ใครลิขิต

9.7

เขียนโดย กลางสายฝน

วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 13.55 น.

  34 ตอน
  316 วิจารณ์
  39.44K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 14.41 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

16) สับสน

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

  

                      ห้าวววว  นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ยย  หลับสบายจังเลยแห่ะ  ^^  เห้ยย  นี่มันเจ็ดโมงแล้วนี่  ซวยแล้วจะไปทำงานทันรึปล่าววะเนี่ย  ชั้ลตะเกียกตะกายออกจากผ้าห่ม จนลืมสังเกตคนที่อยู่ร่วมห้องเดียวกับชั้ล

 

 

     " จะไปไหน !! " อ้าวว  นี่ชั้ลอยู่โรงพยาบาลหรอกหรอ  - - ! ชั้ลหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะยิ้มแห้งๆให้กับเจ้าห้องเสียง



     ".ไปทำงานซิ เมื่อวานก็ลางานแล้ว ขาดหลายวันงานค้างจะท้วมหัวอยู่แล้วเนี่ย " 



     " แล้วใครจะดูแลชั้ล " 



     "  เดี๋ยวโทรให้แม่มาเฝ้าก็ได้ " ชั้ลเดินไปยิมโทรศัพท์ที่วางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง แต่ไอคนป่วยมันก็ดันมือไวกว่าชั้ล  นี่มันจะเอายังไง 



     " ไม่ต้อง  แม่ทำงาน เทอแหละต้องอยู่กับชั้ล " 



      " แต่เมื่อวานแก้วลางานแล้ว แก้วเกรงใจหัวหน้า " เออ เข้าใจกันบ้างสิค่ะ พี่โทโมะ 



     " จะไปเกรงใจมันทำไมนักหนา กบเทอมันไม่ว่าหรอก ชั้ลได้ข่าวว่าก่อนหน้านี้มันตามจีบเทออยู่หนิ " รู้ได้ไงวะ 



    " ใครเล่าให้ฟังอีกหละ "



    " ไอเขื่อนมันเป็นเพื่อนสนิทชั้ล แล้วมันก็เป็นแฟนกับมะลิ เพื่อนสนิทเทอ เทอก็เดาเอาเองแล้วกันว่าใครเล่าให้ฟัง  "  ไอคู่นี้เดี๋ยวจะเจอดี 



    " ยังไงแก้วก็จะไป เอามือถือมา " ชั้ลยืนมือขอมือถือคืน แต่ผู้ครอบครองมือถือ กลับเมินหน้าใส่ชั้ลซะดื้อๆ แถมยังกดโทรออกหาใคร ใครก็ไม่รู้



    " มะลิ นี้ชั้ลเอง โทโมะ อยู่ที่ทำงานแล้วยัง "

 

    ( .....  )



     "  ดี ไหนขอคุยกับหัวหน้าแก้วหน่อยดิ "  เอาแล้วไง จะทำอะไรวะเนี่ย ชั้ลพยามแย่งมือถือกลับมา แต่ก็ถูกตีมือซะงั้น อัลไลวะ 

 


     " ผมโทโมะครับ เป็นแฟนของแก้ว ตอนนี้ผมป่วยอยู่โรงพยาบาล ไม่มีใครดูแล แต่แก้วเค้าไม่อยากลางานเพราะเกรงใจคุณ  ผมขอความเมตตาจาก คุณ ขอให้แก้วเอางานมาทำที่โรงพยาบาล ได้หรือปล่าวครับ " พอจะใช้งานแลวมาองมาอ้างสิทธเป็นแฟนทันทีเลยนะ เห็นแต่ก่อนแล้วทำเป็นรังเกียจชั้ลยิ่งกว่าอะไร

 

     ( .....  )



      " โอเค ครับ งั้นช่วยฝากให้มะลิเอามาให้หน่อยนะครับ ขอบคุณมากกครับ สวัสดีครับ " แล้วพี่โทโมะก็โยนมือถอมาให้ชั้ล ก่อนจะยอมกระดิกเท้าอย่างสบาย



     " หัวหน้าว่ายังไงบ้าง "



     " ทุกอย่างโอเค เค้าอนุญาต "ฮึ้ยยยย  

 

 

              มื้อเที่ยงของวันนี้ ชั้ลก็ยังคงเฝ้าไข้ อยู่ที่โรงพยาบาลเหมือนเดิม ซึ่งตอนนี้ชั้ล กำลังป้อนข้าวป้นน้ำให้ไอพี่โทโมะอยู่  ยิ่งอยู่ยิ่งทำตัวแปลกๆขึ้นทุกวัน ปกติก็กินเองได้ ทำไมวันนรถึงให้ป้อนวะ - - ! 

 

            ก๊อก ๆๆๆๆ  เสียงประตูห้องถูกเคาะกระหน่ำ ก่อนที่จะมีคู่รักหวานฉ่ำแห่งปีเดินเข้ามา ซึ่งจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก มะลิกับพี่เขื่อน  มะลิยื่นแฟ้มเอกสารเกือบสิบแฟ้มให้ชั้ล  โธ่อนิจจัง ข้าน้อยจะทำทันหรือไม่นี่ 

 


      " ยังไม่ตายอีกหรอวะ ไอโทโมะ " นี่คือคำทักทายของพี่เขื่อน ไม่ต้องสงสัยนะค่ะมาทำไมถึงดูประหลาดขนาดนี้ ชั้ลฟังจนชินหูไปแล้วค่ะ 



     " ตายแล้วครับพี่เขื่อนครับ พี่นอนอยู่นี่ก็เป็นเทพบุตรโทโมะ " คุณพระ !! กล้าพูดนะค่ะเนี่ย ชั้ลกับมะลิหันมามองหน้ากันขำๆ ก่อนจะชวนกันออกมาข้างนอก ปล่อยให้สองหนุ่มเข้าคุยกัน 

 



      " ไอพี่โทโมะ มันดูแปลกๆไปนะ " เออ สงสัยเหมือนกันเลยวะมะลิ ไม่เสียแรงที่เราเป็นเพื่อนรักกัน



     " คงจะเหงาละมั้ง ฟางไม่อยู่นิ " 



     " น้อยใจเค้าอยู่หละสิ " มันเกินคำนั้นมานานแล้วค่ะ คุณมะลิ



     " มันก็น่าจะเป็นแบบนั้นแหละ ชั้ลไม่อยากคิดอะไรมาก เดี๋ยวจะเป็นเหมือนเก่าอีก "



     " ดีแล้ว กับพี่โทโมะนะไม่ต้องคิด คิดกับถ่านเถอะ ถ่านทั้งนิสัยดี ทั้งน่ารัก ถ้าชั้ลไปคบกับไอพี่เขื่อน ชั้ลคบกับถ่านไปนานแล้ว " 



     "  พูดยังกะว่าถ่านจะชอบชั้ลยังงั้นแหละ  "


 
     "  นี่แกยังดูไม่ออกอีกหรือวะ ว่าถ่านมันคิดยังไงกับแก " 



    " ก็ถ้าไม่บอกแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าคิดหรืไม่คิด แค่การกระทำมันไม่ทำให้ชั้ลบรรลุหรอกนะค่ะ ชั้ลกลัวว่าชั้ลจะคิดไปเอง คิดไปไกล ชั้ลไม่กล้าคิดอะไรมากหรอก " เออ เดี๋ยวก็กลายเป็นอินังเพ้อเจ้อเหมือนครั้งพี่โทโมะอีก ไม่เอาหรอกนะ 

 



     "  แล้วถ้าถ่านมาบอกว่า ถ่านชอบแก แกจะทำยังไง " ตุบตับตุบตับตุบตับ เชี่ย ทำไมใจเต้นวะ 



     "   เอ่ออ  เอ่อออ  ชั้ลว่ากินข้วกันดีกว่านะ คือ ชั้ลหิวข้้ามากเลย นะนะ กินข้าเถอะนะ " ชั้ลก็บอกไม่ถูก ว่าชั้ลจะทำยังไงต่อไป ต่ตอนนี้ที่รู้ๆคือ ใจเต้นแรงมาก มันเกิดอะไรขึ้น ชั้ลก็จุกข้าวใส่ปาก ส่วนมะลิก็นั่งจ้องเขม่งจับผิดชั้ลตลอดเวลา 

 

 

          
         หลังจากกินข้าวเสร็จ  ชั้ลก็รีบลุกเดินไปที่ห้องพี่โทโมะ โดยมีมะลิเดินตามมาคอยจับผิด มะลิตามด้วยคำถามเดิมๆ มาชั้ลจะทำยังไง จะรับรักถ่านหรือปล่าว ชั้ลก็ได้แต่เดินเร็วๆจนถึงห้อง มะลิจึงยอมหยุดพูดทันที คงจะเกรงใจพี่โทโมะละมั้ง

 


      " พาแฟนชั้ลไปไหนมาฮะ " แหมทำเป็นดุ ไอพี่เขื่อน เดี๋ยวต่อยตายเลย



     " แก้วพามะลิไปหากิ๊กมา " ปล่อยสร้างงานอันใหญ่หลวงให้กับมะลิ พี่เขื่อนหันไปมองหน้ามะลิอย่างเอาเรื่งก่อนจะลากมือมะลิออกไปจากห้องอย่างเร็ว



     " ไปกวนตีนมันแบบนี้ เดี๋ยวมะลิก็งานเข้าอีกหรอก "  ทำไมเสียงเบาจังวะ แปลกๆ ชั้ลหันไปมองพี่โทโมะอย่างสงสัย ปกติจะพูดดังๆ ห้วนๆใส่ชั้ล แต่ทำไมตอนนี้ทำหนาเครียดๆ ดูซึมๆ แต่ชั่งเถอะชั้ลคงจะคิดไปเอง  ทำงานดีกว่าาา  

 

 

            เขื่อนดึงมะลิขึ้นไปในรถ ก่อนจะปิดประตูอย่างแรง

 



      " นี่พี่เชื่อที่แก้วพูดหรอ แก้วแต่แกล้งพี่เล่นๆ ทำไมต้องโกรธแรงแบบนี่ด้วยฮะ " มะลิมีท่าทีไม่พอใจกับการกระทำของเขื่อน 



      " พี่ไม่ได้โกรธมะลิ พี่ไม่ได้เชื่อคำพูดของแก้ว แต่ .."



      " แต่อะไร  พี่เป็นอะไร ไหนลองบอกมะิมาหน่อยดิ ไปกินอะไรผิดถึงได้เป็นแบบนี้ " มะลิเริ่มโมโหกับท่าทีของเขื่อน แต่ฝ่ายชายกับยังนั่งนิ่ง เหมือนคิดอะไรบางอย่างอยู่



     " ชั่งมันเถอะ มันคงไม่มีอะไรเลวร้ายหรอก พี่คงคิดมากไปเอง "  หน้าเขื่อนดูหนักใจกับสิ่งที่ผ่านมาเมื่อครู่ แต่เขาไม่สามารถที่จะบอกหรือระบายความอัดอั่นในใจของเขาให้เทอผู้เป็นที่รักฟังได้ เพราะฝ่ายหนึ่งก็เพื่อนรัก ฝ่ายหนึ่ก็คนรัก 



     "  ทำไม มันเรื่องอะไรถึงได้บอกชั้ลไม่ได้ฮะ " มะลิไม่พอดีทวีขึ้นเมื่อเห็นทีท่าของเขื่อนที่พยามปกปิดอะไรบางอย่างอยู่



     " ชั่งเถอะ ไม่มีไรหรอก ไปกันเถอะ นี่ก็บ่ายโมงแล้ว เดี๋ยวพี่ไปส่งที่ทำงานนะ " เขื่อนตัดบทสนทนาทันที  มะลิยังคงสงสัยกับเรื่องบางอย่างที่เขื่อนปกปิดไวอยู่ ' จะปิดชั้ลได้นานสักแค่ไหนกัน พี่เขื่อน '  เทอได้แค่คิดในใจ สักวันเทอจะรู้ให้ได้

 

 

                    ภายในห้องคนไข้พิเศษ แก้วยังคงนั่งทำงานอยู่ที่โซฟา โดยที่มีโทโมะ แอบมองอยู่ห่างๆ   กริ๊งงง  กร๊งงงง  กริ๊งงงง

 



       "  ฮัลโหล "  เฮ้ยย นี่มันเกิบจะสี่โมงแล้วนิ ชั้ลลืมนัดไปเลย  

 

       ( จะให้ไปรับที่ไหนครับคุณผู้หญิง ) 



        " ตอนนี้แก้วอยู่ที่โรงพยาบาล ถ่านมารับแก้วที่นี่เลยก็ได้ " 

 

      ( โอเค อีกสิบห้านาทีเจอกันนะ ) 

 

 

        ชั้ลรีบเก็บเอกสารทุกอย่างที่ตั้งกองอยู่กับพื้นห้องเข้าแฟ้มอย่างเร็ว  นี่ชั้ลลืมนัดของถ่านไปได้ยังไงเนี่ย  บ้าจิง 



      " จะไปไหน "  ทีแรกชั้ลก็นึกว่านั่งเข้าเตียง ที่แท้ก็มีคนไ้นอนอยู่บนเตียงด้วยหรอเนี่ย คือ นางเล่นไม่พูดไม่จาหลังจากที่ พี่เขื่อนกับมะลิออกไป ก็เกือบสามชั่วโมงแล้ว ชั้ลก็เลยคิดว่าชั้ลนั่งอยู่นห้องคนเดียวซะอีก สุดท้ายก็ปริปากพูดมาได้นะค่ะแหม



     " ไปธุระ เดี๋ยวจะกลับมาค่ำๆนะ " ชั้ลพูดพลางเก็บของส่วนตัวใส่กระเป๋า



     " ไปกับใคร " แล้วจะถามอะไรมากมายเนี่ย



     " เอาน๊าา  เอาเป็นว่าแก้วจะรีบกลับนะ " 



     " ชั้ลถามว่าไปกับใคร ! " แล้วทำไมต้องขึ้นเสียงด้วยวะ 



     " ไปกับถ่าน ! " คิดว่าชั้ลจะยอมเหมือนเมื่อก่อนหรอ ขอโทษนะที่ชั้ลต้องขึ้นเสียงใส่กลับ



     " เดี๊ยวนี่ เทอกล้าพูดเสียงดังกับชั้ลหรอ !! " 



     " ก็พี่พูดเสียงดังก่อน แล้วมันผิดตรงไหนถ้าแก้วจะทำกลับบ้าง " เออนั้นสิ 



    " ชั้ลไม่ให้ไป ชั้ลไม่อยากอยู่คนเดียว " หึ ! เหงาละซิ นี้ถ้าตอนนี้ฟางอยู่เมืองไทย เหงาชั้ลพี่คงจะไม่อยากมองดวยซ้ำ 



     " แก้วโทรบอกแม่ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ให้แม่กับทีน่ามาอยู่เป็นเพื่อนพี่ก่อน " 



     " ทำไม ธุระกับไอถ่านมันสำคัญมากกว่าการเฝ้าชั้ลงั้นสิ " ถ้าแต่ก่อนนะไม่ใช่ แต่ตอนนี้ไม่แน่ใจแล้ววะ



     " แก้วนัดกับถ่านไว้แล้ว ไม่อยากผิดนัด  " 



     " ชั้ลไม่ให้ไป ! " 



      "  ชั้ลจะไป ! " ดูเหมือนเค้าจะโกรธจริงๆละมั้ง ทำหน้ายักษ์ใส่ชั้ลอีกแล้ว 



      " ถ้าเทอไป ก็ไม่ต้องกลับมาให้ชั้ลเห็นหน้าอีก " แล้พี่โทโมะก็ยื่นคำขาด ถ้าเป็นแต่ก่อนชั้ลคงไม่กล้าที่จะก้าวเินออกไปจากห้อง เพราะชั้ลแคร์เค้ามาก มากเหลือเกิน แต่ตอนนี้ชั้ลกำลังเปิดประตูแล้วเดินออกไปจากห้อง ไม่รู้ว่าสิ่งที่ชั้ลทำเป็นการอยากเอาชนะ หรือว่า ชั้ลไม่แคร์เค้ากันแน่ 

 

        

       "  แก้ว !!!!  แก้ว !!!!  กลับมาเดี๋ยวนี่นะ  กลับมา !!!!!  " เสียงตะโกนดังออกมาจากข้าในห้อง  

 

         กริ๊งงง  กริ๊งงงง  

 

      ( รออยู่ที่ลานจอดรถแลวนะ )



       " โอเค แก้วกำลังเดินลงไป " แล้วชั้ลก็เลือกที่จะเดินลงไป 

 

 

     ลานจอดรถ

 



        " แม่มาได้ยังไงค่ะ " ชั้ลเห็นแม่กับทีน่าทีเดินมาจากลานจอดรถ 



       " มีคนมาส่ง " ทีน่ายืนยิ้มหวานแล้วชี้ไปที่ถ่าน เฮ้ยย  ถ่านเนี่ยนะมาส่ง แต่ก่อนยังไม่ชอบขี้หน้าถ่านอยู่เลยหนิ



       " ถ่านเข้าไปรับ ท๊อฟที่บ้าน ก็เลยชวนพวกเรามาพร้อมกันเลย " แล้วแม่ก็หันไปยิ้มกับถ่าน เอิ่มม  ดิชั้ลงง 

 



       " พี่แก้ว พี่ถ่านนิเป็นแฟนกับพี่แก้วหรอ " ทีน่ามากระซิบถามข้างหูชั้ล  ไอเด็กคนนี้แก่แดดจริงๆ



      " ปล่าวเป็นเพื่อนกัน "

 

     " แล้วเห็นพี่ท๊อฟบอกว่าพี่ถ่านจีบพี่แก้วอยู่ " จีบอะไร ถ่านไม่ได้บอกอะไรเลย ไมท๊อฟคิดแบบนั้น

 

     " ไม่เอาๆ ไม่พูด  รีบขึ้นไปหาพี่โทโมะเร็ว เดียวก็อาละวาดใส่อีกหรอก " เออป่านนี้ไม่รู้อะไรแตกแล้วละมั้ง อารมณ์ร้อนๆอยู่ด้วย เห้อออ

 

      " หึ ! ถ้าแม่ไม่บังคับ ทีน่าไม่มาหรอก อยากให้พี่โทโมะนิสัยดีเหมือนพี่ถ่านจัง ทั้งหล่อ ทั้งใจเย็น ทั้งอารมณ์ดี ทั้งสุภาพ พูดจาก็ทั้งหวานทั้งเพราะ สาวๆหลงแย่เลย  นี่พี่แก้ว ถ้าครบสองปีเมื่อไหร่ พี่แก้วหย่ากับพี่โทโมะแล้วมาแต่งกับพี่ถ่านเลยนะ  ทีน่าเชียร์พี่ถ่านเต็มที่เลย " อ้าวว แทนที่จะเชียร์พี่ตัวเอง  นี่ชั้ลก็จดทะเบียนกับพี่โทโมะ มา 1  ปีแล้วซินะ ทำไมมันเร็จัง อีกปีก็ต้องหย่ากันแล้ว  ก็ดี เค้าจะได้ไปอยู่กับคนที่เค้าอยากจะอยู่ด้วยสักที 

 

 

       "  พี่แก้ว ไปกันได้แล้ว เดี๋ยวช้า อดกินเอ็มเคอีก " ท๊อฟฟี่ที่นั่งอยู่ในรถ ตะโกนเรียกชั้ล ถ่านยกมือไหว้ลาแม่ก่อนจะเดินนำชั้ลขึ้นไป 

 

      " คืนนี้แก้วนอนพัที่บ้านก็ได้นะ อยู่กับโทโมะมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวแม่เฝ้าต่อเอง " ชั้พยักหน้ารับ แล้วยกมือไหว้แม่ ก่อนจะขึ้นรถไป 

 

    

 

              ในรถ 

 

 

 

     "  ถามจริง ถ่านทำยังไง แม่ถึงได้ยอมมากับถ่าน  " ชั้ลหันไปถามอย่างตรงไปตรงมา เพราะสงสัยเป็นอย่างมาก  แม่เป็นคนที่เอาใจยากมาก กว่าชั้ลจะชนะใจได้ แทบทรุดเหมือนกัน



    " ก็พี่ถ่านกับพี่แก้วทำให้ท๊อฟมีผลการเรียนดี เป็นคนดี เป็นคนขยันขึ้นรับผิดชอบมากขึ้น แล้วตอนนี้ท๊อฟก็สอบเข้ามหาลัยได้แล้ว  แม่ก็เลยชอบพี่ถ่าน " 



    "  เฮ้ยย จริงหรอ ท๊อฟสอบได้แล้วหรอ ไม่เสียแรงที่ชวยกันติว เนอะถ่านเนอะ " ผลงานชั้ลกับถ่านเองแหละ ที่ช่วยกันติวให้ท๊อฟตอนที่เราไปทำบ้านด้วยกัน ถ่านเป็นคนที่เรียนเก่งมาก และอธิบายเก่งมาก อธิบายแปบเดี๋ยวท๊อฟก็เข้าใจเลย 



    "  ก็จริงนะสิพี่แก้ว ท๊อฟไปโม้ให้แม่ฟังทุกวันเลยนะว่าพี่ถ่านดียังนู้นดียังงี้ ทีแรกแม่ก็ไม่เชื่อหรอก แต่พอท๊อฟโชว์ผลการเรียน แล้วบอกบอกว่าสอบเข้ามหาลัยได้ แต่ก็ดีใจใหญ่ แถมยังอยากเจอพี่ถ่านอีกด้วยนะ ท๊อฟก็เลยนัดให้เจอกันเลย " 



    " ดีใจด้วยนะท๊อฟ เก่งมากๆ เดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยง " ชั้ลหันไปยิ้มกบท๊อฟที่นั่อยู่เบาะหลัง 



    " ไง ฝีมือพี่เจ๋งปล่าวน้องแก้ว "  แหมถ่าน อวดใหญ่เลยนะ ถ่านที่ขับรถอยู่หันหน้ามายักคิ้วโชว์เก๋าใส่ชั้ล หน้าหมั่นไส้จริงๆ 


 
    " เจ๋งมากอะ ที่ทำให้แม่ยอมรับได้ขนาดนี้ " ชั้ลยิ้มให้ถ่าน ยิ้มให้สำหรับควมดีของถ่านที่ช่วยให้ท๊อฟสอบเข้ามหาลัยได้ 



    "  งั้นวันนี้ต้องฉลอง ไม่ต้องไปซื้อของตกแต่งบ้านแล้ว เลื่อนเป็นพรุ่งนี้แล้วกันนะ วันนี้ฉลงให้กับ เฟสชี่ใหม่หน่อย  "
 


    " ดีเลยพี่ถาน  ท๊อฟอย่างกิน เอ็มเค พาไปหน่อยนะ " 



    " โอเค งั้นไปเลยนะ " 


     " แหม  เข้ากันได้ดีเหลือเกินนะ "

 

 

                     ในห้องคนไข้พิเศษ

 

 

       " พาไอท๊อฟไปเลี้ยง  เลี้ยงทำไม เลี้ยงเนื่องในโอกาสอะไร !! " โทโมะที่นอนโวยวายอยู่บนเตียง หลังจากที่เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ก็เริ่มซักไซร้ถามถึงแก้ว เมื่อได้คำตอบก็โวยวายใหญ่



     " ใส่ใจน้องมากเลยนะพี่โทโมะ ขนาดพี่ท๊อฟสอบเข้ามหาลัยได้ พี่ยังไม่รู้เลย ผิดกับพี่ถ่านจริงๆ " ทีน่า น้องสาวแสนสวยจากฝีมือของแก้ว พูดเหวี่ยงๆ



     " ทำไม ไอถ่านมันดีตรงไหน ทั้งแม่ทั้งแก ถึงไปพากันชมมันนัก " 



    " ก็ดีมากพอที่เปลี่ยนคนเกเร ชอบโดดเรียน ให้กลายมาเป็นคนเรียนดี ได้เกรดสี่ทุกวิชา แถมยังสอบเข้ามหาลัยดีๆได้อีกนะสิ " จบคำพูดของทีน่าเล่นเอาโทโมะถึงกับอึ้ง



    "  อย่าไอท๊อฟอะน่ะที่จะเปลี่ยนได้ ชั้ลไม่เชื่อแกหรอก " โทโมะ หัวเสียที่เห็นทุกคนชมถ่าน



    " จริงนะโทโมะ แม่เป้นคนดูผลการเรียนและผลสอบของท๊อฟด้วยตัวเอง " แม่โทโมะ ยืนยันอีกเสียง ทำให้เขาจนปัญญาที่จะหาข้อใดมาเถียงอีกต่อไป



    " เออ ก็ดี !!   แล้วเมื่อไหร่ ไอผู้หญิงหลายใจคนนั้นจะกลับ " 



    " ใคร คือ ผู้หญิงหลายใจ หรือพี่หมายถึงพี่แก้ว " ทีน่าพูดอย่างไม่พอใจ ที่พี่ชายตัวเองไปว่าพี่สาวที่ตัวเองรักมาก 



    " ก็เออนะ สิ จะใครซะอีกหละ " 



    " ตอนนี้แล้วทำจะมาเรียกหา แต่ก่อนทีน่าเห็นพี่ก็ไม่เคยจะใส่ใจอะไร คืนนี้นะ พี่แก้วเค้าลับไปนอนที่บ้าน กว่าจะกลับจากฉลองก็คงจะดึกดื่น พี่นอนไม่เถอะ พี่แก้วคงไม่มาที่นี่หรอกคืนนี้ " คำพูดของทีน่า เหมือนเป็นฉนวนจุดไฟในตัวของโทโมะให้ลุกไหม้ขึ้นมา




    " แกแน่ใจหรอ ว่าพี่แก้วของแกจะกลับไปนอนบ้าน ไม่แน่อาจจะไปนนบ้านไอถ่าน หรือไม่ก็ลากกันเข้าโรงแรมก็ได้ ใครจะไปรู้ "



   " ไม่หรอก พี่แก้วเป็นคนห่วงตัว พี่ถ่านก็เป็นสุภาพบุรุษ ไม่ใช่พวกชอบฉวยโอกาส ทีน่าไว้ใจทั้งคู่ เขาเป็นคนดีด้วยกันทั้งคู่ นี่ที่น่ายังลุ้นอยู่เลยนะ ถ้าครบสองปี พี่กับพี่แก้วหย่ากัน ทีน่าจะเชียร์ให้พี่ถ่านจีบพี่แก้วแบบจริงๆจังๆซักที " ทีน่าพูดตรงๆ อย่างลอยหน้าลอยตา แต่หารู้ไม่่ว่ามันทำให้พี่ชายของเทอแทบคลั่ง



    "  ไอทีน่า !!!  หุบปาก แล้วจะไปไหนก็ไป !!! " 



   " โทโมะ !  ทำไมต้องตะหวาดน้องแบบนีด้วยฮะ ! " แม่โทโมะ เข้าไปกอดทีน่าที่นั่งจ้องหน้าโทโมะ ด้วยความโกรธ แล้วเด็กสาวก็ร้องไห้ออกมาด้้วยความน้อยใจ 



    " เพราะนิสัยแบบนี้ไง ทั้งพี่ฟาง พี่แก้ว ถึงไม่เอา " คำทิ้งท้ายของทีน่าก่อนจะเดินออกจากห้อง มันเหมือนเป็นคำที่จี้แทงใจดำของเขาเป็นอย่างมาก โทโมะ ขบกรามแน่น แต่ไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้  แม่วิ่งตามทีน่าออกไป 

 

 

           ร้านเอ็มเค 

 



    " สั่งมาเยอะขนาดนี้จะกินหมดมั้ยเนี่ย " 


    " สั่งเลยๆ ไม่อิ่มเราไม่กลับ " 



    " ทำเป็นป๋ากระเป๋าใหญ่นะเรา  ได้ๆ เดี๋ยวเจ๋จัดให้ " ชั้ลพูดพลางหยิบเมนูมาสั่งอย่างไม่ยั้ง ถ่านนั่งขำกับความกวนตีนของชั้ล  เดี๋ยวบิลมาแล้วจะขำไม่ออกนะไอถ่านน้อย 



    " พอแล้วพี่แก้ว เดี๋ยวพี่ถ่านก็จนกันพอดี " ท๊อฟที่นั่งมองอาหารเต็มโต๊ะ เต็มจนจะท้วมหัวอยู่แล้ว 



    " ก็ได้ ถือว่าตามใจท๊อฟแล้วกัน " เราทั้งสามลงมือทานอาหารกัน



    " พี่ถ่าน ทำไมตักให้แต่กับพี่แก้ว ไมไม่ตักให้ท๊อฟบ้าง " ไอนี่เป็นผู้ชาย ทำมาเป็นน้อยใจเหมือนเด็กๆไปได้ 



    " เอาครับน้องท๊อฟครับ กินเยอะๆนะครับจะได้โตไวๆครับ " ไอนี่พูดกวนตีนเด็ก 


 
    " เอ๊าแล้วนั้นปลาหมึก  แก้วไม่กินปลาหมึกไม่ใช่หรอ "  ชั้ลก็ม่ทันได้ดู  แต่ถ่านรู้ได้ไงว่าชั้ลไม่กินปลาหมึก 


    " รู้ได้ไงว่าไม่กินปลาหมึก " 

 

 

    " เอาเป็นว่ารู้ก็แล้วกัน ไม่กินก็ดี งั้นเอามาเดี๋ยวกินเอง " ทำเป็นเนียบเลยนะถ่าน ถ่านใช้ตะกียบมาคีบปลาหมึกที่อยู่ในถ้วยชั้ลไปกินอย่างหน้าตาเฉย แล้วหันมายักคิ้ว ใส่ชั้ล แล้วบอกกับชั้ลว่า



    "  อร่อยมากกก  "  - - !



    " 555  +  พี่ถ่านทำหน้ากวนมากเลยวะ  ไหนลองทำใส่พี่แก้วอีกทีซิ "



    "  อร่อยมากกกก  "  ไอถ่านนนน  !! 555  ถ่านตักหมึกมากิน เคี้ยวจนหมดแล้วทำหน้าเซ็กซี่ แต่มันฮาก็ตรงไอคำว่ามาก แบบว่าปากกว้างมากกก  5555  


    "  กวนตีนจริงๆ 555 "  แคร๊กกๆ  แอ๊ก  แฮม  โอ้ยย  สำลัก ไม่น่าหัวเราะไอถ่านเลยย  

 

    " เอ้าเห้ย ระวังๆ กินน้ำก่อน เอาๆ " ถ่านรีบส่งน้ำมาให้ก่อนจะเอามือมาลูบหลังชั้ล แล้วบอกว่า " ใจเย็นๆ ๆ" สำลักนิมันต้องใจเย็นด้วยหรวะ ถ่าน  ไอนี้เฟือนใหญ่แล้ว 



    " ทำไมต้องใจเย็นอะพี่ถ่าน " เออ ท๊อฟก็สงสัย ชั้ลก็นึกว่าชั้ลสงสัยยู่คนเดียว



     " ไม่รู้วะ คิดออกก็พูดๆไปก่อน เผื่อว่าแก้วจะหายสำลัก 5555  " หัวเราะไปคนเดียวเถอะถ่าน  ตอนนี้แก้วกำลังซึ้งอยู่  มันฟัดูอาจจะแปลกๆ แต่ทำไมชั้ลรู้สึกดีก็ไม่รู้นะ 



     "  ปากเลอะ เดียวเช็ดให้นะ คิดว่าแก้วคงมองไม่เห็น " แล้วถ่านก็หยิบทิชชูมาเช็ดปากให้ มือเบ๊าเบา สีหน้าแววตาก็ดูตั้งใจ เช็ดจนชั้ลเคลิ้มไปเลยอะถ่าน 



     " พี่ถ่าน พอแล้วมั้ง เช็ดนานไปป่าวว " ถ่านสะดุ้งกับเสียงท๊อฟที่ทักขึ้นมา ก่อนจะหันมามากินต่อ ชั้ลแอบมองถ่าน เหมือนว่าเค้าจะเขิลๆอยู่นะ ไม่รูู้สิ ก็เห็นหน้าแดงเหมือนตำลึงเลย  ^^

 

 

 

 

                   

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.4 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา