Fic Naruto พันธสัญญาสีดำ ความเศร้า ความรัก ภาค1

9.3

เขียนโดย นิกซ์

วันที่ 17 กรกฎาคม พ.ศ. 2557 เวลา 07.27 น.

  71 ตอน
  68 วิจารณ์
  37.01K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 15.46 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

35) บทที่ 31 ตัดกำลัง

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

หลังจากที่พาซากุระกลับมาที่ฐานลับได้แล้วนั้นซาสึเกะก็นำร่างที่ยังไม่ได้สติมาวางไว้บนเตียงที่ห้องพักของตน แล้วล็อคอย่างแน่นหนา ให้ซุยเงสึ ซายะกับจูโกะคอยเฝ้า ส่วนคารินนั้นซาสึเกะให้ตามไปด้วย ในตอนนี้เค้ากำลังนั่งปรึกษาหารือกับโทบิอยู่

ทางด้านทามะ

เจ้าแมวผีเร่งฝีเท้าตามกลิ่นของเจ้านายสาวของตน"ชิ!กลิ่นเริ่มจางแล้ว"ก็แหงล่ะ ต่อให้เป็นแมวนินจาแต่มันไม่สามารถดมกลิ่นได้เก่งเท่ากับพวกหมานะ!

"เจอแล้ว ไกลใช่เล่นเลยนะเนี่ย แต่ก็ดีแล้ว ระยะนี่กำลังดี พวกนั้นมีนินจาตรวจจับอยู่ด้วยนี่นา"

เจ้าทามะคิดแล้วคิดอีกไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงจะสามารถช่วยนายสาวได้

อีกด้าน

ร่างบอบบางที่หลับใหลอยู่นั้นลืมตาโพลง เธอรู้สึกปวดหนึบๆที่หัวเหลือเกิน ตาสีมรกตมองไปรอบๆห้อง มันไม่ใช่ที่โคโนฮะแน่ เด็กสาวพยายามข่มใจไว้ไม่ให้ตื่นตระหนก เธอลองไปที่ประตูดูปรากฏว่ามันล็อคเธอไว้จากข้างนอกแถมมียามเฝ้าอีกต่างหาก

ทางด้านซุยเงสึที่ทำหน้าที่เฝ้ายาม เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวในห้องก็รู้แล้วว่าคนในห้องรู้สึกตัวแล้ว"ยัยนี่ ดีว่ะไม่เอะอะเหมือนยัยคารินเลยแฮะ"

ซายะเริ่มออกความเห็น"ไม่นึกว่าจะสุขุม"สุขุมจนน่ากลัว เธอเคยได้ยินกิติศัพท์ของฮารุโนะ ซากุระมาพอสมควร เธอคนนี้เป็นนินจาแพทย์ที่ชำนาญคาถาลวงตาซึ่งหายากมากในบรรดานินจาแพทย์

ซากุระที่อยู่ในห้องเอียงหูฟัง เธอเดาได้เลยว่าที่ห้องของเธอมียามเฝ้าน่าจะประมาณสามคน ร่างบางบ่นกับตนเอง"ลงกลอนอย่างแน่นหนาแล้วหน้าต่างยังติดลูกกรงเหล็กดัดหนาอีก"อุ้บ!"ซากุระเอามือกุมที่ท้ายทอยของตน"ดีนะเนี่ยที่คอไม่หัก"แรงระเบิดนั่นเกือบฆ่าเธอแล้ว 

ทางด้านซาสึเกะ

ในตอนนี้เค้ากำลังปรึกษากับโทบิโดยมีคารินร่วมด้วย โทบิเอ่ยถาม"ขังไว้แล้วนะซาสึเกะ"

"ดีแล้ว ถึงจะพังประตูมาได้แต่ก็มียามเฝ้านี่นา คงจะกันได้"

โทบิกำชับ"อืม ฝีมือเด็กนี่มันก็ใช่ย่อยระวังหน่อยก็ดี" เท่าที่เค้าดูจากการปะทะกันฝีมือของเด็กสาวคนนั้นช่างไม่ต่างจากผู้เป็นบิดาเลยสักนิด สิ่งที่เหมือนที่สุดก็คงจะเป็นดวงตาสีมรกตแสนงามแต่แฝงไว้ด้วยความแข็งแกร่ง ในวัยเด็กเค้าเองก็เคยเห็นฮารุโนะ ฮารุชิ ใช้ดาบคู่ต่อสู้กับศัตรู ในสนามรบเค้าดูสุขุมไร้ความปราณีต่อศัตรู และเป็นที่ชื่นชมแก่คนในหมู่บ้านแน่นอนผู้หญิงคนนั้นก็เหมือนกัน จะไม่ให้เธอชื่นชมได้ยังไง การที่มีพี่ชายที่มีความสามารถเก่งกาจขนาดนี้ 

โทบิเอ่ยขึ้น"ป่านนี้เด็กนั่นคงจะได้สติแล้ว ไปคุยกับเด็กนั่นสักหน่อยดีกว่า"

"ดี"

ทางด้านจูโกะที่ตอนนี้เริ่มเกิดอาการคลุ้มคลั่ง "นังนั่นคือเหยื่อ เหยื่อ...เหยื่อ"

ซายะเข้ามาถาม"เป็นอะไรรึเปล่าจูโกะ"

"คึคึคึคึคึคึคึ"เสียงหัวเราะอันชวนสยองทำเอาซุยเงสึและซายะต่างค่อยๆเดินถอยออกมาเพราะสังหรณ์ใจว่าจะต้องเกิดเรื่องแน่ๆ

"โครม!/ฮ่าๆๆๆๆๆแกต้องตาย"จูโกะก็คลุ้มคลั่งจริงๆ เค้าได้พังประตูเข้าไปในห้องขัง โชคดีที่ซากุระเบี่ยงตัวหลบได้ตามสัญชาตญาณ

นินจาแพทย์สาวคิด ...พวกคลุ้มคลั่งรึ...

จูโกะพุ่งเป้ามาที่ร่างบอบบางผมสีชมพูที่ตอนนี้ถอยไปตั้งหลักที่ริมผนังห้อง ไหวพริบของซากุระไวกว่าจึงสามารถเบี่ยงตัวหลบได้ทันอย่างหวุดหวิด ตอนนี้ซายะได้วิ่งไปขอความช่วยเหลือจากซาสึเกะแล้ว 

จูโกะพยายามจะโจมตีซ้ำแต่ครั้งนี้ซุยเงสึเอาดาบสะบัดเศียรของตนมากันไว้ก่อน"หลบไปเร็ว"

ซากุระรีบหลบไปอีกด้าน ด้วยเรี่ยวแรงที่มากกว่าทำให้นินจาน้ำโดนอัดจนร่างแทบแหลก"ฮ่าๆๆๆๆ"

หากแต่ยังไม่ทันที่จูโกะจะได้ซ้ำนินจาน้ำที่ล้ม นินจาแพทย์สาวก็รวบรวมจักระไว้ที่แขนขวาของตนแล้วใช้กันมือที่หุ้มเกราะของจูโกะไว้"อึก! เจอนี่หน่อย"เด็กสาวรวบรวมจักระไว้ที่มือซ้ายต่อยเสยคางนินจาผมส้มร่างยักษ์จนหงายโครม งานนี้ทำเอาซากุระต้องหอบ

เมื่อเห็นช่องโห่วของผนังที่โดนทำลายซากุระจึงวิ่งหนีทันที จูโกะที่ยังไม่หายคลุ้มคลั่งพยายามจะตามไป 

"ซุยเงสึ"เสียงของซายะดังขึ้นด้านหลังคือซาสึเกะ คารินและโทบิที่ตามมา

ซุยเงสึที่หมดสภาพเตือน"ยัยนั่นหนีไปแล้ว!"

โทบิเสนอ"พวกเธอตามเด็กนั่นไป ทางนี้ชั้นจัดการเอง!"

ซาสึเกะถามคาริน"คารินตอนนี้ซากุระอยู่ทางไหน"

"รอเดี๋ยว"นินจาผมแดงนิ่งอยู่ครู่"ทางเหนือไปห้ากิโล"

"ไปกัน"

ทางด้านซากุระ

ที่ตอนนี้วิ่งหนีสุดชีวิต วิ่งหนีจนลืมหายใจ เมื่อคิดว่ามาได้ไกลพอสมควรจึงพักหายใจที่ใต้ต้นไม้ใหญ่

เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น"เหมียว ไม่นึกว่าจะหนีมาได้ไกลขนาดนี้นะเนี่ย"

"ทามะ"เด็กสาวร้องอย่างยินดี

"พอเธอฝากนี่มาให้ แล้วเรารรรีบหนีกันเถอะ"ว่าจบเจ้าแมวผีก็ใช้หางหยิบถุงผ้าสีขาวที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กแต่บรรจุของเต็มส่งให้

ซากุระทำท่าจะรับแต่ก็นึกบางอย่างได้"ทามะแกช่วยส่งข่าวให้พ่อกับซึบารุซังได้มั้ย"

"อ้าว เธอไม่หนีแล้วเหรอ"

เด็กสาวพยักหน้าแล้วแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์"มีบางอย่างที่ต้องทำ"

"อะไรรึ บางอย่างที่ว่า"

"บางอย่างที่บอกแกตอนนี้ไม่ได้ อ้อ และก็ ตัดกำลังศัตรูน่ะ ขอบใจสำหรับของแต่ชั้นขอฝากแกไว้ก่อนนะ"

"ได้ๆ พอเธอต้องการเรียกใช้ ให้ตั้งจิตนึกถึงชั้นก็พอ"

"จ้ะ ขอบใจนะ อีกอย่าง"

"หือ?"

"ฝากบอกพ่อกับซึบารุซังด้วยว่าไม่ต้องห่วง"

"จัดไป ยัยหนู แล้วเจอกันนะ"

สองนายบ่าวแยกกันแล้วซากุระจึงวิ่ง วิ่งไปจนหมดแรงแล้วสลบที่เธอต้องทำแบบนี้ก็เพื่อให้สมจริงมากยิ่งขึ้น

ส่วนทามะก็เร่งกลับไปยังถ้ำลับด้วยความไว

ซาสึเกะ ซายะ คารินที่ไล่ตามซากุระอยู่นั้น เมื่อไม่เห็นร่องรอยซาสึเกะจึงหันมาถามคาริน"คารินตอนนี้"

"อีกไม่ไกลอยู่ข้างหน้านี่แหละ"

อุจิวะหนุ่งเร่งฝีเท้าไปทันทีพอมาถึงเค้าก็พบว่าร่างบางของนินจาสาวผมชมพูนั้นสลบไปแล้วตามเนื้อตัวมีรอยฟกช้ำพอสมควร ร่างสูงช้อนร่างบางมาไว้ในอ้อมแขนอย่างทะนุทะนอม"คงจะเหนื่อยสินะ ไม่ต้องห่วง ชั้นคนนี้จะปกป้องดูแลเธอเอง ซากุระ"

คารินที่ตามมาติดๆนั้นได้ยินและได้เห็นที่อุจิวะหนุ่มพูดทุกอย่าง ความริษยาในใจยิ่งเพิ่มพูลมากยิ่งขึ้น 

"เจอตัวแล้วเหรอ"เสียงของซายะที่ตามหลังมาเรียกสติของคารินและซาสึเกะไว้ได้

ซาสึเกะจึงสั่ง"กลับฐานกัน อ้อ ซายะเธอช่วยปฐมพยาบาลให้ผู้หญิงคนนี้ด้วย"

"ได้เลยคะ"

จากนั้นทั้งหมดก็กลับสู่ฐาน

 

 

มาอัพแล้วจ้าเม้นกันด้วยนะ จะได้มีแรงใจแต่งต่อ รักคนอ่านทุกคน^3^

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.6 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.3 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา