YOU ARE EVERYTHING.. >popfang<

8.9

เขียนโดย Omoji

วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 19.25 น.

  29 chapter
  155 วิจารณ์
  25.81K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2558 19.33 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

22) MISS YOU -22-

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

-22-

MISS YOU

'ฉันคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ'

 

 

  "ฟาง!" ป๊อปปี้แทบขาดสติ ตื่นมาก็ไม่เจอร่างเล็กมีเพียงแค่ความว่างเปล่า..หัวใจเขาแทบจะระเบิด เขาไม่เข้าใจ? เกิดอะไรขึ้น?

 

  และขาก็เร็วเท่าสมอง ป๊อปปี้รีบออกไปจากห้องของตัวเองแล้วตรงไปห้องของร่างเล็ก..ร่างสูงเปิดประตูเข้า สิ่งแรกที่เขาตรงไปคือตู้เสื้อผ้าของฟาง..แต่ทันทีที่เปิดออกก็พบเพียงแค่ไม้แขวนเสื้อสองสามอัน และความว่างเปล่าในตู้เสื่อผ้านั้น..

 

  ร่างสูงตรงดิ่งลงไปด้านล่าง หวังเพียงแค่จะได้เห็นหน้าคนรักของเขา..แต่กลับเจอกับความว่างเปล่าเช่นเดิม ไม่มีวี่แววของฟางเลยสักนิด..

 

  ไม่มีเลย...

 

  "แม่..ฟางอยู่ไหนครับ"

 

  "ฟางจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีกแล้วล่ะป๊อปปี้..." หัวใจเขาหยุดเต้นชั่วขณะ..

 

  "หมายความว่าไงครับ?"

 

  "หมายความว่าตอนนี้ฟางไปเรียนที่อื่น และจะไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้ช่วงหนึ่งจ่ะ" น้ำเสียงหวานๆของอรที่เอ่ยบอกมาเมื่อครู่เปรียบเสมือนคมมีดแหลมๆที่กรีดลงที่หัวใจของผู้ฟังอย่างช้าๆ ป๊อปปี้ไม่ได้นึกชื่นชมรอยยิ้มนั้นแม้แต่น้อย

 

  "ฟางออกจากบ้านไปอยู่ที่อื่น เพราะฟางเขาตัดสินใจเองนะป๊อป เขาไม่อยากให้ป๊อปปี้ต้องเสียใจ และตอนนี้แม่ก็อยากให้ป๊อปปี้ทำตามความฝันของลูกให้สำเร็จ"

 

  "ความฝันของผม? หมายความว่าไงครับ"

 

  "ฟางไปพูดกับคุณปกรณ์ให้ลูกแล้วนะ ต่อจากนี้ป๊อปปี้ก็ทำตามความฝันของป๊อปปี้ให้ถึงที่สุดล่ะ"

 

  ย้อนกลับไปเมื่อสองวันก่อน

 

  "คุณคะ..อรอยากคุยกับคุณเรื่อง.."

 

  "เรื่องฟางกับตาป๊อป.." ปกรณ์พูดจบก็เก็บแฟ้มเอกสารต่างๆนาๆเข้าที่

 

  "ใช่ค่ะ...ฉันมีเรื่องให้คุณช่วย.."

 

  "เรื่องอะไรล่ะ.."

 

  "คุณปกรณ์คะ ให้ป๊อปปี้ได้เป็นนักร้องแบบที่เขาอยากเป็นเถอะค่ะ.." เพียงเท่านั้นปกรณ์ก็คิ้วเป็นปม

 

  "คุณอร..คุณพูดอะไรออกมา แล้วบริษัทของผมล่ะ"

 

  "แต่คุณคะ...ป๊อปปี้เขารักที่จะเป็นนักร้อง..มันเป็นความฝันของเขาไม่ใช่หรอคะ.."

 

  "นี่คุณอร!.." ปกรณ์อยากจะต่อว่าหากไม่มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

 

  "ขอร้องล่ะค่ะคุณพ่อ! ให้พี่ป๊อปได้เป็นนักร้องพี่ป๊อปรักในการร้องเพลง..ให้พี่ป๊อปได้ทำตามความฝันต่อเถอะค่ะ!ขอร้องล่ะ.."ฟางทรุดตัวคุกเข่าต่อหน้าคนเป็นพ่อพร้อมเสียงสะอื้นที่ดังไม่ขาดสาย..

 

  "ฟาง..." ปกรณ์มองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงรักคนที่จะมาเป็นพี่ชายเธอด้วยนะ..

 

  "แต่เธอก็รู้ไม่ใช่หรอฟาง..ว่าเธอกับป๊อปปี้เป็นพี่น้องกัน...แล้วอีกอย่างป๊อปปี้ก็กำลัง.."

 

  "ฟางรู้ค่ะ..ฟางรู้ว่าพี่ป๊อปกำลังจะมีใครอีกคน แล้วฟางจะไป..ฟางจะไปจากที่นี่..จะไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อนอีกแล้ว.."

 

  "ฟางนี่ลูก.."

 

  "ฟางจะไปอยู่กับเฟย์ค่ะแม่..ฟางจะไปอยู่กับน้องที่อเมริกา..แต่คุณพ่อต้องสัญญากับฟางว่าคุณพ่อจะให้พี่ป๊อปเป็นนักร้อง..ให้พี่ป๊อปได้ทำตามความฝันของเขา.." ฟางก้มหน้าลงอย่างอ่อนล้า ตอนนี้ใจของเธอก็แตกไม่มีชิ้นดีอยู่แล้ว

 

  "แล้วพ่อจะลองคิดดู.."

 

 

  กลับมาปัจจุบัน

 

  "ฟางไปเรียนที่ไหน?" น้ำเสียงแข็งกระด้างขึ้นพร้อมกับหางเสียงที่ขาดหายไปทำให้อรรู้สึกว่าป๊อปปี้เริ่มไม่พอใจและรู้สึกไม่ดีกับการที่ฟางไปจากบบ้านหลังนี้

 

  "ป๊อปปี้ไม่ต้องรู้หรอกจ่ะ ต่อจากนี้แม่อยากให้ป๊อปปี้ตั้งใจเรียน ทำตามความฝันของตัวเองให้เต็มที่ ตอนนี้คุณปกรณ์ยินยอมให้ป๊อปปี้ได้เป็นนักร้องแล้วนะ ป๊อปปี้ต้องทำให้คุณปกรณ์ภูมิใจ เข้าใจมั้ยลูก.." มือบางเอื้อมมาหมายจะลูบผมป๊อปปี้เพื่อปลอบประโลม แต่ร่างสูงกลับเบี่ยงศรีษะหนีมือของอร

 

  "ทำไมผมจะรู้ไม่ได้ว่าฟางไปเรียนที่ไหน" ป๊อปปี้ขมวดคิ้วถามเสียงเข้ม เขารู้สึกไม่พอใจขึ้นมาในทันทีที่รู้สึกว่าทั้งพ่อและแม่พยายามกีดกันให้เขาและฟางต้องแยกกัน

 

  "แม่ขอโทษนะป๊อปปี้...แต่ตอนนี้ลูกต้องนึกถึงอนาคตของตัวเอง แม่รู้ว่าลูกทั้งสองรักกันมากแค่ไหน...แต่ที่ฟางทำไปก็เพื่อป๊อปปี้ทั้งนั้น ฉะนั้นป๊อปปี้จะต้องทำให้ฟางรู้สึกดีที่ลูกมีอนาคตที่ดีนะ"

 

  ไม่เลย...ตอนนี้เขาไม่อยากนึกถึงอนาคตของตัวเองเลยสักนิด และยิ่งรู้ว่าฟางทำเพื่อเขาอีกป๊อปปี้ก็ยิ่งเจ็บปวด..ป๊อปปี้เดินออกไปจากบ้านอย่างรวดเร็วถ้าแม่เขาไม่บอก เขาก็แค่หวังพึ่งตัวเลือกสุดท้าย

 

  เพื่อนสนิทฟาง...

 

 

                                             ..................................

 

  "อ้าวไอเหี้ยป๊อป!กว่ามึงจะมาเรีย.."

 

  "แก้วอยู่ไหน!" ป๊อปปี้ตะคอกเสียงอย่างเหลืออด โทโมะมองเพื่อนตัวเองด้วยความตกใจแล้วมีเรื่องอะไรกับแฟนของเขา

 

  "มึงมีเรื่องอะไรกับแก้ววะ..จะหาแฟนกูทำไม!"

 

  "กูถามว่าแก้วอยู่ไหน!มึงก็รีบบอกกูมาสิวะ!"

 

  "ไอเหี้ย!มึงมีอะไรกับแฟนกูบอกมาก่อน..ไม่อย่างนั้นกูจะไม่บอกว่าแก้วอยู่ไหน!" โทโมะขึ้นเสียงใส่ป๊อปปี้ ก่อนที่เขื่อนจะพูดขึ้นบ้าง

 

  "มึงใจเย็นก่อนทั้งสองคนนั่นแหละ..ไอป๊อปมึงมีปัญหาอะไรกับแก้ววะ..แล้วมึงโกรธอะไรมา" เขื่อนถามขึ้น ป๊อปปี้เหมือนจะอ่อนลง เขานั่งลงบนโซฟา..กุมขมับตัวเองด้วยความเครียด สร้างความแปลกใจให้เพื่อนทั้งสอง

 

  "มึงเป็น.."โทโมะจะถาม แต่ป๊อปปี้ก็พูดแทรกขึ้น

 

  "ฟางไปอยู่ที่อื่น..ฟางไม่ได้อยู่บ้านกู..ฟางเขาไปเรียนที่อื่น! แล้วที่บ้านกูก็แม่งไม่มีใครจะเอ่ยปากบอกกูว่าฟางอยู่ที่ไหน..กู..กูไม่อยากเสียฟางไปว่ะ.."ป๊อปปี้พูดขึ้นน้ำเสียงติดขัดแล้วแผ่วเบาลง..เขื่อนกับโทโมะมองดูป๊อปปี้ก็นึกสงสารจับใจ

 

  "..."

 

  "ฟางไม่บอกกู ไม่พูดอะไรเลยสักนิด..พอกูตื่นเช้ามาฟางก็หายไป...กูเจอแต่ความว่างเปล่า..เสื้อผ้าในห้องฟางก็ไม่มีสักชิ้น..กู..ฮึก..กูอยู่ไม่ได้..ฮึก มึงได้ยินมั้ย..กูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา" ป๊อปปี้พูดสะอื้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เดือดร้อนถึงเขื่อนกับโทโมะที่คอยเข้ามาปลอบ

 

  "แก้วเองก็ไม่รู้ว่าฟางไปไหนนะพี่ป๊อป.." เสียงปริศนาดังขึ้นมาจากด้านหลังทั้งสามคน

 

  "แก้ว!"

 

  "แก้วเพิ่งรู้ว่าฟางย้ายไป..แต่แก้วก็ไม่รู้ว่าฟางย้ายไปที่ไหน..แก้วขอโทษ" ร่างเล็กพูดพร้อมไหล่ที่สั่นเทาเหมือนคนกำลังร้องไห้ แฟนหนุ่มเห็นอย่างนั้นจึงรีบเดินเข้าไปกอดแก้วไว้

 

  "ไม่เป็นไรนะแก้ว..ไม่ต้องร้องนะครับ" โทโมะปลอบประโลมร่างเล็กไว้ ก่อนที่แก้วจะสะอื้นออกมาเช่นกัน

 

  "ฟาง..เธออยู่ที่ไหน.." ป๊อปปี้ได้แต่พร่ำเรียกหาร่างเล็กอยู่อย่างนั้น หวังเพียงให้ฟางได้ยิน แต่ไม่เลย..เขาอยากเจอหน้าฟาง..

 

 

  อยากเจอมากที่สุด..เพราะตอนนี้

 

  ...เขากำลังเหมือนจะตาย

 

 

                                               ...............................

 

  America ( L.A )

 

  ฟางจมดิ่งอยู่ในห้องความคิดตัวเอง..แล้วน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้มทั้งสองไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ ตั้งแต่ฟางไม่ถึงเธอก็สะอื้นออกมาแล้วให้คนเป็นน้องปลอบประโลม..หากแต่เธอไม่ได้รู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิดจะข่มตาลงนอนก็ยังมีภาพป๊อปปี้อยู่ร่ำไป ป่านนี้ป๊อปปี้คงกำลังได้ทำตามความฝันของตัวเอง..

 

  "พี่ฟาง..พี่จะไม่ให้เฟย์บอกใครจริงๆหรอ"

 

  "อื้ม พี่ขอโทษนะเฟย์แต่พี่..ไม่อยากให้ใครต้องรู้ว่าพี่มาอยู่กับเฟย์ พี่ไม่อยากให้มันเกิดปัญหา" ฟางพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อน ฟางพยักหน้าสองสามทีเป็นอันเข้าใจ ความจริงเมื่อครู่เขื่อนก็ถามเธอถึงเรื่องฟางว่าอยู่กับเธอรึเปล่า เฟย์เลยตัดสินใจบอกว่าไม่ได้อยู่กับเธอ..เพราะพ่อกับแม่ก็ไม่บอกเธอเหมือนกันว่าฟางอยู่ไหน

 

  ทั้งๆที่จริงๆแล้วฟางอยู่กับเฟย์..แต่เฟย์ก็เป็นห่วงฟางมากเหมือนกัน..และความจริงเธอก็พอที่จะเข้าใจฟาง เพราะหากป๊อปปี้รู้ เขาก็จะมาหาฟางที่นี่แล้วไหนจะเรื่องคู่หมั้นคู่หมายของเขาอะไรอีก..

 

 

  "พี่ฟาง...ไม่ลองโทรติดต่อพี่ป๊อปหน่อยหรอ"

 

  "พี่.." ความจริงเธอก็อยากติดต่อป๊อปปี้เหมือนกัน..แต่เธอก็กลัวลืมเขาไม่ได้

 

  "โทรศัพท์สาธารณะไงพี่ฟาง..ถึงจะห่างกันแต่เฟย์ก็คิดว่าพี่ป๊อปก็คงอยากได้ยินเสียงพี่ฟางบอกลาบ้างก็ดีนะ"

 

  "แล้วพี่ฟาง...จะมาอยู่กับเฟย์นานแค่ไหน"

 

  "ก็คงอยู่..จนกว่าพี่ป๊อปจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น" ฟางเอ่ยขึ้นสีหน้าดูหม่นหมองลงไปอย่างรวดเร็ว บอกไปปอย่างนั้นทั้งๆที่ไม่รู้ว่าตอนนั้นเธอจะยังรักป๊อปปี้อยู่เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงเลยก็ตาม

                                    ..........................................

 

  ป๊อปปี้ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงภายในห้องของฟาง และยังคงร้องไห้กับคำอธบายของอร เขาเข้าใจว่าฟางทำเพื่อเขา แต่เขาก็ยังเสียใจเมื่อคิดว่าในวินาทีต่อจากนี้เขาจะไม่มีฟางอยู่ข้างกัน เขาจะไม่ได้รับสัมผัสอ่อนโยนต่างๆมากมายจากเธออีกแล้ว

 

  ป๊อปปี้ไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่เขาต้องแยกจากฟาง ต้องผ่านกี่เดือนกี่ปีที่เขากับฟางจะกลับมาพบกันอีกครั้งหนึ่ง ป๊อปปี้กลัว..กลัวว่าถ้าวันข้างหน้าเขาและฟางไ้กลับมาพบกัน ความรู้สึกที่มีให้กันอาจจะไม่เหมือนเดิม

 

  ห้วงความคิดของป๊อปปี้ถูกรบกวนด้วยเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้น ป๊อปปี้ปาดน้ำตาของตัวเองเล็กน้อยแล้วเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมาดู เบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคยปรากฎอยู่บนหน้าจอเพียงครู่เดียวแต่เขาเลือกที่จะตัดสายเพราะตอนนี้เขาไม่ต้องการจะคุยกับใครทั้งนั้นถ้าคนนั้นไม่ใช่ฟาง

 

  แต่เสียงโทรศัพม์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ป๊อปปี้กดรับและเตรียมที่จะบอกให้ปลายสายเลิกโทรเข้ามาหาในตอนนี้ เพราะเขาไม่มีอารมณ์คุยกับใคร

 

  "พี่ป๊อป.." แต่แล้วทุกคำพูดออกมากลับเงียบหายไปอย่างไร้ร่องรอย

 

  "พี่ป๊อปฟังอยู่รึเปล่า"

 

  "อยู่ไหนฟาง!เธออยู่ไหน.." ป๊อปปี้แทบหยุดหายใจเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั่นดังขึ้นอีกครั้ง เขามั่นใจว่ามันคือเสียงฟางแน่นอน

 

  "ขอโทษที่ออกมาโดยไม่ได้บอกไว้ก่อน.. โกรธรึเปล่า..."

 

  "โกรธ.."

 

  "อ่า..จริงหรอ ฟางขอโทษที่ทำให้พี่ป๊อปโกรธนะ"

 

  "กลับมาง้อสิ"

 

  "ไม่ได้หรอก กลับตอนนี้ไม่ได้ แต่พี่อย่าโกรธฟางเลยนะ"

 

  "เธอขี้โกหก..ไหนบอกว่าจะอยู่กับฉันไง แล้วทำไมถึงหายไปแบบนี้" ป๊อปปี้พูดออกทั้งน้ำตา ในตอนนี้เขาทั้งรู้สึกโกรธที่ฟางไม่เคยบอกเขาเลย รู้สึกโกรธโชคชะตาที่ทำให้เขาได้เจอกับฟาง แต่ก้พรากให้เราต้องแยกจากกัน

 

  "พี่ป๊อป..ต่อจากนี้พี่ป๊อปต้องเป็นนักร้องที่เก่งที่สุด ทำตามความฝันนะ..แล้วอย่าทำตัวก่อเรื่องให้คุณพ่ออีกล่ะ..อย่าทำให้ท่านต้องเสียใจอีกนะพี่ป๊อป...."

 

  "ความฝันของฉันอยู่แค่เอื้อม แต่ฉันก็ยังไม่รู้ว่าฉันจะคว้ามันเอาไว้ได้รึเปล่า แต่สิ่งที่ฉันมีอยู่ข้างกายอย่างเธอกลับเดินออกจากฉัน ทิ้งให้ฉันกลายเป็นคนไม่มีอะไรเลย เธอเคยถามฉันไหมฟางว่าฉันต้องการอะไร เคยคิดบ้างไหมว่าถ้าฉันไม่มีเธอแล้วฉันจะเป็นยังไง ยังไม่ทันจะข้ามวันเลยด้วยซ้ำ ฉันยังเป็นถึงขนาดนี้ เธอคิดว่าฉํนจะผ่านมันไปได้หรอฟาง" ป๊อปปี้พูดออกมาพร้อมเสียงสะอื้น เขาอยากให้ฟางกลังมากอดปลอบเขา แล้วเอามือเรียวสวยที่ทั้งนุ่มและอุ่นทาบลงบนแก้มทั้งสองข้างคอยเอ่ยปลอบประโลมเหมือนทุกครั้ง..

 

 

  "พี่ป๊อปต้องทำได้สิ...และฟางอยากให้พี่ป๊อปมีความสุขจริงๆนะ...พี่ป๊อปอย่าเอาความฝันทั้งชีวิตมาฝากไว้กับฟาง เพราะฟางไม่ได้เข้มแข็งขนาดนั้น.."

 

  "เธอบอกฉันมาได้มั้ยฟาง..ว่าเธออยู่ที่ไหน..และจะอยู่นานแค่ไหน"

 

  "ฟาง..ขอโทษนะพี่ป๊อป สักพักพี่ป๊อปจะรู้ว่าสิ่งที่ฟางทำไปมันจะดีกับเราทั้งคู่.." ฟางพยามยามกลั้นเสียงสั่นๆของตัวเอง เธอมั่นใจว่าป๊อปปี้ต้องได้ยินทุกถ้อยค้ำที่เธอเอ่ยไป แต่เสียงอื้นของป๊อปปี้ที่ดังออกมาทำให้เธอปวดใจเหลือเกิน ฟางกำหูโทรศัพท์สาธารณะไว้แน่น พร้อมกัดริมฝีปากของตัวเองเพื่อกักเก็บเสียงสะอื้น

 

  ไม่มีบทสนทนาอะไรเกิดขึ้นอีกหลังจากนั้น ฟางตัดสินใจวางหูโทรศัพท์สาธารณะลงก่อนจะก้าวเดินออกจากตู้โทรศัพท์ คนตัวเล็กเดินไปตามเส้นทางที่ไม่คุ้นเคยพร้อมหยาดน้ำต่ืัาที่ไหลเป็นสาย ก่อนที่จะวางสายไปเธอได้ยินเสียงสะอื้นของป๊อปปี้อย่างชัดเจน ถึงแม้จะดูเป็นคนใจร้ายที่ต้องทิ้งป๊อปปี้ไว้แบบนั้น เพราะฟางคิดว่าสิ่งสุดท้ายที่เธอจะทำให้ป๊อปปี้ได้ในเวลานี้

 

  ฟางขอโทษนะพี่ป๊อป...แต่ฟางเองก็เจ็บเหมือนกัน

 

                                              ................................

 

  "พ่อครับ" ป๊อปปี้ที่ก้าวเท้าออกจากห้องฟางเอ่ยรั้งผู้เป็นพ่อที่กำลังจะก้าวเข้าไปในห้องนอน

 

  "มีอะไรหรอ?" ปกรณ์หันกลับมามองลูกชายตัวเองที่เดินเข้ามาหาเขาช้าๆ ป๊อปปี้หยุดยืนอยู่ตรงหน้าของเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะค่อยๆทรุดตัวลงนุ่งคุกเข่ากับพื้น ก้มหน้าราวกับรู้สึกผิด

 

  "ฟางอยู่ที่ไหนหรอครับพ่อ.."น้ำเสียงปนสะอื้นราวจะขาดใจของลูกชายทำให้ผู้เป็นพ่อหยุดยืนนิ่ง

 

  "ผมคิดถึงฟาง ผมอยากเจอเธอ.." ป๊อปปี้จิกมือลงบนกางเกงที่ตัวเองใส่อยู่ในตอนที่จะเอ่ยประโยคนั้นออก พร้อมน้ำเสียงเศร้าหมองที่ทำให้ปกรณ์รู้สึกใจหาย

 

  "พ่อ..ผมคิดถึงฟางจริงๆพ่อบอกผมเถอะครับว่าฟางอยู่ที่ไหน.." ป๊อปปี้ไม่มีเรี่ยวแรง เพียงแค่ไม่กี่วันที่ฟางไม่อยู่ เขากลายเป็นคนอ่อนแอที่สามารถร้องได้ง่ายเพียงแค่คิดถึงคนรัก คิดถึงอ้อมกอดที่คอยกอดเขาอยู่ทุกๆคืน

 

 

  "ฉันเลือกผู้หญิงไว้ให้แกแล้ว แกควรไปหาเธอ" เพียงเท่านั้นป๊อปปี้ก็เงยหน้าสบตากับคนเป็นพ่อด้วยดวงตาที่แข็งกร้าว จากที่นั่งคุกเข่าร่างสูงก็ยืนเผชิญหน้ากับปกรณ์ในทันที

 

  "ผมจะอยู่กับฟาง...ไม่ไปไหนทั้งนั้น!"

 

  "พอสักที!แกไม่ควรนึกถึงน้องสาวแกได้แล้ว!แล้วไปหาผู้หญิงที่ฉันเลือกไว้ให้สักที"

 

  "ผมจะไม่ไปหาผู้หญิงคนไหน!นอกจากฟาง พ่อรู้ไว้ด้วย!"

 


 

  เอิ่มมมมมมมมมมมมมมม

  ดราม่าสักหน่อยยยย เตรียมใจดราม่ากันไว้ได้นะช่วงนี้...

 

  ใกล้จบแล้ะมั้ง5555555

 

  ขอบคุณที่ยังมีคนติดตามมมม

  ขอเสียงหน่อยยยยยยยยยยยยยย

  เม้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

  โหวตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตตต

  ติดตามมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

  รักทุกคนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา