Just a Game ล่ารักหัวใจนายตัวร้าย

9.5

เขียนโดย ยัยหมูปิ้ง

วันที่ 30 มิถุนายน พ.ศ. 2555 เวลา 11.19 น.

  15 Just
  388 วิจารณ์
  12.71K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 8 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 15.51 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

8) ทั้งที่เจ็บก็รักอยู่ดี

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

      ฉันนั่งที่โต๊ะในมหา’ลัยอย่างครั่งเนื้อครั่นตัว ปวดหัวตัวร้อน เหมือนมีไข้จริงๆ ไม่ใช่

แค่คิดไปเองเท่านั้น ฉันถอนหายใจออกมาเฮือก ก่อนที่เพื่อนสาวของฉันจะเดินมาใกล้ๆ เรื่อง

เมื่อคืนน่ะฉันกลัวแทบแย่ว่าเขาจะทำรุนแรงกับฉัน ยังดีที่ไม่เป็นอย่างที่คิดแต่ว่าฉันก็รู้สึก

แย่ไม่แพ้กัน 

      ฉันตื่นมาในอ้อมแขนของเขา ไออุ่นของเขายังติดตัวของฉันไม่จางหายไปไหน แต่ความ

สำพันธ์ของเรานั้นก็ได้หยุดลงไปแล้ว มันจบแล้วจริงๆ…

“แก้ว!” เสียงใสๆของเพื่อนสาวทำให้ฉันหันไปมองเธอทันที  นานๆทีได้ใช้เวลาอยู่กับเพื่อนก็ดี

เหมือนกันนะ

“ว่าไงแพท”

“จะให้ฉันไปขนของให้วันนี้เลยมั้ย? หลังเลิกคลาส” แพทถามมาอีกที ฉันก็ได้แต่ยิ้มพยักหน้า

ให้เธอเท่านั้น 

       ฉันบอกแคทกับแพททุกเรื่อง แม้กระทั่งเรื่องเมื่อวาน พวกเธอดูเห็นใจฉันมาก และขอให้

ฉันไปอยุ่กับพวกเธอ เพราะพวกเธอทนดูฉันเป็นแบบนี้ไม่ได้  ทำให้ฉันยิ้มออกไปมากเพราะรู้สึก

เหมือนว่าตัวฉันนั้นยังมีคนต้องการอยู่

“ใช่หลังเลิกคลาส…”

 

        ฉันขอให้แพทพาไปที่บ้านของโทโมะ  เพราะว่าข้าวของเคื่องใช้ของฉันน่ะอยู่ที่นั้นมัน

เยอะน่าดู  พวกเธอสำรวจด้วยสายตาแวววาว เหมือนกับเจอสิ่งที่สุดยอดอยู่  ไม่แปลกหรอกเพราะ

ตอนแรกๆที่ฉันมาที่นี่ก็เป็นเหมือนกัน  บ้านหลังนี้ใหญ่โตหรูหราแปลกที่ไม่มีคนรับใช้นี่แหละ

“แก้วได้อยู่บ้านหลังนี้มาตลอดสามเดือนกว่าเลยเหรอ?” แพทถามอย่างตื่นเต้น ส่วนฉันก็แค่พยัก

หน้าให้เธอไปเท่านั้น

“หล่อก็หล่อรวยก็รวย  เห็นตอนแรกนี่ใจเต้นเลยอะ แต่ไม่น่านิสัยแย่เลยเนอะ!?” แพททำเสียงสูง

จนทำให้ฉันขำเธอนิดหน่อย

       ใช่เขาดูดีมาก หล่อรวย เขามีครบแทบทุกอย่าง ยกเว้น นิสัย…

Tomo Talk…

 “มึงมาทำอะไรที่นี่วะ โทโมะ” จองเบถามผม ที่นั่งดื่มตั้งแต่เช้าแล้ว

       ตอนเช้าที่ผมตื่นมา ที่นอนนั้นไม่มีร่างเล็กๆของแก้วเหมือนที่เคยเป็น  เมื่อวานผมโมโห

มาก  เพราะเธอมาขอหยุดความสำพันธ์ผม  ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นมีทีท่าว่าจะเป็นแบบนั้นเลย

แถมยังบอกด้วยว่า ผมไม่ต้องการเธอ เหอะ! ผมไม่ต้องการเธอตรงไหนกัน

       ยิ่งคิดผมยิ่งหงุดหงิดแทบบ้า ไม่มีผู้หญิงคนไหนรบกวนหัวใจผมเท่ายัยนี่เลย แถมยัง

ถามอะไรแปลกๆมาอีก

“ดื่มแต่เช้าเลยนะ เป็นอะไรวะ…” จองเบยังคงถามต่อ เมื่อผมไม่ยอมตอบอะไรมันเลยสักคำ

“เมียทิ้งอะดิ” มันพูดแล้วขำออกมา ชึ้งทำใหผมคิ้วกระตุกทันที

“ยุ่งวะ!” ยัยนั้นกล้าดียังไงมาหยุดความสำพันธ์กับผม

“จริงดิ! เฮ้ยไอ้โทโมะโดนสาวทิ้งวะ!” แล้วมันก็ตะโกนบอกคนอื่นๆ จนทำให้ผมต้องส่งสายตา

เป็นเชิงบอกถ้าพูดมากกว่านี้มึงตายให้ไป แต่มีเหรอมันจะกลัว ที่คบเป็นเพื่อนกันได้เพราะมีนิสัย

เหมือนกันนี่แหละ

“ว้าว! หายากนะที่มีสาวทิ้งมึงอะ ใช้คนเดียวที่มากับมึงเมื่อวานป่ะวะ!?” เขื่อนพูดขำๆ แต่ผมนี่

สิไม่ขำด้วยนะ กวนประสาทจริงๆพวกนี้

“เออ! พอใจยังวะ!!” ผมพูดตะคอกไป จนพวกมันเงียบ แต่สุดท้ายพวกมันก็หัวเราะขึ้นอยู่ดี

จนผมต้องชูนิ้วกลางแห่งความรักให้นั้นแหละ พวกมันถึงเงียบกันได้ แต่ก็เสียงเสียงหัวเราะมาให้

ได้ยินนิดหน่อย ชึ่งทำให้ผมหงุดหงิดมากกว่าเดิมอีก

“มึงไปทำอะไรเธอ” ไอ้ป็อบเดินมาหาผมพลางถามไปด้วย

“กูป่าว  กูแค่โมโหที่ยัยนั้นมาขอหยุดความสำพันธ์…” แค่คิดผมก็รู้สึกโมโหขึ้นไปอีก เพราะยัยนั้น

ขอหยุดความสำพันธ์กับผม จะใช่เพราะใครละถ้าไม่ใช่ไอ้ผู้ชายคนนั้นน่ะ

“แล้วทำไมเธอถึงขอหยุดความสำพันธ์ละ” ป็อบถามมาอีก

“ก็ยัยนั้นมีคนอื่นไง! ยัยนั้นอยากไปอยู่กับคนอื่น” ผมบอกแล้วดื่มเบียรที่เหลือจนหมดไป

“เหรอ…” มันถอนหายใจออกมายาวๆก่อนจะมองผมอย่าง ระอา เหอะ! ผมทำอะไรผิด

ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย

“ไม่ใช่เพราะ… มึงบอกคนอื่นๆว่าเธอเป็นแค่เพื่อนเหรอวะ…” คำพูดของมันทำให้ผมสะงัก

ทันที 

       เพื่อน…  ใช่ผมบอกทุกคนว่าเธอคือเพื่อนของผม นั้นก็เพราะ ผมไม่แน่ใจว่าแก้ว

จะเป็นคนที่ใช่ของผมนิ เฮ้อคำว่าแฟนมันสำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอ ผมไม่เห็นว่ามันจะ

ดีอะไรขนาดนั้นเลยนิ ก็แค่คำๆเดียว ที่ผมทำกับยัยนั้นนะ มันแสดงออกไม่พอเลยเหรอ

ว่าผมรู้สึกยังไง

“กูบอกคนอื่นๆไปว่าเพื่อน แต่การกระทำกูก็บอกแล้วนิว่ากูรู้สึกยังไง…”

“มึงไม่ใช่ผู้หญิงมึงไม่รู้หรอกโทโมะ มึงกินอยู่กับเขาแค่มึงให้เขาแค่คำว่าเพื่อน มึงมีอะไร

กับเขาด้วยใช่มั้ย? ถ้าใช่มึงแม้งเลวสัสๆ เลยวะ!” ไอ้ป็อบมองหน้าผมก่อนจะร่ายยาวผสมด่า

ด้วยละมั้ง

“มึงรู้จักผู้หญิงดีเนอะ…”

“ไม่ให้รู้ได้ไง ก็ไอ้ป็อบมันมีเมียก่อนเพื่อนนิ  ฟาง ฟางจ๋า~” ผมพูดไม่ทันจบ ไอ้เขื่อนก็พูด

ล้อเลียนไอ้ป็อบทันที  จนทำให้มันคางแง่งๆ ใส่เพื่อนทุกคนทันที 

       ผมหัวเราะออกมานิดหน่อย ก่อนจะขอเบียรจากโยชิอีกรอบ จองเบดูไม่ค่อยพอใจนัก

ที่ผมเอาแต่ดื่มแบบนี้ แต่พอมันรู้ว่าทำอะไรไม่ได้ มันก็เลยถอนหายใจแล้วเดินออกไป

     ตอนดึกผมกลับไปที่บ้าน เพราะคิดว่าแก้วอาจจะกลับมาที่บ้านก็ได้ แต่สิ่งที่ผมเห็นคือ

ห้องที่ว่างเปล่า ในตู้ก็ไม่มีเสื้อผ้าชักชิ้น เธอคงไปแล้วสินะ 

“เป็นแบบนี้มันจะดีแน่เหรอวะ ไอ้โทโมะ” ผมถามตัวเอง แต่แล้วผมก็ไม่ได้คำตอบอะไร

กลับมาเลย นี่ผมต้องปล่อยยัยนั้นไปจริงๆนะเหรอ…

       หลายวันผ่านไป ผมได้ยินข่าวจากเขื่อนว่าเฟย์ตกเลือด ผมไม่รุ้มาก่อนว่าสองคน

นี้มันไปมีอะไรกันตั้งแต่ตอนไหน เพราะครั้งก่อนผมยังเห็นมันทะเลาะกับเฟย์อยู่บ่อยๆเลย

เฟย์คือลูกของน้ายัยฟาง ที่มาเรียนอยู่ในกรุงเทพ

    สงสัยผมต้องถามเขื่อนมันซะหน่อยแล้วละ ว่าเป็นมายังไงกันแน่ มันทำเด็กท้องเลยนะ

เฟย์นี่ก็เพิ่งอายุยี่สิบเองนะ ผมว่าผมกินเด็กแล้วนะ เพราะยัยแก้วเพิ่งยี่สิบสองเอง แต่มันเล่น

ซะอายุยี่สิบ ป่านนี้ไม่รู้เป็นยังไงนะคงสติแตกไปแล้วมั้ง

    ผมยังคิดไม่ออกว่าจะปลอบไอ้เขื่อนมันยังไงดี แต่สุดท้ายทุกอย่างมันก็พังครืน เมื่อเห็น…

เขื่อนกับแก้ว ยืนกอดกันอยู่…

     ผมไม่รู้ว่าในสถานที่แบบนี้และสถานการณ์แบบนี้สองคนนั้นจะกอดกันเพื่ออะไร…

     ผมอดคิดไม่ได้ว่าทั้งสองคนทำอะไรผิดลับหลังเฟย์หรือเปล่า ไม่อยากคิดในแง่ร้าย แต่

ในเวลานี้ผมคิดหาเหตุผลอื่นไม่ไม่ได้จริงๆ

      ผมมองดูทั้งสองคนอยู่อึดใจหนึ่ง แล้วก็หมุนตัวเดินออกมาอย่างเงียบเชียบ

“แก้ว…”

        ผมหงุดหงิด ไม่สบอารมณ์ โกรธ เกลียด พาลไปหมดทุกอย่าง การที่เห็นแก้วอยู่

ในอ้อมกอดของเพื่อนอย่างเขื่อน มันทำให้ผมผิดหวังและเสียใจมากกว่าการที่เธอไปอยู่ใน

อ้อมกอดของคนอื่นซะอีก

       และแน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาดไปเองด้วย ทั้งสองคนกอดกันแนบแน่น ท่าทางของเขื่อนดู

ตกใจ ถ้าตกใจแล้วทำไมต้องกอดกันด้วย คนที่ควรกอดนะเฟย์ไม่ใช่รึไง! ผมคิดแบบนั้นแล้ว

ก็หงุดหงิดหัวเสียขึ้นมากกว่าเดิม

       ไม่รู้ว่าโกรธหรือเสียใจมากกว่ากัน แต่ที่แน่ๆ ผมไม่อยากจะเจอหน้าใครทั้งนั้นไม่ว่าจะเป็น

เขื่อนหรือแก้ว

      ผมตัดสินใจเดินออกมาและสวนทางกับจองเบพอดี…

“เฮ้ย โทโมะ ไปเจอเขื่อนมาแล้วเหรอ” จองเบทักผม แต่ผมเดินอย่างเดียวไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“เฮ้! มีอะไรวะ”

        จองเบตะโกนถามตามหลังแต่ผมไม่สน ไม่แม้แต่จะหันมองด้วยช้ำ ขอให้ห่างจากที่นี่

สักหน่อยเถอะ ก่อนที่ทุกอย่างจะระเบิดเอา

      หรือเพราะที่เธอขอหยุดความสำพันธ์กับฉันนะ  เพราะเธอรักไอ้เขื่อนอย่างงั้นเหรอแก้ว

“เธอหักหลังฉัน…”

End Tomo Talks…

    ฉันได้สติหลังจากที่โผ่เข้ากอดเขื่อน ความกังวลมันทำให้ฉันเหมือนจะบ้าไปแล้ว ฉันดัน

ตัวออกห่างจากเขื่อนเล็กน้อยแล้วเช็ดน้ำตาไปด้วย

“เป็นอะไรไปเหรอ แล้วเธอมาทำอะไรที่นี่” ช่องท้องฉันปั่นป่วนเมื่อเจอคำถามของเขาให้

“คือ… ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” ฉันบอกอย่างขอโทษ แต่เขาก็แต่ยิ้มให้น้อยๆเหมือนไม่

สนอะไร เธอบ้าไปแล้วเหรอแก้วที่โผ่ไปกอดเขาแบบนั้นนะ

“ว่าแต่นายละ มาทำอะไรเหรอ มีใครเป็นอะไรเหรอ” ฉันถามอย่างหวาดหวั่น มองเขาเหมือนหา

คำตอบแต่เขาก็แค่ยิ้มให้เล็กน้อยและพูดปลอบใจเท่านั้น

“อ้อ พอดีเฟย์ แฟนฉันตกเลือดนะ แต่ตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้ว” พอได้ยินคำว่าแฟนของเขื่อน

ฉันก็อดคิดไม่ได้จริงๆ ว่าถ้าโทโมะเขาบอกใครต่อใครว่าฉันคือแฟนเขามันจะดีแค่ไหนนะ

“อือ ดูแลแฟนให้ดีนะ คนกำลังท้อง เขาต้องการคนดูแลเอาใจใส่นะ” ฉันพูดเสียงเศร้า เขื่อน

เองก็หัวเราะแหะๆ แล้วหันหน้ามาจ้องฉันนิ่งๆ

“เธอพูดเหมือนเธอท้องเลยนะ…” คำพูดของเขามันจี้ใจฉันจริงๆ

“เฮ้…” เขื่อนเรียกฉันที่ยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออกไปครู่หนึ่ง ตอนนี้ฉันเพิ่งได้สติว่าวงแขนของเขา

ยังโอบกอดตัวฉันอยู่

      แต่ทำไม… มันถึงได้แตกต่างจากผู้ชายชื่อโทโมะมากเหลือเกิน

“ทำไมเธอพุดแปลกๆ” เขาพยายามทำให้ฉันหัวเราะ แต่ฉันกลัวเกินกว่าจะปริปากหัวเราะออกมา

“อย่าบอกนะ…” ได้ยินเสียงแปลกๆของเขื่อนฉันก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

“เธอท้องเหรอ กับโทโมะ!?” เขื่อนดูตกใจไม่น้อย เขาเบิกตากว้างและอ้าปากพร้อมกัน

“แก้ว เธอท้องจริงเหรอ”

“เอ่อไม่มีอะไร ไม่มีอะไรจริงๆ แล้วนายไม่ไปดูแฟนนายเหรอ” ฉันพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย

แต่เหมือนว่าจะไม่ได้ผลเพราะเขื่อนยังเอาแต่จ้องหน้าฉันอยู่

“เฮ้ บอกมาน่า บอกมาเถอะ ว่ามันจริงมั้ย?” เขาพูดด้วยน้ำสัยงจริงจังขึ้น

“แก้ว…” ในที่สุดฉันก็หลุดเสียงสะอื้นออกมาให้เขาได้ยินจนได้

“ฉันท้อง… ละไม่รู้ว่าจะทำยังไง” ฉันหลุดปากพูดออกไปจนได้

“โทโมว่าไง” แล้วเขาก็ถามถึงคนที่ฉันอยากเข้าไปหาและออกห่างพอๆกัน

“ฉันไม่ได้บอกเขา…” เพราะคำพูดก่อนหน้านี้ของเขายังตามหลอกหลอนฉันไม่หยุด

“ทำไม เธอควรจะบอกโทโมะนะ ไม่ต้องกลัวหรอก ไปบอกมันเลย” เขื่อนพูดให้กำลังใจ ฉัน

ให้ฮึดสู้ก่อนจะตบไหล่ฉันเบาๆ

“แต่เขาบอกว่า ถ้ามีใครท้องลูกของเขา เขาจะบอกให้ไปทำแท้ง” ฉันบอกเขื่อนแล้วก็เช็ด

น้ำตาออก

“บ้าน่ามันไม่คิดแบบนั้นหรอก”

“นายจะบอกว่าเขาพูดเล่นเหรอ?” ฉันบอก และนั่นทำให้เขื่อนสะงักไปวูบหนึ่งก่อนจะถอน

หายใจออกมา

“เอาเป็นว่าอย่าเพิ่งคิดมานะ ลองไปคุยกับมันก่อนดีกว่า เลิกร้องไห้ซะ”

“แต่…”

“แล้วก็ไม่ต้องห่วงด้วย  เรื่องที่เธอขอตัดความสำพันธ์กับโทโมะนะ  ฉันว่ามันคงไม่เอามาคิด

จนไม่ยอมรับฟังเธอหรอก…”

        เมื่อได้คำปรึกษาจากเขื่อน ฉันก็เดินออกมาจากโรงพยาบาลทันที  วันนี้ฉันไปถาม

คุณหมอที่ฉันมาหาก่อนหน้านี้ เพราะฉันเป็นไข้แต่ไม่รู้ว่าถ้ากินยาไปจะเป็นอะไรรึเปล่า ก็เลย

ถามเรื่องการดูแลตัวเองยังไงไม่ให้กระทบถึงเด็กในท้อง

       คุณหมอเขาก็ชักถามหาแต่แฟนว่าทำไมเขาไม่มาด้วย  แต่ฉันก็ไม่มีคำตอบอะไร

ให้จนคุณหมอยอมใจอ่อนบอกถึงวิธีการดูแลตัวเอง  แต่ถึงอย่างนั้นคุณหมอก็กำชับมาว่าครั้งหน้า

ต้องมาด้วยกันให้ได้

      ฉันตัดสินใจรวบรวมความกล้าโทรไปหาโทโมะ  เพื่อบอกเรื่องสำคัญมากของเราสองคน…

“โทโมะ… ตอนนี้นายอยู่ไหนเหรอ” ฉันถามอย่างดีใจเมื่อเขารับสาย

(อยู่ในห้องฉัน…) เขาตอบสั้นๆ หวนๆ จนฉันใจคอไม่ดี  เขาคงอาจจะคิดว่าเลิกกันแล้วจะมาถาม

อะไรอีกหรือเปล่านะ

“แล้วนายจะกลับบ้านไหม” ฉันยังคงถามต่อ ถึงจะรู้เต็มทนว่าเขาคงรำคาณฉันอยู่ไม่น้อย

(ถามไปทำไม)

    คำตอบที่ได้มาทำให้ฉันใจหายจนไม่กล้าถามอะไรต่อ

(ถ้าไม่มีอะไร ฉันวางสายนะ…)

“เดี๋ยว! ฉันมีเรื่องอยากคุยด้วย มันเป็นเรื่องสำคัญ” ยิ่งพูด เสียงของฉันก็บิ่งแผ่วลงเรื่องๆ

(เรื่องสำคัญมากสินะ เอาเป็นว่าฉันรับรู้แล้ว… เราจบกันไปแล้วนิ) ฉันอึ้งมากที่ได้ยินแบบนี้

       ถึงตอนแรกฉันจะพูดว่าฉันขอหยุดความสำพันธ์จากเขา มันก็จริงอยู่แต่ทำไมนะ เขาถึง

ไม่ยอมฟังอะไรที่ฉันจะพูดอีก หรือเขาจะรู้ว่าฉันท้อง เลยไม่สนใจอะไรอีกและอยากให้ทุกอย่าง

มันจบๆไป แบบที่ฉันขอ…

(เชิญเธอไปยุ่งกับใครก็ตามสบายเถอะนะ บาย…) เสียงของเขาขายหายไป พร้อมกัยสัญญาน

โทรศัพท์ที่ถูกเขาตัดทิ้ง…

Tomo talks…

        ผมโมโห หงุดหงิดเหวี่ยงไปซะทุกอย่างทำลายข้าวของเคื่องใช้จนเละไปหมด

เรื่องของเรื่องก็เพราะแก้วนั้นแหละ ยัยนั้นขอจบกับผมไปแล้ว แต่ก็ยังจะโทรมาคุยเรื่องบ้าบอ

คอแตกอะไรอีกหรือจะโทรมาบอก ว่าที่ขอจบกับผมนะเพราะเธอชอบเขื่อนไม่ใช่ไอ้หมอนั้น!

         แถมไม่นานไอ้เขื่อนก็โทรมาด่าผมฉอดๆด้วยเรื่องอะไรก็ไม่รู้ สาบานได้ถ้ามันอยู่

ตรงหน้าผมผมจะไม่ลังเลเลยที่จะต่อยมันให้คว่ำ

(โทโมะ… กูอยากให้มึงคุยกับแก้ว มึงเข้าใจมั้ยว่าตอนนี้แก้วน่าสงสารมากแค่ไหน)

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับมึงเหรอ”

“มึงดูแลผู้หญิงได้ดีอยู่แล้วนิ รับยัยนั้นไปเลี้ยงไว้อีกคนจะเป็นไรไป” ผมหัวเราะเสียงขื่นในคอ

ตลกดีนะ ตอนนี้ไอ้เขื่อนดูแลเอาใจใส่เฟย์อย่างดี แล้วเอาแก้วไปไว้ไหนซะละ

(กูบอกมึงแค่นี้แหละ ว่ามึงควรจะรับฟังที่แก้วจะพูดบ้างว่าเธอมีอะไรอยู่ตอนนี้ กูถือว่าบอกแล้ว

นะโทโมะ หลังจากนี้มึงจะทำอะไรก็เรื่องของมึง แต่ถ้ามึงปล่อยแก้วไป มึงนะใจหมาชัดๆ)

“งั้นมึงก็บอกกูสิ ว่ามีเรื่องอะไร!” ผมขึ้นเสียงอย่างโมโห ไม่รู้เหมือนกันว่ากำลังทะเลาะกัน

เรื่องอะไร

      ไม่ดีเหรอ ที่ผมจะหลีกทางให้คุยกันได้สบายขึ้น แต่มาด่ากันซะเสียหมาแบบนี้จะให้

มีอารมณ์ยิ้มยังไงไหว

(มึงควรจะไปถามจากแก้ว ไม่ใช่มาถามเอาจากกแบบนี้) แล้วมันก็สางสายไปดื้อๆ ทำให้ผม

อารมณ์เสียจนยกเท้าถีบของที่วางอยู่ใกล้ๆจนล้มไม่เป็นท่า

“พูดเหี้ยอะไรของมึง เรื่องบ้าบอคอแตกอะไรวะ!!”  ผมแสนจะหงุดหงิดใจ นึกอยากรู้ว่าแก้ว

มีเรื่องอะไรกันแน่ ไม่ใช่เรื่องที่จบกับผมแล้วไปคบกับไอ้เขื่อนรึไง

      ผมคิดอย่างหงุดหงิดก่อนจะล้มตัวลงบนเตียง พยายามข่มตานอนยังไงก็ไม่หลับ ในหัว

มีแต่ใบหน้าของแก้วอยู่ในนั้นจนสงบสติอารมณ์ไม่ได้ กี่วันกี่คืนแล้วนะที่เราไม่ได้เห็นหน้ากัน

       หลังจากที่พักสายตาได้ไม่เท่าไหร่ เสียงเตือนข้อความไลน์ก็ดังขึ้น ทำให้ผมผุดลุกขึ้นแล้ว

ก็ควานหามือถือมาดู เขื่อนอีกแล้ว ผมคิดอย่างไม่สบอารมณ์แต่ก็ต้องจำใจเปิดอ่านดู แต่ในนาที

ต่อมาผมก็เปลี่ยนอารมณ์สุดขั้วกับข้อความที่ได้รับ

 

Koen: เมียมึงเข้าไปคลีนิกทำแท้งเถื่อน แค่นี้มันชัดพอยัง ไอ้คนใจหมาไม่รับผิดชอบ

การกระทำของตัวเอง

 

             ผมไม่เสียเวลาพิมพ์ข้อความกลับ แต่เลือกที่จะโทรไปหาเขื่อนทันที

“แก้วอยู่ครีนิกไหน บอกกูมาเดี๋ยวนี้!!”

 

TK TK TK TK TK TK TK

จบไปแล้วอีกตอน

จะเป็นยังไงกันต่อแก้ว

จะทำแท้งเหรอ!? ไว้รอ

ลุ้นกันดีกว่าเนอะๆ แอบ

สงสารโทโมะอยู่เล็ก

น้อย5555555555

เม้นๆนะ ใครที่อ่านอะแหะๆ

แล้วเจอกันตอนหน้าจ้า^^

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา