รักที่เป็นไปไม่ได้

9.2

เขียนโดย Chapond

วันที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2557 เวลา 01.21 น.

  65 ตอน
  668 วิจารณ์
  94.56K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 10 มีนาคม พ.ศ. 2557 14.28 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

4) หนีตายไปด้วยกัน

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

ปัง

 

 

เสียงปืนดังขึ้นทำให้ป๊อปปี้และฟางหยุดตีกันมองหน้ากันอย่างตกใจ

 

 

 

“สะ เสียงอะไรน่ะ”ฟางพูด

 

 

“จะไปรู้หรอไงห้ะ ชั้นกับเธอเราอยู่ด้วยกันตรงนี้เนี่ย”ป๊อปปี้พูดทันทีก่อนเสียงปืนจะดังอีกครั้ง

 

 

“ว้าย อะไรน่ะ”ฟางตกใจร้องแล้วมองกลุ่มพวกชุดดำที่วิ่งมาที่เธอและป๊อปปี้ยืนอยู่

 

 

“นั่นลูกน้องเธอนิ”ป๊อปปี้ชี้ที่คนของมังกรดำวิ่งมาหาฟางแต่ถูกพวกชุดดำยิงทิ้ง

 

 

 

“กรี๊ด อะไรกันเนี่ย”ฟางยังอึ้งกับเหตุการณ์ทั้งหมดก็ร้องก่อนจะถูกป๊อปปี้กระชากตัวฟางวิ่งตามตัว

เองเข้าไปในซอยข้างๆ

 

 

 

“นี่เธออยากตายรึไงอยู่เฉยๆเดี๋ยวพวกนั้นก็ตายหรอก”ป๊อปปี้ว่าฟาง

 

 

“จะไปรู้หรอ แต่พวกนั้นมันเป็นใครกันทำไมต้องยิงคนของมังกรดำด้วยล่ะ”ฟางพูด

 

 

 

“เอ้า ก็อาจจะเป็นพวกศัตรูของเธอก็ได้นิ มาเฟียจะมีคนตามฆ่าไม่เห็นแปลกหรอก พวกชอบเบ่ง

บารมี เบ่งอำนาจแข่งกัน”ป๊อปปี้แขวะ ฟางจะตีไปทีนึงเต็มๆ

 

 

“นี่ พวกชั้นไม่ใช่พวกที่จะไปเบ่งบารมีใครที่ไหนนะ พวกเราทำอะไรตามกฎหมายหมดนั่นล่ะ เลยมี

คนนับหน้าถือตาจนมาถึงปัจจุบันแบบนี้”ฟางพูด

 

 

“นับถือบ้าอะไรถือปืนมาไล่ยิงขนาดนี้”ป๊อปปี้ว่าเพราะได้ยินเสียงปืนที่เหมือนยิงสวนสู้กันอยู่ด้าน

นอก

 

 

 

“นี่ไง ว่าที่เลดี้ของแก๊งค์มังกรดำ อย่าอยู่เลย”พวกชุดดำคนหนึ่งพูดก่อนจะเดินเข้ามาจะยิงฟาง

 

 

“ไอ้บ้า กล้าดียังไงจะฆ่าชั้น นี่แน่ะๆ”ฟางตกใจรีบเอาเข่งข้างๆทางปาใส่ทันที

 

 

“ยัยบ้า เลิกวีน วิ่งงง”ป๊อปปี้พูดก่อนจะดึงแขนฟางวิ่งต่อไป

 

 

 

 

“เห้ย อยู่นี่ไง”พวกชุดดำอีก2คนสิ่งมาเจอฟางและป๊อปปี้ที่วิ่งออกมาจากซอยเล็กๆ

 

 

“จับพวกมัน”ชายชุดดำที่ฟางพึ่งปาเข่งใส่วิ่งมาดักฟางทำให้ฟางและป๊อปปี้ถูกล้อมด้วยพวกชุด

ดำ3คน

 

 

 

 

“เอาไงดีล่ะนาย”ฟางสะกิดถามป๊อปปี้

 

 

“เรื่องบ้าอะไรทำไมชั้นต้องมาเกี่ยวด้วยเนี่ย ชั้นไม่ยอมที่จะมาตายตรงนี้แน่ๆ”ป๊อปปี้พูดก่อนจะเอา

ไม้หน้าสามแถวนั้นมาป้องกันตัว

 

 

 

“เหอะ ไอ้หนุ่ม กะอีแค่ไม้หน้าสามจะสู้อะไรลูกปืนได้วะ”พวกชุดดำหัวเราะ

 

 

“สู้ไม่ได้แต่ทำหัวพวกแกแตกได้โว้ย”ป๊อปปี้พูดจบก็เอาไม้หน้าสามฟาดเข้ากลางหน้าผากชายชุด

ดำคนหนึ่งก่อนจะเตะปืนหล่นลงมา แล้วดึงฟางให้หลบกระสุนอย่างคล่องแคล่ว

 

 

 

 

“ยัยเตี้ยหยิบปืนมา”ป๊อปปี้สั่งฟาง ฟางรีบหยิบปืนมา แล้วโยนให้ป๊อปปี้ ชายหนุ่มรับมันมาก่อนจะยิง

ใส่พวกชุดดำพวกนั้นเพื่อเปิดทางก่อนจะพาฟางวิ่งหนีไป

 

 

 

 

“นายยิงปืนได้ไงเนี่ยชั้นยังยิงไม่เป็นเลย”ฟางพูดขณะวิ่งตามป๊อปปี้มาหลบที่ตึกร้าง

 

“นี่เธอเป็นมาเฟียประสาอะไรเนี่ยห้ะ ใช้ปืนยังไม่เป็น”ป๊อปปี้ที่ฟางมาหลบที่ตึกร้างพูดขึ้น

 

“นี่ จับปืนนะยะไม่ใช่จับลิปสติกจะได้ให้ชั้นจับบ่อยๆเนี่ย”ฟางแว้ดกลับ

 

 

“โอ๊ย มาเฟียบ้าอะไรเนี่ย เธอทำอะไรเป็นมั้งห้ะ”ป๊อปปี้ส่ายหน้ากับฟางแล้วถาม

 

 

“ถ้าเรื่องต่อสู้น่ะหรอ โนว ย่ะ ชั้นจะสู้ทำไมเล็บหักพอดี”ฟางบ่น

 

 

“เล็บหักรึว่าชีวิตดับเธอเลือกอะไร”ป๊อปปี้ถาม

 

 

“ชีวิตน่ะสิ แต่ถ้ารอดชั้นจะไปทำเล็บ”ฟางพูด ป๊อปปี้แทบตบหน้าผากก่อนจะหันไปมองด้านนอก

อย่างตกใจที่พวกชุดดำตามมาถึงที่นี่ก็รีบพาฟางวิ่งเข้าไปในชั้นบนของตึกร้างทันที

 

 

 

 

“อะไรเนี่ย แฮ่กๆจะบ้าหรอ ชั้นเหนื่อยแล้วนะจะพาวิ่งขึ้นไปถึงไหนเนี่ย”ฟางโวยวาย

 

 

“นี่ เลือกเอา จะหนีไปกับชั้นรึว่าจะยอมถูกให้พวกด้านล่างยิงเธอล่ะห้ะ”ป๊อปปี้ว่าฟางตกใจหันไป

มองด้านล่างแล้ววิ่งไปกับป๊อปปี้ต่อ

 

 

 

 

“ว้าย”ฟางสะดุดล้มำให้กระโปรงชุดกี่เพ้าสีชมพูดของเธอฉีกที่ขาเป็นทางยาว

 

 

“ส้นสูงของกุชชี่ของชั้นน”ฟางไม่ได้สนใจชุดกี่เพ้าที่เลิกเห็นขาขาวโชว์ป๊อปปี้เลย เอาแต่สนใจส้น

สูงครีมกุชชี่ของตัวเองที่ส้นหักเป็นเหตุที่เธอล้มลง

 

 

 

“ยัยบ้า สนใจตัวเองก่อนรองเท้าสิ จะอะไรอีแค่ส้นสูง”ป๊อปปี้ว่า

 

“มันไม่ใช่คู่199นะยะคือตั้งสองพันสามพันก่อนนะ”ฟางว่า

 

 

“เหอะ มัวแต่สนใจรองเท้าแล้วก็นั่งโชวั้นเนี่ยนะ”ป๊อปปี้พูดฟางชะงักมองขาขาวตัวเองที่โชว์ป๊อปปี้

อยู่จากกี่เพ้าที่ขาด

 

 

 

“กรี๊ดดด แกไอ้ลามก แอบดูขาขาวชั้นหรอ”ฟางร้องกรี๊ดป๊อปปี้รีบเอามือปิดปากฟางไว้

 

 

“นี่จะร้องให้พวกนั้นแห่ขึ้นมาฆ่าพวกเรารึไง เงียบเลยนะ”ป๊อปปี้พูดฟางนิ่ง ก่อนจะยอมเงียบ ป๊อปปี้

จะปล่อยตัวฟางแล้วพาฟางไปหาที่ซ่อนส่วนตัวเองก็หาพวกอาวุธที่ป้องกันตัวได้

 

 

 

 

“ซวยชะมัด ทำไมต้องมาเจอเรื่องบ้าๆแบบนี้ด้วย แถมยังต้องมาอยู่กับคนอย่างนาย”ฟางว่า

 

 

 

“เหอะ คำพูดนั้นมันน่าจะเป็นชั้นพูดมากกว่าเธอนะ มันใช่เรื่องชั้นมั้ยเนี่ยห้ะ ที่ต้องมาหลบลูกกระสุน

แบบนี้ถ้าไม่มาเจอคนอย่างเธอ ยัยตัวอับโชค”ป๊อปปี้ว่า

 

 

 

“ใครกันแน่อับโชค นายนั่นล่ะ เออ อยากจะไปก็ไปสิยะ รออะไรอยู่ล่ะ”ฟางว่า

 

 

“นี่ถ้าพูดคำนี้ไวกว่านี้ชั้นคงนอนนับเงินค่าจ้างสบายใจเฉิบที่หอไปแล้วล่ะ ไม่มาหนีตายแบบนี้กับเธอ

หรอก”ป๊อปปี้พูด

 

 

“ใครใช้ให้มาด้วยล่ะ จะหนีไปไหนก็ไปสิ”ฟางพูด

 

 

“แหม ถ้าชั้นไม่ช่วยเธอ เธอคงไม่มานั่งปากดีว่าชั้นแบบนี้หรอก นี่ช่วยสำนึกบุญคุณหน่อยได้

มั้ยห้ะ”ป๊อปปี้ว่า

 

 

“ทำไมอยากได้เท่าไหร่ล่ะ ถ้ารอดกลับไปได้เดี๋ยวชั้นจ่ายให้”ฟางว่า

 

 

“เธอนี่มันพวกเอาเงินฟาดหัวจริงๆ เอะอะอะไรก็ใช้เงินๆ สมองนี่มีมั่งมั้ยเนี่ย รึว่ามันฝ่อไปเพราะตัว

เตี้ยหมดละ”ป๊อปปี้หันขวับมาว่าฟาง

 

 

“หนอย นี่นาย มันจะมากไปแล้วนะ มาว่าชั้นแบบนี้น่ะ ไปไหนก็ไปเลย ชั้นไม่อยากเห็นหน้า

นาย”ฟางว่า

 

 

 

“เออ ชั้นก็ไม่อยากเจอหน้าเธอเหมือนกัน”ป๊อปปี้พูดก่อนจะเดินหนีไปอีกห้องนึงที่ว่างอยู่ ฟางมอง

รอบๆที่เปลี่ยวแล้วแอบกลัวนิดๆก่อนจะเดินตามป๊อปปี้เข้ามา

 

 

 

 

“ตามมาทำไม ไล่ชั้นไปละนิ”ป๊อปปี้พูด

 

 

“ไล่ได้ก็ตามได้ไงล่ะยะ เอาเถอะ นี่เห็นว่าช่วงนี้เราต้องตกที่นั่งลำบากเดียวกันหรอกน่า ชั้นเลยมา

อยู่กับนายไง”ฟางที่กลัวแต่ยังทำพูดเก่งไปก็บอก ป๊อปปี้มองฟางด้วยสายตาประมาณว่าไม่อยากจะ

เชื่อฟางเลย

 

 

“เหอะ เอาเถอะๆ นี่เห็นว่าสงสารคนตกที่นั่งลำบากเหมอนกันล่ะนะเลยยอมอยู่เนี่ย”ป๊อปปี้พูดพลาง

มองฟางที่เอาแต่นั่งลูบคลำรองเท้าส้นสูงที่หักแล้วก็หมั่นไส้

 

 

 

“นายจะทำอะไรน่ะ อย่านะ อ๊ายยย ส้นสูงของกุชชี่ของชั้น”ฟางร้องตกใจเมื่อป๊อปปี้เดินมาดึง

รองเท้าฟางไปแล้วหักส้นแล้วโยนทิ้ง

 

 

“เลือกเอาจะตายแล้วใส่กุชชี่หรือว่ะรอดแล้วไปซื้อคู่ใหม่มาใส่”ป๊อปปี้พูดก่อนที่ฟางจะยอมให้ป๊อปปี้

หักส้นอีกข้าง

 

 

 

“ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ คอยดูนะถ้าชั้นรอดไปได้น่ะ นายต้องชดใช้ค่ารองเท้าคู่นี้กับชั้น”ฟางคาดโทษ

 

 

“เดี๋ยวซื้อให้10คู่เลย ถ้ารอดอ่ะนะ”ป๊อปปี้พูดส่งๆไปเพราะรำคาญเสียงว้ายๆของฟางที่บ่นตัวเอง

 

 

“แล้วนี่เธอหนีมากับชั้น เธอไม่มีพวกบอดี้การ์ดอะไรที่ติดตามเธอเลยรึไง”ป๊อปปี้ถาม

 

 

“เออ ใช่ ชั้นลืมไปเลย พี่โทโมะๆ”ฟางนึกได้ก็กดโทรศัพท์โทรหาโทโมะ ป๊อปปี้มองแล้วส่ายหน้า

 

 

“ถ้ายัยนี่ถูกยิงตายนี่จะไม่แปลกใจเลย”ป๊อปปี้พูดเบาๆ

 

 

 

 

“ฮัลโหลพี่โทโมะๆ ช่วยฟางด้วย ฟางอยู่ที่ตึกร้าง ด้านล่างมีพวกนั้นเต็มไปหมดเลย”ฟางพูดรัวเมื่อ

โทโมะรับสาย

 

 

“นี่เธอเบาๆ เดี๋ยวพวกนั้นก็ตามขึ้นมาได้หรอก”ป๊อปปี้พูด

 

 

 

“เห้ย อยู่นี่ไง”พวกชุดดำเดินขึ้นมาข้างบนตึกร้างทันที ฟางและป๊อปปี้ตกใจ

 

 

 

“นั่นไง ว่าละมั้ยล่ะ วิ่งง”ป๊อปปี้พูดก็ดึงฟางวิ่งหนีไปกับตัวเองโดยมีพวกชุดดำวิ่งไล่ยิงอยู่ก่อนจะไป

หลบข้างเสา

 

 

 

 

“เอาปืนมา เดี๋ยวชั้นยิงเอง”ป๊อปปี้พูดจบก็ดึงปืนที่ฟางถือมาด้วยแล้วยิงไปที่พวกชุดดำตาย2คน

 

 

“นายยิงปืนเป็นมาจากไหนเนี่ย”ฟางทึ่งที่นักดนตรีธรรมดาๆอย่างป๊อปปี้จะยิงปืนเป็น

 

 

“สนามยิงปืนก็มี สนามบีบีกันก็มี แค่นี้จิ๊บๆ”ป๊อปปี้พูดก่อนจะยิงใส่พวกชุดดำต่อไป

 

 

 

แกรก

 

 

 

เสียงลูกกระสุนของปืนป๊อปปี้หมดแล้ว

 

 

 

“หึ นึกว่าจะเก่งซักแค่ไหน เตรียมตัวตายซะเถอะมึง”ชายชุดดำและพวกอีก4คนพูดก่อนจะเหนี่ยว

ไกเตรียมตัวยิงป๊อปปี้และฟาง ป๊อปปี้และฟางตกใจรีบกอดกันอย่างอัตโนมัติ

 

 

 

 

ปังๆๆ

 

 

 

 

“คุณหนูฟางหลบ”กราฟพูดและพวกของมังกรดำก็วิ่งขึ้นมาจัดการพวกชุดดำตายกันหมด

 

 

 

“กราฟ พี่โทโมะ พี่ขนมจีน”ฟางวิ่งไปหาทุกคน

 

 

 

“เป็นอะไรมั้ยคุณหนูฟาง เจ็บตรงไหนรึเปล่า มันทำอะไรคุณหนูบ้าง”กราฟถามฟางรัวด้วยความเป็น

ห่วง

 

 

 

“ไม่เป็นไรหรอก โชคดีที่ได้อีตานี่คอยช่วย อ้าวนายจะไปไหนน่ะ”ฟางหันมาหาป๊อปปี้ที่เดินลงไป

 

 

“เอ้า ก็กลับบ้านน่ะสิ ชั้นมีงานต้องทำอีกนะ ไม่ได้ว่างแบบเธอ”ป๊อปปี้ว่า

 

 

“ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยคุณหนูของพวกเรา”โทโมะเดินเข้ามาพูดกับป๊อปปี้

 

 

 

“ช่างเถอะ แค่สถานการณ์บังคับน่ะ เลยต้องช่วยกัน”ป๊อปปี้พูดแล้วเดินลงไปทันที

 

 

 

 

ทะเลาะกันแม้กระทั่งหนีตายมาด้วยกันนะคู่นี้

 

 

อย่าลืมเม้นกับโหวตเรื่องใหม่เรื่องนี้ด้วยน้าาาา

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.2 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.1 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.3 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา