Change to love ?? เปลี่ยนเป็นรักได้รึเปล่า ??

9.9

เขียนโดย Gi_sweetie

วันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ. 2556 เวลา 20.24 น.

  39 chapter
  368 วิจารณ์
  51.10K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 18 ตุลาคม พ.ศ. 2556 20.21 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

16) 'อ้อน'

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ
                            16
                           'อ้อน'
ช่วงเย็นวันนั้น...
 
ในห้องนอนสีฟ้าที่เคยมีบทเพลงรักถูกบรรเลง ที่ผ่านมาเพียงสองชั่วโมง ก็มีร่างร่างหนึ่งเริ่มรู้สึกตัว ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองคนในอ้อมอดที่ยังคงหลับตาพริ้มอย่างหมดแรง แถมยังแอบหอมแก้มนุ่มของเธอไปฟอดใหญ่ๆ
 
'สงสัยจะเหนื่อยมากจนหมดแรง หลับไม่รู้สึกตัวเลยเนี่ย'
 
คิดในใจยิ้มๆ ก่อนที่จะคลายอ้อมกอดออก แล้วลุกขึ้นจัดการตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย แล้วเดินออกจากห้องนอน ไปยังห้องครัวเพื่อจะทำอาหารรอให้ฟาง เขาจะได้ฟื้นฟูฝีมือการเข้าครัวของตนเอง ก็เขาไม่ได้เช้าครัวมาเกือบสองปีเต็มแล้วนี่นา...
 
แต่เขาก็เดินออกมาโดยไม่ลืมจะหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาพาดไว้ที่หัวเตียงให้เธอด้วย
 
สักพักหนึ่งร่างเล็กอีกร่างหนึ่งก็เริ่มรู้สึกตัว แต่ก็ไม่ยอมลืมตาขึ้นมา เพราะเธอเพลียจนทำอะไรไม่ไหวแล้ว
 
'รู้งี้ไม่น่าใจอ่อนให้หมีหื่นเลยนะเนี่ย ชิ!'
 
คิดในใจอย่างเคืองๆ ก่อนที่ฟางจะหลับตานอนไปอีกครั้งด้วยความเพลีย
 
 
 
 
 
"ฟางๆๆ ตื่นได้แล้วนะ ป็อปทำข้าวต้มกุ้งให้แล้ว" กระซิบเบาๆ ที่ใบหูสะอาดของคนตัวเล็กที่ยังคงหลับตานอน พลางสะกิดร่างเล็กเบาๆ จนเธอเริ่มรู้สึกตัว
 
"หืม? อื้อออออออ..." ครางออกมาอย่างงัวเงีย แล้วค่อยๆ ช้อนตามองไปที่คนที่ปลุกเธอให้ตื่นอย่างเพลียๆ
 
"ไปอาบน้ำได้แล้วนะฟาง ป็อปไปรอด้านนอกนะ" พูดแล้วหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่พาดอยู่ที่หัวเตียงให้พลางก้มหน้าลงมาหอมแก้มคนตัวเล็กอย่าถือสิทธิก่อนที่จะเดินออกมา
 
เมื่อเขาเดินออกไป ฟางก็ค่อยๆ หยิบเสื้อคลุมอาบน้ำที่เขาหยิบให้ขึ้นมาอย่างยิ้มๆ
 
'แฟนใครไม่รู้น่ารักจัง ^^'
 
คิดในใจยิ้มๆ แล้วค่อยๆ ใช้เสื้อคลุมมาคลุมกายเอ่ไว้ ก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวจนเสร็จจึงเดินออกมาตามกลิ่นหอมของอะไรบางอย่าง
 
"หอมจัง~ ป็อปทำเองหรอ" ฟางยิ้มแป้นแล้นออกมาเมื่อเห็นชามข้าวต้มตรงหน้า
 
"ใช่น่ะสิ เป็นไงล่ะน่ากินมั้ย"
 
"คนอย่างคุณชายป็อปเนี่ยนะจะทำอาหาร" เธอพูดและหัวเราะออกมานิดๆ
 
ก็จริงนี่นา...
 
คนอย่างป็อปปี้ที่เป็น 'คุณหนู' คนที่สองประจำบ้านขวัญใจของคฤหาสถ์จิระคุณตอนนี้
 
จะเช้าครัวได้เนี่ยนะ เป็นไปไม่ได้!?!
 
"ทำให้ฟางคนเดียวแหละ" พูดเสียงหวานพลางรั้งให้คนตัวเล็กนั่งบนตักของตน
 
"นี่!! เก้าอี้ก็มี ฟางนั่งเก้าอี้ก็ได้น่า" พูดเสียงดังเมื่อถูกเขารั้งให้นั่งบนตัก แถมยังกอดเอวเธอเอาไว้ซะแน่นอีก
 
"ไม่เอาป็อปไม่ให้ไป" เขาพูดเสียงแข็ง พลางทำหน้ายู่ จนเธอต้องหยิกเข้าที่แก้มของเขาด้วยความหมั่นเขี้ยวกับความน่ารักของเขา
 
"ไม่ไปก็ได้ สบายดีออก" พูดยิ้มๆ ก่อนที้จะตักข้าวต้มเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย
 
'ฝีมือการเข้าครัวไม่เลวเลยนะเนี่ย อิอิ'
 
"ป้อนป็อปหน่อยสิ ป็อปกินไม่ได้ มือไม่ว่างอ่่า" พูดเชิงอ้อนๆ พลางส่งสายตาเป็นประกายมาให้เธอ
 
"ไม่ต้องเลย เห็นอยู่ชัดๆ ว่าว่าง" หันมาพูดอย่าเซ็งๆ ที่อยู่ดีๆ ก็มาขัดจังหวะการกินข้าวของเธอ
 
"ก็กอดฟางอยู่ไง ก็เลยไม่ว่าง นะๆๆๆ ป้อนหน่อยน้า" พูดเสียงหวานอย่างยืดยาว แถมยังทำปากจู๋น่าหมั่นไส้นั่นอีก
 
"ก็เลิกกอดฟางสิ ป็อปจะได้กินได้" พยายามเบี่ยงเบนให้ใช้วิธีอื่น แต่เขาก็งอแงจะเอาให้ได้
 
'ตัวโตเท่าช้างแล้วยังจะงอแงเป็นเด็ก -*-'
 
"อ่ะๆ ก็ได้ๆ" พูดพลางตักข้าวต้มในชามของเขาที่ถูกตั้งข้างๆ เข้าปากหน้าที่ตอนนี้ถูกแต้มไปด้วยรอยยิ้ม
 
"อร่อย" พูดยิ้มๆ เมื่ออ้าปากงับคำแรกไปเรียบร้อย จะไม่ให้เขาอร่อยได้ไง ก็มีสุดที่รักมานั่งป้อนเลยนี่นา
 
'ชักจะชอบแล้วแฮะ ฮิๆ'
 
เขาคิดในใจอย่างมีความสุข ก่อนที่จะงับคำต่อมา
 
จากหนึ่งคำ ก็กลายเป็นสอง สาม และถูกป้อนจนหมดชาม และจะมีทีท่ามาแย่งเธอกินอีก แต่เพียงเธอทำหน้างอนๆ ใส่ เขาถึงจะยอมอยู่เฉยๆ ถึงแม้ว่าจะแอบหอมแก้มนุ่มนั่นไปหลายครั้งก็ตาม
 
"กลับได้แล้วมั้ง" ฟางหันมาพูดกับแฟนหนุ่มหมาดๆ ที่ตั้งท่าจะนั่งอยู่ต่อ เพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้วด้วย แล้วถ้าเขาอยู่ต่อจริงๆ เธอไม่เหนื่อยตาย เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่ต้องไปเรียนกันเลยพอดี
 
"ป็อปยังอยากอยู่ต่ออ่า~" พูดเสียงหวานแกมอ้อน แต่ก็อ้อนอยู่ได้ไม่นานเมื่อเธอเริ่จะพูดแบบเอาจริงเอาจังขึ้นมาแล้ว
 
"เดี๋ยวที่บ้านป็อปก็เป็นห่วงหรอกกลับได้แล้ว!"
 
"ไม่เห็นเป็นไรเลย ป็อปค่อยโทรไปบอกก็ได้นี่นา"
 
"ป็อปปี้ -_ _-+" เธอกดเสียงต่ำลงจนคนที่นั่งอยู่ยอมทันที
 
"ก็ได้แต่..." พูดพร้อมเงื่อนไขที่พึ่งคิดขึ้น จนเธอที่ได้ยินต้องเท้าสะเอวขึ้นมาอย่างเซ็งๆ
 
'คิดจะเอาเปรียบเธออีกแล้วล่ะสิ'
 
ฟอดดดดด~
 
และแล้วก็เป็นไปตามที่เธอคาดเอาไว้จริงๆ
 
เขาก็รีบเข้ามาสูดดมความหอมหวานจากแก้มนุ่มไปเสียฟอดใหญ่ๆ ก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้องทิ้งให้เธอยืนเอ๋ออยู่คนเดียว
 
"อะ ไอบ้า!! วันนี้ฉันโดนป็อปปี้หอมแก้มไปกี่ครั้งแล้วเนี่ย!" พูดขึ้นมาเมื่อตั้งสติได้ แล้วรีบนำมือขึ้นไปแนบแก้มที่ร้อนผ่าวทันที
 

ในที่สุดก็ว่างจนได้~!
เอามาอัพให้แบบหวานๆ ซะเลย อิอิ
อย่าพึ่งทิ้งเรื่องนี้กันไปก่อนนะ มันอาจจะต้องมาอัพช้านิสนึง
เจอกันตอนหน้าจ้า

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา