พ่อหนูเป็นซุปเปอร์สตาร์..

9.6

เขียนโดย TKRLov€lวoร์

วันที่ 14 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 00.02 น.

  30 chapter
  486 วิจารณ์
  17.21K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 31 สิงหาคม พ.ศ. 2558 13.15 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

4) ขอโทษนะค่ะคุณเป็นใคร?

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

เว็บขีดเขียน

                ร้านหนังสือ XXX

                แก้วกำลังมองหาหนังสือเด็กให้เพื่อนที่กำลังท้องอยู่ที่ญี่ปุ่น แต่เขาเองนั้นพึ่งจะกลับมาจากไทยเดินหาอยู่นานก็หาไม่เจอ

“ขอโทษนะครับไม่ทราบว่าคุณมีไรให้ผมช่วยไหม” ชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวขาวถึงขาวมากทักเธอที่กำลังมองหาหญิงสืออยู่

“อ่อพอดีฉันกำลังหาหนังสือพวกนี้อยู่นะค่ะ” ยื่นกระดาษให้ชายหนุ่มดู และเมื่อเขาดูก็ก็หยิบหนังสือทั้งหมดให้กับเธอและเธอยังงงๆกับหน้าปกหนังสือ

“เอ่อขอโทษน่ะไม่ทราบว่าเล่มนี้ถูกแล้วใช่ไหมค่ะ”

“ใช่ครับ พอดีทางบริษัทเขาเปลี่ยนปกหนังสือใหม่นะครับ^^”

“อ่อค่ะ พอดีฉันไปอยู่ญี่ปุ่นซะนานเลยไม่รู้ ^_^ ขอบคุณนะค่ะคุณ”

“ผมเควินครับ ^_^”

“ดีจังเลยนะค่ะ ที่ร้านนี้มีพนักงานที่ดีมากๆอย่างคุณ ^_^” เธอพูดเสร็จก็รีบที่จะเดินไปทันที

 

“คุณหมอค่ะวันนี้มีจดหมายจากโรงพยาบาล XXX ส่งมาถึงคุณหมอค่ะ” พยาบาลสาวตัวเล็กๆ น่ารักวิ่งเอาจดหมายจากผอ. โรงพยาบาล KZ มาให้

“ขอบใจจ้ะ เอ่อเกลเธอไม่ต้องเรียกฉันว่าก็ได้นะเรียกแก้วเหมือนเมื่อก่อนเถอะ เธอเองก็ติดตามฉันมานานพูดอย่างนี้มันดูห่างเหินยังไงก็ไม่รู้”

“ค่ะคุณแก้ว ^_^ ว่าแต่นี้แผ่นเพลงอะไรค่ะเนี่ย” เกลหยิบแผ่นดีวีดีที่อยู่บนโต๊ะมาดูแล้วก็ยิ้มออกมาเพราะไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างแก้วใจจะสนใจแนวเพลงพวกนี้

“นี้เกลเอามานะ!!>//<” พร้อมกับจะแย่งของในมือเกล

“นั้นแหน่ะ ที่ซื้อมาเพราะคุณโทโมะละสิใช่ไหมค่ะ อิอิ อะ ไม่ให้ อิอิ” เกลทำท่ายืนให้แต่ก็ดึงไปต่อ

“นี้เกลเอามานะ” พร้อมกับไล่กับเกลรอบห้อง

                ฟิ้ว!! แป๊ะ!!

“เอ่อขอโทษนะครับพอดีผมเคาะห้องได้สักพักใหญ่แล้วคุณก็ไม่ยอมเปิด” ไม่ใช่เสียงใครผอ.ใหญ่นั้นเองเขามาพร้อมกับ

“ขอโทษนะครับนี้ของคุณใช่ไหม” เขายื่นแผ่นดีวีดีคืนให้ พร้อมกับถอดแว่นตาที่เขาใส่อยู่ออกพร้อมกับยิ้มให้คนตรงหน้าโดยที่ไม่รู้ว่าคือคนที่เขาคุ้นเคยเช่นกันและเมื่อคนเห็นหน้าคนตรงหน้าทำให้เขาก็ต้องอึ้งเช่นเดียวกัน

“คุณโทโมะ!!” เกลตะโกนเสียงดังเพราะตกใจอย่างมาก

“จะตะโกนทำไมเล่า เบาๆสิ” ผอ. ดุเกลที่เสียงดังเพราะว่าที่โทโมะจะให้ให้คนที่บ้าดาราแห่มาได้

“ขอโทษค่ะ แหะๆ” เธอเขกหัวตัวเองเพื่อเป็นการทำโทษและกระซิบคุยกับคนข้างๆเธอ “คุณแก้วเอาไงดี??”

“นี้อย่าบอกนะว่าพวกเธอไม่ได้อ่านจดหมายที่ฉันส่งมา??” ผอ. เริ่มขึ้นเสียง

“ไม่เป็นไรหรอกครับ”

“แต่ว่า??”

“เดียวผมคุยกับเธอเองก็ได้ครับ เพราะยังไงผมก็ต้องคุยรายละเอียดอยู่แล้ว ^_^”

“งั้นก็ได้ครับ แก้ว!! เธอคุยรายละเอียดกับเขานะฉันมีงานที่ต้องทำต่อ” ผอ.พูดและเดินออกไปทันที

“แก้วจริงๆใช่ไหม??” ชายหนุ่มถามคนตรงหน้าเขา

“ใช่ ว่าแต่คุณ มีธรุอะไรว่าธุระของคุณมาเถอะ”

“คือแม่ของฉันป่วยหนัก ทางโรงพยาบาลที่แม่ฉันรักษาตัวไม่มีใครสามารถรักษาได้ เขาจึงส่งเรื่องมาที่นี้เพราะทางโรงพยาบาลรู้ว่าเธอสามารถรักษาโรค อาการได้ทุกแบบ ไม่ว่าจะเจ็บน้อย เจ็บมากแค่ไหน” เขาก็ร่ายยาวพร้อมกับเธอที่เปิดประวัติคนไข้อ่าน

“ขอปฏิเสธค่ะ!!” เธอพูดขัดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“ทำไมกันแก้ว เพราะเป็นแม่ฉันใช่ไหมเธอถึงเลือกไม่รักษาห๊ะ!!”

“ขอโทษนะค่ะคุณโทโมะเชิญข้องนอกเถอะนะ”

“คนใจร้าย!!” โทโมะว่าหญิงสาว

“เอ๊ะนี้ยังไง ว่ามาฉันใจร้าย ต้องขอโทษนะค่ะคุณเป็นใครกัน ฉันไม่สน แต่นี้อาการแบบนี้ มากขนาดนี้ ยังไงฉันก็รักษาไม่ได้ ถ้ายังฟื้นที่จะรักษาหรือผ่าตัด อาการเป็นตายเท่ากัน เข้าใจไหมฉันไม่รักษา!!” หญิงสาวเริ่มขึ้นเสียงใส่ชายหนุ่มตรงหน้าทำเอาคนที่ยืนมองอยู่อย่างเกลถึงกับสะดุ้งทันที และพยายามพาชายหนุ่มออกจากห้องไป

“ขอโทษนะค่ะคุณโทโมะเชิญข้องนอกเถอะนะ” เธอพาชายหนุ่มเดินออกไปทันที

“เธอเป็นใครกัน”

“คือฉันเป็นผู้ติดตามของคุณแก้วนะค่ะ ต้องขอโทษแทนคุณแก้วจริงๆนะค่ะ เธอคงไม่ได้ตั้งใจจะพูดแรงๆแบบนั้นหรอกค่ะ”

“นั้นเรียกว่าไม่แรงเหรอ?? เขาคงเกลียดฉันกับแม่มากสินะ ฉันเข้าใจฉันขอตัวก่อนนะ” เมื่อชายหนุ่มพูดเสร็จก็เดินไปทันที

“....” คุณคงไม่รู้สินะว่าคุณแก้วรักคุณมากแค่ไหนคุณโทโมะ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา