แฝดริษยา

9.4

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 02.51 น.

  62 ตอน
  931 วิจารณ์
  66.29K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 23.55 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

50) 50 ถึงเวลาที่ต้องไป1

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“พี่ป๊อป ไปพักเถอะค่ะเดี๋ยวเฟย์อยู่ตรงนี้ต่อเอง”เฟย์เดินมาหาป๊อปปี้ที่นั่งเหม่อหน้าโลงศพของไม่

ยอมพูดจากับใครตั้งแต่เกิดเรื่อง

 

 

 

 

 

 

 

“ฟางทานอะไรหน่อยสิเดี๋ยวลูกหิวนะ”เขื่อนเอาข้าวต้มมาให้ฟางที่นั่งซึมอยู่ไม่ไกลจากป๊อปปี้ แต่

ไม่มีท่าทางตอบสนองของฟางเลยก็สบตากับเฟย์ที่กลุ้มกับท่าทางของป๊อปปี้เช่นกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

“เด็กๆไปหน้างานเถอะ เดี๋ยวพ่อกับแม่จัดการคู่นี้เอง”ธีร์และกานดามองป๊อปปี้และฟางก็พูดกับ

เขื่อนและเฟย์

 

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อป เดี๋ยววันนี้แม่ของเราก็จะมาแล้วนะ ไปพักเถอะจ้ะแม่อยู่ทางนี้เอง”กานดาเดินเอื้อมมือไปจับ

มือป๊อปปี้แล้วพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

“ใจหายนะครับแม่ ผมเสียใจแทบไม่เป็นผู้เป็นคนแล้วครั้งนึงเพราะคิดว่าฝ้ายยังไม่ตาย แล้วพอผม

ได้เจอฝ้ายอีกครั้ง ผมดีใจและตั้งใจจะพาฝ้ายกลับมาหาพ่อกับแม่แต่แลวก็เหมือนฟ้าผ่าลงที่ผม

มันเหมือนกับตั้งตัวไม่ทันเลยด้วยซ้ำ”ป๊อปปี้พูด

 

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรป๊อป ไม่ต้องร้องนะ ถือซะว่าฝ้ายเค้าทำบุญกับพวกเรามาเพียงแค่เท่านี้ พ่อกับแม่ไม่

เป็นไรจ้ะ”กานดาพูดก่อนน้ำตาจะไหลออกมาแล้วกอดกับป๊อปปี้ที่ตอนนี้เขาเองก็อ่อนแอเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฟาง ทานข้าวบ้างเถอะนะลูก ไม่ทานอะไรเลยแบบนี้เดี๋ยวก็จะป่วยเอานะ”นายธีร์พูดแล้วมองชาม

ข้าวต้มที่เขื่อนเอามาให้ปรากฏว่าฟางไม่แตกมันเลยสักนิด

 

 

 

 

 

 

 

 

“ความจริงในโลงนั่นน่ะเป็นฟางนะคะ ไม่น่าเป็นยัยฝ้ายเลย”ฟางพูดเศร้าๆ

 

 

 

 

 

 

 

“อย่าพูดอย่างนั้น ถ้าเป็นเราพ่อก็เสียใจเหมือนกันนั่นล่ะ พ่ออยากะบอกว่าพ่อขอโทษที่อาจจะ

ทำให้เราเข้าผิดคิดว่าพ่อไม่รัก แต่ความจริงพ่อรักเรานะฟาง รักไม่แพ้ฝ้ายเลย”นายธีร์พูดทำให้

ฟางน้ำตาไหลออกมาก่อนจะกอดพ่อแน่น

 

 

 

 

 

 

 

 

“ทานข้าวเถอะนะลูกเดี๋ยวพ่อป้อน”นายธีร์พูดก่อนจะเป็นคนป้อนข้าวให้ฟางทานเองกับมือ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบคุณค่ะ”ฟางที่ทานข้าวเสร็จก็มาเอาน้ำเพื่อจะทานยาบำรุงครรภ์ก็รับน้ำมาจากแม่บ้านแล้วเดิน

มานั่งคนเดียว

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวจะไปไหนน่ะ”ฟางที่เอาแต่นั่งเศร้าก็ลุกหนีเมื่อป๊อปปี้มานั่งด้วยจนชายหนุ่มรีบรั้งฟางไว้

 

 

 

 

 

 

 

“ชั้นก็ห่างนายไว้ไง อยู่ห่างๆกันไว้ดีที่สุด”ฟางพูดสั้นๆทำให้ป๊อปปี้รู้สึกหงุดหงิด

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ กลัวว่าโทโมะกับเขื่อนจะเข้าใจผิดล่ะสิ”ป๊อปปี้พูดแล้วขยับตัวเข้าใกล้ฟางไม่ยอมห่าง

 

 

 

 

 

 

 

“ก็แล้วนายจะคิดแล้วกัน แต่ตอนนี้ชั้นว่าเราไม่ควรจะอยู่ใกล้กันแบบนี้ นี่มันงานศพของฝ้าย

นะ”ฟางพูดแล้วเศร้า

 

 

 

 

 

 

 

“นั่นสิ ต่อไปนี้ชั้นต้องอยู่ยอมรับความจริงในวันที่ไม่มีฝ้ายให้ได้สินะ”ป๊อปปี้นึกถึงเรื่องฝ้ายก็ซึมลง

ไป

 

 

 

 

 

 

“นายคงจะรักฝ้ายมากสินะ ต่อไปนี้นายต้องอยู่ให้ได้ เข้มแข็งมากๆเพื่อจะได้ดูแลกิจการของยัย

ฝ้ายซะ”ฟางพูด

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ทำอย่างกับตัวเองจะลาไปไหนซะอย่างงั้นน่ะ นี่อย่าบอกนะว่าเธอจะหนีพ่อของเธอไปน่ะ”ป๊อปปี้

รีบพูด

 

 

 

 

 

 

 

“ก็ถ้าสมมุติว่าไม่มีอะไรแล้วชั้นก็กลับไปทำงานของชั้นที่สาขาอเมริกาตามเดิมสิ ก่อเรื่องที่นี่มา

มาก ไม่มีใครอยากให้ชั้นอยู่ ที่นี่หรอก”ฟางพูด

 

 

 

 

 

 

 

“คิดไปเองทั้งนั้นว่าไม่มีใครอยากให้อยู่ เอ่อ ชั้นหมายถึงพ่อเธอไง เค้าอยากให้เธออยู่ที่นี่นะ ท่าน

เตรียมพินัยอีกส่วนที่ยกให้เธอนิ ไหนจะหุ้นส่วนของรีสอร์ตนี้ ท่านน่ะแก่ตัวมากแล้วนะ ไม่คิดจะอยู่

ดูแลท่านชดเชยในวันที่ไม่ได้อยู่ ด้วยกันเลยรึไง”ป๊อปปี้โวยวายก่อนจะรีบเปลี่ยนทันควันว่าคนที่

อยากให้อยู่คือพ่อของเธอ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ถ้าเรื่องนั้นชั้นขอคิดไว้ก่อนแล้วกัน เพราะว่าทางบริษัทที่โน่นก็ตามตัวให้กลับมาทำงานด้วย

สิ”ฟางโกหก

 

 

 

 

 

 

 

 

“เอ่อ แล้วเรื่องที่ชั้นเคยทำร้ายเธอ ชั้นขอโทษกับสิ่งที่ชั้นไม่รู้แล้วก็ทำเรื่องเลวร้ายกับเธอ”ป๊อปีป้

นิ่งสักพักก่อนจะพูดต่อ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ช่างเถอะ ถือว่ามันคือกรรมของชั้นที่ชั้นเคยคิดร้ายกับทุกคนที่นี่แล้วกัน”ฟางพูดก่อนจะรีบลุกขึ้น

แต่แล้วก็เซล้มจนป๊อปปี้ต้องรีบประคอง

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปปี้”ป๊อปปี้และฟางที่สบตากันอยู่นั้นคุณหญิงเตือนใจก็เรียกลูกชายทันที

 

 

 

 

 

 

 

“แม่ครับ มาตั้งแต่เมื่อไหร่ เดี๋ยวผมพาเข้าไปในงาน”ป๊อปปี้พูดก่อนจะพาคุณหญิงเข้าไปข้างใน

โดยที่ฟางรู้สึกได้ถึงสายตาไม่เป็นมิตรของแม่ป๊อปปี้เลย

 

 

 

 

 

 

 

“อ้าว มาแล้วหรอไปไหว้ฝ้ายก่อนสิ”ฟางยิ้มให้แก้วและโทโมะที่เข้ามาแล้วเดินนำทั้งคู่มาหาฝ้าย

โดยที่ฟางแอบสบตากับป๊อปปี้ที่นั่งตรงข้ามนิ่ง แต่แล้วป๊อปปี้ก็ถูกคุณหญิงดึงให้ไปทางอื่น จน

แทยไม่ได้พูดอะไรกันอีกจนงานเลิก คุณหญิงก็ลากป๊อปปี้ออกไปทานข้าวด้วยกันด้านนอก

 

 

 

 

 

 

 

 

“วันนี้แล้วสินะที่พี่จะต้องจากกับเราตลอดไป”ฟางมองดอกไม้จันทน์ในมือแล้วพูดเศร้าๆเมื่อถือวัน

เผาของฝ้าย

 

 

 

 

 

 

 

 

“มายืนตากแดดอะไรตรงนี้คนเดียว เดี๋ยวเป็นลมหรอกยิ่งกำลังท้องกำลังไส้”เขื่อนเดินมายืนข้าง

ฟางแล้วพูด

 

 

 

 

 

 

“ไม่เป็นไรหรอกน่า ลูกชั้นแข็งแรงจะตาย อยู่ตรงนี้ได้มองเห็นฝ้ายชัดดีออก”ฟางพูดเศร้าๆ

 

 

 

 

 

 

 

“เธอต้องเข้มแข็งไว้ให้มากนะ ถือซะว่าอยู่เพื่อฝ้ายที่เอาตัวเองปกป้องเธอกับลุกในท้องนะ”เขื่อน

ให้กำลังใจ

 

 

 

 

 

 

 

“เขื่อน เฟย์เรียกน่ะ”ป๊อปปี้ที่เห็นฟางและเขื่อนยืนข้างกันก็รีบเอาตัวเองมาเบียดแทรกระหว่างทั้งคู่

ก่อนจะไล่เขื่อนไป

 

 

 

 

 

 

 

“หึงก็บอกว่าหึงสิเพื่อน”เขื่อนมองท่าทางของป๊อปปี้ก็ยิ้มก่อนจะกระซิบข้างหูแล้วเดินไป

 

 

 

 

 

 

 

“ยืนอยู่ตรงนี้มันกลางแดดเข้าไปข้างในสิ เป็นอะไรไปเข้าพ่อเธอจะเสียใจนะ”ป๊อปปี้พูดแล้วรีบจับ

มือฟางเดินเข้าไปในร่ม

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ชั้นไม่ใช่เด็กอมมือนะ ไม่ต้องมาดูแลประคบประหงมชั้นมากขนาดนี้หรอกน่า”ฟางรีบพูดเมื่อเห็น

ป๊อปปี้ตามติดเธอแจไม่ยอมให้เธอไปหาทั้งเขื่อนหรือไปนั่งคุยกับโทโมะที่นั่งกับแก้วเลย

 

 

 

 

 

 

 

“เธอเป็นพี่สาวฝ้าย เอน่ต้องคอยรับแขกอยู่กับชั้น คอยดูแล จะไปที่อื่นได้ยังไง มานี่เลย”ป๊อปปี้รีบ

ดุก่อนจะรีบดึงฟางไปจัดการโน่นนี่อยู่ด้วยกัน2คนแล้วนั่งทานข้าวข้างๆกัน จนทำให้ฟางเผลอยิ้ม

ออกมาได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอบใจ”เมื่อถึงเวลาวางดอกไม้จันทน์ฟางที่ขึ้นเอาดอกไม้ไปวางเริ่มมีอาการหน้ามืดแพ้ท้องจะ

เป็นลมป๊อปปี้รีบประคองไว้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ในงานศพน้องตัวเองแท้ๆยังอ่อยไม่เลือก”คุณหญิงมองฟางแล้วว่าทำให้ฟางรีบผละจากป๊อปปี้

แล้วเดินไปทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่จะรีบเดินไปไหนน่ะ ไม่มีใครเค้าสอนหรอว่าต่หน้าผู้ใหญ่น่ะให้นอบน้อม”คุณหญิงเดินตามฟาง

มาที่ลับตาก็ว่า

 

 

 

 

 

 

“งั้นฟางก็โทษคุณหญิงด้วยแล้วกันค่ะ พอดีว่าเมื่อกี้ฟางไม่ค่อยสบาย”ฟางพูดแล้วพลางสูดยาดม

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จะไม่สบายหรือจะมารยายังไงไม่ต้องมาบอก เพราะชั้นไม่อยากรับรู้เรื่องของเธอหรอก ที่ชั้นเดิน

ตามเธอมาในวันนี้น่ะ เพราะชั้นอยากจะมาบอกไว้ว่า ถึงแม้จะไม่มีน้องสาวเธอแล้ว ใช่ว่าเธอจะใช้

มารยาคิดจะจับลูกชายชั้นนะ ถึงแม้ว่าลูกชายชั้นจะต้องอยู่ดูแลมรดกที่นี่ก็จริงแต่อย่าคิดว่าชั้นไม่รู้

นิสัยแท้ๆของเธอ ว่าเธอน่ะอยากจะได้ลุกชายชั้นจนตัวสั่นถึงขั้นกับลดตัวอ่อยลูกชายชั้น ชั้นขอสั่ง

ห้ามเอาไว้เลยนะว่าอย่ามายุ่งกับป๊อปปี้คนอย่างเธอมันไม่คู่ควร เธอกับเข้ามันคนละชั้นกัน ป๊อปปี้

เค้ากำลังจะแต่งงานใหม่กับคนที่คู่ควรคือหนุแก้ว จำเอาไว้”คุณหญิงพูดก่อนจะเดินไป

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฟาง เป็นยังไงบ้าง”โทโมะและแก้วที่เดินมาได้ยินเข้าก็รีบเข้าไปหาฟางทันที

 

 

 

 

 

 

“จริงสิ ตอนนี้ชั้นคบกับโทโมะแล้ว ชั้นยังไม่ได้บอกให้พ่อแม่รู้เลย”แก้วพูดเมื่อนึกขึ้นได้

 

 

 

 

 

 

 

 

“ช่างเถอะ ไม่เป็นไร แม่เค้าก็คงจะหวงลูกชายอย่างงั้นล่ะ”ฟางพูดแล้วฝืนยิ้มทำเป็นไม่สนใจกับคำ

พูดคุณหญิงเมื่อกี้

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เธอไม่เป็นอะไรแน่นะฟาง”โทโมะที่สังเกตเห็นว่าฟางนั้นซึมลงไปก็เดินไปตบไหล่ทันที

 

 

 

 

 

 

 

“บ้าจริง น้ำตาไหลออกมาได้ยังไงเนี่ย เดี๋ยวชั้นมานะว่าจะไปกินยา”ฟางปาดน้ำตาที่ไหลออกมา

ก่อนจะทำทียิ้มแย้มแล้วรีบเดินหนีออกไปจากบริเวณนั้นทันที

 

 

 

 

 

 

“นี่มัน’เมื่อฟางเดินไปโทโมะและแก้วก็สังเกตเห็นซองยาที่หล่นก็ตกใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮึก ฮือๆ”ฟางที่รู้สึกอ่อนแอกับคำพูดของคุณหญิงก็หลบมานั่งร้องไห้คนเดียวก็ชะงักเมื่อเห็นคน

เดินมาตรงที่ของเธอ

 

 

 

 

 

 

 

“แม่มีอะไรรึเปล่าครับถึงได้เรียกผมออกมาคุยตรงนี้”ป๊อปปี้แปลกใจเมื่อถูกแม่ของตัวเองลากออก

มาคุยด้านนอก

 

 

 

 

 

 

 

“แม่เห็นท่าทางของนังแฝดพี่นั่นแล้วแม่รู้ว่าแม่นั่นคิดอะไรกับเรา เราน่ะก็เหมือนกัน อยู่ห่างแม่นั่น

ซะบ้างอย่าลืมสิว่าเราน่ะมีแก้วเป็นว่าที่คู่หมั้นนะ ไม่ใช่นังนั่น”คุณหญิงเตือนใจเปิดประเด็นว่า

ลูกชายทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

“แต่ถ้าบางทีผมทำร้ายฟางไว้มากแล้วผมอยากจะชดใช้”ป๊อปปี้ยิ่งก่อนจะพูด แต่กลับถูกคุณหญิงตี

ไปทีนึง

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อป เรื่องของผู้หญิงบ้านนี้แม่ขอให้พอได้แล้ว แต่ล่ะคนน่ะดีๆทั้งนั้นเมียเราที่ตายไปก็ถูกจับใส่

ตะกร้าล้างน้ำมากี่รอบก็ไม่รู้ ส่วนนังคนพี่ก็ใช้มารยายั่วเรา ไม่รู้ว่าผ่านผู้ชายมากี่คน แม่ไม่ยอมและ

แม่ก็รับไม่ได้ถ้าจะมีลูกสะใภ้จากบ้านนี้มาอีก ถ้าป๊อปยังจะดึงดันที่จะไปยุ่งกับฟางล่ะก็ เราขาดกัน

และมรดกทุกอย่างแม่จะบริจาคให้การกุศล”คุณหญิงเตือนใจพูด

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เราทำให้ป๊อปปี้เดือดร้อนขาดนี้เลยหรอ”ฟางตกใจไม่คิดว่าคุณหญิงจะบื่นคำขาดกับป๊อปปี้แบบ

นี้

 

 

 

 

 

 

ลำพังคนนึงก็ปากเเข็งอยู่แล้ว ยังจะมีอุปสรรคชิ้นโตแบบนี้อีก

 

 

 

งานนี้ สิ่งที่รีดเดอร์คิดใกล้ะเป็นจริงแล้วล่ะ หึๆ ใกล้จบละข้าาา

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา