทานข้าวไปเดี๋ยวจะได้ไปเรียนกัน " พิมพยักหน้าก่อนจะทานอาหารของเธอ

ไป อือหื้อ ดีเหมือนกันเธอจะได้ไม่ต้องจ้องฉันจนต้องอึดอัดอีก

   หลังจากที่ทานข้าวเสร็จโทโมะก็อาสาไปส่งฉัน เอ่อไม่ใช่สิเรียกว่าติดรถดีกว่าเพราะบัง

เอิญว่าพิมนะอยู่มหา'ลัยเดียวกับฉัน เขาเลยให้ติดรถมาด้วยฉันเดินมาที่ห้องเรียนคนเดียว ก่อน

จะเห็นยัยแคทที่นั่งเล่นอยู่คนเดียว แล้ววันนี้น้องสาวไม่มารึไงนะ ฉันเดินเขาไปแตะไหล่แคท

เบาๆ เธอก็หันมาหาฉันก่อนจะทำตาโตทันที

" แก้ว!!! " แล้วจะตะโกนทำไมแถมโผ่มากอดฉันไว้อีก

" มีอะไร " ฉันถามพร้อมแกะมือมันออก แน่ละทุกคนมองมาหมดแล้ว ฉันยังไม่อยากถูกกล่าว

หาว่าเป็นเลสนะ

" เมื่อวานไปหาแกที่หออะแล้วก็ไม่เห็นแกเลยฮื่อๆฉันนึกว่าแกจะเป็นไรชะอีก " ยัยแคทพูดแล้ว

ร้องโฮออกมา เฮ้ยนี่มหา'ลัยนะ ทำแบบนี้เดี๋ยวเขาก็หาว่าฉันรังแกมันหรอก

" แก้ว!! ไม่เป็นไรนะเป็นห่วงมาก ฮื่อๆ " เอาแล้วน้องสาวมันมาแล้ว แถมเข้ามากอดฉันไว้อีก

   สองคนนี่น่าเหมือนเด็กจริงๆเลย เวลาที่พวกเธอโดนแกล้งก็มักจะเอามาฟ้องให้ฉันไปจัด

การให้อะไรแบบนี้ แถมยังทำตัวเป็นเด็กๆ ชอบแย่งของเล่นอาหารบ้างละ ถ้าฉันไม่อยู่มี

หวังสองพี่น้องนี่คงฆ่ากันตายฮ่าๆ

   พวกเขาสองคนรักฉันมากๆ เป็นห่วงเป็นใยเห็นฉันไม่อยู่นิดเดียวก็คิดไปเรื่อยว่าฉันจะ

โดนฆ่าอะไรแบบนี้ เฮ้อ สมองๆ

" โอ๋ๆไม่เป็นไรแล้วอย่าร้องนะอย่าร้อง " ในตอนสุดท้าย ฉันก็ต้องมานั่งโอ๋ยัยสองพี่น้องนี่

ที่ร้องไห้ไม่ยอมหยุด

" อื้อๆไม่ร้องๆแล้ว แก้วไปอยู่ที่ไหนอะกับใครเหรอ " แฟนมั้ง ถ้าบอกว่าไปอยู่กะแฟน เขา

จะโกรธไหมนะ คิดแล้วเจ็บใจตัวเองเนอะแต่ก็ต้องทนนั้นละ จนกว่าเขาจะลืมเธอคนนั้นได้

แล้วเขาก็คง จะปล่อยฉันไปเองแหละ

 

    หลายเดือนผ่านไป ใช่ฉันอยู่ที่นี้นานแล้วละจนเริ่มสนิทกับพิมมากๆ ส่วนโทโมะก็มาแกล้ง

แหย่ให้ฉันแยกเขี้ยวใส่ประจำ ต่างจากตอนแรกที่ตีหน้าขึมประจำเลยแฮะ ตอนนี้2ทุ่มนะแต่ฉันก็

ถูกพามาที่โรงพยาบาลพร้อมโทโมะเพราะเขาลากฉันมาไง

    พอถามว่ามาที่นี้ทำไมเขาเป็นอะไรงั้นเหรอ เขาก็บอกไม่ได้เป็นอะไรแต่ว่าฟางนะกำลังจะ

คลอดลูกแล้ว ฉันรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกอะฟางกำลังจะเป็นแม่เต็มตัว ดูนายป็อบนั้นก็ดีใจ

ออกหน้าออกตา มองดูแล้วพวกเขาน่ารักดีนะนายป็อบก็ดูหล่อเถื่อนขนาดนั้น ก่อนจะมีความ

สุขกันได้ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาต้องผ่านอะไรมาบ้างเหมือนกัน เพื่อนของพวกเขามากันเต็มเลยฉันก็

เพิ่งเห็นหวายตัวจริงนี่แหละ สวยมากเลยทีเดียว

   หมอเดินออกมาอีกทีก่อนจะยิ้มให้ป็อบที่เป็นพ่อ 

" หมอฮะลูกผมเป็นหญิงหรือชายครับ " ป็อบที่จะดูตื่นเต้นสุดๆเขาไปถามหมอ

" เป็นลูกชายนะครับยินดีด้วยนะครับ " หมอยิ้มอย่างใจดีให้เขา ก่อนจะเดินไปอีกทางป็อบก็

กระโดดโลดเต้นอย่างดีใจก่อนจะร้องเสียงดังโวยวาย

" เฮ้ยไอ้ป็อบเบาๆเดี๋ยวคนไข้ห้องอื่นตื่นหรอก " จนโทโมะปรามนั้นละเขาถึงเงียบแล้วเข้า

ไปดูฟาง

     ฟางที่รู้ว่าได้ลูกชาย ก็ดีใจจนน้ำตาไหลจนทำให้ฉันอิจฉาเธอไม่ได้ที่มีผู้ชายถึงสอง

คนรักเธอ ฉันอยากรู้จังว่าตอนที่แม่เกิดฉันนะแม่ดีใจแบบนี้ไหม เพราะตั้งแต่เกิดฉันไม่รู้เลย

ว่าหน้าตาแม่เป็นยังไง เหลือแต่พ่อแต่ว่าตอนนี้พ่อก็ได้จากไปแล้ว ฉันต้องทำงานหาเลี้ยง

ตัวเองไปวันๆเท่านั้นละ

" เป็นอะไรเห็นเงียบนานละ " โทโมะถามตอนที่เรานั่งรถกลับบ้านกัน แต่ฉันก็เลือกที่จะเงียบ

จนมาถึงบ้านเขานั้นละ เขาดูโมโหนะที่ฉันไม่ยอมตอบเขาแบบนี้นะ

" มีอะไรก็บอกฉันสิ " ฉันเม้มปากแน่นก่อนจะจ้องหน้าเขาอีกที ถามไปสิถามไป ถึงจะกลัว

ความโดดเดี่ยวแต่ก็ต้องถามไป เพราะตอนนี้ฉันก็ใกล้จะเรียนจบแล้ว คงหางานทำที่หมั่นคงได้

แหละน่า

" ถ้านายลืมฟางได้นายจะปล่อยฉันไปไหมนายจะให้ฉันเดินออกไปจากชีวิดนายไหม... "

       แล้วคำตอบของเขาจะเป็นแบบไหนกันนะอยากปิดหูปิดตาไม่รับฟังจริงๆเลย

 

คิกๆเรื่องนี้ไม่ได้อัพนานเลย

ฮ่าๆแหน่ะใครที่สงสัยว่าป็อบ

กับฟางจะได้ลุก ช หรือ ญ นั้น

คงรู้คำตอบแล้วว่านะว่าเป็นผู้

ชายคร่าาฮ่าๆ>O<'เม้นโหวตนร้า

แล้วจะอัพให้เพิ่งใครอยากรู้มั้งว่า

โทโมะจะตอบแก้วว่าไงคิกๆเอาเป็น

ไปเถอะดีไหมฮ่าๆ<<<<โดนถีบ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา