YOU ARE EVERYTHING.. >popfang<

8.9

เขียนโดย Omoji

วันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2558 เวลา 19.25 น.

  29 chapter
  155 วิจารณ์
  25.78K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 7 มิถุนายน พ.ศ. 2558 19.33 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

4) JUST SMILE -4-

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

-4-

JUST SMILE

'จงทำให้รอยยิ้มของคุณเปลี่ยนโลกใบนี้

แต่อย่าทำให้โลกใบนี้เปลี่ยนรอยยิ้มของคุณ'

 

 

  เช้าวันใหม่ของวัน ป๊อปปี้และฟางต้องไปเรียนอย่างเช่นทุกวัน หากแต่วันนี้มีอะไรที่ผิดไปสำหรับป๊อปปี้...คือการกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน

 

  "วันนี้กินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันสักทีสินะ"ปกรณ์พูดขึ้นแล้วหันไปหาป๊อปปี้ที่ทำหน้าขรึม

 

  "อาหารไม่อร่อยรึเปล่าจ้ะป๊อปปี้ ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะจ้ะ"คุณอรพูดบ้าง แต่นั่นก็ทำให้ร่างสูงต้องส่ายหน้าแล้วรีบปฎิเสธทันที

 

  "ปล่าวหรอกครับ..แค่ไม่ค่อยชินเท่าไหร่"พูดจบก็ตักข้าวใส่ปากคำโต

 

 

  จะให้เขาชินได้ยังไง..

 

  ก็มันเป็นครั้งแรกที่ได้กินข้าวกับพ่อตัวเอง...

 

   

  "พี่ป๊อปเก่งสุดๆไปเลยค่ะคุณพ่อ คุณแม่..พี่ป๊อปน่ะแต่งเพลงไว้เยอะแยะแถมยังร้องเพลงเพราะมากๆด้วยล่ะค่ะ"ฟางพูดแล้วยืดอกชมว่าที่พี่ชายตัวเอง 

 

 

  เงียบ...

 

 

  ไม่มีเสียงใดเกิดขึ้นนอกจากเสียงเก้าอี้ของป๊อปปี้ที่เลื่อนออก ร่างสูงเช็ดปากนิดๆก่อนจะเดินออกไปจากบ้านไป

 

 

  เกิดอะไรขึ้นหรอ...ฟางได้แต่สงสัย

 

 

  "นั้นฟางขอตัวก่อนนะคะ คุณพ่อคุณแม่"ฟางยกมือไหว้ทั้งสอง ก่อนจะรีบตามป๊อปปี้ไป

 

  คนเป็นพ่อได้เพียงแต่มองแผ่นหลังทั้งสองที่เพิ่งเดินออกไป...มือหนากำแน่น และมีมือบางที่ค่อยๆลูบหลังมือของว่าที่สามีเบาๆให้ผ่อนคลาย

 

  "นี่มันยังไม่เลิกทำอะไรแบบนั้นอีกรึไงกันนะ"น้ำเสียงใหญ่เรียบแต่แฝงไปด้วยความโกรธ

 

..................................

 

   "พี่ป๊อป!รอฟางด้วยสิ!"เหมือนเมื่อวานไม่มีผิด ที่เธอต้องวิ่งออกมาจากบ้านเพื่อตามป๊อปปี้ให้ทัน และภาพเดิมๆป๊อปปี้เสียบหูฟังไว้ที่หูแล้วเดินไปข้างหน้าโดยไม่สนใจคนด้านหลังเลยด้วยซ้ำ

 

  "เดี๋ยวสิ!!!พี่ป๊อป"ด้วยความรีบ ฟางจึงได้แต่วิ่งไปหาเขาพร้อมสวมกอดข้างหลังให้ป๊อปปี้หยุดเดิน

 

  ได้ผลแฮะ...

 

  "ทำไมไม่รอฟางเลยอ่ะ"ฟางยังคงกอดป๊อปปี้ไว้เช่นเดิม ร่างสูงถอดหูฟังออกแล้วแกะมือฟางออกเช่นกัน

 

  "เธอทำอะไรห้ะ!"ป๊อปปี้ถามทันทีแกะมือของฟางออกแล้วหัวหน้ามาเผชิญหน้าฟาง

 

  "อะ..อ้าว กะ..ก็พี่ป๊อปไม่รอฟางนี่คะ!"ฟางเถียงบ้าง

 

  "แล้วทำไมฉันต้องรอเธอด้วยล่ะ"สอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเช่นเดิม แล้วเดินออกไปช้าๆ

 

  "ไม่รู้ล่ะ ยังไงฟางก็ต้องมากับพี่ป๊อปทุกวันอยู่แล้ว"ฟางพูดอย่างผู้มีชัย พลางเดินต่อไปอย่างชื่นมื่น

 

  และรอยยิ้มที่ออกมาจากปากของป๊อปปี้นิดๆก็เริ่มขึ้น..

 

......................................

 

  เมื่อถึงมหาลัยป๊อปปี้และฟางก็แยกย้ายกันเข้าคณะของแต่ละคน แน่นอนว่าฟางไปคณะบัญชีและป๊อปปี้ไปห้องดนตรีเช่นเคย...

 

  ฟางเดินเข้ามาในคณะด้วยสีหน้ากงวลนิดๆ เดินมานั่งลงข้างๆเพื่อนสาวคนานิทที่กำลังแชทกับใครคนหนึ่งและมันก็พอจะทำให้ฟางเดาได้ว่าใครคนนั้นคือแฟนหนุ่มของเธอ 

 

  "เฮ้อ..แปลกจังเลยอ่ะ"ฟางอดที่จะสงสัยป๊อปปี้ไม่ได้ ตั้งแต่วันแรกที่ทำเมินใส่คุณพ่อไหนจะคำพูดว่าไม่ค่อยชินนั่นอีก และที่แย่ที่สุดก็คือตอนที่ฟางพูดถึงการร้องเพลงของป๊อปปี้แต่ทำไมสีหน้าของแต่ละคนถึงไม่ยิ้มดีใจแบบเธอเลย

 

  "เป็นไรอ่ะฟาง ถอนหายใจแต่เช้าเลยหรอ"แก้วละจากหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมาถามฟาง

 

  "อื้ม..ฉันแค่รู้สึกสงสัยอะไรนิดหน่อยน่ะ"

 

  "กินนี่ดูมั้ย ฉันเพิ่งออกไปซื้อมาแล้วเขาแถมมาให้สองชิ้นฉันยกให้เธอหมดเลยอ่ะ"แก้วยื่นขนมปังสองชิ้นที่ใหญ่พอสมควรให้ฟาง

 

  ฟางมองดูขนมปังแล้วส่ายหน้าปฎิเสธ ก่อนจะหันกลับมาดูอีกครั้งแล้วรับขนมปังจากแก้วไป

 

  "ฉันขอสองชิ้นเลยนะ!อ้อ!เดี๋ยวมานะ!"ฟางลุกจากที่เดินออกจากห้องไป

 

  เธอลืมไปเลยว่าป๊อปปี้ยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่...

 

..........................

 

  ป๊อปปี้เดินเข้ามาในห้องซ้อมพร้อมกับเพื่อนสนิทอีกสองคน คนนึงเล่นโทรศัพท์แชทกับแฟนคนล่าสุดที่จริงจังกว่าคนไหนๆ ส่วนอีกคนก็เล่นเกมส์สบายใจเฉิบเช่นเดิม ป๊อปปี้โยนกระเป๋าเป้ตัวเองลงบนโซฟาข้างๆแล้วหันไปหาเพื่อนสนิทก่อนจะพูดเสียงเรียบ

 

 

  "ซ้อมได้แล้วพวกมึงทั้งหลาย"ป๊อปปี้พูดเสียงเรียบ ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ แต่น้ำเสียงแปลกไป..

 

  "ไอป๊อปมึงเป็นไรรึเปล่าวะ ป่วยหรอหรือเป็นไข้การเมือง!"เขื่อนเดินมาใกล้เพื่อนสนิท พร้อมทาบหลังมือตามหน้าผากแก้มและต้นคอคนตัวสูง

 

  "มึงไปไกลๆกูเลย"ป๊อปปี้ออกแรงผลักเขื่อนออก  และดูเหมือนจะผลักแรงไปหน่อยจนเขื่อนไปชนกับใครคนหนึ่ง

 

 

  "โอ้ะ!ขอโทษครับ"เขื่อนหันไปหาหญิงสาวที่ยิ้มให้เขาแล้วส่ายมือไปมาเชิงไม่เป็นไร

 

  "ใครวะ..."โทโมะที่นั่งมุ่นอยู่กับโทรศัพท์ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไปใคร เพราะไม่เคยมีผู้หญิงแบบนี้เขามาสักเท่าไหร่ แต่มันก็มีบ้างที่เป็นสาวๆของเขื่อนกับโทโมะแต่พวกนั้นมักจะเซ็กซี่อะไรแบบนี้มากกว่า

 

  "ฉันชื่อฟางค่ะ..เอ่อ มาหาพี่ป๊อป"ฟางพูดขึ้นแล้วยกถึงขนมปังสองถุงชิ้นขึ้นให้โทโมะและเขื่อนดู

 

 

  "ไอป๊อปมีสาวแล้วหรอวะ"เขื่อนอดสงสัยไม่ได้ แล้วมันก็ทันเวลาที่ป๊อปปี้แทรกกลางระหว่างเขื่อนกลับโทโมะ มองมาที่ฟาง

 

  "มาทำไม"ป๊อปปี้ถาม

 

  "เอาขนมปังมาให้ เห็นพี่ป๊อปไม่ได้ทานอะไรเลยนี่"ฟางพูดแล้วยิ้มอย่างภูมิใจ 

 

  ป๊อปปี้เห็นอย่างนั้นจึงลากฟางไปอีกทางให้ห่างจากเขื่อนและโทโมะ

 

  แล้วทันทีที่ทั้งสองเดินออกไป เขื่อนและโทโมะก็แอบยิ้มกับท่าทีของเพื่อนสนิทอย่างป๊อปปี้..ที่ดูแปลกไป

 

  "นั้นสาวของไอป๊อปหรอวะ แม่งสวยชิบ.."เขื่อนพูดอย่างเสียดาย นี่ถ้าเขาเจอก่อนป๊อปปี้ก็คงจะดี

 

  "กูว่าขนมปังนี้มันคุ้นๆว่ะ..เหมือนกูซื้อให้แก้วสองชิ้นเลย.."โทโมะพูดอย่างสงสัยกับขนมปังในมือฟาง

 

.....................................

 

  ป๊อปปี้ลากฟางมาด้านหลังห้องดนตรีของเขา ฟางแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็ตามป๊อปปี้ไป

 

  "ทีหลังอย่ามาที่นี่อีกนะ"ป๊อปปี้พูดขึ้น ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าไอเพื่อนสนิทสองคนมันเสือผู้หญิง เขาไม่อยากให้ฟางต้องเจอกับไอสองคนนั้น

 

  "ทำไมอ่ะ"

 

  "จะทำไมก็ช่าง เข้าใจรึเปล่าหะ"ป๊อปปี้ทำเสียงดุ ฟางเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าหงิกๆ

 

  "นี่ขนมปัง..ฟางเอามาให้เห็นว่าพี่ป๊อปยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่นา"ฟางยื่นขนมปังสองชิ้นให้ป๊อปปี้ และป๊อปปี้ก็รับมันมา

 

  "ฟางยกให้สองชิ้นเลยอ่ะ!"ฟางพูดแล้วมองดูนาฬิกาข้อมือตัวเอง พบว่ามันได้เวลาเรียนแล้ว

 

  "ฟางไปก่อนนะพี่ป๊อป!!อย่าลืมกินให้หมดนะ"ฟางพูดจบก็รีบวิ่งหายไปทันที ทิ้งให้คนที่ถือขนมปังยืนอมยิ้มอยู่คนเดียว

 

 

 

 

  ป๊อปปี้เดินกลับเข้ามาในห้องดนตรีเช่นเดิม หากแต่ครั้งนี้มีถุงขนมปังมาด้วยก็เท่านั้น

 

  "ไอป๊อป!!นั้นแฟนมึงหรอวะ!"เขื่อนเด้งตัวออกจากโซฟาแล้ววิ่งไปหาเพื่อนสนิท

 

  "ไม่ใช่..เธอเป็น.."ป๊อปปี้ยังไม่มั่นใจที่จะพูดออกไปดีมั้ย

 

  "จริงดิ!!นั้นกูขอจีบนะเว้ย!!"เขื่อนพูดแล้วเขย่าแขนป๊อปปี้ด้วยความดีใจ แต่ไม่ทันไรฝ่ามือของร่างสูงก็ทาบบนหน้าผากเขื่อนแล้วผลักจนกระเด็น

 

  "ไม่ได้!มึงจีบฟางไม่ได้!"ป๊อปปี้พูดเสียงเข้ม ทำเอาโทโมะและเขื่อนมองอย่างตะลึงงัน 

 

 

  ไอป๊อปเปลี่ยนไปหรอ...

 

  หรือพวกเขาคิดไปเอง...

 

 

  "ทำไมวะ..กูจริงจังกับฟางเขานะเว้ย"เขื่อนยังคงอ้อนวอน

 

  "ไม่ได้..กูไม่ให้มึงจีบ เธอจะมาเป็นน้องกู"บอกออกไปจนได้ ทั้งสองผงะหันไปให้ความสนใจป๊อปปี้

 

  "น้องมึง!นี่คุณลุงปกรณ์ตกลงให้ภรรยาใหม่ย้ายมาแล้วหรอวะ"เป็นโทโมะที่เข้ามาถามบ้าง พวกเขาสนิทกับป๊อปปี้จนรู้ถึงความเป็นมาของครอบครัวป๊อปปี้มาพอสมควร

 

  "อืม พวกมึงเลิกถามได้ล้ะ!"ป๊อปปี้เอนตัวลงบนโซฟาแล้วหยิบขนมปังขึ้นมากิน

 

  "เห้ยไอป๊อปกูกินด้วยสิ กูกูก็ยังไม่แดกอะไรมาเลยเนี่ย!"เขื่อนเอนตัวลงบนโซฟาแล้วเลื่อนมือจะไปหยิบขนมปังของเพื่อนสนิท หากแต่ไม่โดนป๊อปปี้ปัดมือเขาออก

 

  "อะไรมึงเนี่ยไอป๊อป!กูก็อยากกินอ่ะ"

 

  "ไม่ได้!ของกูใครกินไม่ได้ทั้งนั้น"ป๊อปปี้พูดแล้วเก็บขนมปังให้ออกห่างจากเขื่อน

 

  "โหยไรมึงอ่ะ!หวงแม้แต่ขนมปัง"เขื่อนเบ้หน้าหงุดหงิด แล้วเดินไปตีกลองจนดังลั่นด้วยความโมโห

 

  ต่างจากโทโมะที่มองดูขนมปังนั้นไม่วางตา...

 

  "คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง..แก้วคงไม่เอาขนมปังที่เราซื้อให้ไปให้คนอื่นหรอก...มั้ง"โทโมะสบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกจากหัว

 

..............................

  ในพักเที่ยงของวัน สามหนุ่มเดินเข้ามาในโรงอาหารในรอบหนึ่งเดือนจึงทำให้เป็นที่แปลกตาของใครหลายคน...

 

  "ไอป๊อปนั่นฟางนี่!"เขื่อนชี้ไปยังโต๊ะหนึ่งที่มีฟางกับแก้วนั่งกันสองคน

 

  "ไปนั่งอื่นเหอะว่ะ"ป๊อปปี้พยยามยามเบี่ยงตัว แต่ไม่ทันไร

 

  "พี่ป๊อป!"ฟางตะโกนลั่นจนทำให้นักศึกษาแถวนั้นหันมาให้ความสนใจ

 

  "ฟาง!เสียงดังไปแล้วนะ ดูสิคนอื่นหันมามองหมดแล้วอ่ะ"แก้วแทบอยากจะมุดหน้าหนี ป๊อปปี้มายังไม่พอ แฟนหนุ่มของเธอก็มาด้วยอีก แก้วอยากจะย้าตาย!!

 

  ทั้งสามหนุ่มเดินมานั่งกับสองสาวที่คนหนึ่งยิ้มร่าส่วนอีกคนนั่งก้มหน้างุดๆอยู่ใต้โต๊ะ ไม่บอกก็คงจะรู้ว่าใครเป็นแบบไหน

 

  "พี่ป๊อปกินข้าวแล้วยังอ่ะ"ฟางหันไปถามป๊อปปี้ทันทีที่ทั้งสามนั่ง

 

  "ทำไมถามแต่ไอป๊อปอ่ะครับ ไม่ถามพี่เขื่อนบ้างหรอ"เขื่อนเบ้หน้าน้อยใจ ฟางได้แต่เกาหัวอย่างงงๆ จะผิดมั้ยถ้าฟางบอกว่าฟางไม่รู้จักเขื่อน

 

  "นั้นฉันไปซื้อข้าวก่อนนะ..."แก้วลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วเดินออกไป แน่นอนว่าโทโมะก็ตามแก้วออกไปเช่นกัน

 

  "ไอป๊อปมึงไปซื้อข้าวเถอะเดี๋ยวกูอยู่เป็นเพื่อนฟางเอง"เขื่อนบอกแล้วหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ฟาง ป๊อปปี้หันไปหาร่างเล็กที่ส่งสายตาอ้อนวอนไม่อยากมห้ป๊อปปี้ไป

 

  "หึ กูไม่ไปหรอก มึงไปเหอะกูกินมาแล้ว"ป๊อปปี้พูด ทำให้เขื่อนเม้มปากด้วยความแค้นใจ จนในที่สุดเขื่อนก็ลุกออกจากโต๊ะแล้วตรงไปซื้อข้าว

 

  "พี่ป๊อปกินขนมปังแล้วใช่มั้ย"ฟางถาม

 

  "อืม"

 

  "อร่อยรึเปล่า ฟางยังไม่ได้กินเลยอ่ะ"ฟางยู่ปากเสียดาย 

 

  "แล้วทำไมไม่ไปกินข้าว"ป๊อปปี้ถาม ฟางได้แต่ส่ายหน้าไปมา

 

  "ถ้าฟางไปแล้วใครจะอยู่กับพี่ป๊อปอ่ะ"ฟางพูดแล้วยิ้มน้อยๆ

 

   ซ่า!

 

  "อุ้ย!ขอโทษค่ะ"นักศึกษาสาวกลุ่มหนึ่งทำน้ำหกใส่หัวฟางจนเปียก แต่ดูเหมือนเธอจะหัวเราส่ะใจมากกว่า

 

  "นี่เธอ!"ฟางลุกขึ้นชี้หน้าหญิงสาวคนนั้นอย่างยอมไม่ได้ แต่ป๊อปปี้รังเธอไว้เมื่อผู้คนเริ่มมองมากขึ้น

 

  ให้ตายเถอะ..!!

 


จบไปอีกตอน เป็นยังไงกันบ้างอ่าคะ? ป๊อปปี้เปลี่ยนไปหรอ...แล้วเกิดอะไรขึ้นระหว่างป๊อปปี้กับคนเป็นพ่อ..ติดตามกันด้วยนร้าาา

 

    

  

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.9 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.9 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา