จำเอาไว้ ! เราไม่เคย 'เลิกกัน :)

9.7

เขียนโดย LegLeg

วันที่ 14 มีนาคม พ.ศ. 2557 เวลา 18.54 น.

  20 ตอน
  87 วิจารณ์
  11.35K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 17 มีนาคม พ.ศ. 2557 22.48 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

10)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

        หลังจากเหตุการณ์เมื่อตอนเช้านั้นผ่านมา ฉันกับโทโมะก็ไม่ได้พูดคุยกันอีกเลย อาจจะเป็นเพราะตอนนี้ลูกค้าเต็มซุ้มแล้วมากกกว่า แต่ก็อย่างที่เขาว่า.. ฟางทำเค้กอร่อยมาก เพราะถ้าไม่อร่อยลูกค้าคงไม่เข้าร้านเยอะขนาดนี้หรอก  - -' 

 

       "รับอะไรดีคะ..." ฉันเดินไปหาลูกค้าโต๊ะหนึ่งที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ซึ่งมาเป็น ชาย 2 หญิง 1 

 

       "เอาไรดีอ่ะ กวิน " ผู้หญิงคนเดียวในโต๊ะถามขึ้น

 

       "อยากกินขนมเค้กใบเตย.. หนึ่งที่ครับ "แล้วเขาก็หันมาพูดกับฉัน

 

       ยิกๆ ( เสียงจดรายการ )

 

       "งั้น.. ป๊อบปี้ เอาเค้กนมสด หนึ่งที่ค่ะ" 

 

       ยิกๆ

 

       "อ่า.. งั้น ทีเจ เอาเค้กช็อคโกแลต  ครับ" ผู้ชายที่มีรอยศักดิ์เต็มตัว พูดเป็นคนสุดท้าย ก่อนที่ทั้งสามคนจะเริ่มพูดพร้อมกัน..

 

        "ชาเย็นหนึ่งแก้วค่ะ/ครับ"

 

         - -' แหม พร้อมใจกันสั่งน้ำเหลือเกินนะ 

 

        ยิกๆ ( แต่ก็จดต่อไป) 

 

        'เค้กใบเตย 1 เค้กนมสด 1 เค้กช็อคโกแลต 1 ชาเย็น 3 โต๊ะ 2'

 

        ฉันแปะโน๊ะไว้บนโต๊ะ เพียงไม่นานผู้ช่วยทำเค้ก ( พี่จองเบ ) ก็หยิบโน๊ตแผ่นนั้นไปให้ยัยฟาง ส่วนฉันเมื่อเห็นว่ายังไม่มีลูกค้าเข้า จึงนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเคาว์เตอร์มองคนนู้นที คนนี้ที อย่างคนไม่มีอะไรจะทำ - -'

 

        พรึบ 

 

        "เฮ้อออ เหนื่อยชะมัด.."

 

        จนฉันรู้สึกถึงมีคนมานั่งลงข้างๆ และไม่ต้องสงสัยว่าเขาคนนั้นคือใคร เพราะถึงไม่บอก.. ฉันก็รับรู้ได้ว่าเป็นเขา..

 

        โทโมะ

 

        ให้ตายเถอะ ฉันยังไม่พร้อมที่จะคุยกับเขาตอนนี้นะ เพราะหลังจากที่เขาพูดความในใจเรื่องยัยฟางออกมาแล้ว ทำเอาฉันรู้สึกแย่ และไม่กล้าสู้หน้าเขาขึ้นมาทันที U_U 

 

         นี่ฉันกำลังเป็นอะไรอยู่นะ... ?

 

         "เป็นอะไรหรือเปล่าแก้ว ? ทำไมหน้าดูซีดๆ" อยู่ๆโทโมะก็ถามขึ้น พร้อมยกมือขึ้นมาแตะหน้าผากฉันเบาๆอย่างเป็นห่วง

 

         อ่าาา @///@ หน้ามืด ! ตายลาย คล้ายยย จะเป็น ลม !!

 

         "อะ..เอ่อ เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอก ^^; " ฉันตอบแค่นั้น และเลี่ยงที่จะสบตาเขาโดยตรง

 

         ให้ตายเถอะ.. ทำไมฉันถึงไม่กล้าสู้หน้าเขาได้ขนาดนี้นะ..

 

         "ฉันเอายาให้ไหม ? "

 

         "ไม่เป็นไร >< เชิญนายทำงานไปเถอะ เอ่อ.. ฉันแค่เหนื่อยๆ พักหน่อยก็หาย" 

 

          "แน่นะ ? "

 

          "อื้ม ! >< "

 

           โทโมะไม่เซ้าซี้อะไรฉันต่อไป ก่อนจะเดินไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อเมื่อเห็นว่ามีลูกค้าเข้ามา 

 

            เฮ้อออ.. !! แต่ไม่ว่าจะยังไง ฉันก็ยังสู้หน้าเขาไม่ได้อยู่ดีสินะ   U-U อยากให้ถึงเวลากลับบ้านไวๆจัง.. 

 

             .

             .

             .

 

             ณ หอประชุมใหญ่

 

             ตอนนี้พวกเราทุกคนมารวมตัวกันอยู่ที่หอประชุมใหญ่ เป็นเวลาที่เหมาะสมแล้วที่จะประกาศรางวัลว่าซุ้มไหนที่จะชนะ และจะได้ไปเที่ยวที่ ไหนเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่ว่านั่น..

 

             แต่ฉันไม่ตื่นเต้นหรอกนะ ไอ้เรื่องชนะ หรือไม่ชนะนั่นน่ะ ฉันแค่อยากลับบ้าน อยากพักผ่อน ไม่อยากสู้หน้าโทโมะเท่านั้นเอง UoU

 

             "เอาล่ะค่ะน้องๆ ในที่สุดก็ถึงเวลาประกาศผลแล้วนะคะ >< ฮ่ะๆ  คงตื่นเต้นกันล่ะซี้ ~ " พี่จินนี่พูดผ่านไมล์อย่างอารมณ์ดี 

 

              "ประกาศเลยค่ะ พี่จินนี่ >< !" นักเรียนห้อง 3 ตะโกนข้ามหัวฉันออกไป - -'

 

               "ฮ่ะๆๆ เอาล่ะค่ะ เรามาประกาศกันเลยนะคะ... ซุ้มที่ชนะ คือซุ้มห้อง..."

 

 


 

โปรดติดตามตอนหน้านะคะ :) ♥ 

 

[ เม้นท์ ช่วย กัน นะ คะ :) ] 

upppppp ♥ ♥ :) 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.8 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.6 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา