เปิดหัวใจรับฉันเข้าไปได้ไหมเธอ

9.4

เขียนโดย sunyo

วันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2557 เวลา 00.52 น.

  62 ตอน
  698 วิจารณ์
  42.22K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 23 เมษายน พ.ศ. 2558 00.48 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

4) เจ้าเล่ห์

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

                               หน้าประตูทางเข้าร้านอาหารหรู แก้วยืนหน้าซีด พยามทำให้ตัวเองดูเป็นปกติที่สุด เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แล้วค่อยๆปล่อยลมหายใจออกมา ทำแบบนี้อยู่หลายครั้ง จนชายหนุ่มที่ยืนรอเธออยู่ข้างๆเริ่มจะหงุดหงิด 

 

 

        " นี่ พอได้แล้ว อากาศจะหมดโลกอยู่แล้ว !! "  โทโมะบ่นๆ

 



         " โฮ้ยยย  ก็ขอเวลาทำใจหน่อยสิ ชั้ลจะไปออกศึกนะ ไม่ใช่ไปออกเดทกินข้าวกับผู้ชาย " เธอเองก็หงุดหงิดไม่น้อยที่เขามาขัดจังหวะการทำสมาธิของเธอ

 



          " ถ้าปอดแหกก็กลับไปได้นะ เรื่องแค่นี้ชั้ลจัดการเองได้  " เขามองเธออย่างเย้ยหยัน

 



          "  รอรับกรรมได้เลยนะค่ะ ด่าลิ้ง ^^ " เธอ ผู้เป็นคนมองคำดูถูกเป็นแรงกระตุ้นให้งานสำเร็จ สิ้นคำพูดของเขาเธอ เป็นคนเปิดประตูเดินนำเขาเข้าไปข้างในทันที แม้ในใจจะหวั่นอยู่ไม่น้อยก็ตาม 

 



           " รอก่อนซิ " โทโมะ รีบเดินเข้าไปหาแก้ว ที่เดินตรงไปทางโต๊ะอาหารที่แม่เขานั่งออยู่ ก่อนจะคว้าเอวบางของเธอมาโอบเอาไว้ 

 



            " เฮ้ย !! " แก้วสะดุ้งโยก รีบขยบตัวนี้ แต่ตัวกลับกระชับเอวบางเข้าใกล้ตัวเขามากขึ้น ก่อนจะกระซิบข้างหูเธอเบาๆ 

 



            "  อยู่นิ่งๆซิ เล่นละครให้มันสมบทบาทหน่อย  โดนจับได้ขึ้นมา ชั้ลไม่เซ็นสัญญาให้เธอแน่ " เธอยอมอ่อนลงก่อนจะหันไปฉีกยิ้มใส่เขา พร้อมเล่นละครสบตาเต็มที่

 



            "  สวัสดีครับ " ทุกคนที่โต๊ะเงยหน้าหันมามอง ถึงกับอึ้งไปตามๆกับ โดยเฉพาะอิงอรที่ทั้งอึ้ง ทั้งโกรธ เสียหน้า 

 



            "  แกพายัยม้าดีดกระโหลกนี้มาทำไม " อิงอรแว๊ดเสียงไซ ทำหน้าดุใส่โทโมะและแก้ว แก้วยิ้มหวานให้อย่ากวนตีน 

 



            "  ไม่เอาค่ะ คุณแม่อย่าดุลูก ต่อหน้าเพื่อนสิค่ะ มันน่าอายนะค่ะ " แก้วพูดจายียวน จนอิงอรแทบจะพุ่งเข้าตบในทันที แต่เธอต้องระงับอาการไว้ เพราะเห็นแก่เพื่อนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย 

 



             "  นั่งก่อนซิ " ผู้ชายดูดีมีสกุล ที่ร่วมโต๊ะอยู่ด้วย เอ่ยช่วยโทโมะและแก้วให้นั่งลง ทั้งคู่กล่าวขอบคุณและนั่งลงพร้อมกัน

 



            "  พาเพื่อนมาด้วยหรอค่ะ พี่โทโมะ " เด็กสาวที่ดูอ่อนกว่าโทโมะ 2-3 ปี ดูรุ่นราวคราวเดียวกับแก้ว เอ่ยถามโทโมะ แล้วหันมามองแก้วด้วยหางตา เธอแสยะยิ้ม แบะปากใส่ เป็นการตอบกับ

 



            "  แฟนครับไม่ใช่เพื่อน " ทุกคนอึ้งกับคำตอบของโทโมะ  แก้วยิ้มสะใจ ก่อนจะหันไปยักคิ้วใส่ เด็กผู้หญิงคนนั้น 

 



            "  พี่โทโมะนี้รสนิยมต่ำนะค่ะ ไปคว้าผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็นแฟน " เด็กผู้หญิงสองหน้าแก้วอย่างชิงชัง ก่อนจะพ่นไฟใส่แก้วไม่ยั้ง  แก้วเองก็แทบจะพุ่งตบกลับไปในทันทีเหมอนกัน 

 



            " รสนิยมไม่ได้ต่ำหรอกค่ะ เค้าแค่เป็นพวกรสนิยมจัดจ้านก็เท่านั้นเอง แต่พวกรสนิยมสูงอย่างคุณน้อง คิดว่าจะสู้รสนิยมจัดจ้านได้หรือป่าวค่ะ " แก้วทำหน้าแซ่บ หรี่ตา กัดริมฝีปาก ใส่เด็กสาว

 



            " ชั้นต่ำจริงๆ " แม่ของเด็กสาวโวยวาย 

 



             " ก็ไม่ได้ต่ำนิค่ะ นี่ก็ชั้ลที่ 15 ถือว่าชั้ลสูงแล้วค่ะ " แก้วมองไปรอบรอบร้าน แล้วตอบกลับไปเหมือนไม่รู้ความหมายของคำด่า  โทโมะหันมามองหน้า แล้วส่ายหัวเล็กน้อย หัวเราะให้กับความกวนของเธอ

 



             "  ชั้ลกำลังด่าแกอยู่นะ " แม่ของเด็กสาวยังโวยวายต่อ

 



             "  อ่อ ต้องขอโทษด้วยค่ะ พอดีหนูไม่คิดว่าผู้ดีอย่างคุณป้า จะใช้คำด่าได้ขนาดนี้ ถ้าเป็นพวกแม่ค้า หนูพอเข้าใจความหมายของมัน แต่นี้เป็นคุณป้า หนูเลยนึกไม่ถึงนะค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะค่ะ " เธอเองก็ยังไม่รามือ โทโมะ สะกิดเป็นการเตือนสติ แก้วสะบัดมือหนี ไม่พอใจ

 



             " นี่เธอไม่ทำอีถ้าไหน ลูกชายชั้ลถึงได้กล้าเปิดตัวสะขนาดนี้  คงจะอ่อยจนสุดฤทธิ์สุดเดดเลยหละสิ "  แม่โทโมะเสริม 

 



             " ขอตอบเป็นประเด็ดนะค่ะ ประเด็นแรงที่คุณแม่ถามว่าไปทำอีถ้าไหน  เราทำกันหลายท่านะค่ะ และไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ ใช่ตาดู เท่านั้นถึงจะเข้าใจ ถ้ายังอยากรู้อยู่เชิญได้นะค่ะ แก้วจะนัดสถานที่ให้  ส่วนคำที่ว่า คงจะอ่อยจนสุดฤทธิ์สุดเดดเลยละสิ  อันนี้ขอบอกนะค่ะว่าไม่ได้อ่อย แค่พุ่งเข้าใส่เลยนะค่ะ แก้วว่ามันน่าจะได้ง่ายและได้เร็วกว่าอ่อยนะค่ะ " แก้วพูด มีการทำไม้ทำมือเป็นเชิงอธิบาย ก่อนจะยิ้มหวานให้คนทั้งโต๊ะ โทโมะเองที่ดื่มน้ำอยู่ น้ำแทบพุ่งออกจากปาก หันมามงหน้าแก้วเหวอๆ ไม่คิดว่าเธอจะกล้ามากขนาดนี้ 

 



             "  กรี๊ดดดดดดดดดดดด  นังบ้า นังบ้า !!! " เด็กสาวลุกขึ้นกรี๊ดลั่น คนทั้งร้านหันมามอง พ่อกับแม่ พาเธอออกไปจากร้าน อิงอร ชี้หน้าแก้ว แล้วเดินตามออกไป 

 



           "  555555  เธอนี่มันจริงๆเลยนะ "  โทโมะ หันไปมองแม่ที่เดินตามออกไป เมื่อเห็นอิงอรเดินออกไปไกลแล้วก็หัวเลาะลั่นไม่อายใคร

 



            "  นี่นายหัวเราะเป็นด้วยหรอ  ไม่ยังรู้นะเนี่ย ทีแรกก็นึกว่าเป็นหุ่นยนต์ ทำหน้านิ่งๆ เชิดๆ ไปวันๆ " แก้ว ทำหน้างงใส่เขา แต่ยังหงุดหงิดไม่หายที่โดยด่า โทโมะ กลับมาทำหน้านิ่งเหมือนเดิม

 



           " ไปเปิดศึกแบบนั้น ครั้งหน้าระวังจะเจอหนักกว่านี้แน่ " โทโมะพูด แก้วคิดหนัก

 



           " ก็เล่นมาด่าชั้ลขนาดนั้น นายคิดว่าชั้ลจะยอมหรือไง " แก้วพูด

 



            " ก็ดี เก่งให้ตลอดแล้วกัน " โทโมะพูด แล้วลุกขึ้นเดินออกไป แก้วมองอย่างงง ๆ 

 



             " นี่ ที่หลังจะไปไหนมาไหน ช่วยแจ้งให้ทราบหน่อยได้มั้ย ชั้ลจะได้รู้ตัว " แก้วแว๊ดเสียงตามหลังเขา แต่เขาก็ยังเดินต่อ ไม่ันมาพูดกับเธอสักคำ 

 



             "  หูหนวกหรือไงวะ !! " แก้วเดินตามไปอย่างเร็วก่อนจะใช้มือเล็กผลักร่าวสูง โทโมะหันหน้ามามอง เหมือนว่าเขากำลังจะโกรธ 

 



             "  งานเธอเสร็จแล้ว ก็กลับไปได้แล้ว ส่วนเรื่องสัญญา คืนนี้ชั้ลจะพิจารณาอีกที " แล้วเขาก็เดินไป

 



            " อย่ามาหลอกชั้ลนะ ชั้ลไม่ชอบ !! " แก้วเดินตัดหน้าเขา โทโมะหยุดนิ่ง ทั้งคู่เผชิญหน้ากัน 

 



            "  นายบอกกับชั้ล ว่าให้ชั้ลช่วยนายแล้วนายจะเซ็นสัญญากับชั้ล แล้วชั้ลก็ทำแล้ว แต่นายกลับบอกว่าจะพิจารณาอีกที แสดงว่ายังไม่แน่ว่านายจะเซ็นสัญญากับชั้ลรึปล่าว ชั้ลรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนหลอกใช้ ซึ้งชั้ลไม่ชอบ และมันไม่มีทางเกิดขึ้นแน่นอน " เธอพูดชัดและแน่นเสียงทุกคำ สายตาเธอเกรี่ยวกราด ไม่ยอมแพ้ โทโมะยังยืนนิ่งไม่แสดงท่าทีอะไร 

 



            "  พูดจบแล้วใช่มั้ย " แก้วพยักหน้า 

 



            "  งั้นก็กลับไปได้แล้ว " เธอเลือดขึ้นหน้า ทั้งโกรธทั้งแค้น ที่ถูกหลอก มือเล็กกำหนัดแน่น ก่อนจะชกไปยังใบหน้าหล่อๆของเขาย่างจัง โทโมะแทบล้ม มือหนาจับปากตัวเอง มีเลือดซิบออกมาเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้ามามองแก้วอย่างโกรธแค้น

 



             " กล้ามากนักนะ " เขาพูดแน่นเสียง พูดช้าๆอย่างเลือดเย็น ดวงตาคมดูดุมาก แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่เธอไม่คาดคิด โทโมะคว้าร่างแก้วมากอด ก่อนจะใช้มือข้างหนึ่งรัดต้นคอของเธอเพื่อให้ใบหน้าหญิงสาวเข้าใกล้เขาให้มากที่สุด ก่อนจะบรรจงจูบ และบดขยี้ริมฝีปากบ้างอย่างรุนแรง แก้วพยามดิ้นตัวหนีแต่ก็สู้แรงของเขาไม่ได้ เธอยืนร้องไห้ ตัวอ่อนลง เพราะสู้เท่าไหร่ก็ไม่หลุดไปจากอ้อมกอดเขาอยู่ดี โทโมะเมื่อเห็นร่างเล็กอ่อนลงไม่ขัดขืนเขาเหมือนเมื่อครู่ ก็ผละกอดออก 

 



              " ร้องไห้หรอ " เขาตกใจที่เห็นน้ำตาก็หญิงแกร่งอย่างเธอ ยอมปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แล้วเดินจากไปทันที  แก้วเดินร้องไห้กลับไปที่รถของตัวเอง เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆรถ และปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ใจนึงก็คิดถึงพ่อ ใจนึกก็ทั้งโกรธทั้งแค้น ไอผู้ชายใจร้ายที่มันทำกับเธอเมื่อครู่ เธอนั่งร้องไห้ จนร้านปิด รถทุกคันถูกขับออกไปจนหมด เหลือเพียงอีกคันที่จอดอยู่ไม่ไกลกับเธอเท่าไหร่  ไม่นานคนบนรถก็เดินลงมาจากรถและตรงเข้าไปหาเธออ  แล้วต้องหยุดยืนมองร่างเล็กที่นั่งคอพับหลับสนิทอยู่ข้างรถหรู

 



              " นี้!!  เธอ !!  มานอนบ้าอะไรอยู่ตรงนี้  !! ตื่นๆ " เสียงทุ้ม ปลุกร่างเล็กให้ตื่น และมันก็เป็นผล ธอลืมตาขึ้นมา ดวงตายังแดงกล่ำ เพราะนั่งร้องไห้อยู่เป็นชั่วโมงก่อนจะหลับไป แก้วไม่พูดอะไร กลับลุกขึ้นและเข้าไปนั่งในรถทันที

 

 


               " นี่ ทำไมไม่พูดกับชั้ล " โทโมะ คว้าประตูรถ ก่อนจะเธอจะปิดมัน แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากเธอ แก้วยังคงนั่งนิ่งๆและร้องไห้อย่างเงียบๆ

 



               " เธอจะร้องไห้ทำไมนักหนา  เธอจะเสียใจอะไรนักหนาฮะ " เขามองเธออย่างไม่เข้าใจ 


 

              " ชั้ลสงสารพ่อ ชั้ลบอกกับพ่อว่านายจะเซ็นสัญญาให้พรุ่งนี้ แต่มันไมเป็นอย่างนั้น ชั้ลไม่ชอบการโดนหลอก แล้วนายก็หลอกชั้ล ชั้ลไม่ชอบที่ผู้ชายไม่ให้เกียรตผู้หญิง แล้วนายก็ทำกับชั้ล สรุป ชั้ลเกลียดนาย ช่วยออกไปไกลๆ ชั้ลจะไปหาคู่สัญญาคนอื่่น " แก้วพูดทั้งน้ำตา เธพยามดึงประตูแต่เขากลับเอาลำตัวเข้ามาขวาง แล้วดึงร่างเธอลงมาจากรถ

 



             " ชั้ลบอกว่าจะพิจารณาดู ไม่ได้บอกว่าจะไม่เซ็น เธอไม่ได้ผิดสัญญากับพ่อเธอ  แล้วชั้ลก็ไม่ได้หลอกเธอ ส่วนเรื่องจูบ เธอไม่มีสิทธิชกหน้าชั้ล แต่เธอก็ชก เพราะฉะนั้นชั้ลไม่สิทธิที่จะลงโทษ " เขาอธิบาย

 



            "  แล้วทำไมไม่ชกหน้าชั้ลกลับ ทำไมต้องทำแบบนั้น ชั้ลเป็นผู้หญิงชั้ลไม่ชอบ ชั้ลเสียเปรียบ " เธอยังโวยวายไม่เลิก 

 



           " ก็ได้ งั้นเธอจูบชั้ลกลับ แล้วชั้ลจะชกหน้าเธอกลับ " โทโมะพูด แก้วโกรธ ไม่พอใจ

 



           "  ชั้ลฆ่านายดีกว่ามั้ย " เธอกลับเข้าไปในรถ และกลับออกมาพร้อมกระบอกปืน 

 



           "   เห้ยยย  เอาไปเก็บ !! " โทโมะถึงกับหน้าซีด กระโดดหนีจากปากกระบอกปืนทันที

 



          " เออ แล้วนี่ทำไมไม่กลับบ้านไปอีก กลับไปให้พ้นๆไป " แก้วยังคงยืนปากกระบอกปืนมายังเขา

 



          "  โอ้ยย ช่วยเก็บปืนก่อนได้มั้ย ชั้ลมีเรื่องจะคุยด้วย  เรื่องสัญญา " โทโมะยื่นข้อเสนอ แต่ยังมองไปที่กระบอกปืน

 



          "  รีบๆพูด ชั้ลจะไปหาพ่อ " โทโมะยื่นกระดาษหนึ่งใบให้กับเธอ บนกระดาษมีลายมือของเขา ถูกเขียนเป็นข้อๆ 

 



          "                                        สัญญา                                    

 

              ระหว่าง ณภัทธ์พงศ์  อธิรัตนากุล          กับ         พิมพ์พิชชา อัครเมฆา  

 

          คู่สัญญาตกลงกันว่า  

 

        1.  นายณภัทธ์พงษ์ จะยอมเซ็นสัญญาร่วมลงทุนกับบริษัท SKT ในการสร้างโรงแรมห้าดาว หากนางสาวพิมพ์พิชชา ยอมตกลงเซ็นสัญญาฉบับนี้และทำตามข้อตกลงในสัญญาอย่างเต็มใจ

 

         2.  นางสาวพิมพ์พิชชา จะยอมตกลงเป็นแฟนกับ นายณภัทธ์พงษ์ เพื่อช่วยเหลือทุกทางในเรื่องการถูกจับคลุมถุงชนกับหญิงที่ตนไม่ได้รัก

 

         3. จะไม่มีการแตะเนื้อต้องตัวกันในระหว่างที่สัญญายังใช้บังคับอยู่

 

         4.  ห้ามมิให้คู่สัญญาเปิดเผยข้อตกลงในสัญญาให้บุคคลภายนอกรับรู้

 

         5.  ห้ามนางสาวพิมพ์พิชชามีแนในระหว่างที่สัญญานี้ใช้บังคับอยู่

 

          6. สัญญาฉบับนี้จะเป็นอนสิ้นผล เมื่อนายณภัทธ์พงษ์เป็นอิสระจากการถูกคลุมถุงชน  พบรักแท้ หรือคนรักเก่ากลับมา

 

           7. สัญญามี 2 ฉบับ เกบไว้ที่คู่สัญญาทั้งสองฝ่าย  

 

                                                                              ลงชื่อ  

 

                                                                ( นายณภัทธ์พงษ์  อธิรัตนากุล  )

 

 

                                                                 ( นางสาวพิมพ์พิชชา อัครเมฆา)  " แก้วอ่านไปก็ทำหน้าเหวอไป 

 



            " คือ ไม่เขาใจ 2 ข้อ ข้อแรก ไอช่วยทุกทางนี้ ชั้ลไม่แน่ใจว่าชั้ลจะปลอดภัยในร่างกายหรือปล่าว แล้วชั้ลต้องช่วยถึงขั้นไหน อีกข้อนึง ทำไมต้องห้ามมีแฟน " แก้วถาม 

 



            "  แม่ ชั้ลเป็นคนชอบวางแผน ชอบเอาชนะ ไม่แน่เราอาจต้องอยู่บ้านเดียวกัน นอนห้งเดียวกัน หรือ อาจจะต้องจดทะเบียนกัน แต่เธอจะปลอดภัย ตามข้อสาม ชั้ลจะไม่แตะเนื้อต้องตัวเธอ  ไม่ต้องกังวล เพราะ เธอ ไม่ใช่สเปคชั้ล " โทโมะพูด แก้วแบะปากใส่ 

 



            " ส่วนเรื่องแฟน เพื่อให้ทุกย่างราบรื่น เธอห้ามมีแฟน " โทโมะ พูด

 



            " โอเค แต่เรื่องนี้ต้องมีคนช่วย เราทำกันสองคนไม่ได้ เฮียชั้ลเป็นคนฉลาด และถ้าเฮียรู้เรื่องนี้ นายอาจจะตายแบบศพไม่สวย " แก้วเสนอ เธอกังวลเรื่องนี้อยู่มาก

 



            " ใคร ? " โทโมะเองก็กังวลไม่น้อย เพราะดูจากการเจาราเรื่องสัญญาที่ ป๊อปและเขื่อน เคยมาเจารจากับเขา เขารู้ในทันทีว่า สองคนนี้ไม่ธรรมดา 

 



            " ชั้ลว่าฟางจัดการกับเฮียกลางได้ ส่วนเฮียใหญ่ ต้องขอช่วยเฟย์แล้วหละ " แก้วเสนอ 

 



            " เดี๋ยวๆ ไอเฮียใหญ่ เฮียกลาง อะไรเนี่ย ช่วยบอกเป็นชื่อหน่อยได้มั้ย ชั้ลม่เข้าใจ ส่วนเฟย์ ชั้ลจะคุยกับเฟย์ให้ " โทโมะ งง 

 



            " เฮียใหญ่ คือ พี่เขื่อน เฮียกลาง คือพี่ป๊อป ช่วยจำไว้ด้วย ส่วนเรื่องฟางกับเฟย์ เดี๋ยวชั้ลคุยเอง ขืนให้หุ่นยนต์ใจแคบแบบนายคุย มีหวังได้ทำกับสองคนแน่ " แก้วเบ้ปากใส่ โทโมะจำใจพยักหน้ารับ

 



            " เออ งั้นตกลงตามนี้นะ เซ็นสัญญาซะ " แก้วเก็บปืน แล้วหยิบปากกามาเซ็น ก่อนจะยื่นให้โทโมะเซ็น เขาเซ็นเสร็จก็ยื่นสัญญาให้เธอฉบับนึง ส่วยอีกฉบับเขาเก็บไว้ แล้วเขาก็หันหลังเดินกลับไป


 

           " แล้วสัญญาของชั้ลหละ เมื่อไหร่นายจะเซ็น " เขาไม่ตอบยังเดินเดินต่อไป แก้วจะวิ่งตามไป แต่โทรศัพท์ดังขึ้น 

 



           "  ฮัลโหลเฮีย ป๊าเป็นไงบ้าง ฟื้นแล้วยัง "

 

           (  ฟื้นตั้งแต่แกออกไปแล้ว ชั้ลจะโทรมาบอกว่า โทโมะยอมเซ็นสัญญาแล้วนะ เมื่อกี้มีคนเอาเอกสารสัญญามาให้ แกทำยังไงวะยัยเล็ก ) เขื่อนและป๊อปที่นั่งคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องพัก โดยมีดิเรกที่นอนดูเอกสารสัญญาอยู่

 


            " เอาน๊า เค้าเซ็นให้ก็ดีแล้ว แค่นี้ก่อนนะเฮีย เดี๋ยวเจอกันที่โรงพยาบาล " แก้ววางสายแล้วหันไปมองรถของโทโมะ แต่เขาก็ขับกลับไปแล้ว  

 

 

 

           ติ้ง ติ้ง เสียงข้อความดังขึ้น แก้วหยิบโทรศัพท์มาเปิดอ่าน 

 



           '  สัญญายอมเซ็นสัญญาตั้งแต่เห็นเด็กปัญญาอ่อนนั่งร้องไห้อยู่ข้างรถ ชั้ลสั่งให้ลูกน้องไปรออยู่หน้าห้องพ่อเธอและจะเข้าไปส่งทันทีที่ เธอยอมเซ็นสัญญาของชั้ล  เธอไม่ได้ถูกหลอก แต่เราต้องทำเพื่อผลประโยช์ของตัวเราเอง  ' 

 



         " เจ้าเล่ห์ จริงๆ นี้ชั้ลโดนหลอกอีกแล้วหรอวะ ฮึ้ยยย " แก้วแตะ ล้อรถยนต์อย่างลืมตัว ก่อนจะกระโดดกระเพลกๆ เพราะความเจ็บปวด แล้วรีบขึ้นรถขับออกไป 

"

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.3 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.5 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา