Fic Naruto พันธสัญญาสีดำ ความเศร้า ความรัก ภาค1

9.3

เขียนโดย นิกซ์

วันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 เวลา 07.27 น.

  71 ตอน
  68 วิจารณ์
  34.62K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 15.46 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

11) บทที่9 ไดอารี่

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

หลังกลับจากทัวร์แล้วซากุระกลับมาที่ห้องล้มตัวนอนบนฝูกหนาที่ตนปูไว้พลางคิด...เหนื่อยจัง...เธอหยิบกระดาษปริศนาที่ซ่อนไว้ออกมาพอเอามาดูก็พบว่ามันเป็นเพียงตัวอักษรที่ไม่ปะติดปะต่อกันเลย...สำเร็จ...ให้...สาน...ยา...จง...เจตนารมณ์...ของ...เรา...

ทิพย์...ได้...ให้...เด็กสาวเบิกโพลงก่อนจะเรียบเรียงคำโดยคิดในใจ...จงสานเจตนารมณ์ของเราให้สำเร็จ...พัฒนายาทิพย์ให้ได้...

...ยาทิพย์...เด็กสาวนึกถึงตัวยาที่ในอดีตใครๆก็พยายามค้นหามันในตอนนี้เธอต้องหาที่ซ่อนยาทิพย์ให้เจอ แต่สิ่งเดียวที่เธออยากรู้ในตอนนี้คือทำไมต้องพัฒนายาทิพย์ด้วย ร่างบางส่ายหน้าไล่ความคิด แล้วจึงหยิบหนังสือของพ่อมาอ่านต่อ

........

ค่ำนั้นอันคัสลอบเข้ามาหาเจ้ายูนิคอร์นสาว เขาร้องทัก"เฮ้ เพื่อน"แต่ยังไม่ทันไร นังแม่มดร้ายก็เดินเข้ามา พ่อมดหนุ่มต้องซ่อนตัวหลังต้นไม้ เจ้ายูนิคอร์นสาวทำนิ่งเหมือนปกติ

"ฮิ ฮิ ฮิ ฮิ เป็นอย่างไรบ้าง ช่างเป็นโชคดีของข้าเหลือเกินที่ได้สัตว์ในตำนานมาครอบครองถึงสองตัว แถมยังมีตัวสุดท้ายอีกต่างหาก"

ยูนิคอร์นสาวเถียง"ไม่!!พวกข้าเป็นอมตะยืนยงคู่กับท้องฟ้าและพระจันทร์"

ยายแม่มดร้ายยังหัวเราะร่วน"ใช่..ใช่ในอดีตพวกยูนิคอร์นโดนเจ้ากระทิงไฟต้อนไปจนสุดขอบโลก กระทิงไฟของราชาฮักกาจแต่เจ้าอยู่กับข้า เจ้าจะปลอดภัย เจ้าต้องขอบใจข้านะ ฮิ ฮิ ฮิ"

พอลับร่างยายแม่มดร้ายแล้วสักพักใหญ่ อันคัสก็โผล่ออกจากที่ซ่อน"เราต้องรีบหนี"เขาร้องบอกเจ้ายูนิคอร์น

"เจ้ารู้เรื่องกระทิงไฟไหม"อาชามีเขาร้องถาม

พ่อมดหนุ่มรีบไขกุจแจ"ไว้ถามเวลาอื่นเถอะคุณผู้หญิง เอ้า ตอนนี้เธอเป็นอิสระแล้ว ข้าเองก็จะหนีเช่นกัน"

พอเจ้ายูนิคอร์นออกมาจากท่คุมขังจึงรีบปลดปล่อยเพื่อนร่วมชะตากรรมจนกระทั่งกรงเจ้ากริฟฟิน

อันคัสร้องห้าม"อย่า มันจะฆ่าเจ้านะ"

"ข้าไม่กลัว"ยูนิคอร์นตอบเสียงเรียบก่อนจะใช้เขาของมันจิ้มไปที่กุจแจที่ล็อคเจ้ากริฟฟินไว้

เมื่อเวทย์มนต์ที่ล๊อคไว้คลายออก เจ้ากริฟฟินร้ายก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อมันเห็นยายแม่มดร้ายที่กักขังมันในตอนนี้กำลังหลับเพราะฤทธิ์ยานอนหลับที่อันคัสใส่ไว้ในขวดไวท์ที่ยายแม่มดมาท่าชอบดื่มประจำเช่นเดียวกับดุ๊กชายร่างแคระที่หลับไปเพราะโดนวางยาในขวดไวท์ เจ้ากริฟฟินจึงฉีกเนื้อคนเลวทั้งสองทันที

ทางด้านอันคัสและยูนิคอร์นสาวได้เดินทางต่อไปอีกที่ ยูนิคอร์นสาวหันมาถามพ่อมดหนุ่ม"เจ้าทำอย่างไรพวกนั้นถึงไม่ตามล่าเรา"

"พวกไหน?"พ่อมดหนุ่มนึกอยู่ครู่"อ๋อ ยัยแม่มดมาท่าใช่มั้ย ข้าวางยาสองคนนั้นเองเพราะว่าข้าทำให้พวกนั้นไว้ใจก่อนจะรวบรวมเงินเอาไปซื้อยานอนหลับมาได้และจังหวะนี้แหละที่ข้าได้โอกาส"

ยูนิคอร์นเอ่ยด้วยน้ำเสียงสลด"ข้าว่าต่อให้ไม่โดนวางยาสองคนนั้นก็ต้องโดนกริฟฟินฆ่าอยู่ดี เจ้ารู้จักกระทิงไฟรึเปล่าอันคัส"

อันคัสตอบรับทันที"รู้สิ มีคนเล่าว่ามันไล่ขวิดยูนิคอร์นไปถึงขอบโลก บางคนก็บอกว่ามันเป็นสัตว์เลี้ยงของราชาฮักกาจ อาณาจักรของเขาอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นะ ถ้าเจ้าอยากจะไป เราเดินทางสองสามวันก็ถึง"

ยูนิคอร์นสาวหันมาถาม"เจ้าไม่มีที่ไปรึ"

พ่อมดหนุ่มยิ้ม"ใช่ ตอนแรกข้ากะจะหนีแล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่สักที่ แม่มดมาท่าจับข้ามาตั้งแต่เด็กให้เป็นทาสมีหน้าที่โชว์มายากลแก่คนที่มาดู..เอ่อ..สัตว์พวกนั้น...แต่พอเจอเจ้า ข้าอยากช่วยเจ้าเพื่อที่ข้าจะได้เป็นพ่อมดที่แท้จริงเสียที"

เจ้ายูนิคอร์นไม่ตอบเพียงแต่เดินนำไป

หนึ่งพ่อมดและหนึ่งยูนิคอร์นเดินทางไปเรื่อยๆในระหว่างทางพ่อมดก็ชวนเจ้ายูนิคอร์นคุยไปเรื่อย จนกระทั่งทั้งสองมาถึงป่าแห่งหนึ่ง

อันคัสหันมากระซิบ"มาท่าไม่เคยเฉียดมาที่นี่เลย"

"ทำไม"เจ้ายูนิคอร์นงุนงง

ทันใดนั้นพ่อมดหนุ่มรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังเดินมาเขาจึงหันมาบอก"วิ่ง!!! เจ้าหนีไปซะ ถ้ามีโอกาสเราค่อยเจอกันใหม่นะ"

"อะไร มีอะไร"ยูนิคอร์นสาวถาม

"พวกโจรน่ะ"สิ้นเสียงทั้งสองก็แยกไปกันคนละทาง

พ่อมดหนุ่มเลือกที่จะหนีไปบนต้นไม้ใหญ่ส่วนยูนิคอร์นสาวนั้นหลบไปอีกทาง

'ปึก!'

ซากุระปิดหนังสือทันทีที่มีคนมาเรียกให้ไปกินข้าว

พอมาถึงห้องอาหาร อาหารมากมายวางเรียงรายที่โต๊ะเตี้ยขนาดใหญ่เมื่อทุกคนมากันครบแล้วก็ลงมือรับประทาน

ซากุระรู้อิ่มจึงตัดสินใจขอตัว"หนูขอตัวก่อนนะค่ะ"

"ได้สิ ยัยหนู เดี๋ยวจะให้คนต้มยาไปให้นะหลานนะ"คาสึอิยิ้มให้กับหลานสาว

พอหลานสาวไปแล้ว

คาสึอิหันมากระซิบถามฮารุย"ฮารุย ฮารุย ฉันถามอะไรหน่อยสิ ยัยหนูมันมีแฟนกับเขารึยัง"

ฮารุยกระซิบตอบ"เรื่องนี้ฉันไม่ทราบค่ะ นับวันยัยเด็กนี่ชักจะทำตัวแปลกๆเหมือนพ่อมันทุกทีแล้วค่ะ"

ผู้เป็นตาส่ายหน้าพลางบ่นเบา"ยัยหนูมีสิทธิ์ขึ้นคานแน่ๆเลย"

หลังจากที่กินข้าวแล้ว

ซากุระดันเผลอเข้าห้องผิดเป็นห้องแม่ตน เธอมารู้ตัวตอนที่ก็พบว่าข้าวของภายในห้องนั้นไม่เหมือนห้องที่จัดไว้รับเธอ ตาสีมรกตนั้นไปสะดุดกับบางสิ่ง เด็กสาวหยิบไดอารี่ออกมาดูมันเป็นสมุดบันทึกเล่มหนาสีชมพูหวานลายดอกซากุระ

เธอจึงนำติดมือไปด้วย

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.6 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา