Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.98K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

5) แค่เพื่อน?

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

“ไม่อยากจะเชื่อ…” ใช่ฉันไม่อยากจะเชื่อจริงๆว่าต้องอยู่กับโทโมะสองต่อสองในบ้านหลัง

นี้ แถมเขายังไม่พูดไม่จากับฉันเลย  ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรผิดเขาถึงได้ทำเย็นชาใส่ฉันแบบนี้

ถ้าหมายถึงเรื่องที่ฉันไม่รับสายเขาฉันก็ขอโทษไปแล้ว ทำไมเขาถึงยังเป็นแบบนี้ฉันท้อเป็น

นะ

   พิมออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว โดยที่โทโมะไปส่งเธอที่สนามบินอ่าห้ะว่าฉันก็ไปด้วย เพราะ

พิมบอกว่าฉันคือส่วนหนึ่งของครอบครัวเธอแล้ว แต่ว่านะฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด เพราะ

ผู้ชายคนนี้ตอนนี้เขาทำเหมือนฉันเป็นอากาศไปชะแล้วละ พระเจ้าบอกฉันทีสิ จะต้องทำยังไง

เขาถึงจะยอมคุยกับฉันแบบเดิมเหมือนที่เคยเป็นมาตลอด

   ฉันถอนหายใจเฮือก ก่อนจะเหลือบตาไปมองคนที่ฉันนินทาเขาไปข้างบน ที่เพิ่ง

เดินเข้ามาบ้านหลังจากที่ส่งฉันมาที่บ้านแล้วออกไปข้างนอกอีกรอบ หรือว่าเขากำลังเบื่อ

ฉันเหรอ? พอคิดถึงจุดนี้ฉันก็หนักใจแทบบ้าเพราะฉันยังจำที่เขาบอกได้เลยนะ ว่ามาเป็น

ของแก้เหงาให้ลืมฟางที ถึงตอนนี้จะไม่รู้ว่าเขายังคิดแบบนั้นกับฉันอยู่รึเปล่าก็เถอะ

“คือ… โทโมะ” ฉันตัดสินใจเรียกชื่อเขา ทำให้เขาเหลือบตามามองฉันนิดหน่อย

“เย็นนี้ทานอะไรมั้ย? เดี๋ยวฉัน…”

“ฉันจะออกไปข้างนอกจะกลับดึกๆ” ไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไรต่อเขาก็แทรกพูดขึ้นมาทันที

โอเครู้แล้ว

    จากนั้นฉันก็ได้แต่นั่งเล่นที่โซฟาตัวใหญ่ พร้อมกับมองที่โทโมะเป็นระยะๆ แต่ก็ไม่เห็น

เขาจะขยับไปไหนนอกจากดูเนื้อเพลงในมือพลางดื่มเบียร์ไปด้วย ว่าแต่เขาดูเนื้อเพลงไปทำ

ไมนะ จะว่าไปฉันก็ไม่เคยรู้จักเขาดีเท่าไหร่เลยนะ เขาชอบออกไปตอนหัวเย็นแล้วก็กลับมา

ตอนดึกประจำ และฉันเองก็ไม่เคยจะถามเขาเลยบ้าจริงจะเป็นไรหรือเปล่าถ้าฉันอยากจะ

ถามเขาขึ้นมาจริงๆ

“คือ…”

“อะไร?” แววตาของเขามองฉันนิ่งๆยังกับจะให้ฉันหายใปจากตรงนี้ ฉันไม่ชอบไม่ชอบเลย

จริงๆที่เขาเป็นแบบนี้

“นายทำงานอะไรเหรอ?” ฉันคิดว่าถ้าฉันถามนั่นนี่กับเขา เขาอาจจะยอมคุยกับฉันดีๆและเราอาจ

จะเป็นเหมือนเดิมก็ได้

“ดูแลรีสอร์ท” เขาตอบสั้นๆ และไม่สายแววล้อเล่นกับฉันเหมือนเดิม

“แล้วงานอดิเรกละนายทำอะไรเหรอ” ฉันยังคงไม่ยอมแพ้ที่จะถามเขาต่อ

“ร้องเพลง” ฮือ ฉันอยากจะร้องไห้นี่เขาคงโกรธฉันมากเลยใช่ไหม

“อื้อ…” ฉันครางในลำคอเบาๆก่อนจะไม่ถามอะไรเขาอีก ความเงียบเข้ามาปกคุมโดยทันที

ไม่ทันตั้งตัวเลยละ

   ฉันมองดูเขาที่จดจ้องกับสิ่งหนึ่งอย่างไม่วางตา ถ้าเกิดว่าฉันถูกเขาใส่ใจและจดจ้องเพียง

คนเดียวฉันคงมีความสุขมากละมั้ง จนมาถึงตอนนี้ฉันก็รู้นะว่าตัวฉันเองนะรู้สึกแบบไหนยังไง

กับเขา แต่สำหรับโทโมะฉันไม่รู้เลย ไม่รู้จริงๆว่าเขาคิดยังไงกับฉัน เขาดูเหมือนจะรักฉันแต่

มันไม่ใช่ ไม่ใช่เลยเจ็บดีนะ…

 

“ใส่เสื้อนี่แล้วตามออกมาข้างนอก” ฉันจ้องชุดที่โทโมะโยนมาให้ก่อนจะรับมาแบบงงๆ เอ๊ะ?

เขาให้ฉันใส่เหรอแต่มัน มันโป๊มากเลยนะ

“คือเราจะ…”

“รีบใส่แล้วออกมา” โอเค

   ฉันรีบไปทำตามที่เขาบอกโดยด่วน เพราะเขาเพิ่งพูดกับฉันหลังจากที่ฉันนั่งมองเขา

จนเผลอหลับไปนั่นแหละ ฉันไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้เลยจริงๆนั่นละ เขาเหมือนกับสายลมที่ไม่

ว่าจะอยู่ใกล้แค่ไหนก็ยังสัมผัสและจับต้องเขา ไม่ได้อยู่ดี แปลกจังนะทั้งที่ตอนแรกฉันออก

จะไม่ชอบเขา แต่ตอนนี้ฉันมั่นใจว่าฉันตกหลุมรักเขาทั้งใจแล้วจริงๆ

   ฉันเดินออกมาหาเขาที่นั่งรอที่รถก่อนหน้านี้แล้ว บ้าจังชุดมันทำให้ฉันไม่มั่นใจเลยจริงๆทั้ง

สั้นทั้งโชว์นี่เขาคิดอะไรกันนะที่ให้ฉันใส่แบบนี้นะ

 

       แล้วฉันก็ต้อง อ๋อในใจแพราะเขาพาฉันมาที่ผับใส่มันเป็นผับจริงๆ ทั้งกลิ่นแอลกอ

ฮอกลิ่นบุหรี่ มันฟุ้งจนทำให้อยากอาเจียนเต็มทน เขามาทำอะไรที่นี่

“ไฮ โทโมะ” สาวสวยคนหนึ่งทักเขาอย่างสนิทก่อนจะเขามาจูบเขาโดยที่เขาก็ไม่ปฏิเสธอะไร

เลย แล้วก็เป็นฉันชะเองที่ทนมองไม่ได้จนต้องเบือนหน้าหนีเขาไปอีกทาง

“ยืนบื้ออะไรอยู่ได้ตามมาสิ” เขาสะกิดฉันเบาๆให้ตามไป ฉันก็ทำตามที่เขาบอก อดทนไว้

แก้ว เธอไม่มีสิทธิ์ไปหึงเขาไม่ว่าอะไรก็ตาม

“โทโมะค่ะ คืนนี้ว่างมั้ย?” ระหว่างที่เดินตาม ก็มีแต่ผู้หญิงมาทักทายเขาและเขาก็ไม่มีท่าที

รังเกียจอะไรเลยสักนิด แถมแจกยิ้มให้กับสาวๆพวกนั้นด้วย คิดแล้วก็ใจแฟบลงนะเพราะกับฉัน

เขาไม่ทำแบบนี้เลย ใจร้าย ใจร้ายที่สุด

“เฮ้ยไอ้โมะ ช้าวะ!” ผู้ชายที่ดูหล่อๆคนหนึ่งทักโทโมะอย่างสนิท

“มาไวสุดแล้ว แต่สาวๆนะสิมาทักเลยช้านิดหน่อย” เขาบอกเพื่อนไปแล้วก็หัวเราะตาม

ประสาเพื่อนกัน

“แล้วสาวน้อยคนนี้มากับแกเหรอ” เขาเลิ้กคิ้วถามโทโมะอย่างสงสัย

“เออ”

“แฟนเหรอวะ”

“เปล่า…” ฉึก… เหมือนมีเข็มนับหมื่นเล่มมาทิ่มแทงใจฉัน จนปวดเหน็บไปหมดน้ำตา

จะไหลอยู่ร่อมร่อ

“พูดแบบนี้น้องเขาเสียใจนะ” ผู้ชายคนนั้นพูดยิ้มๆ แต่โทโมะไม่แม้แต่จะสนใจฉันเลย

    จากนั้นเขาก็ไม่สนฉันจริงๆนั้นละ คำสุดท้ายที่เขาบอกฉันคือ

    อยากทานอะไรก็สั่งเอาแล้วกัน จากนั้นเขาก็หายตัวไปกับฝูงชนที่เยอะแยะนี่

นี่ฉันโดนเขาทิ้งไว้ที่นี่งั้นเหรอบ้าจริง

“คนสวยมาคนเดียวเหรอ” ฉันสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อมีมือหน้าๆมาแตะที่ไหล่ฉันพร้อมกับคำพูด

ที่ไม่คุ้นเคย

“ปะ เปล่าฉันมากับ…” แล้วก็ต้องเงียบไป ฉันมากับใครละ เขาเป็นอะไรกับฉันละ คำถามนี้มัน

วนเวียนใจหัวฉันช้ำแล้วช้ำอีก

“มากับ?”

“มากับเพื่อน…”

“อ้องั้นผมขอนั่งด้วยนะฮะ” ผู้ชายหน้าหล่อคนนี้มองฉัน ก่อนจะยิ้มหวานๆให้ เขาดูดีนะ

แต่ทำไมฉันไม่รู้สึกใจเต้นไปกับหน้าตาหล่อๆของเขาเลยละ

“อึม” ฉันพูดสั้นๆก่อนจะยกแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่ม

“เธอสวยดีนะ มีแฟนยังฮะ” เขาเรี่มต้นถามอีก แล้วฉัน จะตอบเขายังไงดี

“เอ่อ…” ยัยแก้วพูดอะไรสักอย่างเถอะ ฉันต่อว่าตัวเองในใจ

“ว่าไงฮะ”

“ยังค่ะ” ใช่ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับโทโมะ เราก็แค่พลาดท่าเสียทีไปมีอะไรกันเท่านั้นเอง

“ผมจีบได้มั้ย? ผมคิดว่าผมชอบเธอ…” เขาบอกแล้วเอามือมาจับมือฉันไว้ นี่เขาทำอะไรนะ!

“มายั่วผู้ชายอยู่ที่นี่เอง!!” ฉันสะดุ้งเฮือก เมื่อมีเสียงแข็งที่ฉันรู้สึกดีต่อว่ามา พร้อมกับหัน

หน้าไปหาเขาที่ทำหน้าเรียบนิ่งอยู่ก่อนแล้ว

“เปล่านะ ฉันไม่ได้ยั่ว!” ฉันบอกเขาก่อนจะลุกขึ้นไปหาเขา

    ยังดีที่เสียงเพลงมันดังเลยทำให้คนอื่นไม่ค่อยสนใจพวกเรานัก

“เหรอแล้วที่มานั่งกับมันเนี่ยคืออะไร จับมือกับมันด้วยชอบหรือไง!” ฉันมองหน้าเขาอย่างไม่อยาก

จะเชื่อว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมา นี่เขาเห็นฉันเป็นคนแบบไหนกัน

“มันไม่ใช่ ไม่ใช่แบบที่นายคิดเลยนะ!”

“เหรอ คืนก่อนก็นอนกอดอยู่กับฉัน เมื่อวานก็อ่อยผู้ชายอีกคน วันนี้ยังจะมายั่วอีกคนเหรอ ทำไม

เธอไมรู้จักพอสักที!”ฉันตบหน้าเขาแรงๆจนหน้าเขาหันตามแรงตบ น้ำตาไหลพรากเมื่อรู้ว่าเขาคิด

กับฉันแบบนี้ ที่ผ่านมาฉันคิดว่าเขาจะเป็นแค่ผู้ชายจอมเย็นชา แต่ที่ไหนได้เขาทั้งนิสัยแย่เลวไปชะ

หมด เขาคิดได้ยังไงว่าฉันมายั่วผู้ชายทั้งที่มันไม่ใช่

“รุนแรงจังนะ” เสียงนี้เป็นเสียงของผู้ชายที่คุยกับฉันเมื่อกี้

“ยุ่งอะไรด้วยวะ!” โทโมะตวาดลั่นก่อนจะจ้องหน้าผู้ชายคนนั้น แต่ผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้มีทีท่าว่า

จะกลัวเขาแม้แต่น้อย

“อย่ายุ่งกับยัยนี่อีกเอง ยัยนี่อะเพื่อนกู!” โทโมะเน้นเสียงต่ำ ก่อนจะลากแขนของฉันไป

“ปล่อยมันเจ็บนะโทโมะ” ฉันบอกเขาแต่เขานะเหรอจะฟังนอกจากฉุดกระชากลากฉันแบบนี้นะ

      สุดท้ายเขาก็พาฉันมาที่หลังเวทีฉันคิดว่าจะใช่นะ เขาผลักฉันลงที่โซฟาก่อนจะจ้องหน้าฉัน

“เธอกล้ามากนะที่ไปยุ่งกับไอ้หมอนั่น” ไอ้หมอนั้น ใครกัน? แล้วฉันจะรู้เหรอ

“ก็นายทิ้งฉันไว้แล้วฉันก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร” ฉันพูดเสียงอ่อนแล้วจ้องหน้าเขาอย่างอ้อนวอน

“โกหก!” ฉันเม้นปากแน่นเมื่อเขาไม่คิดจะเชื่อที่ฉันพูดเอาชะเลย

“เฮ้ไอ้โทโมะใจเย็นๆ” ป็อบปี้ ใช่ฉันจำเขาได้ผู้ชายที่เป็นแฟนของฟาง ผู้หญิงที่โทโมะรักและ

ยังรักอยู่

“Damn!” โทโมะคำรามออกมาก่อนจะเดินออกไปอีกทางหนึ่ง ทิ้งให้ฉันน้ำลงร่วงอยู่คนเดียว

    อีกแล้วนะ อีกแล้วที่เขาทิ้งฉันไว้แบบนี้ ฉันเช็ดน้ำตาลวกๆว่าจะเดินออกไปจากที่นี่แต่

พอจะเดินออกไปจริงๆก็มีคนมาจับข้อมือฉันไว้เป็นผู้ชายตัวสูงใส่แว่นที่แชวโทโมะก่อนหน้านี้

“ไอ้โทโมะ บอกให้ผมไปส่งคุณฮะ” เขาบอกแล้วจับฉันออกไปจากผับที่เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้า

หลายทีทันที

“แล้วเขาไปไหนเหรอ” ฉันนี่ก็ยังจะมีหน้าไปห่วงเขาอีกนะ เขาทำอะไรกับเธอวันนี้จำไว้สักทียัย

แก้ว

     ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดตัวเองที่คิดถึงแต่หมอนั้น พยายามจะคิดเรื่องอื่นก็แล้ว แต่ยังไงชะก็

ยังคิดแต่เรื่องของเขาอยู่ดีสินะ ให้ตายเถอะ บ้าบอ

“บ้านเธออยู่ที่ไหน” ผู้ชายใส่แว่นถามฉัน ระหว่างที่ขับรถออกมาจากผับนั้นได้ไม่นาน

“บ้านเดียวกับโทโมะ…” ฉันตอบไปเบาๆ เขาลอบมองฉันนิดหน่อยก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก

เหมือนเป็นเรื่องที่น่าสนุกสักอย่าง

     จากนั้นก็ไม่พูดอะต่ออีก

“แปลกนะ ปกติโทโมะไม่เคยให้ผู้หญิงมาอยู่ที่บ้านนิ เธอเป็นแฟนโทโมะเหรอ?” เขาถามเหมือน

สงสัย แล้ว  ฉันจะตอบเขายังไงบอกฉันทีสิ เพราะฉันไม่รู้และไม่เคยรู้ว่าฉันอยู่กับเขาในถานะอะไร

แน่

“ฉันไม่รู้…”

    ฉันตอบเขาไปแค่นั้นส่วนเขาก็แค่ร้อง อ๋อ ออกมาเท่านั้นเขาคงจะสมเพชกันสินะที่ไม่ได้เป็น

อะไรกับโทโมะแต่ก็ยังมาอยู่ที่บ้านของเขา ไม่ใช่แค่เขาหรอกที่คิดแบบนั้นเพราะฉันก็คิดเหมือนกัน

    สักพักพอมาถึงบ้านฉันก็ก้มหน้าลงเป็นเชิงขอบคุณเขา ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านอย่างทุลักทุเล

เพราะไอ้รองเท้าบ้านี่นะสิมันกัดเท้าฉันจนเจ็บไปหมด เพราะปกติฉันใส่แบบนี้ที่ไหนละ

 

     ในตอนเช้าฉันก็เดินเหม่อลอยเข้ามาที่มอย่างไร้วิญญานขอบตาฉันบวมดำเลยละ เพราะคิด

เรื่องของโทโมะนั่นแหละ เขาทำฉับแทบบ้าจริงๆ เมื่อคืนเขาไม่กลับบ้าน และไม่รู้เลยว่าเขาไปค้าง

ที่ไหนแต่อาจจะไปค้างที่บ้านเพื่อนเขาสักคนก็ได้ เฮ้อ เลิกคิดเรื่องหมอนั้นสักทีแก้ว

“แก้ว!! คิดถึงจังไมได้เจอตั้งนาน” ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อมีเสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่กอดฉัน

ไว้แน่น กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยแล้วทำให้ฉันรู้ว่าผู้ชายคนนี้คือ…

“แบงค์” ฉันพึมพำชื่อเขาเบาๆ

“ดีใจนะที่เธอจำฉันได้” ฉันหันไปมองเขาที่ยิ้มกว้างให้ก่อนแล้ว

    แบงค์… คือเพื่อนสนิทของฉันอีกคนที่อยู่ร่วมห้องเดียวกันร่วมแคทและแพทด้วยแต่เขา

ได้เป็นนักเรียนแลกเปี่ยนที่อเมริกา เราเลยต้องได้ห่างกันสามเดือน ฉันลืมไปเลยแหะว่าเขาจะ

กลับมาวันนี้แย่จังเลยฉัน เพราะทุกวันก็มัวแต่คิดเรื่องของโทโมะ อยู่นั่นแหละ

 

“โห แบงค์ ฉันคิดถึงนายจริงๆเลย”

“ใช่ฉันก็เหมือนกัน” แคทเป็นคนพูดก่อนคนแรกตามด้วยแพทที่ยิ้มแล้วเดินมาหาพวกเรา

“ฉันก็คิดถึงพวกเธอนะ” แบงค์ฉีกยิ้มกว้าง เขาเป็นคนดีจริงๆนะไม่ถือตัวเลย เขาถือว่าเป็นผู้

ชายฮอตมากคนหนึ่งเลยละ แต่ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้มาสนิทกับพวกฉันได้เพราะมีคนตั้งมาก

มายที่อยากสนิทกับเขา

“วันนี้ต้องฉลองๆ”

“เอ๊ะ?” ฉันทำหน้ามึนเมื่อแพทพูดออกมา ฉลอง? ฉันคงไปกับพวกเธอไม่ได้

“ทำไมเหรอ?” แบงค์ถามฉันอย่างสงสัย ฉันเลยได้แต่ส่ายหน้าไปมา

“ขอละอย่าปฏิเสธนะ ไม่ได้เจอกันตั้งนานใจร้ายมากถ้าเธอไม่ไป….” ก็พูดมาแบบนี้ฉันจะไม่

ไปได้ยังไงละ

  

    พวกเราตัดสินตัดจะไปกันพร้อมกับเพื่อนๆอีกสิบกว่าคน แหงละก็แบงค์นะเขาออกจะฮอต

มาก มาฉลองทั้งทีจะมานิดๆหน่อยได้ไง…

 

    ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพวกเรามาถึงที่ผับแล้ว ใช่มันคือผับ และยิ่งไป

กว่านั้นคือ มันเป็นผับที่โทโมะพาฉันมาเมื่อวานยังไงละ บ้าจริง หวังว่าจะไม่เจอโทโมะที่นี่นะ

เพราะเมื่อวานนี้ที่เขาบอกนะมันยังทำให้ฉันรู้สึกแย่อยู่เลย

“แก้วเป็นอะไร หน้าชีดเชียว” แบงค์ถามมาพร้อมกับเอามือทราบที่หน้าผากฉันไปด้วย

“เปล่า ไม่มีอะไร” ฉันยิ้มหน้าเจือนลงนิดหน่อย

 

    แล้วก่อนที่ฉันจะเดินเข้าไปข้างใน สายตาก็มันเผลอมองไปเจอกับรถสปอร์ตสีดำคันหนึ่ง

ที่แล่นมาแต่ไกล หัวใจมันเต้นถี่ อึดอัด และรู้สึกสับสนทรมานอย่างบอกไม่ถูก

“ขอโทษนะ ฉันต้องไปแล้ว…” ฉันบอก แล้วส่งยิ้มอย่างขอโทษ แบงค์ก็ทำหน้าอึ้งนิดหน่อย

เพราะเราเพิ่งมาถึง แต่ฉันกลับบอกจะไปแล้ว

“เดี๋ยวแก้ว จะรีบไปไหน” เสียงของแบงค์บอกมาพร้อมกับจับมือฉันไว้ แน่นอนฉันชักกลับ

แทบไม่ทัน เพราะกลัวว่าโทโมะจะมาเห็น และทำอะไรแบบเมื่อวาน

“คือจำได้ว่ามีธุระนะ ขอโทษนะแบงค์…”

“เดี๋ยว อะให้…” เขายืนดอกกุหลาบให้ฉัน ก่อนจะยิ้มออกมาสายตานั่นมันอะไรกัน

“ในโอกาสอะไรอะ ” ฉันจับมาแบบงงๆ ก่อนจะถามเขา

“ไม่มีอะไร แค่อยากให้…” เขาบอก ท่ามกลางเสียงโห่แซวของเพื่อนๆที่มาด้วยกัน

     ฉันอ้าปากค้างเล็กน้อย แล้วก็พูดอะไรไม่ออก บอกตามตรงว่าตกใจอยู่เหมือนกัน เพราะนี่

เหมือนการจีบกลายๆ ชึ่งไม่ดีกับฉันเลย

“แบงค์มันชอบเธอมานานแล้วนะแก้ว… ไม่คิดจะรับไว้พิจารณาสักหน่อยเหรอ?” ใครคนหนึ่ง

พูดขึ้นและทำให้ฉันอึกอักเพราะไม่ทันได้ตั้งตัว

“เอ่อ…”

“ฉันก็ไม่มีแฟน เธอก็ไม่มีแฟน เราคบกันมั้ยแก้ว?” แบงค์ถามมาง่ายๆ โดยไม่ดูสีหน้าฉันเลย

ว่าเป็นยังไง

“เอ่อ…”

“ฉันชอบเธอจริงๆแก้ว” เขาบอกช้ำ เหมือนกับอยากจะบอกให้ฉันพูดอะไรไปบ้าง ไม่ใช่มัวแต่อ้า

ปากค้างจนน่าหัวเราะแบบนี้

   คำตอบของฉันคือ ‘ไม่’ แต่ก็ไม่รู้จะบอกเขายังไงเพราะเราเป็นเพื่อนกันมานาน และฉันคิดว่า

เขาคือเพื่อนสนิทของฉันด้วย

“เธอไม่ชอบฉันไม่เป็นไรแก้ว แค่อยากบอกเท่านั้นเอง ฉันไม่ไดเจอหลายเดือนและฉันชอบ

เธอจริงๆ…”

     ฉันนิ่งอย่างตกใจ ก่อนจะพูดอะไรก็มีเสียงแข็งๆของใครคนหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับมือที่

บีบแขนฉันจนต้องหันไปมองคนที่เข้ามาแตะตัว

เขา… เป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันอึดอัด และสับสน โทโมะ

“แก้ว” เขาเรียกและทำให้เพื่อนของฉันเงียบไปหมด

“กลับได้แล้ว…” เขาพูดและไม่หันไปมองเพื่อนฉันแม้แต่หางตา

“อึ้ม…” ฉันพึมพำบอกเขาก่อนจะหันไปบอกเพื่อน

“ฉันไปนะ แล้วเจอกัน”

    ยังพูดไม่ทันจบ โทโมะก็ดึงแขนฉันออกมาท่ามกลางเสียงชุบชิบตามมาเมื่อเขาปรากฏตัว

ขึ้น ในเวลาที่แบงค์บอกความในใจกับฉัน และฉันก็ไม่ตอบอะไรเขาไปแม้แต่คำเดียวด้วย…

“นั้นแฟนแก้วเหรอ”

“แต่เหมือนฉันรู้จักเขาเลยนะ เหมือนเป็นนักดลตรีวง K-OTIC เลย…”

“มิน่าละแก้วถึงทำหน้าเหวอไปตอนที่ไอ้แบงค์สารภาพรัก…” คำสุดท้ายทำให้ฉันสั่นนิดหน่อย

เพราะว่าโทโมะเขาน่าจะได้ยินด้วยถึงได้จ้องหน้าฉันเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนี้

 

    เมื่อเขามานั่งข้างในรถโทโมะก็ช่วยดึงกระเป๋าฉันลงไปเบาะหลังให้แล้วเขาหยุดนิ่งที่ดอก

กุหลาบที่อยู่ในมือของฉัน ไม่ทันที่ฉันจะอธิบายดอกกุหลาบก็ถูกเขาดึงไป

“ใครให้มา…” เขาถามแล้วแล้วมองฉันด้วยสายตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจนทำให้ท้องปั่นป่วน

เลยทีเดียว

“เมื่อคืนไปไหนมาเหรอ ไปพักที่บานเพื่อนเหรอ…” ฉันพูดไม่ทันจะจบเขาก็ขย้ำดอกกุหลาบจน

ยับคามือไม่มีชิ้นดี

"ของไอ้ผู้ชายที่บอกสารภาพรักกับเธอนั้นเหรอ?” ดวงตากลมโตของเขามองฉันเหมือนจะกิน

เลือดกินเนื้อ ใช่มันเป็นแบบนั้นจริงๆท่าทางของเขาไม่เหมือนกับโทโมะคนก่อนที่ฉันรู้จักเลย

จริงๆ

     มันต่างออกไปเหมือนกับที่ผ่านมาฉันไม่เคยรู้จักเขาเลยแม้แต่นิดเดียว ผู้ชายที่แหย่ฉัน

ได้ทุกวันอย่างอารมณ์ดีหัวเราะยิ้มให้ฉันอย่างน่ารักนะเหมือนกับที่ผ่านมาฉันฝันเลยจริงๆ

“คือ…”

“แล้วตอบมันไปว่ายังไงแก้ว” เสียงทุ้มต่ำที่ทำให้ใจฉันละลายนั้นตอนนี้เหมือนจะกรีดลงใจฉัน

จนแทบหายใจไม่ออก

“ฉันถามว่าเธอตอบมันไปว่ายังไง!!” แล้วโทโมะก็ตะคอกฉันขึ้นจนฉันน้ำตาชึมเพราะความตก

ใจและกลัว

“เลือดนายออก…”

“แก้วตอบมาสิวะ ว่าเธอตอบมันไปว่ายังไง!!” ยิ่งเขาตะคอกฉันก็ยิ่งสะดุ้งเอาๆ ฉันไม่เคยเจอ

โหมดนี้ของเขามาก่อนเลย

“ไม่ได้ตอบอะไรเพราะนายมาก่อน” ฉันตอบเขาเสียงตะกุกตะกัก

      จากนั้นเขาก็เดินลงจากรถไปก่อนจะตรงดิ่งไปยังแบงค์ ไม่ใช่เขาจะไปหาเรื่องแบงค์นะ

“อย่ามายุ่งกับ ‘เพื่อน‘ ของฉันอีกถ้าแกไม่อยากตาย!!”

 

 

TK TK TK TK TK TK TK 

มาแว้วกับตอนใหม่ไม่ได้อัพนาน

จัดให้เยอะๆเลยนะเนี่ย ไรท์เตอร์

เดาอารมณ์ของโทโมะไม่ได้ 555

บอกเลยว่าเรื่องนี้อารมณ์ของโทโมะ

มันขึ้นๆลงๆแบบนี้ละ ในใจนี่มันลังเล

ตลอดดด สงสารแก้วไม่รู้ว่าตัวเองอยู่

กับโทโมะในถานะอะไรแง่ๆๆๆๆๆๆๆๆ

เม้นด้วยนร้าา แล้วเจอกันตอนหน้า :p

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา