นิยาย

เขียนโดย Essocia

ตุ้บ!! ''โอ๊ย!!!'' เสียงร้องแหกปากของฉันดังลั่นคฤหาสน์ ฉันนั่งบนกองพื้นพร้อมลูบเอวตัวเอง มันเป็นภารกิจ(?)ประจำวันที่ฉันตกเตียงเเบบนี้ ฉันยืดตัวพร้อมอ้าปากแล้วเปล่งเสียงออกมา 

เขียนโดย อัมพิกา

เขียนโดย Mauvais

"ผมจะรักคุณจนกว่าดอกไม้ดอกนี้เฉี่ยวเฉา" ...เขายื่นดอกไม้ปลอมให้ฉัน...

เขียนโดย อ้อยจัง

เขียนโดย TheBegin

นางแต่งกายด้วยชุดที่ทอจากผ้าไหม ซึ่งเคมลินเป็นคนบันดาลให้เป็นชุดยาวสีขาวสะอาด แต่บัดนี้นั้นมันได้ขาดรุ่งริ่งไปทั่วทั้งตัวเนื่องด้วยสาเหตุหลายประการทั้งมาจากการฝึกฝนของเคมลินและจากการผจญภัยของนางเอง เม

เขียนโดย พรีโม่

เขียนโดย ฟลุ๊คเสร่อ

l: ในฤดูร้อน ที่พึ่งเข้าฤดูฝน เสียงของเด็ก ที่วิ่งไล่กันในสนาม เสียงของ ครูที่บ่นในห้ิอง เสียงของเธอที่ทำให้ฉันยิ้มได้ เธอชั่งเป็น ผู้หญิงที่ พร้อมเพรียงไปซ่ะทุกอย่าง จนฉันไม่อาจจะหยุดห้ามใจนี้ไว้...

เขียนโดย Supisara_jj

เขียนโดย rariBB

"หมากไม่อยู่หลายวันมิ้นจะรอหมากนะกลับมาเร็วๆนะมิ้นไม่อยากอยู่คนเดียวมิ้นเหงาเออเกือบลืมมิ้นมีข่าวดีจะบอกด้วยกลับมาแล้วมิ้นจะบอก"คำๆนี้มีนยังก้องอยู่ในหัวของผมอยู่เลยนี่ก้อผ่านมาจะ6ปีแล้วทำไมเธอต้องทำก

เขียนโดย KAEM_K

ฉันไม่รู้ว่าจะได้เจอนายอีกรึปล่าว หรือ อาจจะไม่ได้เจออีกเลย ก็ได้