แฝดริษยา

9.4

เขียนโดย Chapond

วันที่ 7 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 02.51 น.

  62 ตอน
  931 วิจารณ์
  110.67K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 23.55 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

59) 59 ผิดเองที่รู้ตัวช้า

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ยังไม่พอใจเธออีกหรอนี่ป๊อปปี้เค้าบอกรักเธอไปแล้วนะ เธอจะเอาอะไรอีก”แก้วโวยวายเมื่อ

ป๊อปปี้ออกไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ก็ไม่เอาอะไรทั้งนั้น ก็แค่ไม่อยากให้เข้าอยู่ที่นี่ ไม่ต้องการให้ป๊อปปี้มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตชั้น”ฟาง

นิ่งก่อนจะพูดออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ๋อหรอ งั้นมานี่เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยแล้วล่ะ”เขื่อนพูดก่อนจะกระชากฟางไปคุยกัน2คน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เห้ย ปล่อยอาฉิงเดี๋ยวนี้นะ”เต้ยที่เห็นเขื่อนพาฟางออกไปก็โวยวายแล้วจะเข้าไปตาม

 

 

 

 

 

 

 

 

“ขอร้องล่ะเต้ย ชั้นรู้ว่านายหวงอาฉิง แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป อาฉิงไม่ใช่อาฉิงที่ตัวคน

เดียว เค้ามีลูกมีสามีแล้วนะ และนี่มันคือเรื่องที่พวกเค้าต้องเคลียร์กันและนายก็ไม่ควรเข้าไป

ยุ่ง”เวฟพูดและรั้งเต้ยเอาไว้

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เขื่อนปล่อยนะ ถึงจะลากชั้นมาก็ไม่สามารถทำให้ชั้นเปลี่ยนใจไม่แต่งงานกับเต้ยหรอกนะ”ฟาง

ว่าเมื่อออกมากับเขื่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ใช่ชั้นรู้ว่าแค่คำพูดของชั้นมันก็อาจทำให้เธอเปลี่ยนใจได้หรอก แต่ชั้นอยากจะมาพูดกับเธอ ว่า

สิ่งที่เธอกำลังทำถูกเนี่ย มันออกมากหัวใจของเธอแล้วจริงหรอ”เขื่อนพูดหลังจากที่สังเกตท่าทาง

ของฟางตอนป๊อปปี้บอกรัก

 

 

 

 

 

 

 

“ใช่ มันมาจากความรู้สึกของชั้น เพราะชั้นรู้สึกว่าป๊อปปี้น่ะทำไปเพราะอยากเอาชนะชั้น”ฟางพูด

 

 

 

 

 

 

 

“อ๋อ หรอ งั้นเธอก็คิดเอาซะใหม่นะ เพราะตั้งแต่เธอจากไป พี่ป๊อปเค้าก็ถูกแม่เค้าสั่งไปเวียดนาม

แถมยังถูกคนของแม่เค้ากีดกันไม่ให้พวกเราตามหาตัวเธอเจอ แต่เธอรู้มั้ยว่านั่นก็ไม่ทำให้พี่ป๊อปละ

ความพยายามพวกนี้เลย เค้ารอแค่เธอนะ และคำบอกรักที่พี่ป๊อปพึ่งบอกเธอเมื่อกี้มันคือความรู้สึก

ที่แท้จริง ไม่มีการอยากเอาขนะหรือประชดกันอีกแล้ว”แก้วเดินเข้ามาว่าฟางอย่างเหลืออด

 

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วเธอล่ะฟาง ยอมรับหัวตัวเองรึยัง”โทโมะพูดแล้วมองที่ฟาง

 

 

 

 

 

 

 

 

“ช่างเถอะ ถึงจะถามอีกกี่ครั้งฟางเค้าก็ไม่มีวันจะใจอ่อนอยู่แล้วนี่ เค้าอยากจะเริ่มชีวิตใหม่ที่นี่ ส่วน

พวกเราก็กลับเขาใหญ่กันเถอะ”แก้วพูดตัดบทก่อนจะลากเขื่อนและโทโมะไปเก็บข้าวของทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“จะว่าไปลูกของเธอก็หน้าเหมือนพ่อเค้านะอาฉิง ไม่สิ ฟาง”เวนดี้อุ้มเฟิร์สเดินออกมาจากที่ซ่อน

แล้วพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เธอพาเฟิร์สมาอยู่ที่นี่นานแล้วรึยังน่ะเวนดี้”ฟางตกใจที่เห็นเวนดี้เดินออกมาจากที่ซ่อน

 

 

 

 

 

 

 

 

“ก็นานพอที่ได้ยินเรื่องทุกอย่างแล้วปะติดปะต่อได้น่ะสิ เอาเป็นว่าชั้นจะไม่พูดอะไรมากนะฟาง

เพราะชั้นไม่รู้ว่าในอดีตคนที่ชื่อป๊อปปี้เค้าทำร้ายเธอมามากเพียงใด แต่เมื่อกี้ที่ชั้นเห็นเค้าก้มลง

คุกเข่าแล้วบอกรักเธอมันทำให้ชั้นเชื่อว่าเค้าพูดความจริง เค้ารักเธอฟาง เค้ารักเธอกับลุกมากเค้า

พร้อมที่จะดูแลและรับผิดชอบสิ่งที่เค้าเคยทำพลาดไป ก็เหลือแค่เธอล่ะว่าเธออยากจะให้อภัยเค้ารึ

เปล่าเพราะสิ่งที่เธอบอกว่าเธอจะเริ่มต้นใหม่กับเต้ยนั่นก็เจ็บพออยู่แล้ว แต่เธอกลับบอกเค้าว่าเธอ

จะไม่ต้องการให้เค้ามายุ่กับชีวิตใหม่และลูกของเธอมันไม่เกินไปหน่อบหรอ”เวนดี้พูดขึ้นจากที่สรุป

เรื่องราวได้

 

 

 

 

 

 

 

“เธอไม่รู้อะไร เค้าเป็นคนสร้างตราบาปไว้กับชั้น ทั้งๆที่เค้ารักน้องสาวฝาแฝดของชั้นและมีเธอเป็น

เมีย ตอนที่ยยัยฝ้ายตายเค้ายังพร่ำบอกว่าเค้ารักฝ้ายไม่ใช่ชั้น ชั้นเลยแน่ใจว่าถ้าเค้าพาชั้นกลับไป

ก็คงจะให้ชั้นเป็นแค่เงาของน้องชั้นเท่านั้นล่ะ เพราะสิ่งที่เค้าทำคือการจะเอาชนะ ไม่ใช่ความรัก

ป๊อปปี้รักฝ้าย”ฟางพูดแล้วจู่ๆน้ำตาก็ไหลโดยไม่มีสาเหตุ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปปี้อาจจะบอกรักฝ้ายในอดีตแต่ปัจจุบันเค้ารักเธอและเธอเองก็รักเค้าด้วยฟาง”เวนดี้พูด

 

 

 

 

 

 

 

“ไม่จริงฟางไม่ได้รักมัน ฟางเค้ารักชั้นเรากำลังจะแต่งงานกัน”เต้ยที่เดินเข้ามาหาฟาง็รีบว่าทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

“แต่สามีเค้ามาตามขนาดนี้แล้วนายยังจะดันทุรังอีกหรอวะเต้ย”เวฟเริ่มพูดขึ้นเมื่อเห็นเต้ยไม่ยอม

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วไง นั่นมันคืออดีตที่เจ็บปวดของฟาง ฟางอยากจะลืมมันเลยหนีมาแล้วเจอพวกเรา ถ้าฟาง

อยากจะคืนดีกัยมันก็คืนดี ไปนานแล้วไม่ตอบรับคำขอแต่งงานที่ชั้นฟางหรอก หมอนั่น่ะหลอกตัว

เอง”เต้ยรีบพูด

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฮัลโหลครับคุณเขื่อน อะไรนะคุณป๊อปรถคว่ำ”ก่อนที่จะมีใครว่าอะไรเวฟก็รับสายจากเขื่อนแล้ว

พูดอย่างตกใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นทำไมป๊อปปี้ถึงเป็นแบบนี้”ฟางที่รีบมาที่โรงพยาบาลในตัวเมืองบนดอยก็รีบถาม

 

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปปี้เค้าเสียใจมากทำให้ขับรถไม่ทันดูรถตู้ที่ขับขึ้นดอยมาทำให้เสียหลักคว่ำแล้วตกเขาโชคดีที่

ป๊อปปี้เด้งออกมาจากรถ ได้ก่นที่รถจะระเบิด แต่อาการตอนนี้ก็สาหัสอยู่ไม่รู้จะรอดมั้ย”โทโมะพูด

แล้วกอดปลอบแก้วที่ร้องไห้หนัก

 

 

 

 

 

 

 

“รีบตามรถจากข้างล่างขึ้นมาด่วน ตอนนี้คนไข้เสียเลือดมากไม่อย่างงั้นะไม่รอด”หมอรีบวิ่งออกมา

จากห้องฉุกเฉินแล้วสั่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“หมอคะ เลือดชั้นค่ะ เอาเลือดชั้นให้เค้าเลือดชั้นให้ได้กับทุกกรุ๊ป”ฟางรีบพูดก่นะรีบวิ่งตามพยา

บาลเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันทีโดยที่ไม่ฟังคำทัดทานของใคร

 

 

 

 

 

 

“หมอคะ ตอนนี้รถจากข้างล่างขึ้นมารับตัวแล้วค่ะ เราต้องรีบย้ายคนป่วยไปด่วนเลยนะคะไม่อย่าง

งั้นคนไข้จะไม่รอด”พยาบาลที่วิ่งมาแจ้งให้หมอทราบว่ารถพยาบาลจากข้างล่างขึ้นมาแล้วหมอก็รีบ

เข็นเตียงคนไข้ของป๊อปปี้และเตียงคนไข้ของฟางขึ้นรถไปด้วยกันโดยที่สายยางให้เลือดของฟาง

เชื่อมกับป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

 

 

“นายจะต้องไม่เป็นอะไรนะป๊อปปี้”ฟางน้ำตาไหลออกมาเมื่อเห็นป๊อปปี้ที่ไม่ได้สติใช้เครื่องช่วย

หายใจพยุงชีวิตของเขาและทางซ้ายก็มีสายยางที่เชื่อมต่อกับสายยางของเธอ ป๊อปปี้เป็นแบบนี้

เพราะเธอ เธอทำร้ายเขางั้นสินะ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ป๊อปปี้”ฟางที่ปรือตามองป๊อปปี้อีกครั้งแล้วเรียกชื่อออกมาก่อนที่สติทุกอย่างจะดับวูบไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฟาง ฟางฟื้นแล้ว”เต้ยยิ้มเมื่อเห็นว่าฟางฟื้นขึ้นมาก่อนจะรีบประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ฟางเป็นอะไรไปคะ”ฟางที่ลืมตามองไปรอบๆพบว่าตัวเองนอนอยู่ที่โรงพยาบาลในจังหวัดก็ถาม

 

 

 

 

 

 

 

“เธอหน้ามืดไงฟางตอนที่ให้เลือดพี่ป๊อป เธอก็เลยเป็นลมตอนนี้ปลดภัยแล้วนะ”แก้วพูด

 

 

 

 

 

 

 

“แล้วนี่ป๊อปปี้ล่ะ ป๊อปปี้เป็นยังไงบ้าง ฟื้นแล้วรึยัง”ฟางรีบถามถึงป๊อปปี้อย่างร้อนรนทำให้เต้ยชะงัก

 

 

 

 

 

 

 

“อยู่ห้องข้างๆตอนนี้ป๊อปปี้ยังไม่ฟื้นเลย เดี๋ยวสักพักพวกที่เขาใหญ่ก็จะขึ้นมาแล้วล่ะ อ้าวฟางจะไป

ไหนน่ะฟาง”เขื่อนพูดก่อนจะตกใจเมื่อเห็นฟางหุนหันรีบลุกขึ้นออกไปหาป๊อปปี้ที่นอนอยู่อีกห้อง

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่เธอลุกมาทำไมเดี๋ยวก็เป็นอะไรไปอีกหรอก”เฟย์ตกเมื่อฟางเข้ามาในห้องสภาพยังสวมชุดคนไข้

อยู่เลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“มันคือความผิดชั้นเอง”เมื่อฟางเห็นป๊อปปี้ที่ยังไม่ได้สติและใช้เครื่องช่วยหายใจก็พูดออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

“มันก็แน่นอนอยู่แล้วล่ะ ที่ลูกชั้นเป็นแบบนี้เพราะมันคือความผิดของเธอ”คุณหญิงเตือนใจเดินเข้า

มาว่าฟางก่อนท่ะตบหน้าฟางหัน

 

 

 

 

 

 

 

“นี่คุณป้ามันะมากไปแล้วนะคุณมาตบคู่หมั้นผมทำไม”เต้ยรีบเข้าไปประคองและปกป้องฟาง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ๋อ นี่หาคนเกาะคนใหม่แล้วหรอ ดีงั้นก็ช่วยเลิกยุ่งกับลูกชายชั้นด้วย เพราะที่เค้ามาที่นี่แล้วต้อง

มาเจอเรื่องร้ายๆแบบนี้ก็เพราะเธอ ชั้นมีลูกชายแค่คนเดียวถ้าเค้าเป็นอะไรไป ชั้นไม่เอาเธอไว้

แน่”คุณหญิงรีบว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่ไงครับเฟิร์สพ่อของเรา”เวนดี้ที่อุ้มเฟิร์สเดินมาที่ห้องก็พูดขึ้นเฟิร์สที่อยู่ข้างป๊อปปี้เอื้อมมือไป

แตะมือของป๊อปปี้เบาๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“เดี๋ยวค่ะทุกคน พี่ป๊อปรู้สึกตัวแล้ว”แก้วเห็นมือของป๊อปปี้เริ่มกระตุกหลังากเฟิร์สแตะมือก็รีบเรียก

หมอทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ฟางป๊อปปี้เป็นยังไงบ้าง”นายธีร์และกานดาที่ขึ้นเครื่องตามมาทีหลังก็รีบถามฟางที่รอกับทุกคน

หน้าห้องป๊อปปี้

 

 

 

 

 

 

 

“ตอนนี้ฟื้นแล้วค่ะแต่ต้องให้หมอเช้คดูอาการของป๊อปปี้ก่อน”ฟางพูดก่อนจะถูกพ่อของเธอกอด

แน่น

 

 

 

 

 

 

 

“กลับบ้านกับเรานะฟาง อย่าหนีไปไหนอีกได้มั้ย”นายธีร์ขอร้องก่อนจะร้องไห้ออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

“พ่ออย่าร้องไห้ ฟางเองที่ต้องขอโทษพ่อกับเรื่องที่หนีออกมาแบบนี้ ฟางขอโทษค่ะ”ฟางร้องไห้

ออกมาแล้วกอดพ่อแน่น

 

 

 

 

 

 

 

 

“นี่สินะลูกของหนูฟาง น่ารักน่าชังจังเลย”กานดามองเฟิร์สที่ถูกเฟย์อุ้มไปเล่นด้วยความเอ็นดู

 

 

 

 

 

 

 

“หลังจากป๊อปปี้ออกจกโรงพยาบาลชั้นจะพาลูกชั้นกลับบ้าน แล้วเราก็เลิกติดต่อกันสักที”คุณหญิง

รีบว่า

 

 

 

 

 

 

“ก็ดีครับ ผมจะได้มั่ใจว่าไม่มีใครมายุ่งหรือตามตอแยทำร้ายคู่หมั้นผมอีกและเราก็จะแต่งงานกันสัก

ที”เต้ยรีบว่า

 

 

 

 

 

 

 

“นี่มันไม่มากไปหน่อยหรอ เห็นๆกันอยู่ว่าเฟิร์สเป็นลูกของใครนายยังจะพรากลูกพรากพ่อไป

อีก”แก้วรีบว่า

 

 

 

 

 

 

 

“ใช่ลูกของป๊อปปี้จริงๆรึเปล่าก็ไม่รู้หนูแก้ว เผลอๆอาจจะเป็นลูกผู้ชายคนนี้ไม่งั้นคงไม่แต่งงานด้วย

หรอก”คุณหญิงรีบว่า

 

 

 

 

 

 

“โอ้ย พอก่อนเถอะครับอย่าพึ่ทะเลาะกันเลยที่นี่โรงพยาบาลนะครับ ตอนนี้หมอก็ออกมาแล้ว”โท

โมะรีบห้ามทุกคน

 

 

 

 

 

“หมอคะ ป๊อปปี้อาการเป็นยังไงบ้างคะหมอ”ฟางรีบเข้าไปถามออาการของป๊อปปี้ด้วยความเป็น

ห่วง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“ตอนนี้ร่างกายของคนไข้ทุกอย่างไม่มีอะไรน่าเป็นห่งวแล้วนะครับ มีก็แต่ว่าตอนที่คนไข้ถูก

อุบัติเหตุคนไข้เกิดการกระทบกระเทือนที่สมอง ทำให้มีสภาวะความจำเสื่อมชั่วคราวครับ”หมอพูด

จบทำให้ฟางอึ้งทรุดตัวลงไปกับพื้นทันที

 

 

 

ฉับบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ

 

 

 

 

 

จะจบทั้งทีก็ขอพีคให้สะใจหน่อยแล้วกัน อยากปากแข็งใส่กันดีนักกกก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.1 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา