ใครลิขิต

9.7

เขียนโดย กลางสายฝน

วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 13.55 น.

  34 ตอน
  316 วิจารณ์
  39.45K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 14.41 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

22) ง้อ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

                            หลังจากที่พยาบาลเชิญให้โทโมะออกจากห้อง เขาได้แต่เพียงชะเง้อมองเธอผ่านกระจกเล็กๆหน้าประตู หัวใจเขาแทบสลายที่เห็นเธอเอาแต่นอนร้องไห้ และทุกอย่างมันเป็นเพราะเขา หรือเขาต้องไปจากเธอ จริงๆ เธอจะได้มีความสุข แตถ้าไม่มีเธอ เขาจะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง  โทโมะได้แต่เดินไปเดินมาอยู่หน้าห้อง จนเธอถ่าน มะลิ และเขื่อนที่กำลังเดินมาทางห้องของแก้ว เขารีบหลบซ้อนตัวอย่างเร็ว ทั้งสามเดินผ่านโทโมะไป และเดินเข้าไปในห้องแก้ว โทโมะเดินตามไป แล้วแอบมองเข้าไปในห้อง

 

 

      " ร้องไห้ทำไมแก้ว " ถ่านตกใจที่เห็นแก้วร้องไห้ แก้วรีบเช็ดน้ำตา 

 

 

      " แก้วปวดหัวนิดหน่อย ทำไมมาช้าจัง " แก้วพูด ถ่านลูบหัวอย่างเอ็นดู

 

 

 

       " ขี้อ้อนเป็นเด็กๆไปได้แก " มะลิมองแก้วแล้วแอบขำๆ เพราะไม่ได้รู้ถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ คิดว่าแก้วปวดหัวจริงๆ

 

 

 

        " ทำเป็นแซวเพื่อน เวลาตัวเองปวดหัวก็ชอบอ้อนแบบนี้แหละ บางครั้งก็มากกว่าแก้วด้วยซ้ำ " เขื่อนเหน็บแนม มะลิงอล แก้วยิ้มให้กับความสุขของเพื่อน

 

 

 

         " มะลิ พี่เขื่อน ไปพักผ่อนเถอะค่ะ แก้วไม่เป็นไรแล้ว " แก้วพูด

 

 

 

          " อื้อ กลับบ้านไปได้แล้วไป " ถ่านพูด พร้อมสลับมือไล่ทั้งคู่ เขื่อนและมะลิยิ้มหวาน แล้วเดินออกไป โทโมะที่มองอยู่หน้าห้อง พอเห็นเขื่อนและมะลิเดินออกมาก็รีบหลบมุมทันที

 

 

 

         " ทีนี้บอกได้ยัง ว่าร้องไห้ทำไม " ถ่านถาม แก้วเบือนหน้าหนีไม่ตอบ แกล้งทำเป็นหลับ ถ่านส่ายหน้าไปมา

 

 

 

         " จะนอนแล้วใช่มั้ย " ถ่านพูด แก้วพยักหน้า ถ่านเลยเดินไปนั่งที่โซฟา มองแก้วที่นอนหันหลังให้อย่างสงสัย 

 

 

 

                 

                     เช้าของวันใหม่ โทโมะที่เดินเลือกซื้อาหารตั้งแต่เช้าตรู่ เขาเพิ่งจะเข้าใจความรักของแก้วที่มีต่อเขา ตลาดแห่งนี้ที่ห่างจากบ้านของเขาเกือบ 10 กิโล แต่แก้วก็ยอมที่จะนั่งรถโดยสารไปซื้อของมาทำอาหารเช้าให้กับเขา แต่เขาไม่เคยคิดที่จะใส่มันเลยแม้แต่น้อย โทโมะได้แต่คิดในใจว่าตัวเขาเองทำร้ายหัวใจแก้วลงได้ยังไง

 

 

 

         " มะเขือเทศนี้ขายยังไงครับ " โทโมะเลือกซื้อของอย่างตั้งใจ เขาเดินถือของล้นมือ 

 

 

                      ภายในห้องครัวโทโมะ ตั้งหน้าตั้งตาทำกับข้าวอย่างตั้งใจ โดยการดูวิธีทำผ่านทางอินเตอร์เน็ต ผู้ชายที่ไม่เคยใส่ใจเรื่องในครัว แต่วันนี้เขาแคต้องการทำอะไรสักอย่าง เพื่อเธอ เธอคนที่เขารัก ก็แค่นั้นเอง  เกือบสองชั่วโมง อาหารก็ถูกจัดเตรียมใส่ปิ่นโตจนเสร็จ เขามองมันอย่างภูมิใจและมีหวัง หวังว่าเธอจะได้ลิ่มรสอาหารที่เขาทำบ้างก็แค่นั้นเอง โทโมะ ถือปิ่นโตออกจากบ้าน และขับรถไปโรงพยาบาลอย่างเร็ว เขารีบมุ่งหน้าไปยังห้องของแก้ว 

 

 

 

          "  แก้ว พี่ทำ .... " โทโมะเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นถ่านที่นั่งป้นข้าวให้แก้วอยู่ ภาพตรงหน้า ทำไมมันทำให้เขารู้สึกเจ็บได้มากขนาดนี้

 

 

 

         " เข้ามาทำไม " ถ่านถามแก้วไม่แม้แต่จะหันไปมองโทโมะ 

 

 

 

        " คือ ชั้ลทำอาหารมาให้แก้ว " โทโมะพูด แต่ยังมองแก้วไม่ละสายตา

 

 

 

        " เอามาตั้งไว้สิ เดี๋ยวชั้ลจะให้แก้.... " ถ่านยังพูดไม่จบ 

 

 

 

         " เอาออกไปทั้งคนทั้งของ ! " แก้วพูดโดยไม่มองหน้า โทโมะที่กำลังเดินเอาปิ่นโตมาตั้งถึงกับชะงัก 

 

 

 

         " แต่พี่ตั้งใจทำมาให้น้องนะ " โทโมะมอตาละห้อย 

 

 

 

        " เอากลับไปเถอะ ถึงตั้งไว้ ชั้ลก็เอาไปเททิ้งอยู่ดี " แก้วพูดยังไม่มองหน้า โทโมะเสียใจมาก ไม่คิดว่าแก้วจะทำให้เขาเจ็บได้ขนาดนี้ 

 

 

 

        " พี่ตั้งไว้ตรงนี้นะ แก้วจะเอาไปทำอะไรก็ได้นะ พี่ไม่ว่าอะไร " โทโมะพูดอยางเจียมตัว ถ่านมองอย่างเห็นใจ แต่ก็ไม่ใจอ่อนเพราะกลัวแก้วจะเสียใจอีก 

 

 

 

        " นายกลับไปก่อนเถอะ " ถ่านพูด โทโมะมองแก้วอีกครั้งก่อนจะยอมเดิมออกไป  โทโมะยังคงนั่งอยู่ไม่ไกลจากห้องของแก้ว เขาเดินมาดูเรื่อยๆ ว่าแก้วยอมทานอาหารที่เขาทำให้รึเปล่า เดินมาดูทุกครั้งก็พบว่าปิ่นโตของเขายังคงตั้งอยู่เหมือนเดิมทุกครั้ง นี่สินะความรู้สึกตอนที่แก้วทำอาหารให้เขา แต่เขากลับไปใส่ใจมันเลย มันรู้สึกเจ็บแบบนี้สินะ 

 

 

 

                ภายในห้อง แก้วที่คอยเหลือบมองปิ่นโตอยู่ตลอด แต่ก็ยังใจแข็งไม่แตะมันเลยแม้แต่น้อย ถ่านยังสังเตอยู่ตลอดแต่ไม่พูดอะไร  ไม่นานแก้วก็ลุกขึ้นมายืนอยู่ตรงหน้าปิ่นโต ก่อนจะเปิดปิ่นโตหยิบออกมาเป็นชั้นๆ อาหารทุกอย่างเป็นของโปรดของเธอทั้งหมด แก้วน้ำตาคลอ แต่ก็ยังใจแข็งอยู่ ถ่านมองดูอยู่ตลอด ไม่ค่อยจะมั่นใจหัวใจของแก้วว่าเธอจะเอายังไงกันแน่ แก้วยืนดูอาหารอยู่พักหนึ่ง ก็เดินไปหยิบถังขยะมาวางข้างๆ เธอเลือกที่จะเทอาหารทิ้งจนหมด และเก็บปิ่นโตตามเดิม โทโมะที่ยืนมองเหตุการณ์ทุกอย่างแทบจะร้องไห้ที่แก้วทำแบบนั้น 

 

 

 

          " แก้ว เททำไม " ถ่านอึ้งๆ ไม่คิดว่าแก้วจะเด็ดขาดขนาดนี้ แต่ในใจก็ดีใจไม่น้อย 

 

 

          " ที่หลังอย่าให้เค้าเข้ามาอีก ถ้าผู้ชายคนนั้นเข้ามาอีก แก้วจะสั่งงดเยี่ยมทุกคน " แก้วพูดจบก็ขึ้นเตียงไปนอนหันหลังให้ถ่าน  ถ่านทั้งอึ้งทั้งมึน 

 

 

 

                  ทางด้านโทโมะ ที่ลากร่างอันไร้เรี่ยวแรงมานั่งเก้าอี้ข้างๆห้องแก้ว เมื่อเห็นภาพ ที่แก้วเทอาหารที่เขาตั้งใจทำให้ทิ้งลงในถังขยะ  ก็เจ็บจนเกินบรรยาย 

 

 

 

                  บ้านแม่โทโมะ ทีน่า ท็อฟฟี่ และแม่ของโทโมะที่นั่งคุยกัน บรรยากาศภานในบ้านค่อยข้างเครียด

 

 

 

         " อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ทำไมเพิ่งจะมารักเอาตอนนี้ มันไม่สายไปหน่อยหรอค่ะแม่ " ทีน่าพูดอย่างไม่เข้าใจ 

 

 

 

        " ผู้ชายก็เป็นงี้แหละ ถ้าไม่มีเหตุการณ์ ต้องพลากต้องจาก ก็ไม่ค่อยจะรู้ใจตัวเองหรอก " ท๊อฟฟี่พูด 

 

 

 

        " มารู้เอาตอนนี้ คิดว่ามันจะทันมั้ย " ทีน่าเถียง

 

 

 

        "  ก็แล้วจะให้ทำยังไง ก็เพิ่งรู้ตอนนี้ " ท็อฟไม่ยอม

 

 

 

        " ก็ทำพี่แก้วเจ็บซะขนาดนั้น ก็ปล่อยให้เขาไปมีความสุขบ้างสิ " ทีน่าก็ไม่ยอม

 

 

 

        " แล้วถ้าปล่อยไป พี่โทโมะจะอยู่ยังไง " ท๊อฟพูด 

 

 

 

        " พอเลยทั้งคู่ หยุดๆ ! เรื่องของผู้ใหญ่ เค้าจัดการกันเอง " แม่ที่ทนฟังอยู่นานเริ่มจะมึนหัว 

 

 

 

         "  แม่ครับ ! " เสียงนุ่มคุ้นหูที่พูดออกมาแบบไร้เรี่ยวแรง ทั้งสามหันไปมองตามเสียงเรียก โทโมะ ที่เดินเข้ามาในบ้าน หน้าตาโทรมแทบจะดูไม่ได้ โทโมะเดินมานั่งข้างๆแม่ ก่อนจะสวมกอดแม่อย่างที่ไม่เคทำมาก่อน แม่ ทีน่า ท็อฟฟี่มองอย่าง อึ้งๆ 

 

 

 

         " เป็นอะไรไปโทโมะ ร้องไห้ทำไม " แม่ลูบแผ่นหลังกล้างด้วยความรัก ทีน่าและท๊อฟฟี่เดินออกไป ปลอยให้แม่ลูกเปิดอกคุยกัน

 

 

 

         " ผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วครับแม่ ฮึก ฮึก " โทโมะสะอื้นไห้

 

 

 

          " แล้วลูกจะทำอะไร " แม่พูด 

 

 

 

         " ผมอยากให้แก้วเป็นเหมือนเดิม อยากให้แก้วรักผม ใส่ใจผมเหมือนเดิม " โทโมะพูดทั้งน้ำตา

 

 

 

         " แต่แก้วเค้าไม่รักผมแล้วครับแม่ แก้วไม่รักผมแล้ว ฮือฮือ " โทโมะพูด ก่อนจะเงยหน้ามองแม่ ดวงตาคู่นี้ดูเจ็บปวดจนผู้เป็นแม่ต้องร้องไห้ตาม ลูกชายของเขาไม่เคยอ่อนแอแบบนี้มาก่อน 

 

 

 

        " แก้วยังไม่ได้หมดรักลูก แต่แก้วยังโกรธลูกอยู่ " แม่พูด ก่อนจะเอามือทั้งสองประคองใบหน้าโทโมะเอาไว้ 

 

 

 

        " แต่แก้วเค้ายอมหย่ากับผม แก้วไม่อยากอยู่กับผม ผมจะไม่เจอแก้วอีก ผมอยู่ไม่ได้หรอกนะแม่ ฮึก ฮึก ฮืออ " โทโมะพูด 

 

 

 

        " ผู้หญิงบางคนที่เข้าจากไป ไม่ใช่ว่าเค้าจะหมดรักเรานะลูก แต่เราต้องเข้าใจเค้าด้วย เพราะตัวเค้าเองก็เจ็บจนเกินเยียวยาเหมือนกัน " แม่พูด 

 

 

 

        "  ผมรู้ ว่าผมทำกับแก้วไว้เยอะ ผมรู้ว่าผมทำให้แก้วเสียใจ ให้แก้วต้องร้องไห้ ทำให้แก้วต้องเจ็บ  ผมรู้ว่าผมทำผิดต่อแก้ว แต่ผมอยากขอโทษ ผมอยากขอโอกาส อีกสักครั้ง ไม่ได้หรอครับแม่ " โทโมะพูด 

 

 

 

       " ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวหนูแก้วนะลูก ลูกต้องพยายาม ต้องแสดงให้หนูแก้วเห็นว่าลูกรักเค้า และจะไม่ทำให้เค้าเสียใจอีก  สักวันเค้าจะให้อภัย " แม่พุด 

 

 

 

       " แต่แก้วเป็นคนใจแข็งนะครับ อีกอย่างผมไม่แน่ใจว่าแก้วยังถ่านแล้วยัง " โทโมะพูด แม่ชะงัก เพราะไม่แน่ใจว่าแก้วจะรักถ่านรึปล่าว 

 

 

 

       " ลองอีกสักครั้ง ผลจะเป็นยังไง เราก็ต้องยอมรับมันให้ได้ " แม่พูด โทโมะกอดแม่ไว้แน่น และร้องไห้ระบายความเจ็บปวดออกมา  

 

 

 

       " ลูกเจ็บจากเค้าลูกรักมีแม่ แต่แก้วเจ็บจากลูก แก้วไม่มีใคร แต่แก้วก็ยังทนอยู่กับลูกมาได้ตั้งนาน เพียงเพราะกลัวว่าลูกจะเป็นอันตรายตามคำทำนายของแม่ชี  ทีนี้ลูกรู้แล้วใช่มั้ยว่าแก้วรักลูกแค่ไหน " โทโมะพยักหน้า

 

 

 

       " ฉะนั้นลูกต้องพยามให้แก้วกลับมา แต่ต้องยอมรับในการตัดสินใจของแก้วด้วยนะ " แม่พุด 

 

 

 

       " ยังไงผมก็ต้องพาแก้วกลับมาอยู่กับผมครับแม่ เพราะถ้าไม่มีแก้ว ผมคงอยู่ไม่ได้เหมือนกัน "  โทโมะพูด 

 

 

 

 

                 เช้าวันใหม่ โทโมะ ตื่นแต่เช้าไปตลาด ไปซื้ออาหรมาทำให้แก้ว เขาตั้งใจทำจนเสร็จอย่างตั้งใจ และไปให้เธอที่โรงพยาบาล  โทโมะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องของแก้ว

 

 

 

           " งดเยี่ยม นี่มันอะไรกันวะ "  โทโมะอ่านป้ายที่แปะติดไว้ที่หน้าประตู เขามองเข้าไปในห้องก็เห็นแก้วนอนอยู่คนเดียว โทโมะตัดสินใจเปิดประตูเข้าไป ทันทีที่ประตูปิด แก้วหันมามองและลุกขึ้นนั่งอย่างเร็ว 

 

 

 

           " เข้ามาทำไม ออกไป !!! " แก้วตะคอกใส่

 

 

 

           " ทำไมถึงงดเยี่ยม " โทโมะถามอย่างอ่อนโยน 

 

 

 

           " ก็ชั้ลไม่อยากให้ใครมาเยี่ยม โดยเฉพาะนาย ออกไป !! " แก้วยังไม่ลดละ โทโมะเสียใจ แต่ก็ยังดือดึงจะอยู่

 

 

 

            " แต่พี่อยากมาหาแก้ว พี่อยากเห็นหน้าแก้ว " ทันทีที่โทโมะพูดจบ แก้วก้ปาหมอนใส่ทันที  เขารับมันไว้ได้ 

 

 

 

            " ออกไปเลยนะ ไม่ต้องเข้ามา ออกไป !!! " แก้วอาละวาดปาข้าวของ จนแผลที่หน้าท้องฉีก เลืดไหลออกมา 

 

 

 

           " โอ้ยย ! " แก้วหยุดโวยวายเพราะเจ็บแผล เธอหันมาสนใจกับร่างตัวเองที่มีเลือดไหลออกมา โทโมะ เขามาใกล้แก้วอย่างเป็นห่วง 

 

 

 

            " พยาบาล ! พยาบาล ช่วยด้วยครับ  !!! ช่วยด้วย !!! " โทโมะตะโกนเรียกพยาบาล ไม่นานก็มีพยาบาลเข้ามา 

 

 

 

            " ผมทำเธอเจ็บนะครับ ' โทโมะพูดกับพยาบาล แก้วอึ้ง คาดไม่ถึง  

 

 

 

            " คุณ ช่วยพาเธอไปที่ห้องหน่อยนะค่ะ " พยาบาลพุด 

 

 

 

            " ไม่ต้อง เดี๋ยวผมพาไปเอง " ถ่านที่เพิ่งเดินเข้ามา พูดเสียงแข็ง  มอโทโมะตาขวาง ก่อนจะอุ้มแก้วให้มานั่งรถเข็นแล้วพาออกไป โทโมะได้แต่องตาละห้อย แล้วเดินตามไปห่างๆ 

 

 

 

            " ที่หลังถ่านจะไม่ปล่อยให้แก้วอยู่คนเเดียวแล้วนะ " ถ่านที่รุนรถเข็นออกมาจากห้องหมอ พูดอย่างรู้สึกผิด โทโมะที่ยืนมองอยู่พอเห็นแก้วออกมาก็เข้าไปหาอย่างเป็นห่วง

 

 

 

           " แก้ว หมอวายังไงบ้าง แก้วยังเจ็บอีกรึปล่าว " โทโมะถามอย่างเร็ว แก้วไม่ตอบ

 

 

 

          " ถ่าน แก้วอยากกลับห้อง " ถ่านรีบรุนรถไปที่ห้องอย่างเร็ว โทโมะเดินตามไป 

 

 

 

          " ใครที่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาในห้อง ก็ไม่ต้องเข้ามา ชั้ลไม่ต้อนรับ " แก้วพูดทิ้งท้าย ก่อนจะให้ถ่านปิดประตูห้อง โทโมะหน้าจ๋อย เสียใจ แต่ก็ได้แต่ยอมรับ โทโมะได้แต่ยืนมองแก้วอยู่ที่ประตูหน้าห้อง

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.4 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา