ใครลิขิต

9.7

เขียนโดย กลางสายฝน

วันที่ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 13.55 น.

  34 ตอน
  316 วิจารณ์
  39.44K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 14.41 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

9) ผู้ชายใจดำ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

                      

 

                    หลังจากที่ชั้ลกลับมาจากบ้านแม่ของพ่โทโมะ เพราะไปช่วยยกของลงจากรถส่งของ   ชั้ลก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนงานออกตั้งเยอะแยะ ทำไมคุณแม่ไม่เรียกใช้งาน กับมาเรียกให้ชั้ลถ่างตาลุกขึ้นตั้งแต่ 4. 30 ไปขนของ เมื่อคืนกว่าจะนอนก็ตีสอง พอตีสี่ต้อตื่นอีก เห้อออ   ชีวิตหนอชีวิต  อย่าถามว่าชั้ลทนทำไม ถ้าลองรักใครสักคนมากๆ คำตอบมันก็จะมาเองว่าทนไปทำไม ทำไมต้องทน ทนแล้วได้อะไร  คำตอบมันก็คือ  ก็ชั้ลรัก ก็ชั้ลรักไปแล้ว จะให้ชั้ลทำยังไงได้ละ  TT  ป่านนี้คู่พระนางก็ยังคงไม่ลงมาจากชั้ลสองของบ้าน  เมื่อคืนคงจะจัดหนักกันสินะ หึ ! แต่ทำไงได้หละ ชั้ลมันส่วนเกินหนิ  ชั้ลมันพูดอะไรไม่ได้อยู่แล้วนิ  

 

   

       " โทโมะ เร็วๆหน่อยฟางรีบ ฟางจะไปสนามบิน ฟางจะไปเดี๋ยวนี้ "  เอ๊ะ ทำไมฟางดูรีบร้อนจัง ปกติก็ไม่ใช่คนขี้หงุดหงิดอะไรง่ายๆนิ 



      " โทโมะ ! งั้นฟางไปก่อนนะ ฟางรีบบ  "  ฟางรีบวิ่งลงมาจากบันไดอย่างเร็วใบหน้าเทอดูเร่งรีบและร้อนใจมาก จะรีบไปไหนของเค้าวะ 



     " ฮัลโหล เฟย์ ไปรอฟางที่สนามบินเลยนะ ฟางจะรีบไป " ไปหาใครวะ ?? งงนะเนี่ย ชั้ลยืนมองฟางที่รีบใส่ร้องเท้าอย่างเร็วๆ ลวกๆก่อนจะวิ่งออกไปจากบ้าน  แล้วทำไมไม่ขับรถไปวะ 



    " ฟาง !!  ฟาง !! "  พี่โทโมะวิ่งลงมาจากข้างบน เสื้อผ้าก็ยังใส่ไม่เรียบร้อย กางเกงก็ยังไม่รูดซิบ คงจะหนักจริงๆแหละ เมื่อคืน ชั้ลเองก็น้อยใจ ไม่ได้อยกมอหน้าเท่าไหร่หรอก เลยเดินหลีกตัวหนีเข้าไปในห้อง



    "  นี่เทอออ !!! " พี่โทโมะ  คงจะเรียกชั้ลอยู่ แต่ชั้ลทำเป็นไม่ได้ยิน  ก็ชั้ลไม่ได้ชื่อเทอนิ ชั้ลชื่อแก้ว ถ้ายังเรียกไม่ถูกชั้ลก็ไม่หันไปหรอกนะย่ะ 



    "  หูหนวกหรือไงวะ " แล้วมือหนาของพี่โทโมะ ก็มากระชากแขนชั้ลจนชั้ลปลิวลอยเข้าไปสู้อ้อมกอดอันอุ่นๆของพี่โทโมะ เราอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ มันชิดเกินไปแล้วนะ  ตุบตับตุบตับตุบตับ เสียงหัวใจชั้ลมันเล่นแรงมาก นี่คงเป็นครั้งแรกที่ชั้ลใกล้กับพี่โทโมะมากขนาดนี้ ตุบตับตุบตับตุบตับ  โอ้ยย  ใจก็สั่นแรงมากจนชั้ลควบคุมการทำงานของมันไม่ได้แล้วว  

 

        โครม ! 



    "  ง่ายจังเลยเนอะ ! อยู่ใลก้แค่นี้ เทอยังเคลิ้มเลย เทอนี้มันพร้อมจะอ่อยชั้ลตลอดเวลาเลยน " ผิดอีกแล้ว เห้อออ  ชั้ลมันไม่เคยมีดีอะไรสักอย่างเลยใช่มั้ย



    " ก็ง่ายแค่เฉพาะกับพี่เท่านั้นแหละค่ะ "  ชั้ลหลุดพูดไปเพราะความน้อยใจ พี่โทโมะเองก็อึ้งๆไปเหมือนกัน คงไม่คิดว่าชั้ลจะพูดมันออกมาหละสิ 



    " หรอ แต่ชั้ลคดว่าเทอน่าจะง่ายกับทุกคนนะ "


     "  ถ้ายังไม่รู้จักกันดีพอ พี่ก็อย่ามาพูดให้แก้วเสียใจเลยค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว แก้วขอตัวนะค่ะ "  ชั้ลพูดจบก็จะเดินเข้าห้อง แต่พี่โทโมะก็ดันเอาตัวมาขว้างไว้  



    "  ชั้ล ยัง พูด ไม่ จบ " เค้าเน้นเสียงทุกคำเหมือนจะโมโหที่ชั้ลเดินหนีเค้ามา   นี้ชั้ลผิดอีกแล้วใช่มั้ย 



    " งั้นก็ช่วยรีบๆพูดให้มันจบๆนะค่ะ แก้วจะได้ไปอาบน้ำ " เหอะๆ เหมือนคำพูดของชั้ลมันจะไปกวนบาทาพี่โทโมะนะ เพราะดวงตาคมๆเฉี่ยวๆของเค้ามันมองลึกเข้าไปในดวงตาของชั้ล เหมือนจะเอาเรื่อง คิ้วหนาๆของพี่โทโมะก็เริ่มขมวด



    " อย่ามาทำปากเก่งกับชั้ลนะ ชั้ลไม่ชอบ " นั้นไงว่าแล้ว ตูผิดอีกแล้วคร้าฟฟฟ  


    " แล้วพี่เคยชอบอะไรในตัวแก้วบางค่ะ ปกติแก้วก็ผิดทุกอย่างอยู่แล้วหนิค่ะ " เออก็มันจริงหนิ 

 


    " นี่เทอยอกย้อนชั้ลหรอ " ตุบตับตุบตับตุบตับ แล้วทำไมพี่ต้องคว้าตัวแก้วไปชิดแบบนี้ด้วย โอ้ยยย  หัวใจก็เต้นให้มันเบากว่านี้หน่อยสิ ตอนนี้ชั้ลปลิวเข้าไปอยู่ในกอดของเค้าอีกครั้ง มือหนาที่โทโมะรัดเอวชั้ลไว้แน่น ชั้ลก็ได้แน่เงียบนะสิ มันตื่นเต้นหวิวๆแปลกๆ  โอ้ยย  ใจสั่นไปหมดแล้วเนี่ยย

 

 

                 กริ๊งงง  กริ๊งงงง  กริ๊งงงงง   พระเจ้าา !! ขอบคุณใครสักคนที่โทรเข้ามาหาชั้ล ขอบคุณจริงๆ หลังจากที่เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พี่โทโมะ ก็ปล่อยร่างชั้ลออก แต่ตัวเขาเองยังยืนอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน  

 


     "  ฮัลโหล "  

    

     ( ไอห้อย ! ) 

 

     "  เฮียป๊อบ !! " พี่ป๊อบปี๊ รุ่นพี่ที่โรงเรียนเก่าสมัยเป็นักเรียนนะค่ะ  แต่ย้ายไปอยู่ต่างประเทศหลังจากจบ ม 6 เราสนิทกันมาก เพราะไอดินเพื่อนสนิทของชั้ลมันอยู่ในแก๊งเดียวกับเฮียป๊อป เราเลยรู้จักและสนิทกัน 

 

     ( เฮียอยู่ที่สนามบิน มาหาหน่อยสิ เพิ่งถึงเลยเนี่ย  มองมะลิให้มาด้วยนะ )

 

    " เฮียรอแก้วแปบนึงนะ เดี๋ยวแก้วไปหา "  อ้าว แล้วพี่โทโมะทำไมยังยืนอยู่ตรงนี้อีกเนี่ย ปกติรังเกียจชั้ลมากไม่ใช่หรอ ขนาดหน้าชั้ลยังไม่อยากจะมองเลย วันนี้ทำไมมาแปลกๆ  แต่ชั่งเถอะ ชั้ลไปอาบน้ำดีกว่า

 

 

           

           ที่สนามบิน ผ่านไปเกือบสองชั่วโมง ชั้ลกับมะลิก็รีบจอดรถ และวิ่งเขาไปข้างในทันที เดี๋ยวไอเฮียป๊อปต้องด่าชั้ลตายแน่เลยเนี่ย  นั้นไง เจอแล้ว แล้วก็เป็นอย่างที่คิด ทันทีที่เฮียมองหน้าชั้ล ปากของเฮียก็เริ่มขยับในทันที

 


    "  ไอห้อย ทำไมมาสายจังวะ รอนานแล้วเนี่ย ชั้ลหิวข้าวจะตายอยู่แล้ว  ชาตินี้ชั้ลจะได้กินข้าวไม่เนี่ย "

 


    " ไว้รอกินชาติหน้าเลยก็ได้นะเฮีย ^^ " ปากชั้ลก็กวนตีนแบบนี้แหละ มันถึงทำให้ชั้ลสนิทกับเฮียป๊อป แล้วมือหนาของเฮีบสุดหล่อก็ลงมะเหงกใส่ศรีษะชั้ลทันที 

 


    "   ไอป๊อป ! " เฮ้ยย  เสียงคุ้นหูมากเลย 

 


    " ไอถ่าน !! เห้ย  คิดถึงวะไม่ได้เจอกันนาน เป็นไงบ้างวะ "  หะ !! นี่มันอะไรกันเนี่ย 

 


    "  เฮีย เป็นเพื่อนกับถ่านหรอ " มะลิเองก็งงเหมือนกับมัน มันเลยถามไปแบบหน้ามึนงง

 


    " อือ ก็เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่ ม ต้นแล้ว  แต่ไม่ต้องสงสัยหรอกนะว่าทำไมไม่เคยเห็นไอถ่าน เพราะมันเป็นพวกล่องหนหนะ " นี่ตกลงไอถ่านมันอยู่โรเรียนเดียวกับชั้ลหรอเนี่ย ทำไมไม่เคยเห็นเลยวะ

 


    " โลกกลมจริงๆเลยนะ "  ชั้ลหันไปมองหน้าแล้วแซวไอถ่าน มันก็ยิ้มกริ่ม 

 


    "  ไปๆ หิวข้าวแล้ว ไปกินข้าวกันดีกว่า มื้อนี้ไอถ่านเลี้ยงเอง " พี่ป๊อปเดินลากกระเป๋าไป ไอคุณถ่านก็งงนิดหน่อย เพราะเหมือนเฮียป๊อปจะมัดมือชกซะแล้วงานนี้ ชั้ลกับมะลิก็เดินตามไป

 


    " พี่ป๊อปค่ะ " เราทั้งสี่หันไปตามเสียงเรียกของผู้หญิงคนหนึ่ง ชั้ลกับมะลิแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง เราสองคนมองหน้ากันก่อนจะหันไปมองผู้หญิงสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า

 


    "  ฟาง  เฟย์  มาได้ยังไงหรอ "

 


    " พี่กลับมาไม่คิดจะบอกฟางสักคำเลยหรอค่ะ " ที่ฟางรีบนี้คือรีบมาที่นี่นะหรอ 

 


    " พี่คิดว่าเราไม่น่าจะเจอกันอีกนะ  พี่ขอตัวก่อน " เฮียป๊อปตัดบทแล้วรีบเดินขึ้นรถทันทีโดยมีไอคุณถ่านขับรถให้ ส่วนชั้ลกับมะลิก็เดินไปที่รถของตัวเอง  ชั้ลหันไปมองหน้าฟาง เหมือนฟางจะยืนร้องไห้อยู่ด้วยนะ นี่ชั้ลเริ่มจะงงแล้วนะเนี่ย 

 

 

             ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ร้านเดิมๆที่เฮียชอบมาทานบ่อยๆ 

 


     " เป็นไงบ้างไอห้อยสบายดีมั้ย เจอไอดินบางรึปล่าว "


    "  เจอๆ เพิ่งเจอกันไม่นานนี้เอง เฮียเป็นไงบ้าง อยู่ที่นู้นสบายดีมั้ย "


    "  ก็ดีนะ แต่ไม่เหมือนอยู่ที่เมืองไทย "


    "  แก้วยังสงสัยม่หายเลยนะ ทำไมเฮียถึงรีบไปเมืองนอก แล้วไปอยู่ซะหลายปีด้วยสิ "


    "  ยุ่ง ! "  อ้าวไอเฮีย กวนตีนเหมือนเดิมเลยนะ 


    "  หัวเราะอะไรถ่าน ! "  ชั้ลหน้าแตกนี่มันหน้าหัวเราะนักหรอไงไอถ่าน


    " สนิทกันแล้วสินะ  " อ้าวเฮีย พูดแปลกๆนะเนี่ย 

 

    "  ไปสนิทกันตอนไหนวะแก้วว  "  มะลิก็งงใหญ่เลย


    " เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง "  ชั้ลหันไปยิ้มๆกับมะลิ เฮียป๊อปมองหน้าชั้ลแล้วยิ้มๆ ก่อนจะหันไปชนแก้วกับไอถ่าน นี่เฮียจะสื่ออะไรเนี่ยฮะ งงนะเนี่ย

 


    "  นี่แก้ว ไอถ่านมันไม่ค่อยจะคุยกับผู้หญิงหรอกนะ แก้วนี่ถือว่าเป็นคนมีบุญวาสนาเลยนะที่ไอถ่านมันคุยด้วยเนี่ย " ชั้ลต้องขอบคุณพระเจ้าใช่มั้ยเฮีย ที่โปรดประทานให้ไอถ่านมารู้จักกับชั้ลเนี่ย

 


    " เฮียพูดเหมือนรู้อะไร "  มะลิก็เล่นคำตรงเลยนะมุง  เฮียเค้าพูดเป็นนัยให้เก็บไปคิด


    "  ไอรู้แล้วผมจะพูดมั้ยครับคุณปากเป็ด "


    "  55555  " ชั้ล / ถ่าน / เฮียป๊อป  มะลินั่งเขิล 


    "  เออเฮีย แล้วเฮียรู้จักกับฟางด้วยหรอ " เออนั้นดิ ขอบมากนะมะลิที่ถาม ชั้ลก็อยากรู้เหมือนกัน


    "  ยุ่งทุกเรื่องเลยนะครับคุณปปากเป็ด " โดนเข้าไปอีกดอกแล้วไงหละมึง 55555

 

 

               เราทั้งสี่คนก็นั่งทานไปคุยกันไปได้สักสามชั่วโมง็แยกย้ายกันกลับ  วันนี้ไอถ่านใจดี ให้ชั้ลหยุดงานได้หนึ่งวัน ชั้ลกับมะลิก็รีบเหยียบรถกลับเข้าที่ทำงานอย่างเร็ว

 

 

       หลังเลิกงานชั้ลก็รีบนั่งรถเมล์ไปซื้อกับข้าวแล้วก็นั่งรถเมล์อีกต่อหนึ่งกลับบ้าน  กว่าจะถึงบ้านก็เกือบห้าโมงเย็นแล้ว ชั้ลก็รีบทำกับข้าวเตรียมไว้ให้พี่โทโมะเหมือนเดิม ส่วนเค้าจะกลับมาทานหรือปล่าว ก็สุดแล้วแต่ใจของเค้า เพราะชั้ลก็ไปบังคับอะไรเค้าไม่ได้ แค่นี้เค้าก็เกลียดชั้ลจะตายอยู่แล้ว ตั้งจัดเตรียมตั้งโต๊ะเสร็จก็เกือบๆจะหนึ่งทุ่มแล้ว  วันนี้เป็นวันแรกที่พ่อพี่โทโมะไม่อยู่บ้าน ที่บ้านคงมีแต่ แม่ ทีน่า และท๊อฟฟี่เพียงสามคน ชั้ลขอแว็บไปดูสักหน่อยดีกว่า 

 


    " สวัสดีค่ะ คุณ "  แม่พี่โทโมะ นั่งหน้าเศร้าๆซึมๆอยู่หน้าบ้านเหมือนรอใครอยู่ 


    " มาทำไม " 


    " แก้วเห็นว่าคุณลุงม่อยู่นะค่ะ ก็เลยแวะมาดู คุณทานอะไรแล้วยังค่ะ "


    " ชั้ลกินอะไรไม่ลงหรอก ลูกชั้ลยังไม่กลับมาเลยสักคน " อ้าวแล้วสองคนนั้นหายไปไหนเนี่ย 

 


    "  แก้วขออนุญาตอยู่เป็นเพื่อนนะค่ะ " แม่พี่โทโมะ เหมือนจะร้องไห้นะ คงจะเป็นห่วงลูกมาก 

 


    " ไม่ต้องหรอกชั้ลอยู่คนเดียวได้ "


    " น้องเรียนพิเศษรึปล่าวค่ะ "

 

     "  ไม่เรียน !! มันไม่รักเรียนกันสักคน  คนนึกก็เป็นนักเลงติดการพนัน อีกคนก็บ้าแต่เรื่องผู้ชาย  ฮืออ ฮือออ  เป็นไงหละครอบครัวของชั้ล ทีนี่้คนรวยๆอย่างเทออยากจะเข้ามายู่อีกมั้ยหละ ฮืออ ฮือออ ฮือออ " 



    " โอ้ยย  ธรรมดานะคุณ ตอนแก้วเรียนนะ แก้วยังเคยกระโดดรั่วหนีเรียนเลย  คุณรู้มั้ยแก้วเคยไปโรงเรียนสายด้วยนะ แก้วโดนจับสาย ถูกออกไปยืนหน้าแถว มีเพื่อนร่วมโรงเรียนมองมาที่แก้วคนเดียวเลย  ตอนนั้นแก้วอายมากเลยนะค่ะ แต่พอมาคิดย้อนกลับไป มันรู้สึกสนุกมากเลย ได้ลองทำอะไรแปลกๆ แบบนี้มันก็ถือเป็นกำไรกับชีวิตเหมือนกันนะค่ะ  ตอนเด็กๆคุณเลยโดดเรียนหรือปล่าว ค่ะ "

 


    " ไม่อะ ชั้ลไม่เคยโดดเรียน พ่อกับแม่ชั้ลท่านซีเรียสกับเรื่องนี้มากชั้ลเลยต้องอยู่ในกรอป ชั้ลอัคติกับพวกที่ชอบโดดเรียนมาก  ทำไมตอนเทอโดดเรียนเทอไม่คิดถึงพ่อแม่บ้างหละ เค้าอุตส่าห์หาเงินให้เทอเรียนนะ ทำไมไม่คิดบ้าง "



    "  แก้วก็โดดเรียนเฉพาะวิชาที่ง่ายๆนะค่ะ วิชาหลักๆแก้วไม่กล้าโดดเรียนหรอกค่ะ  แต่แก้วว่าลองทำอะไรที่มันท้าทายดูบ้างภูมิต้านทานในารใช้ชีวิตข้างหน้ามันจะแข็งแรงนะค่ะ "



    "  เทอได้สิ เทอคิดได้ แต่มีเด็กอีกตั้งหลายคนที่เค้าคิดไม่ได้ ลูกชั้ล 2 คนนี้ก็ไม่รู้คิดได้เมื่อไหร่ ชั้ลจะตายก่อนเห็นความสำเร็จของเค้ามั้ยก็ไม่รู้  "



    "  คนเราถ้าอยากทำอะไร ก็ทำได้ทั้งนั้นแหละค่ะ ตอนแรกแก้วก็เกเรเหมือนกัน เคยคิดว่าจะเรียนไปทำไมด้วยซ้ำ อารมณ์วัยรุ่นมันอยากเที่ยวอยากสนุก อยากอยู่กับเพื่อน แต่พอแก้วมีแรงบันดาลใจ แก้วก็เลยทำทุกอย่างออกมาได้ดี  ^^ " แม่พี่โทโมะ ดูท่าทีจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้างแล้ว ชั้ลรู้สึกดีนะ ที่เห็นคุณแม่ยิ้มได้



    "  ชัั้ลก็เหมือนกันนะ ชั้ลเคยมีแรงบันดาลใจว่า อยากจะสร้างบ้านให้พ่อกับแม่อยู่ อย่างซื้อรถสักคน อยากสร้างบ้านสักหลัง อยากเปิดร้านค้าเป็นของตัวเอง  ชั้ลทำมันสำเร็จด้วยนะ แล้วแรงบันดาลใจของเทอคืออะไรหรอ "    



     "  ความรักค่ะ ^^  ความรักเอาชนะได้ทุกอย่าง เปลี่ยนจากคนไม่ดีกลายมาเป็นคนดี เปลี่ยนจากคนที่ไม่ชอบเข้สครัวกลายมาเป็นชอบเข้ากลัว เปลี่ยนจากคนเรียนไม่เก่งกลายมาเป็นคนเก่ง เปลี่ยนจากคนไม่สวยกลายมาเป็นคนสวย  เปลี่ยนได้หมดจริงๆนะค่ะ "  



     "  แล้วเทอรักใครค่ะ " หนูรักลูกชายคนโตของคุณแม่ไงค่ะ  แต่ลูกคุณแม่เค้าไม่รักหนู 



    "  เอ่ออออ....."

  

     "   ฮืออออ ฮือออ ฮือออ ฮืออออ " ทำไมทีน่าวิ่งร้องไห้มาแบบนั้นหละ 

 

    โครม !!!  ชั้ลกับคุณแม่วิ่งขึ้นไปบนห้อง  แต่ทีน่าปิดประตูใส่อย่างแรง



     " น้อง ๆๆ  เปิดประตูให้แม่หน่อย  น้องงง  !! เปิดประตูออกมาหาแม่หน่อยลูก  " คุณแม่ เคาะประตูและร้องไห้ออกมาอย่างหนัก  นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับทีน่าเนี่ยย  ทีน่าร้องไห้หนักและดังมากก  จนชั้ลเองก็ทำอะไรไม่ถูก  เราทั้งสองยืนเคาะประตูกันอยู่ด้านนอกเกือบชั่วโมงง ก็รู้สึกว่เสียงภายในห้องเงียบหายไปย่างหน้าสงสัย  เหมือนตัวชั้ลเองจะใจคอไม่ดี  

 


    "  คุณ  ถอยก่อนนะ ชั้ลจะพักประตูเข้าไป  " ชั้ลกระแทกประตูอยู่หลายครั้งจนหลุด แม่วิ่งเข้าไปดูทีน่าอย่างเป็นห่วง  ชั้ลรีบตามไปติดๆ สภาพทีน่าตอนนี้คือ  เทอนอนจมกองเลือดอยู่ในห้องน้ำ เพราะกรีดข้อมือตัวเอง และร่างอวบๆของเทอเหมือนจะหมดสติไป



    "  ทีน่าลูกแม่   ฮือออ  ฮือออ  ฮือออ   ตื่นมาคุยกับแม่ก่อนนน  ทีน่าอย่าเป็นอะไรน่ะ  ฮือออ ฮือออ ฮือออ " ชั้ลเองก็ช็อคเหมือนกัน คุณแม่วิ่งเข้าไปกอดร่างทีน่าไว้แน่น ชั้ลรีบโทรเรียกรถพยาบาล  

 

       ตอนนี้ชั้ลกับคุณแม่อยู่หน้าห้องฉุกเฉิน  พี่โทโมะกับฟางเพิ่งตามมา ไม่นานท๊อฟฟี่ก็ตามมาติดๆ



    "  น้องเป็นอะไร  " 



    "  แม่ไม่รู้ ฮือออ  แม่ไม่รู้ ฮือออ "  คุณแม่เหมือนคนแทบจะขาดใจตายให้ได้ เทอร้องไห้ฟูมฟายอย่างหนัก ชั้ลได้เพียงแต่ยืนมองดูอยู่ห่างๆ เพราะแม่มีคนปลอบอยู่แล้วคือฟาง  ไม่นานคุณหมอก็เดินออกมาจากห้อง



      "  น้องปลอดภัยแล้วนะครับ  เดี๋ยวจะย้ายคนไข่ไปที่ห้องพัก เชิญญาตไอรอได้เลยนะครับ "  

 

        

     " ฟางกลับก่อนนะ พรุ่งนี้ฟางมีสัมมนาแต่เช้า เดี๋ยวพี่ไปส่ง " พี่โทโมะหันมาพูดกับฟาง  ตอนนี้คนอื่นนั่งอยู่ข้างขอบเตียงทีน่า ส่วนช้ั้ลในฐานะส่วนเกินของบ้านขอนั่งอยู่ห่างๆก็แล้วกัน  

 

    " ท๊อฟฟี่กลับบ้านไปก่อนนะ เดี๋ยวแม่ดูทีน่าเอง " ท๊อฟฟี่ที่นั่กุมมือทีน่าไว้แน่น  ดูๆแล้วชั้ลก็อยางมีพี่น้องบ้างนะ อยู่เป็นลูกคนเดียวแบบนี้พอพ่อแม่ไม่อยู่ ชั้ลก็เหลือตัวคนเดียว  

 


     " แม่กลับบ้านกับท๊อฟฟี่เถอะ เดี๋ยวผมอยู่ดูแลทีน่าเอง " หลังจากที่หายไปเกือบชั่วโมง พี่โทโมะก็วิ่งเข้ามาในห้องอย่างหอบๆ

 


     "  แต่แม่เป็นห่วงทีน่า "  น้ำตาของผู้เป็นแม่ยังคงไหลออกมาไม่ขาดสาย มืออันแสนอบอุ่นของแม่ยังคงกุมมือลูกไว้แน่นไม่ห่างหายไปไหน

 


    "  แม่เชื่อผมนะ กลับไปพักผ่อนก่อนเดี๋ยว พรุ่งนี้ผมไปรับ "  แม่พี่โทโมะพยักหน้ารับก่อนจะเก็บกระเป๋า

 


    " เอ่ออ   คืออ   แก้วขออยู่กับทีน่าได้มั้ย คือ แก้ว เป็นห่วงทีน่า " 

 


   "  มันไม่ใช่เรื่องของเทอกลับไปพักผ่อนซะ "  เออ ใช่สิชั้ลมันส่วนเกินหนิ

 


   " ให้แก้วอยู่เถอะ เดี๋ยวทีน่าตื่นมา ลูกก็ชวนน้องทะเลาะอีก มีแก้วอยู่ทีน่าอาจจะสงบลงบ้าง " 

 


   "  แต่ .... "

 


    "  ถ้าอย่างนั้นแม่จะเฝ้าน้องเอง " แม่พี่โทโมะยื่นคำขาดทันที พี่โทโมะจำต้องพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปส่งแม่กับท๊อฟฟี่

 


    "  เด็กน้อยเอ้ยย  คงจะอกหักมาละสิ " ชั้ลลูบผมทีน่าอย่างเอ็นหน้าใบหน้าหวานๆของทีน่า ดูหมองๆ เทอเป็นเด็กผู้หญิงที่มีรูปร่างอวบ ผิวคล้ำเล็กน้อย  ผมหยักศกยาว ใบหน้าหวาน รอยยิ้มก็แสนหวาน  แม้ว่าเทอจะม่เคยยิ้มให้ชั้ลก็เถอะ 

 

 


    " เข้าไปอาบน้ำก่อนไป แล้วรีบๆนะ ชั้ลไม่ชอบรออะไรนานๆ "  ให้ได้เห็นน่าชั้ล พี่ก็งุดหงิดทันทีเลยนะ ชั้ลรับผ้าขนหนูจะพี่โทโมะ กับถุงเสื้อผ้าที่พี่โทโมะเอามาให้แล้วรีบเข้าไปอาบน้ำอย่างเร็ว ประมาณ 10 นาทีได้ม้ง ชั้ลก็ออกมา

 

   " เสร็จแล้วหรอ ทำไมเร็วจัง " 

 

   " แก้วไม่ชอบทำอะไรชักช้า " นั้นไง พี่โทโมะ เหมือนจะโกรธที่ชั้ลไปกวนตีนใส่อีกแล้วมั้ง แต่ชั้ลทำเป็นไปเห็น พี่โทโมะเลยเดินเข้าห้องน้ำ แล้วปิดประตูดังปั้ง ! คงจะโกรธชั้ลอยุ่หละสิ   เออโกรธไปเลย  เพราะแก้วก็งอลพี่อยู่เหมือนกัน  ตอนตั้งแต่เมื่อคินแล้วเนี่ย ถ้าไม่งอลแก้วก็ไม่กวนตีนพี่แบบนี้หรอกนะ   ไม่นานพี่โทโมะก็ออกมาจากห้องน้ำ

 

   " เทอกินอะไรแล้วยัง "

 

   " ยังค่ะ "



   " ก็ออกไปหาอะไรกินซะสิ นั่งซื่อบื่ออยู่ทำไม นี้ก็ดึกแล้ว ไป ไป " อ้าว ! ด่าชั้ลอีก ทีกับฟางแล้ว พูดค่ะพูดขา ที่กับชั้ลแล้วพูดอย่างกันขวานผ่าซาก 



    " ไม่เป็นไร ไม่หิว นอนเถอะ " ชั้ลก็ล้มหัวลงนอนบนโซฟาทันที ส่วนพี่โทโมะ ก็เหมือนจะหงุดหงิดชั้ลอีกครั้งหนึ่ง ก่อนจะเดินไปกระแทกตัวลงนอนกับโซฟาอีกฝั่งหนึ่ง  

 

   

          เช้าของวันใหม่  พี่โทโมะ เพิ่งจะออกไปรับแม่ที่บ้าน ส่นตัวชั้ลเองหลังจากอาบน้ำเสร็จก็าเฝ้าทีน่าที่เตียง  ดวงตาหวานๆขงทีน่า เริ่มหรี่ตาขึ้นมาทีละน้อย แล้วหันมามองหน้าชั้ล  ทำหน้าของสาวน้อยไหลออกมาอีกครั้ง  ก่อนจะหันหันหลังให้กับชั้ล แล้วเทอก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก 



    " ใครทำคนสวยอกหัก บอกพี่ได้มั้ยเนี่ย " ชั้ลเอามือไปลูบผมทีน่าอย่างเอ็นดู ชั้ลเค้าใจในความรู้สึกนี้ดี  เพราะชั้ลก็เคยเป็นมาก่อน และตอนนี้ก็ยังคงเป็นอยู่เหมือนเดิม 



    " อย่ามายุ่งกับหนู หนูอยากอยู่คนเดียว " 



    " อย่ายอมแพ้อะไรง่ายๆสิ รักเค้าแล้วก็เอาชนะใจเค้าให้ได้  มานอนร้องไห้แบบนี้ไม่กลัวเค้าคิดว่าเราเป็นคนอ่อนแอหรอ "



    "  จะชนะได้ยังไง หนูแพ้แล้ว หนูแพ้แล้ว  เค้าไม่ได้รักหนู เค้ารักผู้หญิงคนอื่น เค้าไม่ได้รักหนู ฮืออ ฮืออ ฮืออ  เพราะอะไรรู้มั้ย เพราะผู้หญิงคนนั้นเค้าสวย เค้าเก่ง เค้ารวยกว่าหนู เค้าดีกว่าหนูทุกอย่าง หนูสู้อะไรเค้าไม่ไดเลยสักอย่าง ฮืออ ฮืออ ฮืออ "

 

   "  แล้วเราคิดว่าความรักของเราที่เรามีให้กับผู้ชายคนนั้น  เราคิดว่าเรารักเค้าน้อยกว่าที่ผู้หญิงคนนั้นรักเค้าหรือปล่าว "

 


   "  ไม่ค่ะ หนูรักเค้ามาก หนูรักเค้ามากจริงๆ แต่หนูไม่รู้จะทำยังไงแล้ว หนูโทรหาเค้า หนูไปหาเค้า หนูโดดเรียนเพื่อเค้า  ทำทุกอย่างเพื่อเค้า ซื้อของให้เค้า  แต่เค้าไม่เคยเห็นค่ามันเลย ฮืออ ฮืออ ฮืออ "

 


    "  ผู้ชายบางคนไม่ได้ต้องการแบบนั้นนะ ลองเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ ปรับเปลี่ยนมุมมองความรักใหม่  ผู้ชายบางคนเคาชอบผู้หญิงเก่งนะ "

 


    "  แต่หนูไม่เก่ง หนูไม่สวย หนูไม่รวย  หนูไม่มีดีอะไรสักอย่าง หนูจะชนะใจเค้าได้ยังไง ฮืออ ฮือออ  "

 


    "  แล้วอยากเก่ง  อยากสวย  อยากรวยมั้ย  "

 


    " อยากๆๆ หนูต้องทำยังไง "

 


    " อย่าแรงก็เลิกคิดที่จะฆ่าตัวตายซะก่อน แล้วเปลี่ยนความคิดด้านลบมาเป็นด้านบวก  อย่าคิดว่าทำไมเค้าไม่รักเรา  ทำไมเราถึงไม่สวย ทำไมเราไม่เก่ง ทำไมเราไม่ดีสักอย่าง  มาเป็นคิดด้านบวก ทำยังไงให้เค้ารัเรา  ทำยังไงให้เราสวยขึ้น  ทำยังไงเราถึงเก่งขึ้น  แล้วทุกย่างมันจะดีเอง "

 


   " แล้วตอนนี้หนูต้องทำยังไงก่อน " ทีน่าดูมีความหวัขึ้นมาทันที  แต่ก่อนชั้ลก็เคยคิดเหมือนทีน่านี้แหละ คิดด้านลบมาตลอด แต่พอชั้ลทุกข์ พ่อแม่ก็ทุกข์ ชั้ลเลยเปลี่ยนความคิดใหม่ 

 

    " รักษาตัวให้หายแล้วมีจะเปิดคอร์สให้ฟรีเลย  เอาแบบสวยขึ้น เรียนเก่งขึ้น โอเคมั้ย " 

 

   " โอเคค่ะ ^^ "   

 

    "  เดี๋ยวน้องขอโทษแม่ด้วยนะ เมื่อคืนแม่เป็นห่วงมากเลยนะ ร้องไห้ทั้งคืนเลย "

 

   " หนุคิดน้อยไปจริงๆ " เสียงเปิดประตูหน้าห้อง  คุณแม่ พี่โทโมะ เดินเข้ามาในห้อง  คุณแม่ร้องไห้และเข้ากอดทีน่าไว้แน่น

 

   "  ทีหลังน้องอย่าทำแบบนี้อีกนะ  น้องฆ่าตัวตายเหมือนน้องฆ่าแม่ให้ตายทั้งเป็นเลยรู้มั้ย "

 

   "  หนูขอโทษนะ ที่หลังหนูจะไม่ทำอีก หนูสัญญา "



   " ทำอะไรสิ้นคิด ปัญญาอ่อน " เอาอีกแระ ทำไมชอบว่าคนอื่นนักนะ 


   " แม่บอกให้พี่โทโมะกลับไปเถอะค่ะ หนูไม่อยากเห็นหน้าพี่โทโมะ อยู่ด้วยกัน็ทะเลาะกันอีก " 



    "  เออชั้ลก็ไม่ได้อยากอยูกับแกนักหรอก ไอเด็กไร้สาระ " ปั้ง !! เสียงประตูห้องถูกปิดกระแทกอย่างแรก เจ้าอารมณ์จริงๆ 

 

   "  แก้วตามไปดุโทโมะ หน่อยไป "  โธ่คุณแม่ นี่แก้วนะค่ะไม่ใช่ฟาง เดี๋ยวแก้วก็ถูกเหวี่ยงกลับมาอีก  แต่ชั้ลก็ต้องวิ่งตามไปเพราะเป็นห่วง  พี่โทโมะ เดินจ้ำๆอย่างเร็วด้วยความโมโห และรีบเดินขึ้นรถไป ชั้ลเองก็รีบวิ่งตามไปจนทัน และกระโดดขึ้นเข้าไปในรถทันที

 

   "  เฮ้ยยย  เข้ามาทำไม ลงไป !!!! " ว่าและไม่มีผิด ระเบิดลงที่ชั้ลอีกแล้ว เห้อออ 



   " แก้วจะไปทำงานนะค่ะ ไม่มีเอากระเป๋าสตาค์มา น้ำก็ยังไม่ได้อาบพี่โทโมะ ช่วยพาแก้วไปส่งที่บ้านหน่อยได้มั้ยค่ะ " ชั้ลได้แต่ยิ้มแห้งๆ เพราะกลัวๆอยู่เหมือนกัน



   " เอาเงินนี้ไปเลยนะ แล้วไปให้พ้นๆหน้าชั้ลได้แล้ว ชั้ลไม่อยากเห็นหน้าเทอ ชั้ลเบื่อ !!!! "  เงินหลายพันถูกโยนใส่หน้าชั้ลอย่างแรง พร้อมน้ำเสียงที่ตะคอกใส่หน้าชั้ลอย่างจัง

 

   " เพราะเป็นอยุ่แบบนี้ไง  น้องมันถึงไม่รัก แก้วว่าคนที่ปัญญาอ่อนน่าจะเป็นพี่มากกว่าทีน่านะ " 



   " อย่ามาสะเออะทำเป็นรู้ดีหน่อยเลยได้มั้ย เทอมันคนนอก อย่ามาก้าวก่ายเรื่องในส่วนตัวของชั้ล ลงไปจากรถชั้ลได้แล้ว !!!! "  แล้วน้ำตาชัั้ลก็ไหลออกมาอีกแล้ว ชั้ลเก็บเงินที่มันหล่นกองอยู่บนตักชั้ลปาใส่หนาพี่โทโมะกลับ เพราะชั้ลเองก็สุดทนกับความร้ายกาจของเค้าเหมือนกัน



   "  กล้ามากนะ ที่ทำกับชั้ลแบบนี้ " จบคำพุด ใบหน้าชั้ลก็ถูกดึงเข้าหาพี่โทโมะอย่างเร็วมาก ตอนนี้ชั้ลได้รับการลงโทษจากเค้าอย่างสาสมกับสิ่งที่ชั้ลทำ เค้าจูบชั้ลอย่างป่าเถื่อนที่สุด มันต่างจากที่ชั้ลเคยวาดฝันไว้มาก มือหนาของพี่โทโมะ บีบกรามชั้ลอย่างแรง เพราะชั้ลขบฟันแน่นไม่ให้ลิ้นหนาของเค้าที่มันพยายามจะเข้ามาสู่โพร่งปากชั้ลได้ มือทั้งสงข้างของชั้ลทุบตีเรือร่างของเค้าอย่างแรง แต่ดูเหมือนมันจะยิ่งทำให้เค้าโกรธชั้ลมากขึ้น มือหนาของเค้าเริ่มออกแรงมากขึ้นจนชั้ลจะอ้าปากออกเพราะความเจ็บปวด  น้ำตาชั้ลไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ชั้ลรักก็จริงแต่ทำไมถึงทำกับชั้ลแบบนี้ พี่โทโมะสอกลิ้นหนาเค้ามาในโพร่งปากของชั้ล และพยามไล่ตามหาลิ้นของชั้ล ที่ชั้ลคอยพามันหนีไปเรื่อยๆ  ชั้ลรวบรวมแรงและผลักร่าหนาของพี่โทโมะออกไป 


 

   "  ที่หลังอย่ามาทำแบบนี้กับชั้ลอีก ฮึก ฮึก "   ชั้ลเปิดประตูลงจากรถทันที  พี่โทโมะไม่แน่แต่จะขอโทษชั้ลสักคำ  น้ำตาบ้านี่ก็ไหลออกมาไม่หยุด จะไหลอะไรนักหนา รักเค้ามากหนิ เค้าทำแค่นี้จะไม่โกรธเค้าทำไมหละ ฮือออ ฮือออ  ฮืออออ

 

  

 

 

                  

 

 

            

 

 

      



 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.4 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา