Fairy's love รักข้ามฟากของนางฟ้า

10.0

เขียนโดย Nam_Runtori

วันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2558 เวลา 19.14 น.

  8 ตอน
  1 วิจารณ์
  2,224 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2558 18.04 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

4) ฮารุ...

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

หนึ่งอาทิตย์ผ่านมา........

เวลานี่ชั่งผ่านไปเร็วเหลือเกินนะ โดยเฉพาะเวลาที่เรามีความสุข เหมือนว่าเวลาจะผ่านไปเร็วกว่าปกติแต่จริงๆแล้วเวลามันเดินเท่าเดิมตลอด แต่วันนี้ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไร เพราะดูเหมือนว่าพวกเทพตนอื่นจะเริ่มสงใสฉันแล้วละ ว่าฉันหายไปไหนมาตั้งแต่ช่วงบ่ายๆถึงช่วงค่ำทุกวัน แล้ววันนี้ฉันก็จะไปหาเขาด้วยเหมือนกัน วันนี้ฉันคงต้องระวังตัวมากกว่าปกติ เดี๊ยวโดนจับได้ นับวันฉันเหมือนจะกลายเป็นนางฟ้าไม่ดีเข้าทุกๆวันแล้วสิ...

ตอนนี้ฉันลงมาหาฮารุแล้ว...  กรี๊ง!!!! เสียงนี้อีกแล้ว นั่นไงฮารุ

"ฮารุ!"

"อ๋อ อยู่นี่เอง"

เมื่อวันก่อนฉันขอให้เขาเอาหลังสือที่มีสาระมาให้ฉันหน่อย ก็เขาเอามาแน่หนังสือเด็ก ไม่ก็การ์ตูนหนิ

"วันนี้ฉันเอาหนังสือสังคมมาล่ะ คงจะไม่ยากไปนะ ;) "

"หน่อย! อย่าหาว่าฉันโง่นะ!" 

แล้วฉันก็อ่านหนังสือกับเขา ได้ความรู้เยอะเลย! เช่น ฉันได้รู้ว่าเมืองนี้มีชื่อว่าโตเกียว ซักพักนึงฉันก็เกิดหิวขึ้นมา...

"โอย~ หิวจัง"

"...นี่! 800 เยน!" เขายื่นเงิน 800 เยนให้ฉัน (800 เยนคือประมาณ 200 บาท)

"เอ๋?"

"หิวไม่ใช่เหรอ เอาเงินนี่ไปซื้อข้าวมากินสิ" 

.... ขอบใจนะ! ฉันหยิบเงิน 800 เยนนั่นมา จากนั้นก็ฉันลุกขึ้นและเดินมุ่งหน้าไปในเมือง... แป๊ปเดียวฉันก็ซื้อของมาได้เพียบเลย แถมยังซื้อเพื่อฮารุด้วยนะ เพื่อเขาหิว แล้วฉันกำลังจะไปหาฮารุ จู่ๆก็มีชายตัวโตดูหน้ากลัว 3 คน มาขวางทางฉันไว้

"ไงจ๊ะ น้องสาว" คนที่ดูเหมือนกับเป็นหัวหน้าพูดกับฉัน

"อะไรน่ะ!?"

"ไปเที่ยวด้วยกันไหมล่ะ"

"ไม่! ฉันไม่ไปไหนทั้งสิ้น!" "นายจะทำอะไร!?"

"หึหึ ไม่ยอมแต่โดยดีก็ต้องใช่กำลังกันหน่อยแล้วล่ะ!"

ทันใดนั้นทุกคนที่เดินอยู่ในเมืองก็วิ่งหนีกันไปหมด เด็กร้องให้เสียงดัง มีเด็กวิ่งหนีแล้วหกล้มเป็นแผล..น่าสงสาร..แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้...แต่ขณะนั้นผู้ชายข้างหน้าฉันกำลังเดินเข้ามาด้วยทีท่าที่ไม่น่าไว้ใจ ฉันกลัวจนทำอะไรไม่ถูก ฉันทำได้แค่เดินถอยหลังไม่ให้เขาเดินมาเข้าใกล้ฉันมากเกินไป...แต่ฉันถอยไม่ทัน..เขาวิ่งมาหาฉันและจะจับฉันไว้..แต่จู่ๆก็...

"ว้าย!!"

พรึบ!! มีอะไรบางอย่างมาบังฉันไว้....

"ฮ...ฮารุ!!"

"ฮึ่ย! เป็นแค่เด็กแท้ๆมาขวางฉันได้! ต้องเจอแบบนี้!" ผู้ชายที่เป็นหัวหน้าพูด

ว่าแล้วเขาก็สั่งลูกน้องอีก 2 คน ทั้ง 3 ก็รุมทำร้ายฮารุ ฮารุสู่อะไรไม่ได้เลย...

"ไม่นะ! ฮารุ!!" "หยุดเดี๊ยวนี้เลยนะ!! ได้โปรด!!"

พวกเขาไมหยุด..ทั้งๆที่ฉันเป็นนางฟ้าแท้ๆ มีเวทมนต์ แต่ฉันกลับทำอะไรเขาไม่ได้เลย นี่น่ะเหรอ...ความหน้ากลัวของมนุษย์...ไม่ใช่เวลามาเศร้านะ!  ต้องตั่งสติ! ตั่งสติให้ดี! เอาล่ะ! ต้องร่ายเวท พรวด! ฉันทำสำเร็จ พวกอัตตาพาลล้มตึง ฮารุเองก็ล้มด้วยเหมือนกันฉันรีบวิ่งไปหาเขาทันที

"ฮารุ! ฮารุ!"

น้ำตาของฉันไหลพรากออกมาไม่หยุด จะทำยังไงดี!? ว..เวทมนต์ เราใช้เวทมนต์รักษาได้! ฉันพยายามใช้เวทมนต์รักษาให้ได้มากที่สุด ถึงฉันจะรักษาไม่เก่งแต่ฉันก็พยายาม ใช่เวลารักษานานพอสมควร ถึงฉันจะรู้อยู่แก่ใจว่าเขาไม่เป็นอะไรแต่ฉันก็อดเป็นห่วงไม่ได้ ยิ่งคิด น้ำตาก็ยิ่งไหล ตอนนี้น้ำตาของฉันไหลพรากออกมาไม่ยอมหยุด กังวลมากๆเลย แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน...

ซักพักนึงฮารุก็ตื่นขึ้น ฉันดีใจสุดๆและรีบกอดเข้าเอาไว้ทันที น้ำตาที่มาจากความโศกเศร้ากลับกลายเป็นน้ำตาแห่งความสุข ที่ในที่สุดเขาก็ไม่เป็นไร แล้วฉันก็ทำให้เขาหลับอีกครั้งเพื่อให้เขาพักพ่อน ฉันพาเขาไปที่ลำธาร และวางเขาไว้ใต้ต้นไม้ หวังว่าเขาจะดีขึ้น จากนั้นฉันก็จากเขามาด้วยความเป็นห่วง

ฉันคิดว่าจะไม่มาหาเขาซัก 2-3 วัน เพื่อให้เขาพักพ่อน ฉันพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดถึงเขา.. แต่ฉันทำไม่ได้.. ฉันคิดถึงเขาตลอดเวลาที่ไม่ได้เจอเขา... ในหัวของฉันมีแต่คำถามเดิมๆ

"ทำไมกันนะ?...."

 

 

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
10 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
10 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
10 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา