แค่อยากให้รู้ว่ารักเธอ

8.7

เขียนโดย ลันตนา

วันที่ 12 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558 เวลา 14.02 น.

  33 บท
  10 วิจารณ์
  4,702 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 15 เมษายน พ.ศ. 2562 21.37 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

25) คนหลอกลวง!

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

บทที่ 25 คนหลอกลวง!

 

ไอรินทร์ปรือเปลือกตาขึ้นสู้กับแสงอาทิตย์เจิดจ้า ดวงตากระพริบถี่เพื่อปรับให้ชินกับแสงจากนั้นหันมองชายหนุ่มข้างบ้านที่นอนกอดเธอทั้งคืน ไออุ่นที่ได้รับทั้งคืนยังไม่จางไปไหนและยังคงอบอวลในหัวใจ
“ตื่นได้แล้วค่ะ” ฝ่ามือนุ่มสัมผัสลูบไล้เจ้าของแก้มเบามือเพื่อให้คนหลับรู้สึกตัว เสียงอู้อี้ในลำคอหนาเป็นสัญญาณให้เธอรู้ว่าเขารู้สึกตัวแล้ว มือหนาสบโอกาสกุมมือเล็กที่อยู่บนแก้มตัวเองทันที
“อีกสิบนาที” ดวงตาคมปรือขึ้นแล้วแต่ปิดลงเช่นเดิมทั้งยังกุมมือเล็กให้แนบกับแก้มตนเองอย่างเอาแต่ใจ
“สายแล้วนะคะ แล้วรินทร์ก็หิวแล้วด้วย” หญิงสาวเรียกสติคนเอาแต่ใจให้เขาได้รู้บ้างว่าเธอกำลังเดือดร้อนเพราะเขา ก้องภพถอนหายใจอย่างขัดเคืองอุตส่าห์มีโอกาสดีๆที่ได้กอดร่างนุ่มนวลช่วงเวลาเช่นนี้หายากยิ่งนัก ร่างสูงผละออกจากร่างเล็กอย่างเสียดายก่อนจะก้าวลงจากที่นอนพร้อมกัน

“ตื่นนอนกันได้สักทีนะพ่อคุณแม่คู้น” พีรพัฒน์พูดในขณะที่เขาและญาณิศาแอบซุ่มอยู่หลังต้นไม้
“น่าจะนอนต่ออีกนะคะเพราะวันนี้หอดูดาวปิดให้คู่รักนอนกันได้ทั้งวัน” ญาณิศาว่าอย่างสุขใจแทนหนุ่มรุ่นพี่
“พี่อาร์มคะ แล้วเราจะเอายังไงต่อ”
“ภารกิจทำให้คนรักกนของเราจบลงแล้ว เตรียมตัวเก็บกระเป๋ากลับบ้านกันเถอะ”

ยานพาหนะสองล้อใช้แรงคนปั่นขับเคลื่อนไปตามทางยาวที่จัดไว้ให้สำหรับการปั่นจักรยานโดยเฉพาะ ก้องภพอาสาเป็นสารถีส่วนไอรินทร์รับหน้าที่เป็นสาวซ้อนท้าย ลมเอื่อยเฉื่อยพัดชโลมผิวกายให้รู้สึกผ่อนคลายสบายกาย ระหว่างสองข้างทางนั้นทั้งคู่ยังแวะเก็บภาพสวยงามไว้เป็นความประทับใจ
“สวนดอกไม้ตรงนู้นสวยจังไปถ่ายรูปกันไหมคะ” นิ้วชี้เรียวเล็กชี้ไปยังสวนไม้ดอกที่เบ่งบานประชันสีและความงามด้านหนึ่ง เธอว่าอย่างไรเขาก็ว่าตามนั้น
“ทำอะไรอะ” ไอรินทร์ร้องทักเมื่อท่อนแขนกำยำรวบเอวเล็กเข้าชิดใกล้
“ถ่ายภาพคู่ไง เรายังไม่มีภาพคู่กันเลยนะ” ตั้งแต่ทานอาหารเช้าเมื่อตอนสิบโมงเธอก็ถ่ายรูปเล่นคนเดียวก้องภพเห็นแล้วก็อยากถ่ายรูปบ้าง ไอรินทร์ได้แต่อมยิ้มภายนอกแต่ภายในเบ่งบานยิ่งกว่าดอกไม้ในสวนที่กำลังอวดสายตาผู้คน และแล้วรูปคู่ที่ก้องภพตั้งใจถ่ายกับไอรินทร์ก็ออกมา ในรูปนั้นชายหนุ่มขโมยหอมเธออีกครั้ง
“อีกแล้วนะ” หญิงสาวว่าเสียงดุ มือเล็กลูบข้างแก้มที่ถูกขโมยหอมป้อยๆ แม้คำพูดว่าไม่ชอบแต่ในใจเธอนั้นชอบมากแต่ต้องเก็บเอาไว้ถ้าบอกชอบเดี๋ยวอีกฝ่ายจะได้ใจ
“เป็นอะไรหรือเปล่าคะ เหงื่อแตกเชียว ดุแค่นี้กลัวเหรอ” หญิงสาวว่ายิ้มๆ แต่คนฟังเหงื่อไหลจริงและหันรีหันขวางกำลังหาอะไรสักอย่าง
“พี่อยากเข้าห้องน้ำ” ชายหนุ่มว่าพลางเดินออกไปกุมหน้าท้องที่กำลังปั่นป่วนไปด้วย ไอรินทร์จะเรียกชื่อเขาเพราะโทรศัพท์มือถือของก้องภพที่ใช้ถ่ายรูปเมื่อครู่อยู่ที่เธอแต่ไม่ทันชายหนุ่มเดินไปไกลกว่าที่เธอจะเรียก
ไอรินทร์ตัดสินใจนั่งรอเขาอยู่ที่เก้าอี้ตัวยาวใต้ต้นไม้เพื่ออยู่รอก้องภพ ในเวลาว่างนั้นเธอถ่ายรูปเล่นเพื่อเป็นการฆ่าเวลาระหว่างรอ แล้วเปิดดูรูปที่บันทึกในแกลลอรี่ จอทัชสกรีนเลื่อนไปตามการลากของนิ้วเรียวเล็กภาพแล้วภาพเล่าสร้างรอยยิ้มในใจเธอ บางรูปเธอบังคับให้ก้องภพถ่ายบางรูปก้องภพบังคับให้เธอถ่ายบางรูปก็เต็มใจถ่ายด้วยกัน ภาพทุกภาพได้บันทึกในแกลลอรี่และบันทึกไว้ในความทรงจำของเธอแล้ว
“หืม?” เสียงเล็กครางเบาๆ เมื่อเห็นรูปรูปหนึ่ง
ภาพคอนเสิร์ตแฟนมีตติ้งของนักร้องหนุ่มสันชาติเกาหลีใต้ที่ไอรินทร์ชื่นชอบอยู่ในโทรศัพท์มือถือของก้องภพ เขาจะไปทำไมในเมื่อเขาไม่ใช่แฟนคลับของคังฮยองวา แต่คิดในอีกด้านเขาอาจจะไปกับเพื่อนและเพื่อนของเขาขอยืมโทรศัพท์ถ่ายรูป รูปถัดมามีผู้ชายสองคนกอดคอถ่ายรูป ชายหนุ่มซ้ายมือคือก้องภพ ชายหนุ่มขวามือคือชายหนุ่มที่เธอเคยพบเจอ ไม่จริงเขาสองคนจะรู้จักกันได้ยังไง
“ขอโทษนะที่มาช้าห้องน้ำอยู่ไกลมาก รอนานหรือเปล่า” เจ้าของเสียงทุ่มเอ่ยถามด้วยความเหนื่อย
“นานสิคะ นานพอที่จะได้รู้ว่าตัวเองถูกหลอก” เสียงหวานเอ่ยสั่นเครือแต่พยายามกดมันลงไปเพื่อไม่ให้คนฟังรู้ แถบคิ้วหนาย่นเข้าหากันเพราะความสงสัยว่าเธอกำลังพูดถึงเรื่องอะไร
“พูดเรื่องอะไร หลอกอะไรเหรอ” ชายหนุ่มถามอย่างใคร่รู้แม้ในใจจะรู้ว่าตัวเองทำอะไรแต่อย่างไรเรื่องที่เขาปกปิดไอรินทร์เรื่องหนึ่งให้เธอรับรู้ไม่ได้
“พี่ไม่รู้จริงหรือแกล้งไม่รู้” ไอรินทร์ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับชายหนุ่ม ดวงตากลมโตแดงก่ำนี้เกิดขึ้นจากความผิดหวังและเสียใจที่ถาโถมเข้ามา
ก้องภพยืนอ้ำอึ้งไร้คำพูดใดเล็ดลอดออกจากปาก ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในสภาวะน้ำท่วมปากถ้าพูดกลัวเธอเสียใจแต่ถ้าไม่พูดเธอจะโกรธ
“พี่เห็นรินทร์เป็นตัวอะไร คิดจะหลอกก็หลอก อยากทำให้รู้สึกดีก็ทำ อยากทำให้รักก็ทำ ความรู้สึกที่รินทร์ได้รับทุกอย่างมันคือกลลวงของพี่ใช่ไหม” หญิงสาวพูดอย่างปวดร้าวที่ผ่านมาเธอได้รับแต่ความรู้สึกที่หลอกลวง ต่อจากนี้ไปนี้คงยากที่จะทำให้กลับมาดีเหมือนเดิม รูปที่ได้บันทึกไว้ในความทรงจำแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ
“ไม่จริง ความรู้สึกทุกอย่างที่พี่มอบให้คือความจริง”
“แล้วรูปนี้ละคะ มันหมายความว่ายังไง” ไอรินทร์ชูโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอโชว์รูปชายหนุ่มสองคนถ่ายรูปคู่กัน
“พี่รู้จักคนในรูปไหม” ในเมื่อไม่ยอมบอกต้องแสดงหลักฐานให้ดูสินะ ชายหนุ่มอ้ำอึ้งพูดไม่ออก
“ว่ายังไง รู้จักไหม” ไอรินทร์เร่งเร้า ก้องภพหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะเอ่ยปากพูด
“รู้จัก เขาเป็นรุ่นน้องพี่เอง” คำตอบนี้ทำให้เธอเกือบจะหยุดหายใจ ครั้งแรกที่คิดจะปิดบังแต่ตอนนี้มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว เมื่อหลักฐานมันคาตา
“มันไม่ได้ชื่อปกป้อง มันชื่อเก้า วันนั้นวันที่ริทร์บอกว่าจะกลับเมืองไทยและให้พี่ไปรอรับพี่ดีใจมากแต่ก็ฉุดคิดได้ว่าจะให้รินทร์รู้ไม่ได้ว่าปกป้องคือใคร จนวันที่รินทร์กลับพี่จึงขอให้เก้าเป็นปกป้องแทน พี่รู้ดีถ้าหากพี่แสดงตัวรินทร์ต้องรับไม่ได้ แต่คนที่คุยกับรินทร์ในแชทเป็นพี่จริงๆ”
“คนชื่อปกป้อง มีตัวตนอยู่จริงไหม” ชายหนุ่มส่ายศรีษะน้อยๆ
“ถ้าพี่บอกชื่อจริง พี่รู้ว่ารินทร์ไม่อยากคุย พี่จึงปลอมชื่อและโกหกว่าเป็นแฟนคลับของคังฮยองวา พี่ทำทุกอย่างเพื่อจะได้คุยกับรินทร์” ก้องภพพูดพร้อมกับความสุขและเจ็บปวดในขนาดเดียวกัน สุขที่ได้ทำให้เธอมีความสุข เจ็บที่ต้องลวงหลอก
“ทำอะไรบ้างละ” หญิงสาวถามอย่างเกรี้ยวโกรธ
“พี่รู้ว่ารินทร์ชอบฮยองวาแล้วพี่ก็หาข้อมูลเกี่ยวกับเขา และก็ได้รู้ว่าอีกอาทิตย์ฮยองวาจะมาเมืองไทย หลังจากนั้นพี่ก็สร้างไอดีเฟสบุ๊คใหม่โดยใช่ชื่อ The Man_Next Door และค้นหาไอดีของรินทร์ผ่านอีเมลที่ขออาร์ม พอถึงวันคอนเสิร์ตพี่แอบโดดเรียนสองวันเข้ากรุงเทพฯเพื่อมาถ่ายรูปที่รินทร์อยากดู เงินเดือนที่พ่อแม่ส่งมาให้พี่จ่ายค่าบัตรหมดเกลี้ยง ยอมโดนครูลงโทษ ยอมโดนแม่ดุทั้งเรื่องที่โดดโรงเรียนและเรื่องเงินจนหูชาทั้งเดือน” ชายหนุ่มสารภาพ ถ้าเก็บเอาไว้มีแต่จะขัดข้องใจ เขาคิดเช่นนี้
“บางครั้ง พี่เองก็รู้สึกอิจฉาไอ้เกาหลีนั้น เขาไม่ได้ทำอะไรเลยแต่รินทร์ก็ยิ้มได้และมีความสุข แต่พี่นี่สิแม้จะหยอกเอิดหรือทำอะไรรินทร์ก็ไม่เคยยิ้มสักที” ชายหนุ่มถอนหายใจในสิ่งที่ตนทำ “พี่อาจจะไม่ใช่คนสำคัญสินะ”
“คนบ้า” ไอรินทร์ร้องไห้โฮพร้อมโผเข้ากอดร่างสูง ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะทำเพื่อเธอขนาดนี้ ยอมโดดเรียน ยอมถูกทำโทษ ยอมจ่ายเงินเดือนทั้งหมด มีแต่เธอเท่านั้นที่ไม่ได้ทำอะไรเพื่อเขาเลย
“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก ถ้าบอกด้วยตัวเองรินทร์ไม่โกรธหรอก” เธอเคยดูภาพยนตร์หรืออ่านนิยายพี่พระเอกเสียสละเพื่อนางเอก ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะได้พบเรื่องเช่นนี้.o=u;b90ib’
“พี่ไม่ต้องอิจฉาใครนะ เพราะพี่เป็นพี่ก้องแบบนี้แหละที่รินทร์ชอบ พี่บ้า ปากเสียชอบล้อรินทร์ทุกวัน ...อย่าอิจฉาใครเลยนะพี่ไม่เสียบผี” ถ้าเธอโกธรคงจะใจร้ายเกินไปสำหรับผู้ชายที่ทำเพื่อเธอตลอดมา ไอรินทร์เงยหน้าสบตากับเจ้าของร่างสูงทั้งพวงแก้มเปื้อนคราบน้ำตา นิ้วโป้งเรียวปาดเช็ดคราบน้ำตาที่ดูแล้วไม่เจริญตาออกแล้วบีบปลายจมูกสันนั้นแก้หมั่นเขี้ยว
“จ้ะ ยัยตุ่มขี้แง” สองดวงตา สองดวงใจประสานกันอีกครั้งหลังจากเมื่อก่อนหน้านี้เกือบจะขาดสะบั้นแต่เพราะความจริงใจและซื่อสัตย์ที่ก้องภพมีต่อไอรินทร์ทำให้ใจสองดวงเชื่อมโยงกันด้วยความเชื่อมั่นซึ่งกันและกัน และความไว้เนื้อเชื่อใจ
“ว้าย! จะทำอะไรเนี่ย” เสียงหวานหวีดร้องเมื่อร่างถูกตวัดลอดสูงขึ้นแนบอกก้องภพ
“พี่จะพาไปที่ที่หนึ่ง”
“ที่ไหนคะ” ไอรินทร์ถามพร้อมกับย่นเรียวคิ้วด้วยความสงสัยเสริม
“ถ้าอยากรู้ต้องปิดตาจนกว่าพี่จะสั่งให้เปิด” ชายหนุ่มกดยิ้มกว้างเมื่อเห็นหญิงสาวในอ้อมแขนปิดตา ขาเพรียวยาวก้าวไปข้างหน้าพร้อมใจที่อิ่มเอมสุขและคำหนึ่งที่เขาอยากจะเอ่ยให้เธอรับรู้ถึงสิ่งหนึ่งที่เขาต้องการ

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
8.5 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8.5 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
9 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา