Because I love you ให้ฉัน(ขอ)ได้ไหม...หัวใจของเธอ

-

เขียนโดย moon

วันที่ 5 กันยายน พ.ศ. 2556 เวลา 16.39 น.

  7 ตอน
  3 วิจารณ์
  7,984 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 23 พฤศจิกายน พ.ศ. 2556 07.00 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

1) บทนำ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

     “คุณยองวอน >,< เตรียมสัมภาระครบหรือยังครับ อีกสองชั่วโมงเราจะเดินทางนะ ถ้าเสร็จแล้วลงไปข้างล่างเตรียมขึ้นรถได้เลย”

   

     “ครับอา” ^..^

ผมรีบจัดสัมภาระและของสำคัญที่ยังเหลือยัดใส่กระเป๋าเดินทางให้หมด

ก่อนจะบินกลับไทย หลังจากที่ไม่ได้กลับมานี่ก็ปาเข้าไป 10 ปีเต็ม ได้แล้วมั้ง

 

    “ฮึบ!! ..เอาหละลืมอะไรรึเปล่า .. ฮืมม! คงไม่มีอะไรแล้วนะ “

 

ผมค่อยๆทยอยขนสัมภาระที่แสนจะหนักอึ้งลงไปขึ้นรถ เฮ้อ! เพิ่งรู้ว่าการจาก

บ้านมานานเนี่ยนะ พอจะได้กลับมันตื่นเต้นมากจนนอนไม่หลับเลยแฮะ~////~

   

     “คุณยองวอน ไม่ลืมอะไรนะครับ”

   

      ** “ฮะ” -__-“

   

       “เอาหละ เคลื่อนรถได้”^^

   

      “ดะ..ดะ..ดะ เดี๋ยวก่อนครับอา~”

ผมฉุกคิดขึ้นได้ว่าลืมของสำคัญที่สุดในชีวิต ก่อนที่จะตะโกนอย่างสุดเสียงด้วยความตื่นตระหนก อย่างที่เห็น^^”

 

      “มีอะไรเหรอครับ”

 

      “อาครับ ผมลืมของสำคัญ โปรดรอสักประเดี๋ยวนะครับ -_^”

ผมพูดพลางทุลักทุเลลงจากรถก่อนจะออกตัววิ่งเต็มสปีด ขึ้นไปที่ห้องนอน แหกๆๆ เหนื่อย ผมหยิบของสำคัญมาไว้ในอ้อมกอดอย่างหวงแหน

 

     “เกือบไปแล้วไหมเรา”

ผมพูดพร้อมกับยิ้มให้คนในกรอบรูปพลางเอามือแตะเบาๆไปที่ใบหน้านั้น

   

     “เฮ้อ... ฝืนตัวเองก็เป็นทุกข์... ปล่อยตัวเองก็เป็นทุกข์..แล้ว..พี่ควรทำยังไง

ดีล่ะ..’ริน’ “T*T

 

::10 ปีก่อน::

 

   “กรี๊ด”

 

    “หยุดอยู่ตรงนั้น หึหึ หนีฉันไปไหนไม่พ้นหรอกสาวน้อย”

 ร่างสูงคลุมด้วยโม่งสีดำ ลักษณะคล้ายโจรพูดเสียงดัง ในมือเขามีมีดสั้น

กรี๊ด ต้องเป็นโจรแน่เลย T_T ฮือๆ ทำไมเราถึงได้ซวยขนาดนี้นะ แม่จ๋าช่วย

ลูกด้วย

 

    “ธะ..ธะ..เธอ.. เธอเป็นใครน่ะ ออกไปนะเราไม่รู้จักเธอหรอก”

 

สาวน้อยตอบกลับด้วยอาการผวาสุดขีด

   

     “หึหึ.. เธอไม่รู้จักฉันงั้นเหรอสาวน้อย? เธอแน่ใจเหรอ? หันมามองดูดีๆสิ”

 

ร่างนั้นไม่ยอมถอยห่างฉัน มันกำลังเยื่องกายเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ โฮก T_T

     

      “ไม่ ......”

สาวน้อยพูดเสียงดังพร้อมเอามือสองข้างขึ้นมาปิดหน้าปิดตาอย่างหนาแน่น

( คิกๆท่าทางตอนเธอกลัวน่ารักเป็นบ้า)

   

        “ไม่!!....งั้นเหรอ!เธอจะหันมาดีๆ หรือจะต้องให้ฉันทารุณให้สาสมใจก่อนดีล่ะ V.V”

     

         “อย่านะ..หัน..หันก็ได้ เธออย่าทำอะไรเราเลยนะ เราขอร้องหละ ฮือๆ”

 

คิกๆ นี่เธอกลัวผมขนาดนั้นเลยเหรอ

   

          “ดี๊!...พูดง่ายอย่างนี้หน่อย!.” -_^*

       

        “เธอเป็นใคร..ต้องการอะไร.. บ้านเราจนไม่มีเงินหรือของมีค่าให้เธอหรอกนะ..ปล่อยเราไปเถอะ..”

ฉันได้แต่ภาวนาในใจให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ดลบันดาลให้ฉันพ้นภัยในครั้งนี้

ขอให้บุญกุศลที่ลูกได้ทำมาทั้งในชาตินี้ภพนี้หรือชาติปางก่อนก็ดี

ขอบุญกุศลเหล่านั้นจงช่วยให้ลูกพ้นภัยในครั้งนี้ด้วยเถิด T_T

   

       “ฉันเป็นใคร?..เธอไม่รู้จักฉันจริงๆน่ะเหรอสาวน้อย..หึหึ..

จะบอกให้เอาบุญนะ.ฉัน! คือ! หัวหน้าRed Dragon! ผู้ยิ่งใหญ่

หรือที่รู้ๆกันก็คือแก๊งมาเฟียที่โด่งดังที่สุดในเกาหลีนั้นแหละTT

ตอนนี้ฉันกับพวกกำลังหนีคดีค้าอาวุธเถื่อน อยู่พอดี! บ้านเธอจนนิ

เธออยากได้อาวุธไปขายไหม ฉันมีให้นะ ไม่ว่าจะเป็น ปืนพกสั้น....~”              

ทันทีที่ได้ฟังคำนั้น Red Dragon! ต้องใช่แน่ๆ แก๊งค์มังกรแดง

บริเวณกลางแผ่นหลัง มีร่องรอยการสักรูปมังกรแดงเต็มแผ่นหลัง

จากการจับกุมพบอาวุธปืนพกสั้นขนาด 3 นิ้ว ( รีวอลเวอร์)\

ยี่ห้อ สมิธแอนด์เวสสัน จำนวน 1 กระบอก พร้อมกระสุนปืน ขนาด.38 มม

จำนวน 49 นัด และอาวุธมีดดาบขนาดความยาวประมาณ 2 ฟุตจำนวน 1 เล่ม

แต่ในขณะนี้ผู้ร้ายได้หลบหายไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมกับของกลางทั้งหมด

บุคคลใดที่พบเห็นกรุณาแจ้งเบาะแสมาที่ .......บลาๆๆ

 

       และนี่คือข่าวที่ฉันฟังเมื่อเช้านี่เอง และทำไมต้องเป็นฉัน>> ผู้โชคร้ายที่ต้องพบเห็นT^T

     

       “หยุดพูดนะ!...ฮือๆ พอได้แล้วไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น..อยากได้อะไรก็บอก

เรามาดีๆสิ แล้วก็ปล่อยเราไปเถอะนะ”

 

หนอย! กล้าต่อรองกล้าใช้คำสั่งอย่างนี้ต้องเพิ่มความน่าเกรงขามสักหน่อยแล้ว ฮึ “,,”

     

       “ปากดีนัก!! กล้าใช้คำสั่งกับชั้นงั้นหรอ”

ผมพูดพร้อมกับข่มขวัญเธอด้วยการเอามือไปกระซากคอเสื้อเบาๆ/><

     

       “ปะ..ปะ..เปล่านะเรา..”

ฮ่าๆ ตอนนี้ตัวเธอสั่นระริก เธอกำลังยกมือขึ้นไหว้ผมอยู่น่ะ

(เธอเข้าใจว่าฉันเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือไง -_-!!)

     

        “หยุดพูดสักที! ฉันรำคาญเสียงเธอจะแย่!..เอาหละ!..ฟังฉันให้ดีๆนะ..

ฉันน่ะไม่ได้ต้องการของมีค่า หรือ เงินทองอะไรทั้งนั้น..แต่ที่ฉันต้องการตอนนี้

คือ ตัว! และ... หัวใจ! เธอต่างหากหละสาวน้อย.”

ประโยคหลังผมพูดเสียงแผ่วมากแทบจะไม่ได้ยินเลยด้วยซ้ำ ไม่รู้ทำไม

เหมือนกัน!..ผมรู้สึกเจ็บ! .. ทุกทีที่ต้องคิดถึงเรื่องนั้น

     

       “ฮือๆๆ อย่าทำอะไรเราเลยนะเรากราบขอร้องหละ เรายังเด็กอยู่อีกอย่าง

บ้านเราจนมากเลย พ่อก็เสียนานแล้ว เราต้องอยู่ดูแลแม่ ถ้าไม่มีเราแม่จะต้อง

ลำบาก อย่าทำอะไรเราเลยนะ ปล่อยเราไปเถอะ ฮือๆT_T”

     

      “นี่!.. เธอคิดว่าเธอกำลังพูดอยู่กับใครหะ!.. ฉันไม่ใช่ผู้ใหญ่ใจบุญใจกุศล

ที่จะให้เธอมาขอทุนเรียนดีแต่ยากจน หรอกนะ คิดว่าตัวเองกำลังเรียงความ

อยู่หรือไง..เอาหละชั้นว่าเธอชนะเลิศแน่สาวน้อย....” ผมพูดพร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้เธอเรื่อยๆ

     

       “ฮือT_T..เราพูดความจริงนะ อย่าทำอะไรเราเลยเรากลัวแล้ว...”

 

ฮ่าๆ -_-! เอาหละวันนี้พอใจแล้ว ได้เวลาที่ความจริงจะต้องเปิดเผยแล้วสิ

     

       “เอิ่มม~ กลัวพี่มากไหมจ๊ะน้องสาว ” ผมพูดเสียงหล่อ>///<

       

        “...”

     

       “เน่!! ยัยเบื๊อกจะร้องให้ทำไม! ซื่อบื้อเอ้ย! ลืมตาได้แล้ว ฉันแกล้งเล่นแค่นี้ทำเป็นป๊อดไปได้ .โง่! ขี้แย!..”        

       “ฮือๆๆๆ “ -_-1

   

       “ลืมตาได้แล้ว.....”

เงียบ นิ่ง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น >..<

   

        “.ฉันบอกให้ลืมตาไง...ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก”

     

        “ฮือๆ...พี่วอลเองเหรอคะ ไม่ใช่หัวหน้าแก๊ง Red Dragon! ใช่ไหมคะ”

   

        “ฮ่าๆ ก็ใช่นะสิ หน้าโง่ หลอกอะไรก็เชื่อหมด!’”

   

      ~ผัวะ~

   

      “ไอ้วอล ไอ้เลว แกทำอะไรริริน ..ไอ้ลูกหมา”

 

หึหึ! ฮีโร่มาแล้วสินะ นี่คือธัญธัญ น้องชายต่างสายเลือดของผมเอง

จู่ๆหมอนี่ก็กระโจนซัดหมัดใส่หน้าผมไม่ยั้ง โดยที่มันไม่ฟังเหตุผลอะไร

จากผมเลยT_T อันนี้ผมไม่โกรธเท่าไหร่ แต่ที่โกรธมากก็คือมันกำลังด่าว่าพ่อ

ผมเป็นหมา!..น่ะ!

อ่อ! มีสิ่งหนึ่งที่คุณต้องรู้นะ ผมกับธัญธัญเป็นพี่น้องต่างสายเลือดกัน ธัญธัญ

เป็นลูกติดแม่ ส่วนผมเป็นลูกติดพ่อ ส่วนริรินเธอเป็นลูกสาวป้าข้างบ้านที่พวก

เราต่างหลงรักด้วยกันทั้งคู่

   

      “หนอย! ไอ้เด็กบ้า..ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม..แกบังอาจมาด่าว่าพ่อฉัน

เป็น ..หมาเหรอ!...หมัดนี่สำหรับคนปากเสียอย่างแก..และหมัดนี่สำหรับแกที่

ต่อยฉันโดยไม่ฟังเหตุผล”

ตอนนี้ผมเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมตัวธัญธัญและกำลังซัดหมัดคืนอย่างเต็มที่

ผมอายุมากกว่ามันตั้งปีหนึ่งมันยังไม่ให้ความเคารพแถมยังกล้าด่าผมว่าเป็นลูก

หมาอีกต่างหาก เจอแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ

 

      “ พี่ธัญ พี่วอล หยุดเถอะนะคะ รินขอร้องหละ...ฮึกก”

     ผมรู้สึกสงสารยัยริรินแล้วล่ะกลัวว่าน้ำตายัยนั่นจะท่วมโลกตายไปซะก่อน ผม

พยายามจะเลิกทะเลาะกับไอ้ธัญ แต่แล้วก็เสียท่าจนได้..

   

     “อะไรคือเหตุผลของแกวะ..สิ่งที่เห็นตรงหน้านี่ยังไม่ชัดพออีกเหรอ..หึ

หึ..ไอ้วอลแกมันหน้าตัวเมียชอบรังแกผู้หญิงนี่หว่า”

     คราวนี้ธัญธัญเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมผม และระเบิดพายุอารมณ์ใส่ผมสารพัดไม่รู้

ไอ้นี่มันไปเก็บกดมาจากไหน ไม่ต้องตกใจนะครับเหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่ครั้ง

แรก ตั้งแต่ที่แม่จากไปพ่อของผมก็แต่งงานใหม่หลังจากนั้นเหตุการณ์แบบนี้ก็

เกิดขึ้นทุกวัน ผมรู้สึกว่าความสุขของผมก็เริ่มหายไปพร้อมกับที่มีน้องชายคนนี้

เข้ามาในชีวิตนั่นแหละ.ผมรู้ว่าธัญธัญคงแค่อยากเอาชนะผมและมันก็ชนะจริงๆ

โดยเฉพาะเรื่องริริน

          หลังจากนั้น ผมก็ถูกย้ายไปเรียนที่โซลตั้งแต่เด็ก ผมอาศัยอยู่กับ

อากฤติซึ่งเป็นญาติห่างๆของพ่อและได้ชื่อใหม่เป็นภาษาเกาหลีว่า ยองวอน

ก็เพราะอากฤติอยากให้ผมมีชื่อที่กลมกลืนกับคนเกาหลีและให้มีเค้าชื่อเดิม

อยู่ด้วย จากชื่อเดิมว่าวอล เลยกลายมาเป็นยองวอนแทน นั่นทำให้ผมไม่ได้

ติดต่อกับใครที่ไทยอีกเลยกว่า 10 ปีเต็ม จนกระทั่งวันนี้ วันที่ผมจะต้องกลับ

ไปเผชิญหน้าอีกครั้งไม่รู้ว่าจะมีเรื่องดีหรือเรื่องร้ายรออยู่นะ

   

     “เฮ้อ! ป่านนี้เธอจะเป็นยังไงบ้างนะยัยบื้อ เธอจะคิดถึงพี่บ้างรึเปล่า! ลืมไป พี่มันคงไม่ใช่คนที่เธออยากจำอยู่แล้วหละ ”

          ไม่รู้เป็นไรสิน่า แค่มองรูปยัยบื้อนี่ ทำเอาผมยิ้มไม่หุบสักที

กลับไปคราวนี้เห็นทีต้องมีอะไรเล่นสนุกๆกันหน่อยแล้ว ^^

   

    “เออ!! ว่าแต่ของสำคัญที่ว่ามันคืออะไรเหรอครับ คุณยองวอนอาเห็นหายไปซะนายเชียว.”

          ผมส่งกรอบรูปให้อากฤติดูพร้อมยิ้มเขินๆ

   

    “ได้ข่าวว่าเรียนมหา’ลัยเดียวกันกับไอ้เจไดลูกชายผมนะ เผื่อคุณยองวอน

อยากรู้อะไรก็รอถามมันละกัน”

          อากฤติพูดอย่างรู้ทันความคิดผมทำเอาผมยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว

ผมคงปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอคือเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมอยากกลับไทย

   

      “เอ่อ..อาครับพอกลับถึงไทยแล้ว ผมขออยู่บ้านอาไปสักระยะก่อนได้ไหมครับ”

     

       “หือ..นี่คิดจะเล่นอะไรแผลงๆอีกแล้วใช่ไหมนิ..”

อากฤติทำหน้างงเล็กน้อย=.=! ส่วนผมทำหน้าอ้อนวอนสุดขีด +0+~

   

      “ไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ.. ฮ่าๆๆ”

          ผมกับอากฤติหัวเราะร่า ซึ่งไม่รู้ว่าที่หัวเราะนั่นเป็นประเด็นเดียวกัน

หรือเปล่า ปกติถ้าหัวเราะพร้อมกันอย่างนี้เมื่อไหร่มันมักไม่ค่อยจะเป็นเรื่อง

เดียวกันสักเท่าไหร่หรอกนะ >,<

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา