Love ( เรื่องราวที่อยากให้เป็นจริง )

7.7

เขียนโดย JYM_9093

วันที่ 24 เมษายน พ.ศ. 2559 เวลา 12.23 น.

  7 chapter
  0 วิจารณ์
  2,482 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 24 เมษายน พ.ศ. 2559 12.28 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

7) 7

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

( Plaifah Part )

1 อาทิตย์ผ่านไป

ชีวิตปกติสุขสุดๆ ลั้ลลา ตลอดทั้งอาทิตย์ทุกวันเลยยย~ แต่...ทำไม..ในใจมันรู้สึกโหว่งๆเหงาๆนะ?

 

"นี่! ทุกคนมีข่าววงในจะมาเม้าท์!" ตัวเล็กที่เพิ่งมาโรงเรียน วิ่งหน้าตั้งมาที่สวนน้ำพุหน้าตึกวิทย์ฯ อันเป็นสถานที่ประจำที่นัดกันก่อนเข้าแถวในตอนเช้า

"ว่าไง มีอะไรมาเม้าท์" แก้มกับโมเมมองหน้ากันแล้วหันกลับไปมองหน้าตัวเล็ก

"เข้าวงๆ" ตัวเล็กลากทุกคนนั่งลงเป็นวงกลม

"เอา..ว่ามาๆ" บลูที่นั่งข้างๆตัวเล็กสะกิดให้ตัวเล็กเริ่มเม้าท์

"ตะวันเลิกกับมิ้นท์แล้ว!" ตัวเล็กว่าแล้วหันหน้ามามองฉัน

"ตอนนี้โสดสนิทมาได้อาทิตย์นึงแล้ว"

"แล้วมันไปเลิกกันได้ไงว่ะ?" แก้มที่ยืนฟังอยู่ข้างนอกวง แทรกเข้ามานั่งกลางวงแล้วมองหน้าตัวเล็ก

"ก็ตะวันน่ะ! วันนั้นที่โดนฟ้าโกรธใส่นั้นน่ะ ตกเย็นก็ไปจับได้อีกว่า มิ้นท์น่ะคบซ้อน! มันไปคบกับบอสไง!" ตัวเล็กว่าแล้วเขย่าแขนบลู

"อ่อ...อือ สมควร.....แล้วแกจะมาเขย่าแขนฉันทำไมเนียะ?" บลูว่าแล้วมองแขนของตัวเองที่ถูกตัวเล็กจับ  ไว้สล้บกับหน้าของตัวเล็ก

"ก็~......ในฐานะที่แกเคยแอบชอบเขาไง~ ^^"

"ย่ะ! ฉันไม่เหมือนแกนิ! ที่พอบอกความรู้สึกกับเขาไปแล้ว เขาก็บอกกลับว่าก็ชอบแกเหมือนกันน่ะ! แถมตอนนี้ก็ยังสวีตกันทุ๊กกกกกกวัน! - -" บลูพูดประชดประชันใส่ตัวเล็กสุดๆ

"พอๆ แล้ว...ตอนนี้สภาพมันเป็นยังไงบ้าง?" แก้มหยุดสงครามรบระหว่างทั้งสองแล้วถามตัวเล็กใหม่

"ก็...เห็นติณห์บอกว่า 2 วันแรกอย่างกะซากศพ -o-"

"ซากศพ?" ...มิน่า..ถึงไม่มาโรงเรียน... ฉันทวนคำพูดแล้วลุกไปเอากระเป๋า เพื่อไปเข้าแถว

"ช่ายยยยยย~ ติณห์บอกว่า...ช่วงนี้ใจของตะวันน่ะ ว่างเปล่า เปล่าเปลี่ยว เดียวดาย เหงาหงอย ไม่มีที่พึ่ง หนำซ้ำก็ยังโดนใครบางคนแถวนี้โกรธใส่อีก เป็นอาทิตย์แล้วด้วย! เฮ้อ~ น่าสงสาร~ - -" ตัวเล็กรีบแทรกแล้วรายยาว และจ้องหน้าฉันด้วยสีหน้าล้อเลียน

"อะ...อะไร!" ฉันหันไปทำเสียงดุใส่ตัวเล็กแล้วรีบชิ่งออกมาจากตรงนั้นทันทีอะไร! อารายยยยย! ( แล้วฉันจะลากเสียงยาวทำไมเนียะ - - ) ว่างเปล่า? เปล่าเปลี่ยว? เดียวดาย? เหงาหงอย? ไม่มีที่พึ่ง? ละ...แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน! - - ฉันรีบเดินไปเข้าแถวแล้วก็ไม่ยอมคุยหรือสุงสิงกับใคร - -

 

คาบแรก 

(อีกเช่นเคย - - ไม่คิดจะเปลี่ยนวันบ้าง คาบบ้างเลยรึไง! -*- : Fah) (ก็มันชอบเกิดเหตุวันนี้นินา~  -o- : JB) (เกิดเหตุ อะไร? - - : Fah) (เปล๊าาาาาาา~ : JB) (กวน... -*- : Fah)

 

"ลิควิซอยู่หนายยยยยย~" บลูเริ่มค้นกระเป๋าดินสอของแก้ม

"@#*%&#&#*..." ส่วนยัยแก้มก็กำลังเม้าท์อยู่กับโมเม

"..." ส่วนน้ำกับตัวเล็กก็นั่งทำงานไป

"ฮึมๆ~..." ฉันก็ยังนั่งทำงานนู่น นี่ไปเรื่อย

"ฟ้าาาาา~ ทำอะไรอยู่?" จู่ๆตะวันก็โผล่มายืนอยู่ข้างหลังฉัน ไหนว่ายังกะซากศพ...ยังลั้ลลาอยู่นิ?

"มันไม่เกี่ยวกับนายก็แล้วกัน..." ฉันพูดเรียบๆกลับไป

"..." แล้วหมอนั้นก็เงียบไป

 

จึ้กๆ 

 

แล้วตะวันก็เอานิ้วมาจิ้มจึ้กๆที่แก้มขวาของฉัน

"-*-" คนอย่างอีตานี่มันน่า.... -*-

"อา -o- งับ -^-" ฉันที่หมั่นไส้และรำคาญ เลยกะจะจับมือของตะวันหวังจะเอามางับซะ แต่อีตานั้นก็ดันรู้ตัวซะก่อนเลยรีบชักมือหนี

"หึ!" ฉันหัวเราะในลำคอ แล้วก้มเขียนงานต่อ

 

จึ้กๆ 

 

"-*-" ยัง...มันยังไม่หยุดจิ้ม มันน่า... -*-ฉันที่รำคาญ ( มากๆ -*- ) กำลังจะหันไปเล่นงานก็ต้องหยุด เมื่ออาจารย์เดินเข้าห้องมาแล้ว ชิ! -*-

":p"

"หน๊อยยยยยย~ -*-" ฉันยืนมองตะวันที่แลบลิ้นล้อเลียนฉันเสร็จแล้วก็วิ่งหนีไปนั่งที่โต๊ะของตัวเองทันที ให้ตายเถอะ! ชิ! - - ถ้าเล่นอีกครั้งฉันฆ่านายแน่ๆ ให้ตายเถอะ! -*-

 

เลิกคาบ

"วันนี้เวรทำความสะอาดห้องเป็นของกลุ่มไหน?!" อาจารย์ตะโกนถามเมื่อทุกคนกำลังรีบออกจากห้อง

"กลุ่ม 1 คร้าบบบบบ!" บลูตะโกนตอบแล้วก็ออกไปหยิบไม้กวาดเข้ามาทำความสะอาด

เฮ้อ! - - คงจะอีกนานไปรอข้างนอกห้องแล้วกัน ฉันสะพายกระเป๋าแล้วกำลังจะเดินออกจากห้องทางประตูหลัง

 

หมับ!

 

"เป็นอะไร? โกรธเค้าอยู่เหรอ?" จู่ๆตะวันก็โผล่มาจากประตูข้างนอกแล้วเดินเข้ามาหาฉัน

"@&#*%&#&@...." ตอนนี้ที่หน้าห้องกำลังวุ่นวาย แต่ทำไม...ฉันกลับไม่ได้ยินอะไรเลยล่ะ?

"โกรธเหรอ?" แล้วตะวันก็เอือมมือมาประคองใบหน้าของฉัน

"ปะ...เปล่า..." ฉันว่าแล้วพยายามหลบตา

"โกหก! หายโกรธกันนะ เค้าจะไปทำอะไรที่ไม่ชอบอีกแล้ว..." ตะวันดุเบาๆแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

"..." ฉันไม่ได้พูดอะไร แต่สบตาของตะวันด้วยสีหน้านิ่งๆ

"หายโกรธกันนะครับ...คนดี" ตะวันพูดแผ่วเบา แล้วหน้าผากของตะวันก็โน้มลงมาแตะเบาๆกับหน้าผากของฉัน แล้วเราก็จ้องกันอยู่อย่างนั้นแปบเดียว ตะวันก็ผละออกแล้วก็ยิ้มให้ฉันอย่างอ่อนโยนอีกครั้ง

""

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

ทะ...ทำไมหัวใจที่สงบนิ่งมานานกลับเต้นเร็วขนาดนี้นะ?

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้เป็นบทความเก่า ยังไม่ได้ทำการยืนยัน

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
7 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
8 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
8 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

 

ไม่มีแบบสำรวจ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา