Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.09K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

7) ขอให้มันจบแค่นี้

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

      สุดท้ายฉันก็ยอมเล่าทุกอย่างให้แคทและแพทฟัง พวกเธอโมโหแทนฉันมากบอกจะไป

เอาเรื่องโทโมะให้ได้ แต่ฉันก็ห้ามไว้ก่อน จะไปเอาเรื่องเขาทำไมละ ทำไปแล้วได้อะไร

“แก้วได้ป้องกันมั้ย? ไม่กลัวท้องเหรอ…” พอมาถึงคำถามนี้ฉันก็สะงักกึก ทันที เพราะตอนนี้

พวกเราก็กำลังจะเรียนจบ ถ้าเผลอท้องขึ้นมาคงแย่แน่ๆ

“ไม่มีอะไรหรอกมั้ง…” ฉันบอกเพื่อนพร้อมกับให้กำลังใจตัวเองในใจ บางครั้งเขาก็ป้องกัน

ถ้าวันไหนถ้าเขาเมาเขาก็ไม่ได้ป้องกัน และฉันก็ไม่ได้ป้องกันตัวเองด้วยสิ บอกตรงๆฉันกลัว

ยาคุมถ้าเรากินไปเยอะๆจะเป็นอันตราย

“ไว้ใจไม่ได้หรอกแก้วบางคนถึงจะป้องกันยังไงก็ท้องได้นะ” ฮึก อยากจะร้องไห้ อย่าให้มันเกิด

ขึ้นเลยนะ

“แล้วฉันต้องทำยังไงดีละ” ตอนนี้ฉันต้องการความช่วยเหลือจริงๆ เพราะถ้าเกิดว่าฉันท้องทั้งที่ยัง

เรียนไม่จบชีวิตคงย่ำแย่และลำบากแน่นอน

“ไปตรวจดูมั้ย?” แพทเป็นคนเสนอ ชึ่งฉันก็ตกลงที่จะไป ถึงจะกลัวก็ดีกว่ามีหนักใจเพราะ

ความไม่รู้

     แพทกับแคทพาฉันมาที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ทั้งสองจับมือฉันแน่นเหมือนให้กำลังใจ

มันทำให้ฉันรู้สึกดีอยู่บ้างแต่ก็ยังกลัวอยู่ดี  ฉันนั่งรอผลตรวจที่หน้าห้องหมอที่ตอนนี้กำลังตรวจ

คนไข้อยู่อย่างร้อนใจ ในหัวเต็มไปด้วยคำถามมากมายก่ายกองจนนับไม่ถ้วน ถ้าเกิดว่าท้องขึ้นมา

จริงๆ แล้วโทโมะเขาจะทำไงกับฉันละ…

“คุณจริญญา ” สุดท้ายก็มาถึงตาฉันจนได้ ฉันเข้าไปในห้องตรวจที่ตอนนี้เหมือนกับลานประหาร

ของฉันไปแล้วจริงๆ

“แฟนมาด้วยมั้ยครับ?” คุณหมอเริ่มถามฉัน

“ไม่ได้มาด้วยค่ะ”

“วันหลังพาเขามาด้วยนะคับเดี๋ยวหมอจะสอนวิธีดูแลคนท้อง” หัวใจของฉันเต้นตึกตักๆจนแทบ

จะทะลุออกมางั้นแปลว่า…

“คุณท้องได้สองสัปดาห์แล้วนะคับ”

“พวกคุณยังอยู่ในช่วงวัยเรียนใช่มั้ยครับ” น้ำตาฉันหล่นเผาะๆทันที หมอก็มองฉันและตกใจมาก

เหมือนกำลังคิดสินะว่าฉันดีใจหรือเสียใจ

“ใจเย็นนะคับ วันหลังมาหาหมอก็เอาแฟนมาด้วยนะคับหมอขอคุยด้วยกับทั้งสองคนเลย” หมอเขา

ปลอบฉันที่ตอนนี้นักร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่

“ค่ะหมอ…” ฉันบอกเสียงอู้อี้ก่อนจะเช็ดน้ำตาแล้วเดินออกไปหาเพื่อนทั้งสอง ที่ยิ้มให้ตั้งแต่วินาที

แรกที่เดินออกมา

“เป็นไงบ้างแก้ว” แคทเป็นคนถามพร้อมจับมือฉันไว้

“ฉันท้อง…” ดูทั้งสองตกใจมากที่เป็นแบบนี้ ไม่ใช่แค่พวกเธอหรอกที่ตกใจ ฉันเองก็ด้วยแหละ

“จะทำยังไงต่อไป”

“ฉันจะลองถามเขาดูก่อนนะ” ฉันยิ้มเจื่อนก่อนที่แพทกับแคทจะพากลับมหา’ลัย ชึ่งตอนนี้ก็เที่ยง

แล้วสักพักโทโมะคงจะมารับ

“เดี๋ยวไปส่งที่บ้านดีมั้ย?” แคทดูเป็นห่วงฉันมาก ชึ่งฉันก็ดีใจนะ

“ไม่เป็นไร โทโมะเขาบอกจะมารับนะ”

“อือ แต่มันจะดีเหรอแก้วข่าวโทโมะกับเธอแล้วก็ยัยมีนนั้นนะมัน…”  แคทจะพูดต่อแต่แพท

ก็ห้ามไว้

    นั้นสินะ ตอนนี้ฉันไม่รู้พวกคนในมอจะมองฉันแบบไหนแต่ที่รู้ๆคือ ตอนนี้ถ้าเขาเป็นแฟน

มีนจริงๆฉันคงไม่มีสิทธิ์อยู่กับเขาอีก ฉันไม่อยากขึ้นชื่อว่าไปแย่งผู้ชายของใคร

“แก้ว…” เสียงที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมองเขาทันที โทโมะเองนั้นแหละ

“ป่ะ กลับบ้านกัน” เขายื่นมือมาจับมือฉันไว้ ก่อนจะส่งยิ้มให้เพื่อนฉันและพาออกมา คนทั้งมอ

มองฉันกับเขาเป็นตาเดียว ข่าวที่แผ่ออกไปมันดูไม่สะเทือนเขาเลยแม้แต่นิดเดียวแต่กับฉันนี่สิ

มันจะตายอยู่แล้ว มันเหมือนไฟที่ค่อยๆจะดับลงจริงๆ

“ทานข้าวที่ไหนดี” เขาถามฉันพร้อมกับยิ้มที่มุมปาก เขากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วหรือเปล่านะ

“ที่ไหนก็ได้…” เขามองฉันแวบหนึ่งก่อนจะออกรถไป

“ให้เดามั้ย?ว่าเธอกำลังหิวมาก” เขาพูดแหย่และขำออกมานิดหน่อย ฉันมองเขาแทบไม่

เชื่อสายตาฉันตามอารมณ์เขาไม่ทันแล้วนะ

“มองแบบนี้หาเรื่องเหรอหึ้ม เดี๋ยวคืนนี้จัดทั้งคืนไม่ให้นอนดีมั้ย?” เขาบอกมาจนทำให้ฉันหน้าแดง

ฉ่า ตอนนี้เขาเป็นปกติแล้วจริงๆนั้นแหละ

    เขาพาฉันมาทานอาหารหรูร้านหนึ่งแต่ที่ตกใจคือมีเพื่อนๆเขาด้วย พวกเขาทักทาย

อย่าเป็นกันเอง ก่อนจะยิ้มมาทางฉันที่เดินตามโทโมะมาติดๆ

“ดีกันแล้วเหรอวะ” ผู้ชายใส่แวนตาถามโทโมะแต่สายตานี่มองฉันจน ฉันต้องก้มน้าลง

“เออดีกันละ” เสียงหัวเราะของเขาดังมาให้ได้ยิน

“แก้ว พวกนี้เพื่อนฉันเอง คนใส่แว่นนั้นชื่อจองเบนะ ส่วนนั้นเคนตะกับเขื่อน ส่วนไอ้นี่ไม่ต้อง

บอกก็ได้มั้งเคยเจอกันแล้วนิ” ฉันพยักหน้างึกงัก นายป็อบปี้ก็ยิ้มมาให้ เขาดูเป็นมิตรมากกว่าวัน

นั้นที่เจออีกแหะ

     จากนั้นพวกเขาก็คุยกันเองนั้นแหละ เรื่องงานบ้างเรื่องนั้นเรื่องนี้ส่วนฉันก็ได้แต่ทาน

อาหารเงียบๆ พวกผู้ชายนี่มีอะไรคุยกันเยอะแยะไปหมดเลยเนอะ เรื่องรถเอยเรื่องเรื่องงานเอย

ฉันเอามือจับที่ท้องตัวเองก่อนที่หัวใจจะเต้นแรงอีกครั้ง ฉันไม่รู้ว่าโทโมะเขาจะรับได้ไหมถ้าฉัน

บอกเขาว่าฉันกำลังท้องลูกของเขาอยู่

    ฉันกับโทโมะกลับมาถึงที่คอนโดช่วงประมานสองทุ่มดูเขาจะเมาเล็กน้อย เพราะเขา

มาคลอเคลียฉันอยู่นะสิ

“ไม่เอานะโทโมะขอละ” ฉันบอกเขาไปเพราะรู้สึกว่ามือเขาจะไม่อยู่นิ่งแล้ว

“ทำไมละ” คิ้วเขาขมวดดูไม่พอใจที่ฉันห้ามเขา

“ขอถามอะไรหน่อยได้มั้ย?” เขามองฉันก่อนจะพยักหน้าให้

“ถ้าสมมุติว่ามีผู้หญิงมาบอกว่าท้องกับนาย นายจะทำยังไง…” ฉันถามไปและรอคำถามอย่าง

คาดหวัง

“ก็จะบอกยัยนั้นให้ไปทำแท้งซะ...” ตัวฉันชาวาบเมื่อได้ยินคำตอบของเขา น้ำตาจะไหลแต่

ก็กลั้นไว้

“เธอเป็นอะไรรึเปล่า ดูหน้าชีดๆนะ” โทโมะพูดเหมือนเป็นห่วง แต่ฉันไม่ได้รุ้สึกยินดียินร้ายอะไร

ด้วยหรอกนะ

“ฉันว่าเราหยุดทำเรื่องแบบนี้กันเถอะนะ” ฉันคิดอยู่นานก่อนจะเห็นแววตาของเขาเปลี่ยนไป

“หมายความว่ายังไง”

“ฉันไม่อยากทำแบบนี้แล้ว” ฉันบอกและหลบสายตาที่เหมือนจะทำให้ฉันมอดไหม้ไปด้วย

“เหอะ เธอคงอยากออกไปจากชีวิตฉันเต็มทนแล้วสินะ” พอเขาได้ยินฉันบอกแบบนั้นเขาก็พูด

เหมือนฉันผิดทันที

“นี่เธอจะเลิกกับฉันแล้วไปคบกับไอ้ผู้ชายชั่วๆนั้นนะเหรอ!” แล้วสุดท้ายเขากระชากแขนฉัน

แล้วบีบแรงมากจนฉันเจ็บไปหมด

“โทโมะเขาไม่ใช่คนแบบนั้น” ฉันบอก เพราะเขาไม่รู้จักแบงค์เลยด้วยช้ำเขามีสิทธิ์อะไรไป

ว่าคนอื่นแบบนั้นกัน ผู้ชายคนนี้นิสัยแย่อย่างเหลือเชื่อเลย

“แตะไม่ได้เลยงั้นเหรอ” ยิ่งเขาอารมณ์เสียเขายิ่งบีบแขนฉันแรงขึ้นจนทำให้น้ำตาร่วง

“ฉันอยากจบเรื่องนี้จริงๆ โทโมะที่ผ่านมานายก็แสดงชัดเจนแล้วว่านายไม่ต้องการฉัน ถ้า

อย่างนั้นก็ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันอยากใช้ชีวิตดีๆกับคนที่เขาสนฉันบ้าง” ชึ่งนายให้ฉันไม่ได้

ฉันต่อในใจก่อนจะมองหน้าเขาที่ตอนนี้เขานิ่งเฉยยิ่งกว่าอะไร

    และในวินาทีต่อมาเขาก็หัวเราะออกมาทันที ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องน่าหัวเราะเลยสักนิด…

“เอาล่ะ โอเค ตามนั้น…” เขาพูดพลางเดินถอยหลัง

“ฉันไม่เข้าใจนายช่วยพูดให้ชัดๆได้มั้ย?” ฉันถามหัวใจเต้นแรง พยายามไม่ให้ร้องไห้ออกมา

“ก็ยังไงล่ะ เธอต้องการอะไรก็ตามนั้นเลย แล้วเก็บเสื้อผ้าของเธอออกจากห้องฉันไปซะ!!”

โทโมะพูดเสียงตะคอกก่อนจะเดินออกห้องไปไม่เหลียวหลังกลับ

     ฉันยืนชึมอยู่นานก่อนจะเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาตอนไหนไม่รู้ออกไป ฉันนั่งเก็บของที่

เขาเอามาไว้ที่นี้ตอนไหนไม่รู้อยู่คนเดียว และคิดทบทวนหลายๆอย่าง ไม่เป็นไรแก้วลูกคนเดียว

เธอเลี้ยงได้ ฉันไม่คิดที่จะแท้งเด็กคนนี้หรอก เพราะเขาไม่ผิดอะไรถ้าจะผิดก็คงผิดที่ฉันนี่แหละ

ที่ไม่ยอมป้องกันตัวเองไว้

     แล้วฉันก็ต้องหันหลังไปเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินมาใกล้ๆ ใบหน้าของเขาน่ากลัวมาก

เหมือนอยากจะฆ่าฉันให้ตายไปจากตรงนี้เขาเดินมาใกล้ๆจนทำให้ฉันเดินถอนหลังไปโดย

อัตโนมัติ

“โทโมะ…”

“มีอะไร เก็บของต่อไปสิหรือยังอาลัยอาวรณ์จะอยู่ที่นี่ต่อก็ได้นะ” เขาพูดและทำให้ฉันลนลาน

อย่างหวาดกลัว

“ฉันแค่…” ฉันพูดต่อไม่ออก อยากบอกเขาเหลือเกินว่าความสำพันธ์ของเรามันผิดเขามีแฟน

เป็นตัวเป็นตนของเขาแล้ว ฉันไม่อาจจะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องมาเสียใจเพราะการกระทำของ

ฉันกับเขา

“งั้นก่อนไป ขอส่งท้ายหน่อยได้มั้ย?” คำพูดของเขาทำใหฉันสะอึกไป แต่ไม่ทันไรฉันก็ถูกเขาลาก

ขึ้นไปบนเทียงแล้ว

“โทโมะ!” ฉันพูดอย่างตกใจและหวาดกลัวสิ่งที่เขาจะทำ ฉันกลัวมันสะเทือนถึงลูก

“จะขัดไปทำไมของมันเคยๆกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” น้ำตาฉันไหลออกมาเมื่อเขาคงม่หยุดแน่ๆ

“หยุด! พอได้แล้วโทโมะ!” ฉันหวีดร้องออกมาด้วยความเสียใจ ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเขาจะเป็น

คนแบบนี้

“ก็บอกแล้วไงแค่ส่งท้าย ปกติเธอก็ชอบแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แก้ว…”

 

TK TK TK TK TK TK TK

 แง่ๆโทโมะจะโกรธยังไง

ก็ยับยั้งอารมณ์ไว้บ้างลูกTT

แก้วกำลังท้องอยู่นะอยาก

จับโทโมะมาตบสักทีใครคิด

เหมือนไรท์บ้าง??

เม้นด้วยแล้วมาลุ้นกันว่าจะ

เป็นยังไงต่อ เม้นๆน้า

แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา