สงครามรักร้าย..สุดท้ายคือเธอ!

9.7

เขียนโดย TKda

วันที่ 28 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2557 เวลา 19.30 น.

  35 ตอน
  1013 วิจารณ์
  24.48K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 28 เมษายน พ.ศ. 2557 13.42 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

20) เจ็บปวด

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"นี่ทั้งสองคนรู้จักกันหรอ"แก้วพูดเพราะจู่ๆบทสนทนาของทั้งคู่ก็หยุดเงียบไปดื้อๆ

 

 

 

 

 

"เราเป็นพี่น้องกัน"พิชชี่เป็นคนตอบคำถามนี้ ไม่อยากเชื่อ O_O!!! นี่มันอะไรกันเนี่ย

 

 

 

 

 

"เเต่หลังจากที่ชั้นเรียนจบประถมไทย เราก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย"พิชชี่พูดอีก ชั้นช็อคเเทบพูดอะไรไม่ออก หรือว่านี่จะเป็นเหตุผมหนึ่งที่พิชชี่อยู่ที่นี่

 

 

 

 

 

"เเต่หลังจากที่หลังจาดที่ชั้นเรียนจบประถมที่นี่ ชั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย"พิชชี่พูดอีก

 

 

 

 

 

"เพราะแกไม่เคบว่าง"โทโมะพูด

 

 

 

 

 

"คนที่ไม่ว่างไม่ใช่ผมคนเดียวสักหน่อย พี่เองก็เหมือนกันนั่นแหละ ยังไงก็ช่างเถอะ เเต่พี่อย่าลืมสัญญานั่นก้พอเเล้ว"พิชชี่พูด โทโมะไม่ได้ตอบอะไร เเต่พี่น้องคู่นี้นี่แปลกชอบกล ไม่ได้เจอกันนานกับพูดกันเเค่ไม่กี่คำ เเลวว่ารู้สึกบรรยากาศมันตึงเครียดแปลกๆเหมือนกันแหะ

 

 

 

 

 

หมับ

 

 

 

 

 

โทโมะคว้าข้อมือแก้วก่อนจะดึงจนแก้วเซถลาไปชนกันประตูห้อง

 

 

 

 

 

"โอ้ยยยย"แก้วร้องออกมาด้วยความเจ็บ พิชชี่จึงเข้ามาขวางระหวั่งแก้วกับโทโมะ

 

 

 

 

 

"พี่ทำบ้าอะไรเนี่ย!"พิชชี่โวยวาย

 

 

 

 

 

"มันเรื่องของชั้นกำยัยนี่ แกไม่เกี่ยว!"โทโมะพุด

 

 

 

 

 

"ทำไมจะไม่เกี่ยว พี่มีสิทธิ์อะไรมาทำกับแก้วเเบบนี้"พิชชี่พูดอีก เเต่ดูเหมือนพี่โทโมะจะไม่ได้สนใจอะไรพิชชี่เลย ผลักพิชชี่เเล้วโน้มหน้าเข้ามาใกล้ชั้นจนได้ยินเสียงลมหายใจอุ้นๆ ที่หอบถี่ๆ

 

 

 

 

 

"เธอทำให้ชั้นโกรธหลายครั้งเเล้วนะ ไม่เคยจำบ้างเลยหรอ!"ดวงตาสีดำเข้มฉายเเววไปด้วยความโกรธ "ต้องให้บอกกี่ครั้งเธอถึงจะเข้าใจว่าอย่าออกไปไหนโยที่ไม่มีชั้น!"แก้วเบืนอนหน้าหนีก่อนจะพูด

 

 

 

 

 

"เพราะพี่อยู่กับคนอื่น..."

 

 

 

 

 

"เเล้วยังไง"โทโมะพูด ซึ้งคำที่ออกมาจากปสกของเค้าด้วยใบหน้าที่นิ่งเฉย มันทำให้ชั้นเจ็บจี๊ดไปถึงใจ

 

 

 

 

 

"ชั้นทนอยู่ในห้องนี้ไม่ได้"แก้วพูด

 

 

 

 

 

"ทำไม! ทำไมถึงอยู่ไม่ได้ ก็บอกเเล้วไงว่าชั้นพาผู้หญิงเข้าห้องบ่อยๆ เธอเองก็น่าจะรู้หรือได้ยินข่าวลือ ว่าชั้นเป็นคนยังไง"โทโมะพูด นี่พี่จะให้ชั้นทนเห็นพี่กับผู้หญิงคนนั้น กระหนุงกรัหนิง หยอกล้อกันน่ะหรอ ชั้นทนไม่ได้หรอก ทนไม่ได้ ทนไม่จริงๆ

 

 

 

 

 

"พอได้เเล้ว!"พิชชี่พูดเเล้วเข้ามาขวางระกว่าชั้นกับพี่โทโมัอีกเเล้ว

 

 

 

 

 

"..."โทโมะเเเละแก้วต่างก้เงียบ

 

 

 

 

 

"ถ้าพี่ยังขืนทำให้แก้วต้องเจ็บปวด ผมจะไม่ปล่อยพี่ไว้เเน่ เพราะปมกับแก้ว..เราเป็น.."

 

 

 

 

 

"..."แก้วเเละโทโมะยังคงเงียบไม่พูดอะไร

 

 

 

 

 

"เพื่อนกัน เพื่อนจะไม่ยอมเห็นเพ่อนต้องเจ็บปวดเด็ดขาด"พิชชี่พูด

 

 

 

 

 

"อย่าลืมคำพุดของแกล่ะ"โทโมะพูด

 

 

 

 

 

ชั้นได้เเต่หลับตาลงไม่อาจหนีความเจ็ยปวดที่กำลังเผชิญอยู่ได้เลย คนตรงหน้าไม่ใช่พี่โทโมะคนเดิม ถึงเขาจะเย็นชา เเต่เขาก็ไม่เคยทำให้ชั้นต้องเจ็บตัวเเละเจ็บใจขนาดนี้

 

 

 

 

 

"ส่วนเธอ ที่ทนเห็นชั้นไม่ได้อย่าบอกนะว่าเธอชอบชั้น"โทโมะพูด แก้วถึงกับตาโต "หวังว่างคงไม่ใช่ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้น"โทโมะเอื้อมมือมาเเตะแก้มแก้วเเผ่วเบา "ฌะฮอาจจะต้อง เจ็บปวด อย่าใชห้ชั้นต้องดูดีในสายตาเธอเลย" ตอนนะ้นเองที่น้ำตาของชั้นไหลลงมา ชั้นตัดสินใจวิ่งเข้าไปในห้องของตัวเองก่อนจะกระโจมใส่หมดเเล้วปล่อยโฮออกมาทันที พายายาม ชั้นพายายามอย่ามากไม่ให้เสียงสะอื้นหรือว่าเสียใด เล็กรอดออกมาให้เขา..ได้ยิน

 

 

 

 

 

คำพูดนั้น คำพูดเมื่อกี้มันอะไรกัน ถ้สชอบเเล้วต้องเจ็บปวดงั้นหรอ บ้าหรือเปล่า! ก็ชั้นชอบเขาไปแล้วนี่นา ไม่ใช่แค่นั้น ชอบมานานเเล้วต่างหากจะตัดใจตอนนี้มันสายไปเเล้ว..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้ารุ่งขึ้น

 

 

 

 

 

"แก้ว"เสียงใสๆของฟางทักแก้วที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ที่ชอบมานั่งหันกับฟางบ่อยๆ

 

 

 

 

 

"ว่างไงฟาง"แก้วหันไปทัก

 

 

 

 

 

"แกไปทำอะไรมาแก้ว ตาบวมปูดเลย ร้องไห้มาหรอ!"ฟางโวยวาย แก้วได้เเต่ก้มหน้าเพื่อไม่ให้ฟางเห็นว่าตาของเธอ

 

 

 

 

 

"ไม่มีอะไรหรอกฟาง"แก้วพูดทั้งทียังก้มหน้า

 

 

 

 

 

"ไม่เป็นไรได้ยังไงกัน นี่อย่าบอกนะว่าพี่กวินรังแกน่ะ"ฟางจับน้าแก้วด้วยมือทั้งสองข้างให้เงยขึ้นเเล้าเดือดทันที

 

 

 

 

 

"ไม่ใช่ซะหน่อย ยังไม่เจอหน้าพี่เค้าตั้งหลายวัน"แก้วพูด เเต่ชั้นเห็นน่ะฟาง แกเองก็ตาเเดงๆเหมือนกันมันบวมๆเล้กน้อย

 

 

 

 

 

"เเล้วใครทำแก้วล่ะ หรือว่าพี่โทโมะ พี่ทโมะทำอะไรแก้วบอกฟางมาเดี๋ยวนี้นะ"ฟางโวยวายใหญ่

 

 

 

 

 

"เค้าไม่ได้ทำอะไรซะหน่อย ฟางนั้นแหละใครทำอะไรฟาง บอกแก้วมาเดี๋ยวนี้เลยนะ"แก้วเลือกที่จะไม่ตอบเเล้วยิงคำถามกลับทันที

 

 

 

 

 

"รู้ได้ไงอะ"ฟางพูด

 

 

 

 

 

"ตาฟางแดงบวมด้วยร้องไห้มาใช่มั้ย"แก้วถาม

 

 

 

 

 

"นิดหน่อยน่ะ"ฟางพูดเเล้วนั่งพิงต้นไม้

 

 

 

 

 

"เรื่องออะไรบอกหน่อยสิ"แก้วพูดเเล้วหันไปหาฟาง

 

 

 

 

 

"เค้ายังไม่ได้ทำอะไรฟางเลย ฟางเเค่กลัว กลัวการกระทำเขา กลัวตัวเอง กลัวว่าถ้าเค้าทำมันลงไปฟางจะเจ็บ คนที่เค้ารักจะเจ็บ คนที่รักเค้าก็จะเจ็บ ฟางเองไม่อยากจะเป็นตัวที่ทำมห้เค้าเข้าใจผิดกัน อีกเเล้ว เเล้วฟวงก็กลัว กลัวจะตัดใจจากเค้าไม่ได้ถ้าเค้าทำ.."ฟางพูดสิ่งที่อัดอั้นมาให้แก้วฟังก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาทั้งสองข้าง แก้วที่มองอยู่จึงใช่มือปาดน้ำตาทั้งสองข้างให้ฟางเเล้วกอดฟาง

 

 

 

 

 

"ฟางเองก็ชอบพี่ป๊อปนานพอๆกับแก้วนะ ฟางจะตัดใจ..ได้หรอ"แก้วถาม

 

 

 

 

 

"ถ้าฟางไม่ตัด ฟางจะเจ็บนะ"ฟางพุด

 

 

 

 

 

"เเล้วแก้วละ บอกเหตุผมที่ต้องร้องไห้ได้มั้ย"ฟางคลาย้อมกอดเเล้วถามแก้ว

 

 

 

 

 

"พี่โทโมะเค้าบอกว่าถ้าแก้วชอบเค้า แก้วจะต้องเจ็บปวด"หลังจากที่แก้วเงียบไปสักพักน้อยๆก็พูดออกมา

 

 

 

 

 

"ทำไม?"ฟางถาม

 

 

 

 

 

"อันนี้แก้วเองก็ไม่รู้เหมือนกัน เเต่แก้วว่าเราเข้าเรียนกันเถอะเดี๋ยวสายครูว่าเอานะ"แก้วพูดเเล้วดึงฟางขึ้นก่อนจะเดินเข้าห้องเรียนไปพร้อมๆกัน

 

 

 

 

 

เมื่อเข้ามาในห้องเพื่อนที่สักเกตเห็นว่าแก้วตาบวมก็เข้ามารุมถามกันยกใหญ่ เเต่โชคดีที่ฟางเบี่ยงตัวมานั้งมุห้อง

 

 

 

 

 

"เออแก้ว ฟางเกือบลืมเเน่ะ อ่ะนี่ซีรี่ส์ เรื่องนี่ออกมาอาทิตย์นึงละมั้งอยากจะให้เเต่ไม่มีโอกาศสักที วันนี้เลยหยิบติดมือมาด้วย"ฟางพูดเเล้วยื่นซีรีส์ให้แก้ว

 

 

 

 

 

"ขอบคุณนะ โอ๊ะ เรื่องนี้กำลังอยากดูพอดีเลยอ่ะ >O<"แก้วพูดเเล้วเปลื่ยนสีหน้าเป็นยิ้มร่างเริงก่อนที่อาจารย์จะเข้ามาเเล้วดเราก็เรียนกันตาปกติ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ตกเย็น..

 

 

 

 

 

เย็นนี้ก็เหมือนเคย พี่โทโมะมายืนรอชั้นที่หน้าโรงเรียนเช่นเดียวกับพี่ป๊อปที่มายืนรอฟางเหมือนกัน ชั้นเองยังไม่อยากจะมองหน้าพี่โทโมะตอนนี้เลย เเต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"ไม่ต้องค่ะ ฟางเปิดเอง"ฟางพูดดักเมื่อเห็นป๊อปปี้จะเอื้อมมือมาเปิดประตูให้เหมือนเคย ฟางพูดจบก็เปิดประตูเข้าไปเเล้วนั่งเรียบร้อยป๊อปปี้ไม่พูดอะไรได้เเต่วิ่งไปฝั่งคนขับ

 

 

 

 

 

"หิวมั้ย"ป๊อปปี้พูดเพื่อทำรายความเงียบ เพราะคนตัวเล็กข้างๆไม่พูดไม่จาสักคำ

 

 

 

 

 

เอี๊ยดดด

 

 

 

 

 

จู่ๆ พี่ป๊อปก็เบรกรถกระทันทันเเต่มันไม่ได้รุยแรกมาขนาดนนั้น ชั้นเองก็ไม่รู้ว่าเขาจะเบรกรถทำไม ชั้นลองกวาดสายตามองไปข้างหน้าก็เจอกับผู้หญิง ผู้หญิงคนนั้นที่เจอในห้าง แฟน แฟนของพี่ป๊อปเขาโบกรถเเล้วตอนนี้กำลังจะเดินมาฝั่งชั้น

 

 

 

 

 

ก๊อกๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

เธอเคาะกระจกฝั่งชั้นรัวๆ ชั้นมองแป๊อปนึงก่อนจะเลื่อนกรัจกลง

 

 

 

 

 

"ป๊อปค่ะ วันนี้โบว์ขอติดีถไปด้วยได้มั้ยค่ะ คือรถโบว์เสียงน่ะค่ะ"โบว์พุดข้ามหัวฟาง นี่ชั้นต้องลงใช่มั้ย ฟางคิดก่อนจะเปิดประตูเเต่ป๊อปปี้ก็รั้งเเขนไว้

 

 

 

 

 

"จะไปไหน"ป๊อปปี้ถาม

 

 

 

 

 

"เดี๋ยวฟางไปหนังเบาะหลังค่ะ"ฟางพุดเเล้วแกะมือป๊อปปี้ออก

 

 

 

 

 

"ตามสบายนะค่ะ"ฟางพูดก่อนจะเดินมาเปิดประตูรถข้างหลังเเล้วเข้าไปนั่งทันที โบว์ยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะมานั่งข้างคนขับเเทนทีฟาง

 

 

 

 

 

"ป๊อปป๊อปจำได้มั้ยวันที่ป๊อปมาบอกรักโบว์ครั้งเเรก เเล้วขอโบว์คบน่ะ โบว์รู้สึกดีเเค่ไหน โปวืดีใจมากเลยนะรู้มั้ยที่รู้ว่าป๊อปปูล่าอย่างป๊อปจะมาชอบโบว?ใาลอกรักโบว์นะ ตอนนี้โบว์น่ะทำอะไรไม่ถูกเลย เเละตอนนั้นที่ป๊อปคุเข่าขอโบว์คบต่อหน้าคนหลายๆคน ป๊อปรู้มั้ยโบว์น่ะไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี โบว์ดีใจมากๆเลยนะ" โบว์พูดขึ้นเมื่อป๊อปปี้เริ่มขยับรถ ป๊อปปี้ไม่ได้สนใจเท่าไหร่เอาเเต่มองกระจกหลัง มองคนตัวเล้กที่ไม่พูดไม่จา มองเเต่นอกรถตลอดเวลา

 

 

 

นี่เขากำลังง้อกันอบู่ใช่มั้ย ชั้นควรจะอยู่บนรถนี่ด้วยรึเปล่านะ.. น้ำตาไม่รักดีของชั้นมันค่อยๆไหนลงมาช้าๆ ชั้นรีบใช้มือเช็ดมันออกอย่างรวดเร็ว ชั้นมองไปเรื่อยไก็เห็นร้านเค้กร้านนึงก่อนจะพูดออกไป

 

 

 

 

 

"จอดค่ะ เดี๋ยวนี้"ฟางพุดป๊อปปี้จึงจอดทันที ฟางไม่รอช้ารีบลงรถทันที ป๊อปปี้เองที่เห็นฟางลงจากรถก็รีบปลดเข็มขัดเเล้ววิ่งมาคว้ามือฟางไว้ทันที โบว์มองแบบยิ้มๆ ก่อนจะลงตามมา

 

 

 

 

 

"จะไปไหน"ป๊อปปี้พูด

 

 

 

 

 

"เดี๋ยวฟางจะไปซื้อเค้กค่ะ กลับไปก่อนเลยนะค่ะ ฟางมีเพื่อนอยู่ร้านนี้ฟางจะคุยกับเพื่อนสักพักค่ะ"ฟางโกหกออกไป เพราะไม่อยากจะอยู่ขัดจักหวะป๊อปปี้

 

 

 

 

 

"เดี๋ยวรอก็ได้"ป๊อปปี้พูด

 

 

 

 

 

"ป๊อปค่ะก็น้องเค้าบอกมีเพื่อนไม่ใช่หรอเนี่ยโบว์มีธุระนะค่ะ ไปกันเถอะ ไปส่งโบว์ก่อน"โบว์พูดเเล้วดึงป๊อปปี้ออกมาจากจนมือที่ป๊อปปี้จับฟางหลุด ฟางไม่สนใจเดินไปร้านเค้ก ป๊อปปี้เองก็จำเป็นจะต้องไปส่งโบวืก่อน เมื่อฟางหันมาเห็นป๊๊อปปี้หักรถเลี้ยวกลับไปทางบ้านโบว์เเล้วจึงเดินออกมา

 

 

 

 

 

"ฟางช่วยพี่นะเนี่ย ฟางช่วยให้พี่เคลียรืกับแฟนพี่ อย่าลืมมาขอบคุณฟางที่หลังล่ะ"ฟางพูดเเล้วยิ้มทั้งน้ำตา ทั้งเจ็บ ทั้งดีใจ นี่ชั้นเป็นอะไร ชั้นต้องไม่ร้องสิ ชั้นน่ะ ตัดใจจากเขาเเล้วนะ คนที่ชั้นเคยชอบ..

 

 

 

 

 

ฟางเดินมาตามทางเรื่อยๆ เพราะนี่ก็มกล้ถึงบ้านเธอเเล้วป๊อปปี้เลือกที่จะมาส่งเธอก่อนที่จะไปส่งโบว์เเต่กับเกิดเรื่องเมื่อกี้ทำให้เขาต้องขับรถกลับไปเพื่อไปส่งโบว์ ฟางเดินมาตามทางเรื่อย พร้อมทั้งน้ำตา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

_______________________________________________________________________________

 

 

 

 

ติดตามตอนต่อไปนะคร้าบบบบ 55555

 

 

 

เม้นเยอะๆน้าาาาา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.7 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.7 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา