Just One Snapshot

9.8

เขียนโดย StrawberryTKCuTe

วันที่ 24 ตุลาคม พ.ศ. 2556 เวลา 21.02 น.

  3 ตอน
  49 วิจารณ์
  9,219 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2556 18.35 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

2)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

“โทโมะ...ทะ...ทำอะไร!”

 

 

 

“แก้วขึ้นมาที่นี่ตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ย?”

 

 

 

“...”

 

 

 

“ได้ยินหมดแล้วล่ะสิ...” 

 

 

 

“...”

 

 

 

“ได้ยินควายด่าควาย...ว่าไอ้ควายใช่มั้ย”

 

 

 

“...”

 

 

 

“นั่นแหละ..โทโมะเอง”

 

 

 

“อื้อ...อืออออ” 

 

 

 

 

            ผมกดริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากบางหนักๆแล้วก็ไม่อยากถอนริมฝีปากออกด้วย ผมไม่รู้หรอกว่าตอนนี้แก้วเป็นแฟนใคร ไม่รู้หรอกแล้วก็ไม่คิดจะรับรู้อะไรด้วย รู้แค่ว่าแก้วไม่ได้ขัดขืน...มีเพียงสัมผัสอ่อนโยนที่ตอบสนองแค่นั้น...ถึงจะได้แค่นั้นก็ดีเท่าไหร่แล้ว ถึงพรุ่งนี้จะถูกตราหน้าว่าเป็นไอ้ขี้ขโมยก็เถอะ...

 

 

 

นับแต่นี้ต่อไป บนหน้าผากของผมคงมีคำว่าเห็นแก่ตัวแปะอยู่บนหน้าผากอยู่แล้ว!

 

 

 

 

“แก้วให้ได้แค่นี้นะ ขอโทษจริงๆ...ระหว่างเรามันสายเกินไป”  แก้วผละออกจากผมรวดเร็วและคำพูดนั้นมันก็ทำผมเจ็บปวดไม่น้อย ทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะความสงสาร แค่ความสงสารอย่างเดียวเท่านั้น!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ร้องไห้ ?” ผมเงยหน้าขึ้นมองข้างบนเพื่อกลืนน้ำตาที่กำลังจะไหลให้มันกลับไปทางเดิม ถึงแม้รอบตัวจะมีแต่เสียงผู้คนมากมาย เสียงเพลงในผับก็ดังกระหึ่มจนแทบไม่รู้ว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร หากแต่เรื่องบนดาดฟ้าเมื่อหลายวันก่อนยังคงติดตา ทุกเสียงทุกคำพูดยังดังก้องอยู่ในโสตประสาท...ยากที่จะลบเลือน

 

 

 

“...”

 

 

 

 

“โทโมะ กูว่ามึงไม่ไหวแล้ววะ”

 

 

 

“...”

 

 

 

“เหี้ยแล้วไง จะไปรักมันทำไมว่ะ มันมีแฟนแล้วนะโว้ยยย”

 

 

 

“กูรู้แล้ว มึงจะย้ำอะไรนักหนา มึง...ฮึก...กูว่า...กู....” ผมไม่เคยรู้สึกเจ็บปวดอะไรจนต้องร้องไห้ออกมาขนาดนี้เลย มันรู้สึกท้อไปหมด...ความหวังที่มีมันเลือนรางจนมองไม่เห็นเลยว่าปลายทางคืออะไร

 

 

 

มันเหมือนการเดินทางเข้าอุโมงค์อันมืดมิด ทั้งอับ ทั้งร้อนจนแทบไม่มีอากาศหายใจ ไม่รู้ทิศทางและไม่เห็นทางออก...

 

 

 

 

“เห้ยๆๆ เบาๆหน่อยมึง จะแดกให้ตายแก้วมันก็ไม่ได้มาสนใจมึงหรอก อย่างมากก็แค่ไปงานศพมึงก็แค่นั้น”

 

 

 

“...”

 

 

 

“กูก็ไม่รู้จะปลอบมึงยังไงดี แต่กูเคยดูละครไทยเรื่องนึงเรื่องนึงนะเว้ย...นี่ๆๆ กูเห็นนางเอกบอกพระเอกว่า ถ้าคู่กันแล้วมันก็ไม่แคล้วกันหรอก...คือ มันอาจจะดูน้ำเน่านะเว้ย แต่ครั้งนี้กูเชื่อว่ะ ถ้ามันเป็นของมึง...ยังไงมันก็เป็นของมึง”

 

 

 

“...”

 

 

 

“ถึงตอนนี้มันจะเป็นของใครก็ตาม ฟังกู...ถ้ามึงรักมัน มึงต้องเปิดใจ...”

 

 

 

“เปิดใจ? เหอะ...แก้วรู้ว่ากูรัก แก้วรู้ว่ากูคิดยังไงกับเขาแล้ว แล้วกูนี่แหละที่ทำลายความสัมพันธ์ของเรา...กู....กูเอง...”

 

 

 

“เดี๋ยวนะ...มึงทำอะไรมัน”

 

 

 

“จูบ...”

 

 

 

“ไอ้โทโมะ! เหี้ย...เหี้ยแล้วครับ มึงทำแบบนั้นทำไมว่ะ มึงรู้มั้ย...แก้วมันก็เพื่อนกูนะ! แต่ถึงมึงจะสนิทกว่า กูก็ไม่เข้าข้างมึงนะโว้ย” มันก็จริงอย่างที่ไอ้เขื่อนบอกล่ะนะ ผมทำผิด ทุกอย่างผิดตั้งแต่เริ่มต้น

 

 

 

“ทำไมเค้าไม่รักกูบ้างว่ะ กูแพ้อะไรผู้ชายคนนั้น กูหล่อน้อยกว่า กูมันไม่ดี หรือยังไง...ถ้าวันนั้น ที่รายการบ้านั่นแก้วไม่เจอเขา วันนี้แก้วจะรักกูมั้ย ไอ้เขื่อน...จะรักมั้ย!”

 

 

 

“ตอนที่มึงคบกับเบลล์แก้วมันก็คงคิดเหมือนกันว่ามันไม่ดีตรงไหน...มึงถึงไม่มองมัน”

 

 

 

“...”

 

 

 

“กูก็มองมาตลอดไง!”

 

 

 

“แต่ก็มองพร้อมกับผู้หญิงอีกคน!”

 

 

 

“...!!”

 

 

“ตอนนี้มึงกำลังเห็นแก่ตัวนะโทโมะ...มึงเห็นมั้ยว่าเค้ารักกันขนาดไหน เขาเดินจับมือกัน เขาเดินโอบกัน เขาแสดงความเป็นเจ้าของกันขนาดนั้นแล้วมึงจะเข้าไปแทรกเขาตรงไหน”

 

 

 

“ใช่...กูกำลังเห็นแก่ตัวที่คิดเกลียดผู้ชายคนนั้นทั้งๆที่เขาไม่ได้ทำผิดอะไรเลย เขาชอบแก้ว เขารักแก้วเพราะแก้วน่ารัก เขาคิดแบบเดียวกับกู แต่เพียงเขากล้า...ในขณะที่กูปอดแหก”

 

 

 

“...”

 

 

 

“มึงเข้าใจมั้ย...คนมันเจอกันทุกวัน กูตัดใจไม่ได้....ตัดใจไม่ได้จริงๆ”

 

 

 

“...”

 

 

 

“พอกูใกล้เกินไปมันก็ทำตัวลำบาก แต่ถ้าไกลออกมากูก็คิดถึง...กูไม่อยากตัดใจ”

 

 

 

“...”

 

 

 

“ใกล้เกินไปกูก็กลัวไม่ชัด ไกลเกินไปกูก็กลัวจะมองเขาไม่เห็น กลัวแม่งไปหมดทุกอย่าง..”

 

 

 

“...”

 

 

 

“กูว่ามึงเมามากแล้ว พอเหอะ แดกไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา มีแต่จะเมาตายอยู่ตรงนี้ล่ะ...มึงก็รู้ แก้วไม่ชอบแบบไหน”

 

 

 

“ไม่ชอบคนเมา ไม่ชอบคนสูบบุหรี่...”

 

 

 

“...”

 

 

 

“แล้วก็ไม่ชอบกู!”

 

 

 

“...”

 

 

 

“เพราะฉะนั้น ถึงกูจะเมาตายอยู่ตรงนี้เค้าก็ไม่ได้มาสนใจกู งั้นมึงก็ปล่อยกูซะ” ผมสะบัดแขนออกอย่างแรงเนื่องจากไอ้เขื่อนลุกขึ้นมาพยุงตัวผมไว้เตรียมจะกลับ ถึงผมจะเมาแต่ผมก็ยังมีสติพอ เห็นไอ้เพื่อนตัวดีทำหน้าหน่ายๆก่อนจะมันจะยอมแพ้แล้วปล่อยผมลงตามเดิม

 

 

 

“ได้ครับ กูจัดให้เอง...เดี๋ยวมึงได้ตายสมใจมึงแน่ครับ” ไอ้เขื่อนมีสีหน้านิ่งๆก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากนิดๆแล้วเดินหายออกไป ผมไม่รู้หรอกว่ามันไปไหน แต่ผมเชื่อว่ามันยังไม่กลับตราบใดที่ผมยังอยู่ที่นี่ มันไม่ทิ้งเพื่อนหรอกผมรู้!

 

 

 

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

 

 

 

            ไอ้เขื่อนยังไม่กลับมา หรือว่าผมคิดผิดนะที่แท้มันก็หนีกลับบ้านไปแล้ว หรือมันไปดริ๊งกับสาวๆ ? ช่างเหอะ! ถึงมันจะกลับหรือไม่กลับมา ผมก็ยังไม่ยอมกลับบ้านหรอก ดีเหมือนกัน อยากลองเมาจนตายดูสักครั้งว่าเป็นยังไง อย่างมากก็แค่ไปซ้อมคอนในวันพรุ่งนี้ไม่ได้แล้วก็แค่โดนเฮียด่า...แค่นั้น

 

 

 

ไม่มีอะไรที่ทำให้ผมเจ็บปวดไปมากกว่าผู้หญิงคนนั้นหรอก

 

 

 

 

“ตายยัง?”  เสียงที่เอ่ยทักทำให้ผมต้องเงยหน้าขึ้นมองแม้จะแทบทรงตัวไว้ไม่อยู่แล้วก็ตาม เสียงนั้นไม่เหมือนเสียงไอ้เขื่อนแต่ผมรู้...ว่าคนคนนี้กำลังเอ่ยถามคำถามนี่กับผม

 

 

 

“ฮึ?”

 

 

 

“ทุเรศที่สุดเลย ทำแบบนี้ทำไม!”

 

 

 

“...”

 

 

 

“คิดว่าเมาแล้วดูเท่ห์หรือไง บ้าป่ะ!” ร่างนั้นตรงเข้ามาเขย่าแขนผมใหญ่จนศีรษะของผมเริ่มสั่นคลอน ตอนนี้ผมรู้สึกอยากจะอ้วก ทั้งมึนทั้งปวดหัวจนแทบจะระเบิดแถมยังต้องมาเจอใครก็ไม่รู้มายืนประทุษร้ายอยู่แบบนี้ บอกตรงๆว่าสายตาผมพร่าเบลอจนมองแทบไม่ออกอยู่แล้วว่าคนตรงหน้าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

 

 

 

“ไม่ต้องมายุ่งกับกู ปล่อยกูตรงนี้แหละ เฮอะ...” และผมก็คิดเอาเองเสร็จสรรพว่านั่นคือไอ้เขื่อน

 

 

 

“กู?”

 

 

 

“เออ! ออกไป!”

 

 

 

“ลืมตา...บอกให้ลืมตาไง! แล้วมองนะ...นี่คือคนที่โทโมะสมควรพูดคำว่ากูงั้นเหรอ?”

 

 

 

“...อะไรวะ”

 

 

“บอกให้ลืมตาไง!”

 

 

 

“มึงเป็นเมียกูตั้งแต่เมื่อไหร่?!”

 

 

 

“...”

 

 

“ผู้หญิงเหรอ...”  ผมพยายามลืมตาให้กว้างที่สุดตามคำสั่งของอีกคน เสียงเรียกอันดังนั้นทำให้ผมมีสติขึ้นมาบ้างก่อนจะมองเห็นรางๆว่ารูปร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ผู้ชายแน่นอน

 

 

 

“ไม่ได้เป็นเมีย! แต่...แต่เป็นเพื่อน โทโมะ...นี่กะ...”

 

 

 

“ขอโทษครับ...ผมไม่มีเพื่อนผู้หญิง” ผมเบี่ยงหน้าหนีมือเล็กๆที่พยายามประคองหน้าผมไว้ รู้แล้วล่ะว่าเธอคนนี้คือใคร ยิ่งเธอพาตัวเองเข้าใกล้ผมยิ่งจำได้ดี เสียงห้าวๆแบบนี้...กลิ่นตัวหอมอ่อนๆแบบนี้...มีคนเดียว

 

 

 

 

คนที่ทำให้ผมเป็นบ้าอยู่แบบนี้ไง!

 

 

 

 

“โทโมะ!”

 

 

 

“สำหรับผม...ผู้หญิงต้องเป็นเมียเท่านั้น ไม่มีสิทธิ์เป็นเพื่อน!”

 

 

 

“ทะ...โทโมะ!” ผมรู้ว่าตอนนี้เธอกำลังแก้มแดง แก้วเป็นคนเขินง่ายถึงจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ควรจะเขินแบบนี้ก็ตาม ที่ผมพูดออกไปแบบนั้นก็เพราะต้องการไล่เธอกลับไป ผมไม่รับประกันนะว่าถ้าแก้วยังอยู่กับผมที่นี่เธอจะ ‘ปลอดภัย’ ยังไงผมก็ขึ้นชื่อว่าผู้ชาย...และเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวซะด้วยสิ

 

 

 

“หรือคุณอยากเป็นเมียครับ?” ผมแกล้งรั้งเอวบอบบางเข้ามาแนบชิดจนใบหน้าของเราเว้นระยะกันเพียงไม่ถึงคืบ เจ้าตัวนิ่งสนิทไปนานแถมไม่ตอบ ไม่ขัดขืนอะไรผมอีก คงจะกำลังช็อกที่ผมทำเรื่องบ้าบิ่นแบบนี้ สักพัก...เธอก็รู้สึกตัวและพยายามเบนหน้าหนีจากผม

 

 

 

 

“เมามากแล้วนะ!”

 

 

 

“ไม่เมา...” ผมเถียงเธอกลับ

 

 

 

“จะไม่เมาได้ยังไง เพ้อเจ้อแบบนี้เนี่ยน่ะเหรอเรียกไม่เมา บ้าชะมัด!” เจ้าตัวยื่นนิ้วมาจิ้มอกผมแรงๆ ดูแล้วน่าหมั่นไส้ชะมัดเลยล่ะ

 

 

 

“ถ้าเมาผมจะรู้เหรอว่าคุณกำลังเขิน”

 

 

“ผม คุณ ? แบบนี้แหละที่เรียกว่าเมา โทโมะไม่เคยเรียกแก้วแบบนี้ อยู่นิ่งๆซิ แล้วมอง..จำแก้วได้หรือเปล่า”

 

 

 

“...”

 

 

 

“แก้วที่มีแฟนชื่อป้องน่ะ...จำได้มั้ย”

 

 

 

“...”

 

 

 

 

            อ้อมกอดของผมคลายตัวลงโดยอัตโนมัติ ไม่รู้หรอกนะว่านี่เป็นแผนของแก้วที่ต้องการจะแกล้งผมหรือเปล่าถึงได้พูดถึงเรื่องที่ทำให้ผมบาดเจ็บได้อย่างสาหัส แบบนี้ ผมหมุนตัวกลับไปนั่งหน้าเคาท์เตอร์เหมือนเดมิพร้อมกับสั่งเครื่องดื่มอีกสี่ช๊อตรวด เผื่อว่า...กินแล้วมันจะได้ลืมเรื่องที่เกิดขึ้น

 

 

 

เคล้ง!

 

 

 

และทั้งสี่ช๊อตของผมก็ถูกกวาดลงจากเคาท์เตอร์ภายในพริบตา จะด้วยฝีมือใครคงไม่ต้องบอก

 

 

 

“ถ้ากลับกับแก้ว...คืนนี้ยอมเป็นเมียคืนนึง” และนั่นคือน้ำเสียงแผ่วๆที่ก้มลงมากระซิบข้างหูผม

 

 

 

 

นอกนั้นผมก็ไม่รู้สึกตัวแล้ว....จริงๆ

 

 

 


 

ตัดใจ...ไม่ง่ายเลย

 

#หยาบคายบ้างบางประโยคต้องขออภัยนะค้าบ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา