รักที่ไม่หวังอะไร

-

เขียนโดย waritha

วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2557 เวลา 21.47 น.

  2 ตอน
  0 วิจารณ์
  1,606 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2557 22.38 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

2) ความรู้สึกในวันนี้

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

#2 เดือนผ่านไปไวอย่างกะโกหก........

บี้กับบู้ก็ได้คุยกันมาตลอดคุยกันทุกๆวันจนบี้คิดว่าเขาจรู้สึกไหมที่คุยกับเราทุกวันแบบนี้.?

     - แล้วมีอยู่วันนึงโรงเรียนได้มีกิจกรรมเกี่ยวกับอาเซียนแล้วบี้ก็ได้แต่งเป็นตัวแทนของประเทศเวียดนาม. บู้จะขึ้นมาให้กำลังบี้ถึงห้องแต่งตัวเลยแหละ >//< (บี้สงสัยว่าที่เขาทำแบบนี้กับเราเขาคิดยังไงกับเรากันแน่น้ะ....? ระหว่างพี่สาวแสนดี หรือ .......)

บู้: เห้ยยยย.!! พี่บี้ๆ อยู่ไหนล่ะเนี่ย.?

บี้: อยู่นี้จ้ะ อยู่นี้ มีอะไรรึป่าวบู้ถึงได้ขึ้นมาห้องแต่งตัวแต่เช้าตรู่เลยเนี่ย.?

บู้: ก็บู้อยากมาให้กำลังพี่บี้นิครัช พี่บี้เอาไรไหมเดี๋ยวบู้ลงไปซื้อไรกินไรมารึยังเอาน้ำไหม

    ขนมเอาไหม.? (บู้พูดด้วยความเร็ว)

บี้: 555555.ใจเย้นๆไอ่หนุ่ม รีบพูดไปไหนจ้ะะะ บี้ไม่เอาไรหรอก บ้อยากซื้ออพไรมาให้ก็ซื้อมาเลยล่ะกันบี้กินได้หมดแหละน้ะ (เขินอยู่ในใจ 5555555 ><)

บู้: โอเคเลยครัช เดี๋ยวบู้มาแป๊บน้ะรอบู้แป๊บนึงเดี๋ยวจะรีบกลับมาหาน้ะพี่ :)

     # แล้วบู้ก็รีบวิ่งไปด้วยความเร็ว ส่วนบี้นั้นก็ยืนบิดอยู่หน้าประตูห้องแต่งตัวด้วยความเขินที่ไม่รู้ว่าบู้จะขึ้นมาหาขนาดนี้ ความรู้สึกที่บี้มีให้กับบู้มันก็เริ่มขึ้นมาเรื่อยๆไม่มีขอบเขตเลยแหละ.

เวลาผ่านไป 20 นาที

บู้: พี่บี้ บู้มาแล้ว บู้มาแล้วครัช (บู้ตะโกนมาแต่ไกล) รอบู้นานไหมครัช.? บู้ซื้อมาให้พี่เยอะเลย

    มีทั้งน้ำ ข้าวขนม...

บี้: ไม่นานเลยจ้ะ ขอแค่บู้ซื้อมาให้ก็พอแล้วล่ะ >\\< แล้วซื้อมาเยอะขนาดนี้พี่จะกินหมด

    ไหมล่ะเนี่ย.?

บู้: พี่พูดไรเนี่ย ผม....>< เออ ถ้าพี่กินไม่หมดก็แบ่งเพื่อนพี่กินด้วยก็ได้น้ะ แต่พี่ต้องกินเยอะๆน้ะ     รู้ไหม.? จะได้มีแรงเดินขบวนอาเซียนกับเขาอ่ะ ^^

เพื่อนบี้: เอออีบี้มาแบ่งพวกกูนิ พวกกูหิวกันจนตาจะลายอยู่แหละ เจอพวกมึงสองคนคุยกันอีกกูว่าน้ำเปล่าต้องกลายเป็นน้ำเชื่อมแน่เลย สาสสส 555555.

บี้พูดกับเพื่อน: เออๆเดี๋ยวค่อยแบ่งกันกิน อีห่านิมึงก็ไปแซวน้องเขาทำไมเดี๋ยวน้องเขาเขิน \><

บี้พูดกับบู้: ผมอะไรหราจ้ะบู้จ๋าาาา55555. โอเคค้ะบู้ พี่จะกินให้อิ่มแล้วค่อยแบ่งพวกมันโอเคไหมค้ะ อิอิ ^^

บู้: ไม่มีไรๆ 5555.โอเคเลยครัช พี่บี้แต่งตัวไปก่อนก็ได้ บู้ไม่กวนพี่แล้ว เดี๋ยวบู้จะไปยืนเป้นกำลังให้พี่บี้ตลอดทางเดินเลยน้ะ :)

บี้: บู้จะเดินไปพร้อมพี่ไงห้ะ..? >//<

บู้: ลงมาเดี๋ยวก็รู้ว่าจะเดินไปพร้อมกันรึป่าว 55555.

บี้: เด็กบ้า ไปๆลงไปได้แล้ว เดี๋ยวพี่แต่งตัวก่อนน้ะ (กูถึงกลับหน้าแดงเลยครัช.5555)

          - พอบี้ได้ลงเดินมาจากอาคารเรียนแล้วกำลังจะเตรียมตัวไปตั้งขบวนอาเซียน บี้กับเจอบู้รออยู่หัวบรรไดสะงั้นแหละ >< บี้ถึงกับตกใจแล้วก็บิดไปบิดมาอยู่ข้างบนอาคาร แล้วบี้ก็ได้เดินลงมาพร้อมกับหน้าตาที่เบิกบาน บู้ได้จับมือบี้เดินไปเข้าแถวที่ขบวนอาเซียนแล้วบู้ก็กลับไปเข้าแถวตามปกติ พอเดินเสร็จจากขบวนแล้ว บู้้ก็ได้ซื้อน้ำแล้วก็กระดาษเช็ดหน้ามาให้กับบี้ เพราะรู้ว่าบี้ต้องเหนื่อยมากๆ

บู้: อ่ะ พี่บี้ผมซื้อมาให้เหนื่อยไหม.? (แล้วบู้ก็หยิบกระดาษเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดให้บี้)

บี้: คือออ บู้.... 0.0 >< >//< ^^

บู้: อะไรพี่บี้เป็นไรเนี่ย หน้าแดงกะอย่างเขินไรมา.....55555

บี้: อะๆๆ ป่าวๆเขินอะไรไม่มี้้้ มาเอาน้ำมาเดี๋ยวพี่กินเอง กระดาษเช็ดหน้าด้วยเดี๋ยวพี่ทำเองน้ะ.

บู้: ไม่เป็นไรพี่เดี๋ยวผมเช็ดให้ ดูสิ เหงื่อเต็มเลย.

          - บี้ถึงกับทำไรไม่ถูกเลยในเวลานั้นวินาทีนั้นมันชั่งแสนวิเศษจริงๆ บู้ก็เช็ดแล้วก็พูดไปส่วนบี้ก็ได้แต่นั่งมองหน้าให้บู้ได้เช็ดเหงือให้ จนบี้เกิดความรู้สึกขึ้นมาแต่ความรู้สึกนั้นมันอธิบายเป็นคำพูดออกมาไม่ได้

บี้พูดในใจ: อยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้จัง หยุดตรงนี้ให้นานกว่านี้จะได้ไหม.♥

#โปรดติดตามตอนต่อไปน้ะค้ะ.

- ขอบคุณทุกคนมากเลยน้ะค้ะที่เข้ามาอ่าน เป็นกำลังใจให้กับเรื่องนี้ด้วยน้ะค้ะ

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
0 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
0 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
0 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา