สงครามเขตแดนซากศพ ภาค Academy โรงเรียนซากศพ

5.3

เขียนโดย Bloodlas

วันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2562 เวลา 01.18 น.

  55 ห้องเรียน
  2 วิจารณ์
  5,061 อ่าน

แก้ไขเมื่อ 15 มกราคม พ.ศ. 2562 01.20 น. โดย เจ้าของนิยาย

แชร์นิยาย Share Share Share

 

43) ราตรีเฝ้าระวัง ตอนจบ

อ่านบทความตามต้นฉบับ อ่านบทความเฉพาะข้อความ

               ตอนนี้เป็นเวลราตี3กว่า ชูที่เป็นกับฮินะและนักเรียนเวนชุดแรกตอนนี้หลับอยู่ตอนนี้ฟูกะกับริทสึแล้วนัเรียนชุดที่สองอยู่เวนยามกันอยู่อีกตอนนี้เหลืออีกประมาณ3.23นาทีก่อนแสงแรก

     กึก      กึก   กึก กึก

             เสียงดังมาจากไหนน่าลำคานจริงยัยฟู.... เอ๊ะเดียวนะเราไม่ได้อยู่บ้าน พวกมันมาแล้วบ้าเอ้ยจะเช้าอยู่แล้วทำไม ไม่ให้เช้าก่อนวะค่อยมาก เวนเอ้ยพวกมันโดนแดดไม่ได้มันคงจะมาตอนเช้าละจะบ้าตาย

  "ฮินะปลุกนักเรียนทุกคนมาให้ตั้งรับ"

  "ค่ะ"

  "ฟูกะ"

  "มันมาแล้วชู"

  "ริทสึเช็คจำนวน"

  "รู้แล้วน่า ทำอยู่"

               นักเรียนปี1 เกาะกลุ่มกันอยู่ตรงกลางแล้วให้นักเรียนที่โดนเด่นทางพละกำลังกางโล้ล้อมเป็นวงกลมส่วนคนที่มีส่วนสูงก็กางโล้ปิดด้านบนรูปร่างเหมือนกระดองเต่า ส่วนปี2ที่โดดเด่นทางต่อสู้ตอนนี้ก็ล้อมปิดพวกปี1อีกที และมาช่วยกำจัดวงนอกอีกกลุ่ม เสียงของพวกมันไกล้เข้ามาเรื่อยๆ เสียงของคีปเปอร์

  "ทุกคนมันมาแล้ว"

              พอผมตะโกนไม่ทันหมดคำหางตาผมก้มันตัวนึงพุ้งขึ้นมาแล้วไปทางนักเรียนตรงกลาง แต่ทางนักเรียนก็ยังรับมือกันได้โดยไม่แตกตื่น

  "ทุกคนใจเย็นๆคอยฟังคำจากอาจารย์"

              พวกมันเพิ่มจำนวนเข้ามาเรื่อยๆผมเริ่มมองไปที่นักเรียนทุกคนเริ่มมีอาการหายเร็วกันแล้ว เอายังไงดีเป็นแบบนี้ต่อไปจะแย่เอามันจะแย่เอามากๆถ้ามีนักเรียนตาย

         เหลือ2.35นาทีก่อนพระอาทิตย์ขึ้น

           ในตอนที่ผมเหลือบตาไปมองนาฬิกาแค่เพียงวิเดียวก็มีพวกมันตัวนึงกระโดดผ่านหน้าผมไป สายตาของผมมองตามมันไปตอนนี้นักรียนไม่มีไครสามารถไปจัดการมันได้ ส่วนผมก็โดนตัวที่สองเข้ามาสกัดไว้ ทำให้ไปไหนไม่ได้ผมรีบจัดการมันแล้วหันไปมองอีกครั้งผมพยายามโจมตีแต่ไม่เข้าเพราะติดโล้อยู่ มันถอยออก ผมพุ้งเข้าไปหามันแต่กลับกันมันก็พุ้งเข้าหาโล้ชั่วพริบตาที่มันคลาดสายตาผมไป ผมได้ยินเสียงร้องของนักเรียนผมหันหน้าตาสองเสียงนั้นไปก็เห็นโล้ที่ขาดออกพร้อมกับแขนของนักเรียนที่ถูกคีปเปอร์ตัดขาด ผมรีบเข้าไปจัดการมันก่อนจะมีคนบาดเจ็บเพิ่ม

  "ฟูกะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ"

         ผมตะโกนสุดเสียงแบบไม่กลัวพวกมันได้ยิน ฟูกะเองที่ได้ยินเสียงของนักเรียนก็กำลังรีบเคลียตัวเองมาดูนักเรียน

  "ฟูกะเป็นไงบ้าง"

  "แขนถูกตัดขาด"

  "ฉันเห็นแล้วพอจะรักษาได้ไหม"

  "อุปกรตอนนี้ไม่รู้ทำได้แค่ไหน"

  "งั้นรอส่งตัวกลับ"คอยรักษา ตอนนี้ห้ามเลือดก่อน"

  "ทำไม่ได้ถ้าปล่อยไว้นานไปเส้นเลือดจะหดตัวจนไม่สามารถเย็บได้"

  "งั้นต้องทำอะไรบ้าง"

  "ตอนคงต้องผ่าตัดเย็บต่อเส้นเลือดเส้นประสาทและเย็บแผลเท่าที่ทำได้และใช้สเปลเฝือกแชร์เย็นเอาไวก่อน"

  "เอาเลย"

  "ฉันต้องกลางห้องฆ่าเชื้อแบบฉุกเฉินและห้ามมีอะไรมารบกวนเด็ดขาด"

   "ฮินะริทสึ มาช่วยฟูกะทำการผ่าตัด ฝากด้วยนะฟูกะ"

            ผมหันมาสั่งคำสั่งรายบัคคลทันที

   "ซาโยคาตานะรูปแบบอัมพาต ซาราเนะเธอเปลี่ยนมาใช้ดาบยาวเฝ้าหน้าเต้นผ่าตัด มากะช่วยซาราเนะ

             ผมจัดคำสั่งใหม่ทั้งหมดแบ่งนักเรียนออกไปกลุ่มละ4คนประจำตำแหน่ง ส่วนตอนนี้ตรงกลางที่พักพวกเราได้กลายเป้นห้องฆ่าเชื้อสำหลับผ่าตัดไปแล้ว

         เหลือเวลาอีก2.01นาทีก่อนพระอาทิตย์ขึ้น

  "ทุกคนอยู่ห่างจากขอบตุกอย่างน้อย4ก้าว"

  "รับทราบค่ะ\ครับ"

             พวกเรากำจัดพวกมันเรื่อยๆ พวกมันเริ่มน้อยลงๆยิ้งไกล้เช้ารุ้ได้ว่าพวกมันเริ่มน้อยอย่างเห็นได้ชัด

  "ตัวไหนที่แน่ใจว่าตายแล้วโยนมันลงจากตึกไป"

             ในที่สุดผมก็รู้สึกถึงแสงอาทิตย์พวกมันเองก็ถอยกันไปจนหมดผมทรุดตัวลงนั่งนี้เราคงแก่แล้วจริงๆ เพราะเหนื่อยมากพอมองไปรอบๆก็อดดีใจไม่ได้เพราะไม่มีคนบาดเจ็บร้ายแรงเลย แต่ฟูกะเองก็ยังไม่ออกมาจากเต้นผ่าตัด

  "อาจารย์น้ำคะ"

  "ขอบใจซาโย ใช้อิเร้กทริกกับฟอชเป็นไงบ้าง"

  "ก็ยังไม่คุ้นน่ะเพราะมันต้องระวังจะไปโดนพวกเดียวกัน"

  "เดียวก็ชิน"

           ดาบทั้งสองเล่มที่ผมให้ซาโยไปเล่มนึงมีไฟฟ้าเป็นคุณสมบัติเวลาใช้ฟันก็ง่ายโดนไฟดูดนะและแต่ฟอชกลับกันภายใจดาบจะมีหลอดสำหลับการไหลเวียนของไนตโรเจนเหลวอยู่เวลาฟันคอมมีดจะถูกดันกลับแล้วปล่อยไอร์ของมันออกมาทำให้เซลล์แข็งตัวประมาณนั้น ซึ้งมันใช้ยากจริงๆและมันเหมากับโซโล้คนเดียวมากกว่า

  "อาจารย์ อาจารย์ฟูกะออกมาแล้วค่ะ"

  "ฟูกะเป้นไงบ้าง"

  "ทำทุกอย่างไปแล้วอาการปลอดภัยดีแล้ว"

  "โอเคเราต้องรีบย้ายที่พักแต่ก่อนอื่นต้องยิงพลุเรียกฮอมาเอาคนเจ็บกลับก่อน"

  "เอาแบบนั้นก็ดีเหมือนกัน"

  "เป็นอันตกลง"

           ผมสั่งให้นักเรียนเก็บของแล้วตัวผมก็ยิงพลุรูปสัญญานเป็นรูปงูพันไม้เท้า แล้วรีบย้ายไปตึกที่ห่างออกไปประมาร500เมตรผมเดินนำหน้าแล้วกำจัดทุกอย่างที่ขวางส่วนริทกับฮินะก็ขนคนเจ็บที่นอนเปล ฟูกะปิดท้ายขบวนไปถึงตึกผมจัดการทำลายทางขึ้นตัดทางทุกอย่างเองให้นักเรียนได้พักผ่อน แล้วก็กลับไปไปบนดาดฟ้าพอเห็น ฮอ มาก็ยิงพลุไฟบอกว่าอยู่ตรงนี้พอ ฮอมารอยเหนือหัวก็มีคนลงมา

  "ไงชู"

  "ขอโทาที่เรียกมาแต่เช้าคุณกิง"

  "ไม่เป็นไรคนอยู่ไหน"

  "ฟูกะะะะะ   คุยกับฟูกะแล้วกันครับ"

  "หัวหน้า"

  "คนเจ็บละ"

  "รายงานก่อนส่งตัวนะค่ะ บาดแผลแขนถูกตัดขาดด้วยของมีคม ตอนเย็บต่อเส้นเลือดเส้นประสาทและเส้นเอ็นแล้ว และใส่เฝือกแข็งไว้"

  "รับทราบรายละเอียด เดียวฉันจัดการต่อเอง"

  "ฝากด้วค่ะหัวหน้า"

                                   ติดตามตอนต่อไป

 

คำยืนยันของเจ้าของนิยาย

✓ เรื่องนี้ฉันแต่งขึ้นเอง

คำวิจารณ์

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถเขียนวิจารณ์ได้


รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
คำวิจารณ์เพิ่มเติม...

โหวต

เนื้อเรื่องมีความน่าสนใจ
6 /10
ความถูกต้องในการใช้ภาษา
5 /10
ภาษาที่ใช้น่าอ่าน
5 /10

* ต้องล็อกอินก่อนครับ ถึงสามารถโหวดได้


แบบสำรวจ

คุณคิดยังไงกับนิยายเรื่องนี้

* สามารถกรอกแบบสำรวจโดยไม่ต้องเป็นสมาชิกก็ได้ครับ

 

 
รอสักครู่กำลังโหลดข้อมูล
ข้อความ : เลือกเล่นเสียง
สนทนา