พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.14K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

29) ทำแบบนี้แล้วได้อะไร?

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

                แสงแดดสาดส่องมายังเรือนร่างของชายหญิงคู่นึงซึ่งฝ่ายชายเป็นฝ่ายกอดหญิงสาวเอาไว้แนบอก ซึ่งนั้นเองทำให้ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นจากภวังสายตาเหลือบต่ำลงมามองร่างบางที่เขาโอบกอดไว้ทั้งคืน

 

“อื้ออออ” เสียงครางเล็กน้อยเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากบางทำให้ชายหนุ่มรีบผละออกทันที

 

“........” ชายหนุ่มไม่ได้พูดอะไรได้แต่จับไหล่ของคนที่กำลังลืมตาขึ้น

 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดด!! อย่าทำฉันนนนะ ฮื้ออออ” หญิงสาวยกมือไหว้ชายหนุ่มพร้อมกับร้องไห้โฮออกมาพักนึงก็สลบไปร่างสูงก็จับหญิงสาวนอนลงที่เตียงอย่างเก่าให้ท่าที่สบายที่สุด เขามองเธออย่างสงสาร แต่เขาก็เกลียดคนโกหกและผู้หญิงที่อย่างว่ามากๆ เขาลุกไปอาบน้ำแล้วเดินลงไปข้างล่างเพื่อที่จะไปบ้านใหญ่

 

“คุณหนูจะไปไหนคะ?” แม่นมที่เดินออกจากห้องครัวมาพอดีจึงถาม

 

“ผมจะไปบ้านใหญ่หน่อยนะครับนมพอดีคุณแม่มีธุระจะคุยกับผมและพี่ๆนะผมไปก่อนนะ” จังหวะที่ชายหนุ่มกำลังเดินออกไปบ้านก็นึกถึงคนที่อยู่บนห้อง “นมครับ! ผมฝากขึ้นไปดูแก้วบนห้องหน่อยนะ เช็ดตรงเช็ดตัว แล้วก็ให้เธอทานข้าวด้วยนะ” ชายหนุ่มสั่งเสร็จก็เดินไปทันทีแต่ระหว่างเดินไปบ้านใหญ่ก็เห็นเด็กหญิงรุ่นราวคราวเดียวกับลูกสาวและชายหนุ่มวัยกลางคนที่โรงรถ “จะไปไหนกันเหรอ?”

 

“คุณหนู!” ชายหนุ่มจ้องมองด้วยความสงสัยแทนคำพูด “คือน้ำฟ้าจะเอารองเท้าไปซ่อมให้คุณแก้วนะคะพอดีรองเท้าคุณแก้วส้นมันหักนะคะ น้ำฟ้าเลยจะให้ลุงทิพาไป” เมื่อชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็มองรองเท้าใช่มันเป็นรองเท้าที่เขาเคยซื้อตอนไปทะเลครั้งนั้น และยังนึกกลับไปถึงเรื่องที่ร่างบางพูดกับเขาเมื่อคืน

 

“เหรอ? อื้มไปเถอะ แล้วรีบกลับบ้านช่วยยายเธอละ”

 

“คะคุณหนู” หลังจากที่น้ำฟ้ากับลุงทิไปร้านซ้อมรองเท้ากลับมาได้ประมาณ 10 นาทีก็รีบวิ่งกลับบ้านเล็กทันทีเพื่อไปช่วยยายของเธอตามที่โทโมะสั่ง “ยายจ๋าน้ำกับมาแล้วจ๊ะไปเช็ดตัวคุณแก้วกันยายทำอาหารเสร็จยัง”

 

“เสร็จแล้วๆ ฉันก็รอแกเนี่ยละไปเอากะละมังกับผ้าเช็ดตัวมาแล้วตามขึ้นไปนะ”

 

“จ้า!!”

 

                ห้องนอนโทโมะ

“อ้าวยายนี้มันห้องคุณโทโมะนิห้องคุณแก้วอยู่ทางนี้นะ” สาวน้อยชี้อีกห้องนึง

 

“ฉันรู้แล้วแต่คุณแก้วไม่ได้อยู่ห้องนั้นนิก็ต้องอยู่ห้องนี้ละปะเร็ว!” ทั้งคู่เดินเข้าห้องไปเห็นสภาพห้องแล้วทั้งคู่ก็ตกใจมากเพราะข้าวของละเกะละกะ เต็มพื้นห้องไปหมด

 

“ยายจ๋ามันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยทำไมห้องมันรกเลอะเทอะแบบนี้ละ”

 

“ฉันก็อยู่กับแกตลอดฉันจะรู้ได้ไงเนี่ย! เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ คุณหนูอย่าบอกนะว่า….”

 

“ยายๆๆๆๆๆๆๆ ทางนี้ดูคุณแก้วสิ! เนื้อตัวเขียวช้ำไปหมดเลย”

 

“ดูคุณแก้วไปก่อนนะเดี๋ยวยายไปตักน้ำในห้องแปปนึงนะ” นมสั่งหลานของเธอเสร็จก็เข้าไปเติมน้ำมาเพื่อเช็ดตัว “คุณแก้วเป็นยังไงมั้งน้ำ”

 

“ยังไม่ได้สติเลยจะยาย แล้วที่สำคัญนะคุณแก้วไม่ได้ใส่เสื้อผ้าละยาย” O_O นมเมื่อได้ยินดังนั้นก็ตกใจมาก เมื่อคืนนี้มันเกิดเรื่องอย่างที่คิดจริงๆ ถึงทั้งคู่จะอยู่ด้วยกันแต่ถึงอย่างไงคนที่นอนอยู่นี้ก็เป็นผู้หญิง ซึ่งคิดกลับกัน คุณหนูของเธอไม่เคยทำร้ายผู้หญิงเลยตั้งแต่เล็กจนโตแต่ทำไมเรื่องนี้มันเกิดอะไรกันขึ้น คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวของคนซึ่งดูแลชายหนุ่มมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย

 

ทั้งคู่เริ่มเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้ร่างบางที่ไร้สติตัวของเธอสั่นเทามีอาการละเมอเพราะพิษไข้เธอพูดเหมือนกันซ้ำไปซ้ำมา อย่าทำฉันนะฉันกลัวแล้วอย่า อย่าทำฉัน”ทำเอาคนที่กำลังเช็ดตัวให้เธออยู่นั้นรู้สึกสงสารแต่เขาทั้งคู่ก็ไม่สามารถที่จะช่วยร่างบางที่กำลังนอนอยู่ได้

 

“ฉันสงสารคุณแก้วจังจ๊ะยาย คุณหนูของยายอะใจร้าย! โถ๋คุณแก้วของน้ำบอบบางขนาดนี้คุณโทโมะนะทำไมชั่งใจร้ายจริงๆทำกับเธอได้” สาวน้อยเช็ดตัวไปเรื่อยๆจนถึงข้อเท้าก็ตกใจมากข้อเท้าของคนที่นอนอยู่นั้นเขียวช้ำจนถึงขั้นดำสนิท “ห๊า!!! นี้มันอะไรกันข้อเท้าคุณแก้วทำเป็นแบบนี้ละยายดูสิ”

 

“ตายแล้วแผลแบบนี้ไม่เคยเห็นเลย เอางี้แล้วกันเอาผ้าประคบมาพันข้อเท้ากับข้อมือเธอไว้ก่อนนะมันน่าจะช่วยบรรเทาอาการปวดได้ เอ่อแล้วหยิบยาแก้ปวดมาด้วยนะน้ำฟ้า!!”

 

“จ๊ะยาย” เมื่อได้ยินที่นมสั่ง สาวน้อยผู้เป็นหลานสาวก็รีบวิ่งลงมาชั้นล่างเพื่อหยิบของตามที่ยายของเธอสั่ง เสร็จก็รีบวิ่งขึ้นไปข้างบนเผื่อทำแผลให้ร่างบางที่นอนอยู่ทันที

 

“อึ ฮื้อออ!” หญิงสาวที่นอนอยู่ก็ได้สติขึ้นมาก็ตกใจเล็กน้อย

 

“ไม่ต้องกลัวนะคะคุณแก้วนมเองคะ” หญิงวัยกลางคนเอ่ยบอกคนที่นอนอยู่

 

“นะ นม ^^ ขอบคุณนะคะ” ร่างบางที่กำลังนอนอยู่พูดขอบคุณคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

 

“คุณแก้วคะนี้ข้าวต้มกับยาแก้ปวดและยาลดไข้นะคะ”

 

“ขอบใจนะจ๊ะ” ร่างบางเริ่มทานข้าวต้มที่นมทำมาให้จนหมดและทานยาก็เตรียมท่าที่จะลุกขึ้นเพื่อจะไปทำงาน

 

“คุณแก้วจะไปไหนคะ? อย่าไปเลยนะนอนพักผ่อนเถอะคะ” น้ำพยุงร่างบางที่กำลังจะลุกจากที่นอน

 

“แก้วมีงานต้องทำนะคะ จะให้มั่วมานอนแบบนี้คงไม่ได้หรอก”

 

“งานที่เธอต้องทำวันนี้คือนอน นี้คือคำสั่งของฉันเข้าใจมั้ย!!” ร่างสูงที่เดินเข้ามาเพื่อจะดูอาการคนที่นอนป่วยอยู่ก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดุกราดด

 

“แต่ฉันมีนัดกับคนไข้วันนี้!! และฉันต้องไปคุณไม่มีสิทธิ์จะมาสั่งฉัน”

 

“แต่ฉันลางานให้เธอเรียบร้อยแล้ว 1 อาทิตย์ มีอะไรไหม และไม่ต้องพูดมากนอนไป!! หรืออยากจะ....” ชายหนุ่มยื่นหน้ามาใกล้หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียงนอน

 

“ตะ หึ้ย!!” หญิงสาวล้มตัวลงนอนกับเตียงและก็เผลอหลับไปเพราะพิษไข้และลิทธิ์ยา

 

“นมครับมีอะไรไปทำก็ไปเถอะครับทางนี้ผมดูเองครับ เธอด้วยนะน้ำ” ชายหนุ่มหันไปสั่งสองคนที่นั่งดูอย่างเป็นห่วงคนตัวเล็กที่นอนอยู่

 

“คะคุณหนู!” หลังจากที่ทั้งคู่ออกไปได้พักนึ่งชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงนอนข้างๆหญิงสาวก็มองใบหน้าที่กำลังหลับของเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยน จริงๆแล้วเขาไม่ได้อยากจะทำร้ายเธอเขาทำไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบที่เกิดจากอาการหึงของผู้ชายคนนึงที่รักเธอจากใจจริงเราห่มผ้าให้เธอใหม่และลุกขึ้นไปนั่งทำงานที่โต๊ะทำงานที่เขาวางไว้ตอนที่ขึ้นมา มันไม่ใช่งานที่เขาจะต้องทำมันคืองานของคนตัวเล็กที่นอนอยู่เขาให้เกลเอางานที่หญิงสาวจะต้องทำและเป็นงานที่เขาพอจะช่วยทำได้ให้เกลผู้หญิงของหญิงสาวเอามาให้

 

เขาเริ่มต้นทำงานของเธอไปได้สักพักใหญ่เขาพลางทำไปพลางว่าทำไมหญิงสาวถึงทำงานที่ยากและเหนื่อยแถมยังต้องค่อยดูแลค่อยรับใช้คนป่วยคนไข้ต่างๆแบบนี้ได้ แถมต้องทำเอกสารแบบนี้อีกตั้งมากตั้งมายส่ง

 

“เธอทำได้ยังไงกันนะแก้วทั้งหนักทั้งเหนื่อย เธอไม่เบื่อบ้างหรอไง วันๆแถบไม่ได้พักผ่อนเลย”

 

“ความรัก ความเข้าใจ และที่สำคัญการที่ได้เป็นหนึ่งในกำลังของคนไข้ทุกคน ฉันถึงทำได้” จู่ๆคนตัวเล็กที่นอนอยู่บนเตียงก็ตอบคำถามที่ชายหนุ่มตั้งคำถามกับตัวเองไม่หวังที่จะได้ตำตอบจากเธอ

 

“แก้วเธอตื่นมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

 

“สักพักแล้วละ ฉันของถามนายจริงๆ นายทำแบบนี้นายทำไปเพื่ออะไร?”

 

“................” ซึ่งคำถามนี้ไร้คำตอบจากชายหนุ่ม

 

“ถ้านายตอบไม่ได้ นายก็ออกไปเถอะ”หญิงสาวหันหน้าหนีชายหนุ่ม

 

“แก้ว!”

 

“ออกไปเถอะ ฉันขอร้อง” ชายหนุ่มเมื่อได้ยินดังนั้นก็ออกจากห้องไป “นายทำแบบนี้แล้วได้อะไรนะ ฮื้ออออ!”

 


ลืมเค้ายังจ๊ะ มาอัพให้แล้วนะขอโต๊ดที่หายไปนาน

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา