My angle คุณคือใครผมไม่รู้ รู้แค่ว่าผมรักคุณ!

-

วันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2557 เวลา 16.50 น.

  19 ตอน
  3 วิจารณ์
  4,343 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 2 ธันวาคม พ.ศ. 2557 17.09 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

8)

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

ตอนที่ 8

หลังจากที่คุณเจอโนโซมิเเล้ว ทำให้คุณหายคิดถึงโนโซมิเป็นปลิดทิ้งเลยล่ะ เพราะยังดีที่เห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรแม้เธอจะไม่เห็นก็ตามเถอะ 

คุณและคริสกลับมาที่ห้อง พอถึงห้องคริสถึงกับล้มตัวนอนลงบนโซฟาเลยล่ะ อาจจะเป็นเพราะเขาเหนื่อยก็ได้ 

"นายเหนื่อยหรอ"  คุณถามเขาด้วยความเป็นห่วง  "ไปพักเถอะ"

"ไม่เอาฉันจะพักตรงนี้ แล้วเธอจะทำไม"

"ปะ...เปล่าหนิ ฉันกะว่าจะทำอาหารน่ะ ^^;"

"วิญญาณทำอาหาร ฉันน่าจะไปรายการคนอวดผีเนอะ -0-"

"เปลี่ยนอารมณ์บ่อยเนอะ - -"

"พอเถอะ ไปพักเถอะ เดี๋ยวฉันทำเองดีกว่า"  คริสโบกมือไล่คุณ  "โทรศัพท์ฉันอยู่ในห้อง ใครโทรมาอย่ารับนะ ไปพักในห้องเถอะ"

"ถ้าฉันออกมาคงจจะไม่เห็นนายดูหนัง 18+ นะ"

"พูดบ้าอะไรของเธอ! ไปเลยไป"

"แค่นี้ก็ดุ -3-"

คุณพูดแบบงอนๆ แล้วปรี่เดินออกมาจากตรงนั้นทันที ให้ตายสิ! อารมณ์เขาเปลี่ยนบ่อยมาก จนคุณตามไม่ทันแล้วเนี่ย -_____-

คุณเดินออกมาจากตรงนั้นและเดินตรงไปที่ห้องของคริส เฮ้อ อยู่กับเขาก็แค่อยู่บ้านไม่ได้ทำอะไรเลยแถมน่าเบื่ออีกต่างหาก -^-

เผ้าตามหาเนิ่นนานเท่าไหร่~~ (เสียงโทรศัพท์ -.-)

คุณถึงกับตกใจเมื่อมีเสียงโทรศัพท์ของคริสดังขึ้น แหม่ เอาซะมุ้งมิ้งเลย -0-

คุณหยิบโทรศัพท์คริสขึ้นมาเเละมองไปที่หน้าจอ และก็เห็นเบอร์แปลกๆ ถ้าเบอร์จินก็ไม่ใช่เพราะจินน่าจะเป็นเพื่อนสนิทของคริส เเละเขาอาจจะต้องเมมเบอร์จินไว้สิ 

"เบอร์ใครวะเนี่ย"

คุณหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อที่จะกดรับสาย แต่ก็ต้องเอาวางลงเหมือนเดิมเมื่อคริสเปิดประตูเข้ามาเห็นพอดี

"เบอร์ใคร"

"ไม่รู้อ่ะ"  คุณส่ายหน้า  "ฉันเเค่เอาขึ้นมาดูเฉยๆนะว่าใครโทรมา -3-"

"อย่ารับละกัน"

"ทำไมอ่ะ?"

"เถอะน่า ออกมาได้เเล้ว เสร็จเเล้ว"

"นายทำอะไร"

"มาม่า"

"อืม สงสัยฉันคงเป็นมะเร็งตายรอบสองแน่ๆ -____-"

"จะกินไหม?"

"กิน -_____-"

 

#1 เดือนผ่านไป#

จนถึงตอนนี้คุณยังกลับร่างไม่ได้เลย เพราอะไรน่ะหรอ? ก็เพราะคริสไง! คุณเคยถามเขาว่า'เมื่อไหร่จะช่วยฉัน ฉันไม่อยากอยู่แบบเป็นวิญญาณอีกแล้ว เพราะมันเหงา -^-'  คุณเคยแบบนี้ไปจริงๆ แต่เขากลับทำเมินใส่ นี่เขาแกล้งคุณชัดๆ! ให้ตายเถอะโรบิ้น! -*-

"คริส..."  คุณหันไปเรียกคริสที่นั่งดูทีวีอยู่ข้างๆคุณ"เมื่อไหร่นายจะช่วยฉันอ่ะ -^-"

"ทำไม?! อยากกลับขนาดนั้นเลย"

"ฉันก็แค่ถาม...."

"หุบปากไปเถอะ! แล้วอย่าพูดเเบบนี้ให้ฉันได้ยิน"

"ทำไมนายต้องทำแบบนี้ด้วยอ่ะ นายไม่เข้าใจความรู้สึกฉันหรอก นี่ฉันไม่ใช่นักโทษนะ! ที่วันๆเอาแต่บังคับขู่เข็ญน่ะ!"

คุณตะคอกใส่เขาบ้าง เผื่อเขาอาจจะสำนึกกับสิ่งที่คุณพูด....

"เธอ..."

"พอกันที! ไอเรื่องรับผิดชอบที่นายขับรถชนฉันน่ะ ลืมๆมันไปซะนะ! ถ้านายไม่อยากช่วยฉันจะไปหาคนช่วยเอง!"  ว่าแล้วคุณก็เดินออกมาจากห้องนั้นทันที แถมปิดประตูดังปั้งอีกต่างหาก ที่คุณพูดอย่างนั้นไปก็เพราะอารมณ์ชั่ววูบเท่านั้น....

คุณเดินออกมาหน้าคอนโดที่คริสอยู่ และคุณก็ไปหยุดอยู่ที่ทางม้าลายข้ามถนน คุณยังไม่ข้ามแต่กลับกรี๊ดออกมาแทน - - 

"ไอบ้าาาาาา ! >0<"  คุณตะโกนออกมาดังมาก ทำให้คนแถวนั้นมอง แต่มองทะลุคุณไปซะงั้น เพราะพวกเขามองไม่เห็นคุณไง -.-  "มองอะไร?! ฉันเป็นผีโว้ยยยยย ไม่ใช่คนน มองไม่เห็นฉันหรอกกก!"

และพวกเขาก็ยังไม่หยุดมอง คนแถวนั้นพยายามหาที่มาของเสียงแต่ก็หาไม่พบ

"กะ...แกเสียงใครวะ ?"

"มะ...ไม่รู้หว่ะ ปะ...ไปเถอะ"

"โอ๊ย อากาศมันก็ไม่ได้หนาว จะพูดติดอ่างทำไม!"

"กรี๊ดดดด ทางม้าลายพูดได้! ><"  เด็กสองคนที่เดินคุยกันมาต้องตกใจเพราะคำด่าของคุณ แหม่ ใครมันจะไม่วิ่งหนีกับบ้างวะ -?- 

ด้วยความโมโหทำให้คุณเดินข้ามถนนทันที!

"กรี๊ดดดดดดด!"

และก็อย่างที่คิด! มีรถกระบะคันหนึ่งวิ่งด้วยความเร็วสูง ชนคุณเข้าอย่างจัง...

หรือประวัติศาสตร์ซ้ำรอยนั่นแหละ...

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา