หัวใจของมาเฟีย

9.3

เขียนโดย Chapond

วันที่ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 เวลา 01.06 น.

  46 ตอน
  263 วิจารณ์
  28.73K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2560 01.36 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

40) 37ความรู้สึกจริงๆ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

ค่อยๆนะป๊อป”หลังจากตั้งสติกันเรียบร้อย ฟางค่อยๆประคองป๊อปปี้เข้ามาในบ้านด้วยความยาก

ลำบาก เพราะถึงแม้ป๊อปปี้จะหมั่นทำกายภาพจนเริ่มเดินได้บ้างแล้ว แต่ป๊อปปี้ก็ยังเดินไม่ค่อยแข็งแรงที่

จะเดินไปไหนได้สะดวก

 

 

 

 

 

ให้มันได้แบบนี้สิ ลูกใครวะเนี่ย”เมื่อฟางพาป๊อปปี้มานั่งรถเขนในตัวบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากชายหาด

เสร็จชายหนุ่มก็บ่นอุบ

 

 

 

 

“ลูกใครล่ะ ตามใจเยอะล่ะสิตลอด15ปีมานี้ ดูสิเล่นอะไรแผลงๆแบบนี้”ฟางหันขวับมาพร้อมกับบ่น

บ้าง

 

 

 

 

ถ้าแองจี้โตมาแบบถูกตามใจมันก็ต้องเป็นหน้าที่แม่ไม่ใช่รึไงที่จะต้องดูแล คอยตักเตือนลูกไม่ให้เดิน

ไปในทางที่ผิดๆอีก”ป๊อปปี้พูดก่อนที่จะเอื้อมมาจับมือฟางไว้

 

 

 

 

 

“อย่าไปไหนอีกได้มั้ย อยู่ดูแลแองจี้กับชั้น ทำให้ครอบครัวของเราสมบูรณ์เหมือนเดิมเมื่อ15ปีก่อนได้

มั้ยฟาง”ป๊อปปี้สบตาร่างบางเพื่อขอร้องทำให้ฟางอึ้งใจเต้นแรง

 

 

 

 

 

“เอ่อ อยู่ที่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวฟางขอเดินไปเช็ครอบๆบริเวณบ้านก่อน”ฟางอึกอักและรีบชักมือกลับจาก

ป๊อปปี้พร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุยแล้วเดินหนีชายหนุ่มไป

 

 

 

 

 

“ชั้นได้เธอกลับมาแล้ว ชั้นจะไม่มีวันปล่อยให้เธอหนีไปไหนอีกแล้วฟาง”ป๊อปปี้พูดก่อนที่จะหันไป

เห็นไม้ค้ำช่วยยืนที่พิงกับผนังห้องอยู่แล้วยิ้มออกมา

 

 

 

 

 

 

 

“แองจี้นะแองจี้ เล่นอะไรก็ไม่รู้ แล้วไหนจะต้องทำกายภาพให้ป๊อปอีก”ฟางบ่นอุบขณะที่เตรียมอาหาร

ให้ป๊อปปี้เสร็จแล้วก็เดินไปเช็คดูความเรียบร้อยต่างๆรอบตัวบ้านพลางมองเห็นพายุเริ่มตั้งเค้าก็ไม่รอ

ช้ารีบอ้อมไปทางหลังบ้านเพื่อจัดการปิดหน้าต่าง

 

 

 

 

“ช่วยนะ/อ๊ะ ไม่ต้องๆ ยังเดินไม่ค่อยคล่องไปรอในบ้านเถอะป๊อป”ฟางจัดการปิดหน้าต่างงโดยมีป๊อปปี้

ออกมาตาม ชายหนุ่มมองฟางที่ทำอะไรยุกยิก ทั้งจัดการบ้านไหนจะทำอาหารให้เขาก็แอบยิ้มก่อนที่จะ

ยอมกลับไปนั่งรอฟางที่โต๊ะอาหาร

 

 

 

โครม

 

 

 

 

 

 

“ฟาง เกิดอะไรขึ้น”แตแล้วเกิดเสียงดังทำให้ป๊อปปี้ต้องรีบดูแล้วต้องตกใจเมื่อเห็นฟางล้มและเอามือปิด

ตาไว้โดยมีพวกลังเก่าๆที่ข้างหลังบ้านกองใกล้ๆก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นก็ฝืนลุกขึ้นเพื่อประคอง

ร่างบางที่ล้มอยู่ทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

“โอ๊ย เจ็บชะมัด”แก้วรู้สึกตัวลืมตามองไปรอบๆห้องก็พบว่าตัวเองนอกอยู่ที่ห้องพักก่อนที่จะขยับตัว

และยังเจ็บบริเวณที่เธอแทงตัวเอง แก้วค่อยๆฝืนตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ประตูห้อง แอ๊ด ร่างบางเปิด

ประตูออกมาก็พบว่ามันคือด้านในของตึกที่โทโมะใช้เก็บอัฐิของพิม แก้วจึงเดินไปที่ห้องนั้น

 

 

 

 

 

“ตอนนี้เธอคงจะสบายแล้วสินะพิม ไม่ต้องเจ็บปวดรึว่าเสียใจอะไรอีก ชั้นรู้ว่าชั้นไม่ค่อยจะพูดดีๆกับ

เธอสักเท่าไหร่ แต่ชั้นสัญญานะ ว่าถ้าชั้นได้กลับไปที่มังกรทอง ชั้นจะช่วยเลี้ยงน้องพีช เพราะอย่าง

น้อยพีชก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของมังกรทองและก็เป็นหลานของชั้นด้วย”แก้วมองรูปของพิมที่ตั้งอยู่ที่มี

แต่รอยยิ้มก็พูดขึ้นด้วยความรู้สึกผิดเป็นจังหวะเดียวกับที่โทโมะเอาแจกันดอกไม้มาเปลี่ยนก็ตกใจเมื่อ

เห็นแก้วอยู่ในห้องนี้

 

 

 

 

“เธอไม่ควรมาอยู่ในห้องนี้”โทโมะที่ได้ยินแก้วพูดหมดทุกอย่างมองเธอด้วยแววตาอ่อนลงก่อนที่จะ

สะบัดความคิดนั้นแล้วรีบพูดเสียงแข็งจนแก้วจะดุ้งแล้วรีบเดินหนีแต่ชายหนุ่มไม่รอช้ารีบรั้งตัวเธอเอา

ไว้

 

 

 

 

 

“โอ๊ย”แก้วต้องร้องเมื่อแผลของเธอถูกกระแทกเมื่อโทโมะกระชากตัวเธอแรงมาปะทะกับร่างสูง ชาย

หนุ่มมองแก้วที่ตัวงอเจ็บแผลแล้วนิ่งก่อนที่จะช้อนร่างบางขึ้นมาแล้วอุ้มออกไปพักที่ห้องนอนตามเดิม

 

 

 

 

“นี่พี่โทโมะรังแกพี่แก้วอีกแล้วหรอ ปล่อยพี่แก้วเดี๋ยวนี้เลยนะ”เติร์ดที่แอบเข้ามาหาแก้วเห็นภาพที่โท

โมะอุ้มแก้วก็โวยวายไม่ยอม

 

 

 

 

 

“ทำไมชั้นต้องปล่อยเมียชั้นลงด้วยล่ะห้ะ/อะไรนะ เมีย”โทโมะตอบอย่างไม่สนใจเติร์ดที่ร้องออกมา

ด้วยความตกใจ

 

 

 

 

“ก็ใช่ไง ยัยนี่เป็นเมียชั้น ชั้นจะทำอะไรกับเมียชั้นมันก็เรื่องของชั้น เอาล่ะ นายบุกรุกเข้ามาในพื้นที่

ส่วนตัวของชั้น ออกไปได้แล้ว”โทโมะพูดเสียงแข็งพร้อมกับไล่เติร์ดออกไป

 

 

 

 

 

“ไม่จริง พี่ใช้กำลังบังคับเธอแน่ๆ ผมไม่เชื่อ”เติร์ดไม่ยอมแพ้เข้าไปขวางไม่ให้โทโมะอุ้มแก้วเข้าไปใน

ห้อง

 

 

 

 

“ก็แล้วแต่ อยากจะไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อไปถามพ่อเอาก็ได้ว่าชั้นกับแก้วจดทะเบียนแล้วไหว้พี่สะใภ้แก

สิ”

 

 

ผลัก

 

 

 

 

โทโมะย้อนคำตอกหน้าใส่เติร์ดจนชายหนุ่มทนไม่ไหว ผลักโทโมะอย่างแรง ทำให้โทโมะที่อุ้มแก้วอยู่

ล้มลงไปกองกับพื้นด้วยกันและแก้วต้องร้องออกมาเมื่อแรงกระแทกทำให้แผลฉีก

 

 

 

 

 

“ออกไปได้แล้วชั้นไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับแก เติร์ด”โทโมะตกใจก่อนที่จะรีบอุ้มแก้วเข้าไปในห้อง

เดิมพร้อมกับไล่เติร์ดและล็อคประตูไม่ให้ใครเข้ามา

 

 

 

 

 

“เกลียดชั้นแล้วจะมาทำแผลให้ชั้นทำไม อยากได้ทรัพย์สมบัติของมังกรทองตอนนี้นายกับพ่อนายก็มี

สิทธิ์แล้วนิ ไม่จำเป็นต้องมาดูแลชั้น”แก้วรีบไล่โทโมะที่กำลังจะเอาผ้าพันแผลมาเปลี่ยนให้

 

 

 

 

“แต่นี่คือหน้าที่ของสามีที่ต้องดูแลภรรยา”โทโมะพูดและไม่สบตาแก้วทำให้แก้วหัวใจเต้นแรงกับคำว่า

สามีภรรยา และภาพตอนเด็กๆที่แก้วหวีดร้องเวลาถูกแม่และยายขู่ว่าถ้ายิ่งเธอแกล้งหรือรังแกโทโมะ

บ่อยๆอีกจะถูกจับแต่งงานกับเขา และตอนนี้เธอก็กลายเป็นเมียแต่งของโทโมะอย่างที่ว่าไว้จริงๆ

 

 

 

 

โอ๊ย ชั้นเจ็บนะ”แก้วต้องได้สติเมื่อโทโมะราดแอลกอฮอล์ลงที่แผลพร้อมกับผวากอดชายหนุ่มทำให้

โทโมะชะงัก

 

 

 

 

 

อยู่เฉยๆได้มั้ย จะทำแผล”โทโมะปรับน้ำเสียงดุร่างบางที่กอดตัวเองก่อนที่จะทำแผลให้แก้วจนเสร็จ

 

 

 

 

 

“ขอบใจที่ทำแผลให้ชั้น”แก้วมองโทโมะที่เก็บอุปกรณ์ทำแผลใส่กล่องก็พูดขึ้น

 

 

 

 

 

“ถ้าคิดว่าการที่ชั้นดูแลเธอแล้วชั้นจะใจอ่อนไม่ทำร้ายมังกรทองล่ะก็ เธอคิดผิด อยู่ในนี้ ห้ามออกไป

ไหน เดี๋ยวแม่บ้านจะเอาอาหารมาให้ทาน”โทโมะพูดเสียงแข็งพร้อมกับสั่งแก้วก่อนที่ตัวเองจะเดินออก

ไปข้างนอกไม่ยอมมองกลับมาที่แก้วอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“อ๊ะ พี่เขื่อน”เฟย์รู้สึกตัวในช่วงสายพลางพลิกตัวหันมาอีกด้านต้องตกใจเมื่อเห็นสามีหนุ่มนอนหลับอยู่

ข้างๆเธอแค่คืบก็หน้าแดงใจสั่น ก่อนที่จะนอนนิ่งๆมองดูเขื่อนหลับด้วยความรัก

 

 

 

 

 

“นี่คงเป็นแค่ฝัน เพราะพี่เกลียดเฟย์ไปแล้ว”แต่แล้วร่างบางก็เศร้าลงไปเมื่อคิดถึงภาพที่เขื่อนสนใจแบม

ไม่สนใจตนก็สะบัดความทิ้งก่อนที่จะลุกขึ้นเพื่อไปจัดการตัวเอง

 

 

 

 

หมับ

 

 

 

 

ร่างบางถูกเขื่อนกระชากแขนลงกลับไปนอนที่เตียงทำให้เฟย์เซล้มลงไปนอนทับร่างสูงที่นอนข้างๆ

ทันที “พะ พี่เขื่อนจะทำอะไรคะ”เฟย์หน้าแดงจัดเมื่อพบว่าเขื่อนจ้องมองเธออยู่

 

 

 

“ที่มาที่นี่ก็เพราะจะมาจัดการเรื่องหย่าให้เรียบร้อยต่างหากล่ะ อย่าหลงเข้าใจผิดว่าชั้นเป็นห่วงเธอ ผู้

หญิงใจร้ายใจดำแบบเธอชั้นไม่สนใจ”เขื่อนว่าเฟย์ด้วยคำพูดร้ายกาจทำให้ร่างบางที่ฟังน้ำตารื้นออกมา

ก่อนที่จะผละตัวออกจากอ้อมกอดของเขื่อนแล้วลุกขึ้นเดินหนี

 

 

 

วูบ

 

 

 

 

แต่แล้วพิษไข้ของเฟย์ที่ยังไม่หายดีทำให้เฟย์เกิดอาการหน้ามืดจนต้องเอามือจับไว้ที่ตู้

 

 

 

 

 

“พี่จะทำอะไร ไม่ต้องมาจับเฟย์เชิญกลับไปหานังเมียน้อยสุดที่รักของพี่เถอะค่ะ นี่คงจะมาดูงั้นสิว่าเฟย์

จะใช้มารยาอันไหนให้พี่กลับมา เฟย์รู้ดีพี่มาที่นี่ก็มาจัดการแค่เรื่องหย่าเท่านั้น เรื่องหย่าเดี๋ยวเฟย์จะส่ง

เอกสารไปให้พี่เซ็นเอง”เฟย์พูดเสียงสั่นด้วยความเสียใจและกลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่ ใช่สิ คนไม่รัก

สุดท้ายทำอย่างไรก็ไม่รัก

 

 

 

 

 

“ไข้ยังไม่ลดนิ”เขื่อนมองเฟย์ที่ร้องไห้และพูดออกมาพลางปาดน้ำตาไม่ยอมหันหน้ามาหาเขาแล้วนิ่ง

ก่อนที่จะเดินเอามือไปอังที่หน้าผากก่อนที่จะดึงเฟย์กลับไปที่เตียงแล้วเดินไปหยิบกะละมังอันเล็กที่ใส่

ผ้าชุบน้ำเพื่อเช็ดตัวมาเช็ดตัวให้เฟย์

 

 

 

 

“หน้าที่ของหมอคือดูแลคนไข้ ตอนนี้เธอไม่สบายชั้นก็ต้องดูแลเธอมันเป็นจรรยาบรรณของแพทย์

รักษาตัวให้หายเดี๋ยวค่อยคุยกันเรื่องอื่น”เขื่อนพูดและไม่สบตามองเฟย์เลยพลางเช็ดตัวให้เธอแล้ว

จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่จะออกไปจัดการตัวเอง “ที่พี่ดูแลเฟย์เพราะแค่เฟย์ป่วยงั้นก็ขอเวลาอีกสักพัก

แค่นี้ก็ได้ ที่พี่จะยังดูแลเฟย์แบบนี้”เฟย์น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งเมื่อเขื่อนเดินออกไปแล้วพลางพูดมา

ด้วยความเศร้า

 

 

 

 

 

 

“สุดท้ายพวกเรา2คนก็ไม่ปกติกันทั้งคู่ ฟางก็มาเจ็บตา ป๊อปก็เดินไม่ได้”ป๊อปปี้มองฟางที่ตาอักเสบจาก

ผงฝุ่นเข้าตาพลางยิ้มขำ

 

 

 

 

 

“มันไม่ตลกเลยนะป๊อป เราเจ็บตัวกันทั้งคู่แบบนี้โทรเรียกให้แองจี้มารับเรากลับไปแล้ว นี่ไม่ใช่เล่นๆ

แล้ว ถ้าเกิดพวกเรา2คนดูแลกันเองแค่นี้แล้วเป็นอะไรอีกขึ้นมาล่ะ”ฟางที่ถูกปิดตาทั้ง2ข้างโวยวายบ่น

ไม่หยุด

 

 

 

 

 

 

ครับแม่ เข้าใจแล้วครับ แต่โทรไปก็ไม่ติดอ่ะฟาง สงสัยแองจี้คงไปวางโทรศัพท์ทิ้งไว้ที่ไหนแน่ๆ เอา

อย่างงี้ ป๊อปส่งข้อความหาลูกแล้วนะสบายใจได้ ถ้าลูกเห็นลูกคงส่งคนมารับพวกเราเอง เอาอย่างงี้

ป๊อปพอเดินได้แต่อาจไม่คล่อง แต่ยังไงก็มองเห็น ป๊อปจะเป็นตาให้กับฟางเองนะไม่ต้องห่วง”ป๊อปปี้

ขยับตัวมานั่งข้างๆฟางแล้วพูดก่อนที่จะสวมกอดฟางไว้

 

 

 

 

 

“พยายามติดต่อลูกให้ได้นะป๊อป”ฟางที่กังวลเป็นห่วงป๊อปปี้และอาการตัวเองกอดตอบอดีตสามีไว้แล้ว

พูด ชายหนุ่มยิ้มมองฟางที่ถูกปิดตาทั้ง2ข้างและกำลังกลัวอยู่ด้วยสายตาอ่อนโยนและกระชับกอดเอาไว้

 

 

 

 

เอาแล้วสิ แต่ละคนเจ็บตัวกันหมดเลย แบบนี้พระเอกแต่ละคนจะดูแลยังไงนะ

 

 

มาอัพช้าอีกแล้วโทษทีน้าาาาา

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
9.2 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
9.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา