พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.83K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

2) ไม่ใช่พี่น้องแค่คนหน้าคล้าย…เหรอ??

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

                ผิดก็ตรงที่เผลอใจไปรักเธอ ผิดแค่คนที่รักเธอเขารักเธอตอนไหน ขมใจไปแล้วทุกวันจนใจเริ่มอ่อนล้า!! เบอร์ใครเนี่ยมาถึงบ้านไม่ทันถึง 2 วันก็มีเบอร์ใครโทรมาเนี่ย เจ๊หวายนะจู่ๆก็ยัดเบอร์นี้ให้ใช้เฉยแล้วตัวเองไปไหนเนี่ย รับก่อนละกัน

“ฮัลโหลค่ะ แก้วพูดสายค่ะ”

(ฮัลโหลแก้วเหรอ ให้ทายฉันคือใครเอ่ย) ปลายสายพูด

“เอ่อขอโทษนะค่ะถ้าคุณยังไม่รู้ตัวเองว่าเป็นใคร ฉันก็ไม่ทราบหรอกค่ะ ไม่มีธุระแล้วใช่ไหมฉันว่างนะ” ฉันที่กำลังจะกดวางสายแต่ก็ได้ยินปลายสายพูดแว่วๆว่า

(ฮัลโหลๆ เห้ยยัยแก้วฮัลโหล!! ฉันเฟย์เองนะแกได้ยินฉันหรือป่าวว)

“ก็แค่เนี่ย ยัยเฟย์โทรมาทำไมเหรอ??”

(แหม๋ฉันโทรมาเพราะคิดถึงไม่ได้เหรอ นี้แกพรุ่งนี้มางานแฟชั่นของฉันไหมมานะฉันส่งบัตรไปให้แกแล้ว แกต้องมาให้ได้นะพี่ฟางก็คิดถึงแกมากเลย แค่นี่นะบายพรุ่งนี้เจอกัน) ตู๊ด!! โห้ยมันพูดไม่ฟังฉันเลย เหอะ

“คุณแก้วค่ะจะรับประทานอาหารเช้าเลยไหมค่ะ ^^”

“ค่ะพี่สวย เอ่อพี่สวยค่ะ เห็น ฐิสาไหม?” ฉันถามพี่สาวแม่บ้าน

“อ่อคุณหนูเข้าออกไปกับคุณหวายตั้งแต่เช้าแล้วค่ะเห็นว่าจะไปซ้อมอะไรสักอย่างเลยให้คุณหวายไปส่งค่ะ”

“อ่อค่ะ^^”

 

                ตกเย็น

“กลับมาแล้วจ้า ^^” เสียงนี้ไม่ใช่ใครพี่สาวตัวดีของฉันเอง ว่าแต่ทำไมกลับมาคนเดียวละ

“เจ๊!! ทำไมกลับมาคนเดียวละ ฐิสาไปไหน??”

“แหม๋!! ห่วงจังเลยนะ นั้นไงมานู้นแล้ว ก็ยัยสานะอยากกลับเองไม่อยากรบกวนใครนะ”

“แม่ค่ะ ป้าค่ะ กลับมาแล้วค่ะ ^^”

“กลับมาแล้วเหรอหลานรักเป็นยังไงบ้าจ้ะ เหนื่อยไหม??” สรุปใครเป็นแม่กันแน่เนี่ยแต่ก็เอาเถอะ

“เหนื่อยค่ะ แต่ก็สนุกดีค่ะ เอ่อป้าค่ะ หนูเจอคนคนหนึ่ง มีแต่คนทักหนูค่ะว่าเป็นน้องสาวเขาหรือป่าว??” กระซิบอะไรกันนะ หึ้ย

“เขาคนนั้นชื่อไรจ้ะ??”

“โดโซะ หรือ โดซะ อะไรเนี่ยค่ะป้า อยู่วง K-otic อะ”

“คนบ้าไรชื่อแปลกๆ เอาไว้ป้าจะสืบให้นะจ้ะ” แหน่ะยังกระซิบกระซาบกันอยู่อีก

“คุยไรกันนะ!!” ฉันตะโกนใส่

“อ่อๆ!! ปะป่าว ยัยสาไปหาไรกินกับป้าเถอะจ้ะ ป้าหิวแล้ว ^^”

“ค่ะ ป้าหวาย ^_^”

“อะไรของเขานะ!! งงจริงๆ” ฉันเริ่มสงสัยอาการแปลกๆ ของสองคนนั้นซะแล้วสิ แต่ชั่งเถอะ

 

                ณ งานแฟชั่นโชว์!!

“ไหนแม่บอกจะมาไง ป่านนี้แล้วยังไม่เห็นเลยไปไหนของเขานะ โอ้ยย!!” สาวน้อยตัวเล็กเดินวนไปวนมาอยู่แถวทางเข้าก็ชนเข้ากลับชายคนนึงซึ่งมองจากหน้าตาแล้วหน้าจะอายุพอๆกับเธอหรือไม่ก็แก่กว่าเธอไม่มากเท่าไหร่

“นี้เธอเดินภาษาอะไรเนี่ย!! มาชนฉันทำไม”

“โห้ะ ว่าฉันชนนาย นายเองก็เดินไม่ดูตาม้าตาแมวเหมือนกันนั่นและ”

“ตาม้าตาเรือเฟ้ย ไม่ใช่ตาม้าตาแมว!! ไม่เธอต้องขอโทษฉันเดียวนี้!!” ชายคนเดิมก็ยังเถียงกับเธออยู่ตรงนั้นไม่เลิกลาจนกระทั่ง

“ฉันต้องขอโทษแทนน้องชายฉันด้วยนะ^_^” หญิงสาวร่างบางน่าตารักๆ มองดูมีอายุหน่อยก็พูดขึ้น

“อ่อค่ะ หนูก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ^_^”

“อ่อค่ะหนู ก็ต้องขอโทษด้วยจริงๆ แหวะ!!” ชายคนเดิมก็พูดล้อเลียนเธอ

“พอร์ช!! เข้างานเดี๋ยวนี้!!”

“อิอิ” สาวน้อยก็หัวเราะออกมาทันที

“นี้เธอ!!”

“เข้าไปได้แล้ววว!! อย่าให้พี่โกรธนะ”

“คร๊าบ!!” จากนั้นเขาก็เดินเข้างานไปพร้อมกับพี่สาว

                ตี๊ดด!! ขอโทษนะจ๊ะลูกแม่กับป้าหวานคงไปไม่ได้แล้ว ยังไงก็สู้ๆนะขากลับเดียวแม่ให้ลุงพีไปรับนะ From..แม่ป้า

 เว็บขีดเขียน

“หนูจ๊ะ เตรียมตัวได้แล้วนะ งานจะเริ่มแล้ว” เจ้าหน้าที่จัดงานแฟชั่นเดินมาตามสาวน้อยที่อยู่หน้างาน

“อ่อค่ะ” เธอจึงเดินตามเจ้าหน้าที่เข้างานไปโดยทันที

 

                หลังจากการแสดงของวง K-otic จบก็เป็นการเดินแฟชั่นทำเนินการมาเรื่อยๆจนถึงสุดชุดท้าย ก็มีสาวน้อยเดินออกมาทุกคนต่างฮือฮามากและมีเสียงดัง แชะ แชะ แชะ แชะ แชะ ตลอดจนจบงาน

“พี่ค่ะหนูขอตัวกลับก่อนนะค่ะพอดีคุณแม่ให้คนมารับนะค่ะ” สาวน้อยเข้ามาลาทีมงานเพื่อกลับบ้านทันที

“ได้ กลับดีๆนะค่ะ”  ทีมงานสาวยิ้มส่งให้เธอ

“เอ่อ ขอโทษนะค่ะ ไม่ทราบว่าเด็กคนนั้นเป็นอะไรกับคุณโทโมะหรือป่าวค่ะ” นักข่าววิ่งกู่เข้ามาหาทีมงานคนนั้นทันที

“ขอโทษนะค่ะ ฉันขอตัวก่อนนะค่ะพอดีไม่รู้เรื่องจริงๆค่ะ” เป็นจังหวะเดียวกับที่ดีไซน์เนอร์เจ้าของงาน พี่สาว และ วง

K-otic ที่กำลังจะกลับออกมาพอดีนักข่าวเลยกู่เข้าหาทั้งหมดโดยทันที

“ขอโทษนะค่ะคุณเฟย์ได้ยินว่างานนี้คุณเป็นคนจัดแจงเองทั้งหมด ไม่ทราบว่าพอใจในงานครั้งนี้ไม่ค่ะ” นักข่าวหญิงคนหนึ่งพูดขึ้น

“ค่ะ พอใจมากๆค่ะ งานนี้เรามีเด็กจากญี่ปุ่นมาร่วมด้วยทำให้สร้างสีสันไปอีกแบบนึงค่ะ”

“ครับแล้วไม่ทราบว่าเด็กสาวญี่ปุ่นคนนั้นเป็นน้องคุณโทโมะด้วยหรือป่าวครับ” นักข่าวหนุ่มจ่อไมค์มาที่โทโมะ

“เอ่อ…” โทโมะงงกับคำถามมากเลยยังไม่ตอบอะไรจนฟางแทรกขึ้น

“ขอโทษนะค่ะ ทำไมพี่ๆถึงคิดว่าเด็กคนนั้นเป็นน้องของโทโมะละค่ะ??”

“พอดีคนในงานต่างฮือฮามากเลยค่ะว่าหน้าตาน้องเขาคล้ายคุณโทโมะ ไม่ทราบว่าเป็นพี่น้องกันหรือป่าวค่ะ”

“ไม่ใช่ครับ คงอาจจะหน้าคล้ายกับเฉยๆนะครับ ผมไม่มีน้องผู้หญิงครับ ^_^” โทโมะตอบ

“งั้นก็แสดงว่า ไม่ใช่พี่น้อง แค่คนหน้าคล้ายนี้เอง ค่ะขอบคุณน้องโทโมะที่ตอบคำถามนะค่ะ” นักข่าวพูดขึ้น

“ครับ งั้นพวกผมขอตัวกลับก่อนนะครับ” จากนั้นทั้งหมดก็เดินไปขึ้นรถตู้ส่วนตัวของพวกเขา

 

                ในรถ

“หัวหอม!! เธอถ่ายรูปตอนเดินแฟชั่นโชว์ไว้ใช่ป่ะ” หนุ่มหน้ายาวถามหญิงสาว

“ถ่ายสิ ทำไมจะเอาไปทำไรไอ้กบ!!”

“เอ่อนะขอดูหน่อย จะดูสิมันเหมือนกันขนาดไหนเชียว!!” จากนั้นชายหนุ่มก็ดึงกล้องมาจากมือหญิงสาวทันที

“เห้ย!!” หลังจากที่เขาดูรูปถ่าย

“อะไรจะตะโกนทำไมห๊า!!” ทุกคนในรถตะคอกใส่ชายหนุ่ม

“ไอ้โมะ ขอเทียบหน้าหน่อย!!” จากนั้นชายหนุ่มก็ยื่นกล้องเขาเทียบหน้าเพื่อนหนุ่มที่นั่งนิ่งๆ ไม่ได้ว่าอะไร และทุกคนก็มองและพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า

“O-O เหมือนเปะเลย!!”

“แล้วไง!!” คำนี้ทำเอาทุกคนเงียบกริบไม่พูดต่อ

 


มาต่อตอน 2 ให้แล้วจ้า ฝากติดตาม ฝากโหวต ด้วยนะค่ะ ^_^

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา