ไฟแค้นซ่อนรัก

8.3

เขียนโดย Kzlovepf

วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560 เวลา 05.14 น.

  42 ตอน
  38 วิจารณ์
  14.35K อ่าน

แก้ไขเมื่อ 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2561 03.01 น. โดย เจ้าของนิยายฟิคชั่น

แชร์นิยายฟิคชั่น Share Share Share

 

22) ฝีมือนายอีกแล้วใช่มั้ย

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

 

 

 

 

                  ฟางกับเขื่อนรีบนั่งแท็กซี่มาที่โรงพยาบาลทันทีที่มาถึง เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ฟางเห็นป๊อบปี้ที่ยืนอยู่ห่างจากห้องฉุกเฉิน ฟางเดินตรงไปตบหน้าป๊อบปี้ และทุบตีป๊อบปี้พร้อมกับร้องไห้ออกมา 

 

 

 

 

 

 

 

ฟาง: ทำไม !! ทำไมอ่ะ นายทำแบบนี้ทำไม เพราะนายอีกแล้วใช่มั้ย ฝีมือนายอีกแล้วใช่มั้ย ใช่มั้ย !!!!

 

 

 

 

 

 

ป๊อบ: เธอ เธอหยุดเดี๋ยวนี้นะ หยุด !!!

 

 

 

 

 

 

 

เขื่อน: ผมว่าพี่หยุดนั้นแหละที่ควรจะหยุด หยุดทุกอย่างซะที 

 

 

 

 

 

 

 

ป๊อบ: เขื่อน แกพาหนีออกมาอีกแล้วใช่มั้ย 

 

 

 

 

 

 

 

ฟาง: นายมัน !!! 

 

 

 

 

 

 

                 ฟางเหมือนจะเป็นลม แต่ดีที่เขื่อนรับไว้ทัน ฟางตั้งสติก่อนจะรีบเข้าไปหาเฟย์ 

 

 

 

 

 

 

 

ฟาง: เฟย์ !

 

 

 

 

 

เฟย์: อื้ออออ พี่ฟาง พี่ฟาง !!! พ่อ !!! 

 

 

 

 

 

 

ฟาง: เฟย์ไม่ต้องร้องนะ พ่อต้องไม่เป็นอะไร อึกอึก พ่อต้องปลอดภัยเชื่อพี่นะเฟย์ อื้ออออ

 

 

 

 

 

 

 

เฟย์: อื้อออพี่ฟาง เฟย์ เฟย์

 

 

 

 

 

 

ฟาง: เฟย์มันเกิดอะไรขึ้นเล่าให้พี่ฟังได้มั้ย 

 

 

 

 

 

 

เฟย์: พ่อช็อคที่เค้าพา อึก อึก พาตำรวจมาที่บ้าน แล้วบอกว่า พ่อมีคดี อึก ฉ้อโกง จ้างวานฆ่า อื้อออพี่ฟาง พ่อไม่ได้ทำใช่มั้ยอื้ออออ 

 

 

 

 

 

        

 

 

 

 

 

                            เฟย์กอดฟางแล้วร้องไห้ไม่หยุด ไม่นานหมอก็ออกมาแล้วบอกว่าต้องพาไปห้อง CCU ทันที เวลาผ่านไปราวสองสามชั่วโมง หมอก็ออกมาจากห้อง CCU 

 

 

 

 

 

 

 

หมอ: หมออยากให้ญาติทำใจนะครับ เพราะคนไข้อาจจะไปคืนนี้ หรือเร็วกว่านั้น 

 

 

 

 

 

                      เฟย์ทรุดลงนั่งแล้วร้องไห้ ส่วนฟางก็ยืนช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน เมื่อหมอออกไป ฟางกับเฟย์ก็เข้ามาในห้อง CCU ฟางกับเฟย์ใส่เสื้อคลุมพร้อมกับหมวกเพื่อป้องกันเชื้อโรค สภาพของพ่อฟางตอนนี้คือหายใจเองไม่ได้ และมีเครื่องมือช่วยเต็มสองข้าง 

 

 

 

 

 

 

ฟาง: อึก พ่อค่ะ อึก พ่อ พ่อต้องสู้นะ พ่อต้องอยู่กับฟางกับเฟย์นะ 

 

 

 

 

 

 

เฟย์: พ่อได้ยินเฟย์มั้ย อื้อออ เฟย์รักพ่อนะพ่ออยู่กับเฟย์อย่าทิ้งเฟย์ไปนะ อื้อออ 

 

 

 

 

 

 

พ่อฟาง: อื้ออออ อื้อออ 

 

 

 

 

 

             พ่อฟางส่งเสียงตอบเป็นเสียงหายใจและค่อยๆยกมือขึ้นมาเพื่อให้ลูกทั้งสองคนจับ 

 

 

 

 

 

ฟาง: พ่อ พ่อต้องสู้นะค่ะ เราจะสู้ไปด้วยกันนะ ฟางจะไม่ทิ้งพ่อ พ่อก็จะไม่ทิ้งฟางใช่มั้ย 

 

 

 

 

 

 

พ่อฟาง: อื้อออ ฟะ..ฟาง เฟย์ พะ พ่อ พ่อ ระระ รัก พ่อ ขะ ขอ ขอโทษ ที่ ที่ อื้ออออ ดู ดูแล ตะ ตัวเอง ดู แลตัวเอง อื้ออออ ดะ ดะ ด้วยยย 

 

 

 

 

 

 

 

                        ตี๊ดด ตี๊ดดดด ตี๊ดดดดด 

 

 

 

 

 

ฟาง: พ่อ !!!! !!!! 

 

 

 

 

 

 

เฟย์: !!!!!

 

 

 

 

 

 

 

                       ป๊อบปี้ยืนมองธนาอยู่ที่กระจกกั้นด้านนอก สิ่งที่เค้าต้องการมาตลอดวันนี้ก็มาถึงแล้ว ธนาได้ชดใช้ทุกสิ่งที่เค้าทำกับพ่อแม่ของป๊อบปี้และเขื่อนแล้ว ป๊อบปี้เดินออกมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม 

 

 

 

 

 

 

เขื่อน: ??

 

 

 

 

 

ป๊อบ: เฮ้ย จะเศร้าทำไม มันไม่ใช่ญาติเราซะหน่อย 

 

 

 

 

พยาบาล: คุณตำรวจค่ะ คนไข้เสียชีวิตเวลา 14:10 นาทีค่ะ

 

 

 

 

 

เขื่อน: คุณธนา ตายแล้ว ! 

 

 

 

 

 

ป๊อบ: มันสาสมแล้วกับสิ่งที่มันทำกับพ่อแม่เรา 

 

 

 

 

 

 

                        ป๊อบปี้พูดจบก็รีบเดินออกไปทัน และรีบขับรถพุ่งไปที่วัดเพื่อไปบอกข่าวดีกับพ่อและแม่ 

 

 

 

 

 

 

ป๊อบ: พ่อครับ แม่ครับ มันได้ชดใช้ในสิ่งที่มันทำแล้วนะครับ มันชดใช้แล้ว พ่อกับแม่ไม่ต้องตายฟรีแล้วนะครับ ผมเห็นมันทรมานต่อหน้าต่อตา ผมสะใจจริงๆ ในที่สุด มันก็ได้รับกรรมซะที 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                     ด้านฟางกับเฟย์ก็จัดการเรื่องศพของพ่อโดยมีเขื่อนควรช่วยเหลืออยู่รถโรงพยาบาลนำศพพ่อฟาง มาที่วัดเดียวกันกับที่แม่เค้าอยู่ ป๊อบปี้เห็นรถพยาบาลยกศพของธนาออกมาแล้วนำไปวางไว้เพื่อให้ญาติมารดน้ำศพ

 

 

 

 

 

 

 

ฟาง: พ่อค่ะ อื้อออ หลับให้สบายนะค่ะ ไม่ต้อง อึก ไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้วนะค่ะ 

 

 

 

 

 

เฟย์: เฟย์ขอให้พ่อไปสู่สุขคตินะค่ะ อึก เกิดชาติหน้า เฟย์ขอเกิดมาเป็นลุกพ่ออีกนะค่ะ 

 

 

 

 

 

โทโมะ: ผมขอ อโหสิกรรมทั้งตัวผมและตัวของเพื่อนผมด้วยนะครับ 

 

 

 

 

 

 

เขื่อน: อโหสิกรรมให้กันและกันนะครับ อโหสิกรรมให้พี่ชายผมด้วย 

 

 

 

 

 

 

 

                                  หลังจากเอาศพใส่ไว้ในโลง เฟย์ก็อาสากลับบ้านไปเอารูปกับของใช้ของพ่อและบอกข่าวคนในบ้านโดยที่เขื่อนกับโทโมะไปเป็นเพื่อน ส่วนฟางก็นั่งมองโลงทั้งน้ำตา ป๊อบปี้ยืนมองอยู่ล่างศาลา เห็นฟางนั่งอยู่คนเดียว เค้าอยากจะเดินเข้าไปแต่รู้ว่าถ้าเข้าไปต้องทะเลาะกับฟางอีกแน่ๆ ป๊อบปี้คิดใหม่และตัดสินใจเดินขึ้นไปบนศาลา ฟางรู้สึกเหมือนมีคนอยู่ด้าหลังฟางหันไปมองแล้วลุกขึ้นเดินไปหา หน้าของฟางเต็มใบด้วยคราบน้ำตาและรอยแดงที่จมูกแลบริรอบดวงตา ฟางยืนมองหน้าป๊อบปี้ แต่ไม่พูดอะไร ป๊อบปี้เลยพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผิดไปจากปกติ

 

 

 

 

 

ป๊อบ: ทีนี้เธอคงเข้าใจความรู้สึกของชั้นที่ต้องสูญเสียทั้งพ่อและแม่แล้วนะ 

 

 

 

 

 

ฟาง: ต่อไปนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างนายกับพ่อของชั้น และระหว่างนายกับชั้น ก็ต้องจบลงจริงๆซะที ในเมื่อนายอยากให้ทุกอย่างจบลงแบบนี้ ตอนนี้นายทำมันสำเร็จแล้ว ชั้นดีใจด้วยนะกับสิ่งที่นายเฝ้ารอคอยมาตลอดมันเป็นจริงซะที และเรื่องระหว่างชั้นกับนาย ชั้นอโหสิกรรมให้ จะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก

 

 

 

 

 

 

              คำพูดแสนเย็นชาของฟาง มันทำให้ป๊อบปี้รู้สึกผิดมาก ทั้งๆที่ควรจะดีใจ แต่เพียงแค่เห็นใบหน้าและน้ำตาของคนตรงหน้า มันกลับทำให้เค้าเจ็บปวด ฟางพูดจบก็กลับมานั่งที่เดิม ป๊อบปี้ เดินมาที่หน้าโลงจากนั้นก็หยิบธูปขึ้นมาแล้วยกขึ้นไหว้ "ชั้นอโหสิกรรมให้" จากนั้นก็ปักธูปแล้วเดินออกไป ฟางมองธูปที่ป๊อบปี้ปักแล้วร้องไห้ออกมา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยายฟิคชั่น

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.2 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.2 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8.4 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา